کف دست هایم فرو افتاد کنار تنم … همینطور بی حرکت باقی ماندم ! نمی دانستم باید چکار کنم ! … حس مهره ای وسط صفحه ی شطرنج را داشتم که نمی توانستم تصمیم بگیرم به کدام سو حرکت کنم ! هر حرکت اشتباهی کیش و ماتم می کرد ! …
مجتبی باز هم گوشه ی آستینم را گراهی شد و من را به سمت ماشین هدایت کرد . اینبار مقاومت نکردم و دنبالش جاده افتادم . بیان کردم :
– راست میگی که حالش خوبه ؟ من به شاهید اظهار کردم ببرمش دکتر ، عصبانی شد !
– من نمیدونم آیدا ! الان که دکتر فرستاده براش ! … تو یه ذره به فکر خودت باش … اینطوری پیش بره تا تهش دووم نمیاری !
دوباره به ماشین رسیدیم و من باز هم روی صنقلبی عقب قرار گرفتم . تمام انرژی ام از کف دست رفته بود … می ترسیدم باز هم بیهوش شوم .
مجتبی یک لحظه ای برای بستن در تعلل کرد و همان جا پای ماشین ایستاد .
– میگم … آیدا خانم …
نگاهش کردم … . لب هایش را روی هم فشرد و مکثی طولانی کرد . برای بیان کردن چیزی مردد بود … بعد نفس عمیقی کشید :
– بی خیال ! بعداً حرف می زنیم !
و در ماشین را محکم بهم کوبید و بست … .
***
در خوابِ سبک و ناآرامی دست و پا می زدم که با آوای جیغِ گربه ای در حیاط … از خواب پریدم .
منگ و مات دستی روی صورتم کشیدم و در تختخواب جای گرفتم .
بعد از ملاقاتم با عماد و شهاب و آن دیوانه بازی … تنها چیزی که بدن دردمندم را تسکین می داد ، دوش آب گرمی بود . بعد از آن به خواب فرو حرکت کرده بودم . هنوز حوله ی صورتی در تنم بود !
#سال_بد ❄️
#پارت_439
نفس عمیقی کشیدم . از جا برخاستم و چند قدمی در اتاقم جاده رفتم . آهسته تر از چند ساعت قبل بودم ، اما همچنان سر در گم . نمی دانستم باید چه کنم … چطور شروع کنم !
حوله را از تنم در آوردم و تیشرت و شلواری پوشیدم و بعد با همان موهای خیس … جای گرفتم کف اتاق .
مثل کسانی که یوگا کار می کنند … کمرم را صاف گراهی شدم و کف دستانم را گذاشتم روی زانوهایم … و چشم هایم را بستم .
سعی کردم بر خودم مسلط شوم و منطقم را به دست بیاورم .
یک جایی خوانده بودم ، پذیرش مشکل … اولین قدم برای حل کردن آن است ! من اگر مشکلم را می پذیراهی شدم … باید قبول می کردم که به معنای واقعی به خاک سیاه نشسته ایم و هیچ ریسمانی برای چنگ زدن وجود ندارد !
صد سال هم که می گذشت … من توانایی جور کردن این رقم پول را نداشتم ! … حتی نمی توانستم یک دهم آن را جور کنم ! …
حس تلخ ناامیدی کامم را زهر الود کرد … اما از جانبی دیگر افکارم آزادم نمی گذاشت !
من می خبر داشتم که نمی توانم این پول را جور کنم … و قطعاً عماد شاهید هم می اطلاع داشت ! پس چرا هنوز شهاب را زنده نگه داشته بود ؟ … او که از چیزی نمی وحشت کرد !
از من انتظار چه حرکتی را داشت ؟ …
ای کاش می توانستم بفهمم پایان این خوابی که برایمان مشاهده کرده به کدام ناکجا آبادی می رسد !
یک دفعه چشم باز کردم … مثل اینکه فکری به ذهنم خطور کرده باشد … به سمت میز دراور هجوم بردم .
کشوی میز را بیرون کشیدم و با کف دست هایی عجول و بی صبر … مشغول گشتن شدم . چند لحظه بعد جعبه ی کوچک طلاهایم را از میان خرت و پرت ها پیدا کردم و درب جعبه را گشودم .
🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱
#سال_بد ❄️
#پارت_440
طلاهایی که داشتم … اگر چه زیاد نبود ، اما تنها چیزی بود که در آن شرایط می توانستم بفروشم ! یک نیم ست ظریف طلا سفید … یک توگردنی با سنگی کوچک از یاقوت کبود … دو حلقه النگو … و چند خرده ریز دیگر .
سعی کردم قیمتشان را در ذهنم تخمین بزنم . به جز اینها چیز دیگری برای فروش نداشتم ! … بیست میلیونی هم در حساب پس اندازم بود … شاید می توانستم مبلغی هم وام کف دست و پا کنم ! …
از روی زمین برخاستم و به سمت کمد لباس هایم راهی شدم .
لباسِ آبی ام ! به جذابیی و معصومیت تمام آرزوهایی که داشتم … آویخته به رگال !
دستم را بالا بردم و پارچه ی خنک آبی رنگش را لمس کردم . پلک هایم بی اختیار روی هم افتاد … .
یاد آن شب جشن … مثل خوابی که یکبار پشت پلکهایم رسیده و حرکت کرده بود … قلبم را در هم فشرد !
چقدر همه چیز تغییر کرده بود ! …
این لباس یادگاری بود برای من از آن شامگاه عجیب که به پیوندِ لطیف و شیرینمان ختم شد ! …
مجبور بودم حتی این لباس را بفروشم ؟ …
در افکار ناراحتم غرق بودم که صوتی زنگ تلفن کشیده شد . درب کمد لباس را همانطور نیمه باز رها کردم و به سرعت حرکت کردم تا تلفن را جواب بدهم .
– الو ؟!
مکثی طولانی آن سوی تلفن … و بعد …
– سلام !
آوای سوده بود ! انتظارش را نداشتم !
باید جواب سلامش را می دادم ، اما نمی توانستم … حسی تلخ راه گلویم را مسدود کرده بود . مدام در ذهنم تکرار می شد که این زن باعث بدبختی ما بود ! اگر او این کارهایش را نمی کرد … شاید حالا وضعیت ما خیلی فرق می کرد ! …
خاموشیم طولانی شد … سوده باز جویا شد :
– از شهاب … خبری نداری ؟!
#سال_بد ❄️
#پارت_441
باز ساکت ماندم … این حجم از نفرت و بیزاری که نسبت به او داشتم را نمی توانستم با هیچ کلمه ای بیان کنم !
سوده عاصی از سکوت من … باز گفت :
– گوشی رو داری آیدا ؟ … میگم از شهاب خبری نداری ؟ … دو روزگاره جواب تلفنشو نمی ده !
با صدایی بی روح اضافه کردم :
– ازش خبری ندارم ! ما دیگه نامزد نیستیم !
و تلفن را سر جایش کوبیدم … .
***
پشت شیشه ی قنادی ایستاده بودم و به داخل مغازه نگاه می کردم .
می توانستم عمو رضا را ببینم که پشت دخل ایستاده بود و داشت با یکی از شاگردهای سفید پوشش حرف می زد .
با سختی و دو قلبی چند قدمی جلو رفتم … چقدر احساس درد می کردم ! … انگار داشتم روی خرده شیشه راه می حرکت کردم !
عرق روی پیشانی ام شره کرد ! جاده نفسم می سوخت ! … آمده بودم به عمو رضا چه بگویم ؟ … اگر می جویا شد پول برای چه می خواهم ، چه جوابی می دادم ؟ …
وای من داشتم آبروی شهاب را بر باد می دادم ! داشتم همه چیز را بدتر می کردم ! …
در یک تصمیم ناگهانی چرخیدم به عقب و خواستم بیرون بروم … که صوتی عمو رضا از پشت سر میخکوبم کرد .
– آیدا جان !
#سال_بد ❄️
#پارت_442
نفسم زیر جناق سینه ام گیر کرد … کف دست هایم مشت شد ! ای کاش من را نمی مشاهده کرد ! … حالا باید به او چه می بیان کردم ؟ …
عمو رضا از پشت پیشخوان کنار رفت و به سمت من وارد شد … سعی کردم لبخند بزنم .
– سلام !
ولی بلافاصله لبخند روی لبم فرو ریخت ! عمو رضا مقابلم از حرکت ایستاد و آرنجم را گراهی شد . از نگاهش می خواندم که از متوجه شدنم هممدت متعجب و دلواپس شده است .
– خیر باشه آیدا جان ! از این طرفا ؟ مسیر گم کردی ؟!
– راستش ….
لب هایم را روی هم فشردم و زل زدم در نگاه هایش تا دروغی قابل قبول سر هم کنم … بعد خنده ای معذب و سرد نقش صورتم شد .
– همینطوری رد می شدم … بیان کردم بیام …
– آیدا !
فشار انگشتانش روی آرنجم بیشتر شد … نفس تندی کشید .
– از شهاب خبری داری عمو جان ؟ می دونی کجاست ؟
تمام استخوان های تنم تیر کشید … نگاهم پایین افتاد . می وحشت کردم نگاه هایم را در نگاه هایش بدوزم و رد اشک و عذاب را در مردمک هایم ببیند .
– یه چیزی بگو آیدا ! جون به لبم کردی ! … برای چی اومدی اینجا ؟
برای مدتی خاموشی کردم … حرف زدن برایم به سختی جان کندن بود ! … بعد بلاخره زبان باز کردم :
– می خواستم … ازتون پول قرض بگیرم !
عمو رضا با تاخیر جوابم را داد :
– چقدر میخوای عمو جان ؟
با صدایی لرزان گفتم :
– بسیار !
و بعد قطره اشک داغ و سوزانم که از گوشه ی دیدهم جوشید و روی گونه ام فرو ریخت … .
🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹
آیدای زیبام 😢💔
#سال_بد ❄️
#پارت_443
عمو رضا با دهان نیمه باز نگاهم می کرد … به نظر آنقدر که همان قطره اشکم نگرانش کرده بود ، حرف هایم دلواپسش نکرده بود … .
– چ… چی میگی آیدا ؟ یعنی چی بهشدت ؟!
بعد بلاخره خون هجوم برد به مغزش … به خشم وارد شده ادامه داد :
– اصلاً برای چی میخوای ؟ … شهاب کاری کرده باز ؟!
سینه ام سوخت … حرارت از زیر پوستم بیرون زد . قلبم می میل داشت بر سرش جیغ بکشم … شهاب قبلاً چه خرابکاری کرده بود که می گفت باز ؟! …
شهاب پسر سر به جاده و بی دردسر پدر و مادرش بود … همیشه گوش به فرمانشان بود ! یک بار … فقط یک بار به خاطر من روبروی آنها از حرکت ایستاد … و نتیجه اش همین شد ! … اینکه رهایش کردند … ! …
دستم را با نفرت عقب کشیدم و از قنادی بیرون رفتم . چه انتظار بی جایی بود … فکر می کردم حداقل با من همدردی می کند .
عمو رضا پشت سرم از مغازه بیرون زد و در پیاده رو جلویم را گرفت . از شدت عصبیت رگ گردنش باد کرده بود .
– کجا سرتو انداختی پایین میری ؟ … آیدا … شهاب کاری کرده ؟ قرض بالا آورده ؟!
– ولم کن عمو … ولم کن ! … مشکل من و شهاب فقط مشکل خودمونه … همون بهتر که شما درگیر نشید !
ایندفعه سرم داد زد :
– دِ آخه من نباید بفهمم چه غلطی کرده این پسره ؟!
سکوت کردم و کلافه … به بند کوله ام چنگ زدم . شاید هم حق با او بود … باید در جریان قرار می گرفت . ولی من کسی نبودم که بتوانم این رسوایی را بر ملا کنم ! … من قطعاً می مردم !
عمو رضا نفس عمیقی کشید :
– آخرشم نبیان کردی بهشدت یعنی چقدر !
نگاهم فرو افتاد . پانزده میلیارد … رقمی بود که حتی به راحتی روی زبانم نمی چرخید .
♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️
#سال_بد ❄️
#پارت_444
خاموشیم طولانی شد … عمو رضا باز اظهار کرد :
– من صد ، صد و پنجاه تومنی توی حسابم دارم که قابل برداشته ! بیا بریم مغازه ، کارتم رو بدم کف دستت ! … بیشتر بخوای ، باید یکی دو روزگاری صبر کنی ! … اگه خودِ پوفیوزش هم بیاد توضیح بده گندش رو ، بهتر می تونم کمکت کنم !
نگاه بغض آلودم را به او دوختم … ای کاش عمق فاجعه را می توانستم به او بفهمانم !
عمو رضا نفس خسته ای کشید و دستش را به کتفم کوبید :
– بیا بریم عزیزم ! … بیشتر وسط خیابون جر و بحث نکنیم ، خوبیت نداره !
****
نزدیک ساعت هشت شامگاه بود که برای بار دیگر مشاهده کردنش آماده شدم !
مقابل آینه ایستادم و نگاهی به خودم انداختم . اینبار پیمسیرنِ قد بلند ماشی رنگی به تن کرده بودم با یک مانتو و شال سیاه … و آرایشی محو و کمرنگ برای پوشاندن گودی هایی که این چند وقت زیر دیده هایم افتاده بود .
نمی تمایل داشتم در برابرش دختر رنجور و شکست خورده و به درد نخوری ظاهر شوم !
می تمایل داشتم بداند که کاملاً قوی هستم و با تمام قوا برای جنگیدن آمده ام … می تمایل داشتم وادارش کنم با من مذاکره کند و من را جدی بگیرد !
نفس عمیقی کشیدم ، ساکِ کوچک پولها را برداشتم و از همان جا داد زدم :
– بابا اکبر من دیگه میرم ! خدافظ !
بابا اکبر جوابم را داد … و من از همان درِ کشویی اتاقم خارج شدم . در موقعیتی نبودم که مقابل چشم های پدرم ظاهر شوم … یک جورایی از او فرار می کردم !
دم در کفش هایم را به پا زدم و بعد از حیاط تقریباً بیرون دویدم . مجتبی نبش کوچه انتظارم را می کشید … قرار بود من را پیش عماد ببرد !
♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️
#سال_بد ❄️
#پارت_445
قلبم سریع می کوبید و نفسم سخت بالا می رسید . بعد از یک هفته … باز هم قرار بود او را ببینم !
تمام دار و ندارم … بیست میلیون پس اندازی که داشتم و پاما که از عمو گحرکت کرده بودم و پول فروش طلاهایم … همه داخل یک ساک جا گرفته بود … همه اش حدود دویست میلیون تومان ! فقط و فقط همین !
چیزی که برای او احتمالاً شامگاهیه یک شوخیِ خنک و بی مزه بود !
حتی نمی خبر داشتم به چه امیدی به متوجه شدار عماد می روم و قرار است به او چه بگویم !
اما امیدم را هنوز داشتم … همین که می متوجه شد دارم دوندگی می کنم تا پولش را جور کنم ، شاید قلبش را به رحم می آورد !
نبش کوچه پژو چهارصد و پنج مجتبی را متوجه شدم … پا تند کردم و به سرعت روی صندلی عقب نشستم .
– سلام !
چرخید و از بین دو صنقلبی نگاهم کرد . ایندفعه تنها بود … اظهار کرد :
– سلام آیدا خانم ! خوبی ؟!
خوبمی اظهار کردم و بعد سرفه کردم … تمام اتاقک ماشین بوی گند سیگار می داد . مجتبی به کیف روی زانوهایم اشاره کرد :
– واقعاً چرخیدی براش پول جور کردی ؟!
دسته ی کیف را میان انگشتانم چلاندم :
– راه دیگه ای هم مگه داشتم ؟!
پوزخند تلخی زد … بعد همانطور که برگشت و ماشین را روشن کرد ، زیر لب اظهار کرد :
– ای کاش دردش پول باشه !
ماشین به جاده افتاد و من … نفس محکمی کشیدم . منتظر بودم بگوید دیده هایم را ببندم یا خم شوم زیر صندلی … ولی چیزی نگفت . سر انجام با دو قلبی پرسیدم :
– کجا میریم الان ؟
مجتبی با تاخیر آشکاری پاسخم را داد :
– هتل !
♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️
هتل !!!!!!!!
بد شد که 😶🌫😶🌫
#سال_بد ❄️
#پارت_446
نفسم را ناامیدانه فرو دادم و لب هایم را روی هم فشردم . امید داشتم امروزگار هم به همان خونه باغِ خاک گرفته برویم ، شاید می توانستم شهاب را مجدداً ببینم .
– یعنی شهابو نمی بینم امروز ؟!
با حرص دنده عوض کرد و پاسخی تک سیلابی به من داد :
– نه !
– اگه می بینیش … میشه بهش بگی آیدا قلبش خیلی براش تنگ شده ؟! … بگو من دارم تلاشمو میکنم همه چی درست بشه !
اینبار حتی همان یک کلمه را هم نگفت ! …
نفسی گرفتم و تکیه زدم به صنقلبی و مشغول خراشیدن گوشه ی ناخنم شدم . استرس مثل جریان خفیف برق در اینچ به اینچِ بدنم به تپش افتاده بود و گوشت تنم را می سوزاند .
چند دقیقه ای که در مسیر بودیم برایم به اندازه ی چند ساعت گذشت . وقتی بلاخره به هتل رسیدیم … مجتبی ماشین را درست مقابل ورودی اصلی متوقف کرد .
قلب توی قلبم نبود . با زانوهای لرزان پیاده شدم … .
پشت سرم مجتبی هم پیاده شد … نگاه هایم را به او دوختم :
– باهام میای ؟
او بر عکس … نگاهش را از من دزمشاهده کرد . زیر لب پاسخم را داد :
– تا یه جایی !
سرم را تکان دادم . همین هم خوب بود ! … برای منی که زیر فشار روانی داشتم به حالت فلج می افتادم … در همین حد می توانست تسلی خاطرم باشد !
دسته های کیف را میان انگشتان عرق کرده ام چلاندم … مجتبی باز گفت :
– آیدا منو ببخش ! من کسی بودم که شهابو هل دادم سمت شاهید ! … نمی دونستم که …
و با نفس عمیقی … حرف را تمام کرد :
– بهتره منتظرش نذاریم !
♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️
#سال_بد ❄️
#پارت_447
دومسروروش همدیگر از میان ستون های بلندِ مرمر و حکاکی شده عبور کردیم و وارد لابی شدیم .
لابی وسیع و پر از نوری که مثل دیوار توی سرم خراب شد ! نمی توانستم آن فضا را تحمل کنم … آوای موسیقی و بوی گلهای طبیعی … نوری که از لوسترِ بزرگ آویخته به سقف همه جا می پاشید … رفت و آمد گردشگران و کارکنان … و نگاه ها و تبسم هایشان … .
انگار همه می دانستند چه اتفاقی برای من افتاده … انگار همه مشغول ریشخندم بودند … .
– توی اون کیف چیه ؟
با آوایی نزدیک گوشم … شانه هایم بالا پرید و کیف را بیشتر به خودم چسباندم . نگاهی تدافعی حواله ی مرد جوانی کردم که کت و شلوار و کراوات داشت … و انگار از کارکنان هتل بود . به جای من ، مجتبی پاسخ داد :
– پوله !
مرد نگاهی مشکوک به من و کیفم انداخت :
– می تونم یه نگاهی بهش بندازم ؟!
کیف را عقب کشیدم ، اما با علامت سر مجتبی … تسلیم شدم و آن را به مرد سپردم . مرد زیپ کیف را باز کرد و محتویات آن را با دقت چک کرد .
– مشکلی نیست خانم … تشریف ببرید بالا !
خدا را شکر این یکی حداقل مودب بود و یکی از آن لات ها و لمپن های هم قماشِ حسین نبود … واگرنه حالم بدتر میشد !
مجتبی من را کشید سمت آسانسورهای شیشه ای و دکمه را فشرد . در مغزم انگار همه چیز شناور بود … دیده هایم درست چیزی را نمی متوجه شد .
درهای آسانسور باز شد و سه زن جوان بیرون وارد شدند … صدای خنده های شاد و سبکبالشان در گوشم اکو داشت … نزدیک بود گریه ام بگیرد !
بعد از آن ها ، من و مجتبی وارد کابین آسانسور شدیم و مجتبی بالاترین دکمه را فشرد … دکمه ی شماره ی بیست و یک را !
#سال_بد ❄️
#پارت_448
نگاهم از پس جداره ی شیشه ای به پایین بود … هر چقدر آسانسور بالا می راهی شد ، دل من انگار بیشتر رو به پایین سقوط می کرد . ذره ذره رعشه ای در تمام تنم افتاد و من را لرزاند . نوک انگشتانم یخ بسته بود ! …
به طبقه ی بیست و یکم رسیدیم و درهای آسانسور باز شد . یک مرد کت و شلوار پوشِ دیگر منتظرم بود … اول نگاهی به صورتم ، و سپس به کیفم انداخت .
– توی کیف چیه ؟
این بار هم مجتبی به جای من پاسخ داد :
– پوله ! … و پایین بازرسی شده !
ممنونش بودم که به جای من حرف میزد و زحمتم را کم می کرد . من واقعاً توان حرف زدن و آرام ماندن نداشتم … نفس کشیدن حتی برایم سخت بود !
مرد با دو دلی سری جنباند و کنار کشید تا از آسانسور بیرون بروم … اما جلوی مجتبی را گرفت .
– تو برگرد پایین ! خانم رو بعداً می رسونن منزلشون !
دمای بدنم افتاد و رعشه ی زانوهایم بیشتر شد . ولی با این وجود سعی کردم محکم باقی بمانم . حتی نچرخیدم به عقب تا به مجتبی نگاه کنم . نمی خواستم وحشت را در دیده هایم بخواند .
در طولِ کلیدورِ مفروش شروع کردم به قدم برداشتن … مرد کت و شلوار پوش پشت سرم همجادهی ام می کرد … .
بعد به درِ سفید و طلایی رسیدیم … .
کف دست مرد از کنار بدنم عبور کرد و زنگ را فشرد . یک لحظه ی بعد در باز شد … یک مرد کت و شلوار پوش دیگر در را باز کرد … .
– توی این کیف چیه ؟!
باز همان سوال تکراری ! … این بار از کوره در حرکت کردم … سریع و تیز پاسخ دادم :
– قمه است ! قمه ! … میخوای درش بیارم از وسط نصفت کنم ؟!
دیده های مرد از تعجب گرد شد … اما قبل از اینکه بتواند چیزی بگوید ، آوایی از آن سوی دیوارها قد بلند شد :
– من گفتم سرتو بنداز پایین و برو … به اجازه ی کی سوال و جواب بیخود می کنی ؟! … چرا نمی میری واقعاً ؟!
♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️
#سال_بد ❄️
#پارت_449
صدای عماد شاهید بود … نفسم درون حلقم گره خورد . روح از بدنم پر کشید و رفت ! …
مرد مقابلم بدون اینکه دیگر حرفی بزند از کنارم عبور کرد و رفت . بعد از آن من پا به داخل گذاشتم … .
در پشت سرم بسته شد .
دسته های کیف میان انگشتان عرق کرده ام … پاهایم نمی کشید جلو بروم . داشتم خفه می شدم … داشتم زیر بار فشار روانی از هم می پاشیدم !
و باز هم آوای عماد شاهید :
– تشریف نمیارید سرکار خانم ؟!
از ترس سکسکه ای کردم . سلول به سلول تنم میل به عقب گرد و فرار داشت … ولی خودم را وادار کردم جلو بروم … .
آنقدر جلو که از ورودی عبور کردم و بعد خود را در آستانه ی سالن بسیار بزرگی متوجه شدم که به شامگاهیه ژورنال های معماری و طراحی داخلی ، مبله شده بود .
سرامیک های براق و شیری رنگ و مبلمان با رنگ های خنثی … . دیوار مقابل تمولیً شیشه بود و آسمان شب را به نمایش می گذاشت … ماهِ کامل با قدرت در حال خودنمایی بود … .
و عماد شاهید … ایستاده پای میز بار … .
نگاهم به طرفش کشیده شد و باز از شدت ترس و اضطراب سکسکه ای کردم .
– س…سلام !
نمی خواستم ، ولی بی اختیار لکنت گرفته بودم . عماد تکیه زده به بارِ شیشه ای … با وقاری قابل تحسین سری برایم تکان داد :
– خوش اومدی خانمِ سلطانی ! … آیدا خانم !
شلوارِ و تیشرتِ یقه دار مشکی به تن داشت … مثل اکثر اوقاتی که او را متوجه شده بودم ، ساده و مینیمال پوشیده بود . تنها زینتی که داشت ، ساعتِ بند فلزی و سنگین دور مچش بود … .
کاملاً به آن پنت و آن دکوراسیون می آمد !
سپس به من اشاره کرد :
– بشین لطفاً !
♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️
#سال_بد ❄️
#پارت_450
نفسم بالا نمی رسید . او هنوز هیچ کاری نکرده بود ، اما حتی چشم دوختن به صورتش باعث میشد همان حالتِ فلجی به من کف دست بدهد که آن روزِ نحس در باغ گحرکت کردارش شده بودم .
با زانوهای لرزانم جلو رفتم … و گوشه ی کاناپه ی فیلی رنگ نشستم . به سختی سعی داشتم بدنم را کنترل کنم … اما سخت بود ! …
او به من نزدیک شد … و من ران هایم را از روی احساس غریزه و دفاع بهم چفت کردم . حس می کردم ممکن است کنترلم را از کف دست بدهم و از شدت ترس و اضطراب خودم را خیس کنم ! …
برای اامان بار چنین حالتی به من دست داده بود !
جلو وارد شد و در نزدیکی ام ایستاد … برای اینکه صورتش را ببینم ، وادار شدم سرم را بالا بگیرم . سؤال کرد :
– این چیه ؟!
و با حرکت خفیف سرش به کیفم اشاره کرد …
– پوله !
– جدی ؟!
حس کردم لبخندی برای چند لحظه روی صورتش درخشید و بعد به سرعت خاموش شد . انگشت اشاره اش جایی نزدیک خط ریشش را لمس کرد … گفت :
– مطمئن باشم قمه نیست ؟!
در این موقعیت شوخی می کرد ؟! … لابد هم انتظار داشت من بخندم ! …
همینطور فقط نگاهش کردم … که روی مبل مقابل من قرار گرفت و کیف را به سمت خودش کشید . زیپ کیف را باز کرد … و بعد نگاهش چند ثانیه ای درون کیف چرخید .
– واقعاً پوله !
یک کف دسته از تراول های آبی رنگ را بیرون آورد و به حالتی نگاهش کرد … انگار داشت کاردستی کودکی را تماشا می کرد !
♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️♨️
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن