***
ساعت یازده صبح … دیر کرده بودم !
این هم از اامان بد بیاری آن روزگارم !
نفس عمیقی کشیدم و دامنم را مرتب کردم و با قدم هایی آرام و با وقار پیش حرکت کردم . حالا که دیر رسیده بودم نمی تمایل داشتم با چهره ی آشفته و نفس نفس زنانم پرتره ی جذابِ یک دختر شلخته را به نمایش عموم بگذارم !
از درهای شیشه ای عبور کردم و وارد قسمت اداری شرکت شدم .
دو میز بهم چسبیده در انتهای سالن قرار داشت که پشت آنها دو زن سانتی مانتال نشسته بودند و مشغول کار … به گمانم منشی بودند .
چند صندلی هم در اطراف سالن چیده شده بود و پنج متقاضی کار … در انتظار جای گرفته بودند .
دو نفر آنها زن و سه نفرشان مرد بودند .
نگاهم را بین چهره ها و لباس ها چرخاندم و بزاق دهانم را قورت دادم ! لعنتی !
یکی از زن ها مانتو و شلوار کاملاً رسمی و اداری به تن داشت و دیگری بر عکس او ، پانچِ سفید و شال نارنجی پوشیده بود و حداقل یکی دو کیلو کرم و لوازم ارایشی به صورتش مالیده بود !
هر کدامشان به نوعی تکلیف خود را مشخص کرده بودند ، ولی من …
نگاهی زیر زیرکی به لباس هایم انداختم … پیمسیرنِ کشیدهِ طرح شلوغ با رنگ های غالبِ گرم و مانتوی کتیِ کوتاه و ان همه کف دست بندهای چوبی و رنگی رنگی دور مچ هایم … انگار آمده بودم برای تماشای گالری نقاشی !
یک لحظه دیده هایم را بستم و سعی کردم خشمم را نسبت به گندبازی های خودم کنترل کنم ! بعد تبسمِ مصنوعی بر لب نشاندم و تا مقابل میزهای بهم چسبیده ، پیش رفتم .
– سلام !
زن منشی سرش را از روی لپ تاپ بلند نکرد !
– من تماس گرفته بودم باهاتون … بابت استخدام بخش حسابداری …
زن باز هم سرش را بلند نکرد :
– بفرمایید بنشینید ! آواتون می کنم !
با خودم در ذهنش گذراندم وقتی حتی به خودش زحمت نداده نگاهم کند یا اسمم را بپرسد ، جطور می خواست آوایم کند ؟! …
بزاق دهانم را قورت دادم و از او رو چرخاندم و حرکت کردم تا مثل بقیه ی متقاضیان ، چند ساعتی سماق بمکم !
کنار زنِ رسمی پوش یک صنقلبی خالی بود که همان جا را انتخاب کردم و جای گرفتم .
پای راستم را روی پای چپم گرداندم ، کیفم را کنار گذاشتم و کف دست هایم را بسیار با وقار روی هم قرار دادم .
دختر کناری ام داشت کتاب می خواند . زیر نگاهی نگاهش کردم … جهانی سوفی بود ! اندیشیدم چقدر خونسرد است که می تواند چنین جایی روی کتاب تمرکز کند !
– زیباه ؟!
دختر با مکث کوتاهی سرش را از روی کتاب کشیده کرد و به سمت من چرخید :
– ببخشید ؟!
– کتابتون رو می گم ! … زیباه ؟!
ظاهراً از سوالم تعجب کرده بود ، ولی به روی خودش نیاورد و با تبسم کمرنگی پاسخ داد :
– بله ، من بهشدت دوستش دارم !
– خوش به حالتون که توی این موقعیت می تونید مطالعه کنید ! … من که اینقدر استرس دارم که …
پِی جمله ام را نگرفتم … هر چه فکر کردم نتوانستم معاقلبِ مودبانه ای برای “بالا آوردن” پیدا کنم !
– خب به هر حال آدم باید از تمام تایم های روزگارش استفاده ی بهینه کنه !
در ذهنم اضافه کردم اولالا ! چقدر هدف دار و قانونمند !
دختر دومی که آرایش سنگینی داشت کمی به سمت ما متمایل شد و خود را وارد بحث کرد :
– منم اگه می دونستم قراره اینقدر علاف بشم حتماً فکری بر می داشتم !
فوری جویا شدم :
– مگه چند وقته منتظرید ؟
– بیشتر از یک ساعت و نیمه !
جفت ابروهایم هم مدت بالا پریدند ! پس خوب شد که دیر کرده بودم !
دخترک ادامه داد :
– اول که خودِ جناب مدیر عامل دیر کردن … بعدم مهمون براشون اومد و هنوز هم هست ! … نمی دونم کِی قراره کارمون جاده بیفته ! … حالا اگه نتیجه ای داشته باشه این صبرم ، قلبم نمی سوزه !
دخترِ رسمی پوش بهشدت جدی اظهار کرد :
– چرا نتیجه نداشته باشه ؟ … آدم اگه همواره تلاش کنه تا بهترینِ خودش رو ارائه بده ، هر کاری ممکنه !
انگار بسیار به خودش مطمئن بود و این یک جورایی من را می ترساند و متزلزل می کرد ! تبسمی بر لب نشاندم که تلاش می کردم دوستانه باشد … گفتم :
– درسته ، اما شرایطشون یه مقدار سخته ! مدرکِ لیسانس یا بالاتر می خوان !
دختر تبسمی از خود راضی زد :
– خدا رو شکر مشکلی در این زمینه ندارم ! من فوق لیسانس گرفتم !
ته قلبم خالی شد !
دخترِ آرایش کرده انگار خیلی از این فیس و افاده زورش گراهی شد که اظهار کرد :
– منم فوق دارم عزیزم … این که خیلی مهم نیست ! مهم سابقه کاره !
دختر رسمی پوش باز هم با اعتماد به نفس پاسخ داد :
– من سابقه کار هم دارم !
با احساس ناامیدی مطلق سرم را بالا و پایین کردم … تا وقتی این زنِ با دیسیپلین و کار بلد با مدرک فوق لیسانس و سابقه کارش وجود داشت … من انجا چه غلطی می کردم ؟!
دختر آرایش کرده قصد کرد او را کاملاً نادیده بگیرد … از من سؤال کرد :
– شما مدرکت چیه عزیزم ؟
بزاق دهانم را قورت دادم و صادقانه گفتم :
– من فوق دیپلم دارم !
نتوانست جلوی تعجب نگاهش را بگیرد … چند ثانیه ای مکث کرد ، و باز پرسید :
– سابقه ی کار چی ؟ داری ؟!
سرم را به چپ و راست تکان دادم … نداشتم ! هیچ چیزی نداشتم و اصلاً نمی اطلاع داشتم آنجا ماندنم چه فایده ای داشت !
دختر رسمی پوش از گوشه ی چشم نگاهی به من انداخت که انگار سخت جلوی خنده اش را گحرکت کرده بود ! … خب ، انگار آنجا ماندم چندان هم بی فایده نبود … باعث می شد دیگران حس بهتری به خودشان بگیرند و امیدوارتر شوند !
دختر آرایش کرده آوایش را حتی پایین تر آورد و به گمانم برای تسلی قلب من بیان کرد :
– فرقی هم نمی کنه عزیزم ! بهر حال اینجا آشنای خودشون رو استخدام می کنن !
– اِه ؟!
– اون پسره رو می بینی ؟!
و با انگشت به مردی جوان اشاره کرد که کت و شلوارِ سورمه ای پوشیده و کیف چرمی کنار کف دستش داشت و کمی دورتر از ما … با حالتی صاف و شق و رق قرار گرفته بود … .
– می گن از آشناهای مدیر عامله !
– جدی ؟!
دختر شانه ای بالا انداخت :
– حالا به نظرت تا اون هست … کسی ما رو استخدام می کنه ؟ … حالا بخواد هر چی مدرک یا سابقه کار داشته باشیم !
و نگاهی خصمانه حواله ی دختر رسمی پوش کرد !
آه غمباری کشیدم و روی صنقلبی ام صاف جای گرفتم … پاک ناامید شده بودم ! دلم می میل داشت همان لحظه از انجا بروم !
صدای دینگ دینگِ تلگرامِ موبایلم همزمان شد با صدای زنگ تلفن منشی . منشی تلفن روی میزش را پاسخ داد … و من نگاهی به موبایلم انداختم .
هستی بود :
– شیری یا روباه ؟!
از خوش خیالی اش خنده ام گراهی شد … پاسخ دادم :
– شغالم ! شغال !
هستی استیکر خنده برام فرستاد … بعد ایز تایپینگ شد … که صدای منشی را شنیدم :
– شما خانم …
سرم را قد بلند کردم … مستقیم به من نگاه می کرد .
– من ؟!
– بله عزیزم ! اسمِ شریفتون چی بود ؟!
بلاخره یادش آمده بود اسمم را بپرسد ! موبیلم را خاموش کردم و همانطور که آن را ته کیفم می انداختم ، اضافه کردم :
– آیدا سلطانی !
– خانم سلطانی … شما استخدامید ! تشریف بیارید فرم رو بدم خدمتتون تا پر کنید !
***
***
– مثل اینکه عرضِ بنده رو اشتباه به شما رسوندن ، شاهید جان ! … من اگه اضافه کرده بودم نمی تونم بار شما رو به مقصد برسونم … منطورم این نبوده که نمی خوام ! … من هیچوقت خدایی نکرده حرف شما رو زمین نمی ندازم ! ولی قضیه اینه که … تواناییشو ندارم !
لحن مرد عجیب بود ! احساسی مابین رفاقت و گریز … ترس و شهامت … و احتیاط !
عماد تبسمی زد که در انحنای آن هزاران تهدید و تطمیع نهفته بود ! انگشتانش را درهم گره زد و همانطور که کمرش را به تکیه گاهِ چرمِ صندلی ریاست می فشرد ، بیان کرد :
– من نمی فهمم .. فرق نمی خوام و نمی تونم چیه ؟ … وقتی تو به هر حال قراره به من نه بگی ! …
– خدا شاهده که …
– اسم خدا رو وسط کار ما نیار !
لحنش آرام بود … ولی سیبک گلوی سمیعی به سختی بالا و پایین غلتید . انکار هزار حرف را ناگفته و به سختی فرو بلعیده بود !
مجتبی پشت صنقلبی عماد توقف کرده بود … نگاه از بالا به پایینی به سمیعی انداخت و اظهار نظر کرد :
– باید بدونید که … رئیس از نه شنیدن بدشون میاد !
عماد اظهار کرد :
– می دونه ! … سمیعی جان خودش می دونه !
کف کف دستانش را روی شیشه ی میز گذاشت و از روی صندلی ریاست ، که در واقع متعلق به سمیعی بود ، برخاست . با قدم های ملایم و با وقار میز را دور زد و بعد درست رخ به رخ سمیعی توقف کرد :
– فکر کردی … روزگاری که اومدی و اضافه کردی پسرت با یک مامور درگیر شده و شرفت در خطره ، برای من ساده بود که از لجن درت بیارم ؟!
سمیعی تمایل داشت چیزی بگوید … عماد سرش را به چپ و راست تکان داد :
– نبود ! … سمیعی جان … از لجن در آوردن هیچوقت کار ساده ای نیست ! … اما در عوض ، به لجن کشیدن دیگران … خیلی راحته !
کف دستش را گذاشت روی شانه ی او … با همان لحن عادی خود … ادامه داد :
– و اتفاقاً … کار مورد علاقه ی منه !
تبسم کمرنگی زد و بعد از کنار او عبور کرد … .
سمیعی نفس تندی کشید و بعد به سمت او چرخید :
– به من تضمینی بمشاهده کرد که کسی جلوی کانتینر رو نمی گیره …
– هیچ تضمینی نیست !
عماد اضافه کرد … بعد پشت پنجره ی بزرگ اتاق که رو به فضای اداری شرکت باز می شد ، از حرکت ایستاد .
می توانست از بین کرکره ی چوبی ، سالن وسیع مقابل را ببیند … . میزهای دو منشی … تابلوهای بزرگی از تصاویرِ مبلها و میزها و صنقلبی های مدرن … و چند جوانکی که این طرف و آن طرف پخش و پلا بودند و احتمالاً متقاضی کار .
در بین آنها … نگاهش قفل چهره ای شد … .
خیزش یکبارهی خون را در شریان هایش احساس کرد … .
دستش را بالا برد و کمی بین چوبهای کرکره فاصله انداخت … و با دیده های ریز شده … خیره به تصویر آشنای مقابل … .
مجتبی که پشت سر او بود … بی اختیار اظهار کرد :
– اه … اینکه آیداست !
آیدا … همان اسم آشنا !
ضربان قلب عماد بی اختیار اوج گراهی شد … سر چرخاند و از روی شانه نگاهی به مجتبی انداخت . نمتوجه شد مجتبی در نگاهش چه خواند که اندکی دستپاچه … شروع کرد به توضیح دادن :
– آیدا خانم ! … دوست دختر شهابه ! …
– شهاب ؟!
– شهاب خودمون … همون رفیقمو می گم ! زنشه …
– کی زنشه ؟ درست حرف بزن ببینم !
لحنش بدون اینکه کف دست خودش باشد ، سریع شده بود . مجتبی حرفش را تصحیح کرد :
– زنشم نیست ! قراره بعداً بشه … نامزدشه !
مجتبی علناً رنگش پریده بود … و پشیمان شده بود از تمام چیزهایی که اظهار کرده بود . عماد با دیده هایی باریک شده لحظاتی به او نگاه کرد … آنچنان سخت و سنگی که انگار می میل داشت توی دهان مجتبی بکوبد .
مجتبی دلیل این ولکنش او را نمی متوجه شد … گیج شده بود !
عماد باز هم به سمت پنجره برگشت و به آن دختر چشم دوخت .
روی صندلی نشسته و با ظرافت پا روی پا انداخته بود و با دیگران حرف می زد ! آن مدل خاص لباس پوشیدنش … پیمسیرن کشیدهی که به تن داشت … مچِ پای ظریفش که از لبه ی دامن پیدا بود … و موهایش !
داشت به دخترک فکر می کرد … که آوای سمیعی را گوش داد :
– من نگران خودم نیستم … ولی اگه مشکلی پیش بیاد ، حیثیت برندمون به باد می ره ! نون اینهمه کارگر و کارمند و جیره خور آجر میشه !
عماد یک لحظه ی کوتاه با بی حوصلگی چشم هایش را بست … پاک بحثش با سمیعی را از یاد برده بود ! بعد یک دفعه برگشت به سمت او … .
– اینا برای چی جمع شدن بیرون ؟
و به پنجره اشاره کرد .
سمیعی آشکارا جا خورده بود از این تغییر بحث ناگهانی … با مکث کوتاهی پاسخ داد :
– احتمالاً برای استخدام ! … بخش حسابداری نیروی کار لازم داره …
عماد نفس عمیقی کشید و گردنش را صاف گحرکت کرد … نگاه خیره اش به سمیعی ، بدون هیچ پلک زدنی … نشان می داد مشغول سبک سنگین کردن افکارش است . بعد به بیرون اشاره کرد :
– بیا اون دختره رو ببین …
سمیعی جلو راهی شد و از لای کرکره ها به سالن نگاه دوخت … .
عماد اظهار کرد :
– همونی که زیر تابلوی رنگ روغن جای گرفته ! … دامن رنگی تنشه ! اسمش آیدا … امم …
به مجتبی نگاهی انداخت … مجتبی به سرعت اظهار کرد :
– سلطانی !
– آیدا سلطانی ! … زنگ بزن بگو همین الان آیدا سلطانی رو استخدام کنن !
سمیعی یک مدلی به او خیره شد … انگار عماد جک گفته بود و انتظار داشت طرف مقابلش بخندد !
– همین الان ؟!
– آره !
– بدون مصاحبه ؟!
– آره !
– اما ممکنه شرایطش …
نگاه اخطار دهنده و رک عماد …
سمیعی نفس عمیقی کشید :
– در واقع … این کمترین کاریه که می تونم برات انجام بدم ، شاهید جان !
به سمت میزش راهی شد تا به منشی تماس بگیرد … .
عماد باز هم چرخید به سمت پنجره و به آیدا دیده دوخت … .
تپش شدید قلبش … عجیب و غریب بود !
***
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن