***
سؤال کردم :
– ماندگار حرکت کرد ؟
نگاهش کشیده شد به سمت پله کان … به سمت من که کف دستم را گذاشته بودم روی نرده و یکی یکی پله ها را با قدم هایی نرم و بی عجله پایین می آمدم .
به جای اینکه پاسخ سوالم را بدهد، اضافه کرد :
– قشنگ شدی !
کف دستی کشیدم به دامنم . یک پیراهن آستین حلقه ی سورمه ای رنگ به تن کرده بودم که دکمه های ریز می خورد و روی دامنش نقاشی یک گل سرخ داشت . پاسخ دادم :
– خودم می دونم !
لبخند زد … بیان کرد :
– هر چی اخلاق نداری در عوضش اعتماد به نفس داری !
و صنقلبی را برایم عقب کشید … .
اظهار کردم :
– اینم می دونم !
روی صنقلبی نشستم … و او قبل از اینکه کف دست هایش را از روی تکیه گاه بردارد، خم شد و گونه ی من را بوسید .
– عاشقتم ! … بگو این رو هم می دونی !
خیره به نقطه ای در مقابلم … حس کردم ضربان دلم شدت گراهی شد . مکثی طولانی کردم … و بعد اظهار کردم :
– عماد … من گرسنمه !
به سرعت از من فاصله گراهی شد … و آن وقت توانستم نفس عمیقی بکشم .
عماد خوشحال بود و احساس ساکتش کامل داشت … این را می توانستم از چهره اش بخوانم . شمع ها را با فندکش روشن کرد و بیان کرد :
– یکم فضا رومانتیک تر بشه !
و با نگاهی به من ... منتظر تاییدم ماند .
#سال_بد ❄️
#پارت_899
باز چیزی نگفتم . احساس می کردم از سر شامگاه کمی با او نرم تر شده ام … ولی نه آنقدر که پاسخی به لاس زدن هایش بدهم .
نگاهم چرخید روی میز … سوپ، ماهی سالمون، سیب زمینی تنوری و سالاد داشتیم . برای خودم شام کشیدم … و برای او هم .
عماد روی صنقلبی اش نشست . آنقدر نزدیکم بود که پارچه ی خنک شلوارش به زانوی لخت من می سایید . دستش را گذاشته بود روی میز و مستقیم به من نگاه می کرد .
سعی داشتم نگاهش را نادیده بگیرم … یک تکه سیب زمینی به چنگال زدم و گاز گحرکت کردم .
او هنوز نگاهم می کرد … .
– قصد نداری چیزی بخوری ؟
بدون اینکه سرم را از روی بشقاب شامم کشیده کنم ، پرسیدم . اضافه کرد :
– از روانشناسی گوش دادم تماشا کردن کسی که دوستش داری تا چهل و چهار درصد دردهای فیزیکی رو کاهش میده ! … به نظرم درست بیان کرده !
این بار نتوانستم بی واکنش باقی بمانم … پلک هایم را بستم و آرام خندیدم . او از این جمله های جادویی زیاد بلد بود !
– عماد جان … بس کن !
کف دستش به کار افتاد و برش لیمو ترش را برداشت … و روی تکه ماهی بشقاب من چکاند . قطعه ای کوچک از گوشت ترد ماهی را به چنگال کشید و مقابل صورت من گراهی شد .
– می تونم خودم شام بخورم ! تو هم …
به نرمی میان کلامم پرید :
– می دونم می تونی ! … اما این کار به من لذت میده !
– چه کاری ؟
با مکثی کوتاه پاسخ داد :
– اینکه در خدمت تو باشم !
#سال_بد ❄️
#پارت_900
انگار کسی صورتم را روی آتش گحرکت کرده باشد … داغ شدم ! دستم را روی کف دستش گذاشتم و گوشت نرم و خوش طعم ماهی را به دهان بردم . هنوز هم نگاه خیره ی او … و من بیان کردم :
– عماد … خواهش می کنم …
– چی شده ؟ اذیتت می کنم ؟
یک لحظه ی کوتاه مکث کرد … و بعد با آوایی آرام و سنگین ادامه داد :
– یا اذیتت کردم ؟
چند لحظه ای طول کشید تا توانستم پاسخش را بدهم :
– خودت چی فکر می کنی ؟
نگاه او به من بود … و نگاه من به شعله ی شمع … . گفت :
– من می خواستم تو حال کنی !
– چرا اینقدر تک بعدی هستی ؟
چیزی نگفت … و من ادامه دادم :
– تا حالا به این نقطه ضعفت در ذهنش گذراندی ؟ … نمی تونی از زاویه دید دیگران نگاه کنی به موقعیت ! … توی همه چیز زیاده روی می کنی ! …
– آره خب … قبول دارم این نقطه ضعف منه ! … البته تنها نقطه ضعف من !
تبسم خسته ای زدم … .
– حتی توی محبت کردنت ! … حتی همین حالا !
چاقو و چنگال را در بشقاب من رها کرد و اندکی عقب کشید . اضافه کرد :
– ببخشید … خب ؟!
#سال_بد ❄️
#پارت_901
برگشتم و نگاهش کردم … ادامه دادم :
– عماد خواهش میکنم این رو بفهم … که من مثل تو نیستم ! من باهات فرق دارم ! علایقم … سبک حیاتم ! … خیلی چیزایی که برای تو عادی تلقی میشه … برای من قابل تحمل نیست ! … تو شاید نگاه و گوشت پر باشه، ولی من …
– منظورت چیه که چشم و گوش من پره ؟!
نفس عمیقی کشیدم و ساکت ماندم . حرف زدن در این مورد برایم به طرز کُشنده ای سخت بود … و او این را می درک کرد ! … باز پرش اعصابم را در اینچ به اینچِ تنم حس می کردم . ای کاش اصلاً حرف نمی زدیم با هم … ای کاش حرف را به اینجا نمی کشاندیم !
عماد موقعیت را متوجه شد … که بهیکباره وسط سکوتم پرید :
– بسیار خب … آیدا ! بیا یه کاری بکنیم !
باز تکیه اش را از پشتی صنقلبی گرفت و به جانب من متمایل شد . کف دستش نرم نشست روی دست گره خورده ی من . ادامه داد :
– بیا یه رمز بذاریم بین خودمون !
– هووم ؟!
– از این لحظه به بعد هر وقت در ذهنش گذراندی باز دارم زیاده روی می کنم و شورش رو در میارم … با پشت کف دست بخوابون توی دهنم !
متحیر نگاهش کردم … و بعد بی اختیار خندیدم . این هم یکی از آن زیاده روی هایش بود ! … عماد چشمکی زد :
– نظرت ؟!
– خوبه … قابلِ قبول به نظر میاد !
– ولی تو حال کردی باهاش !
– با چی ؟!
نگاهم کرد و با چنان حالتی … که تا بناگوش سرخ شدم . متوجه شدم منظورش به اتفاقات عصر بود … .
– وای خدا ! معلومه که نه !
#سال_بد ❄️
#پارت_902
باز اضافه کرد :
– چرا عزیزم … حال کردی !
– چی داری میگی عماد ؟ … بهت گفتم نه ! دیگه هم بس کن …
با اعتماد به نفس اضافه کرد :
– خواهیم مشاهده کرد !
– منظورت چیه ؟
– دفعه ی دیگه که وادارت کردم اعتراف کنی …
تقریباً جیغ زدم :
– عماد !
و کف دستم را به نشانه ی تهدید بالا گراهی شدم … زیرا داشت دوباره زیاده روی می کرد ! … به سرعت خودش را عقب کشید :
– بسیار خب … من جواب خودم رو گرفتم ! دیگه بس کنیم !
و با مظلومیت مضحکی ادامه داد :
– نزن منو ! ازت می ترسم !
به خنده افتادم … و او هم … . ولو شدم روی صنقلبی ام و چشم دوختم به او … شامگاهیه زن و شوهرهای معمولی به نظر می رسیدیم ؟ … کنار هم شام می خوردیم … حرف می زدیم … شوخی می کردیم ! … واقعاً شبیه زن و شوهرهای معمولی شده بودیم !
جرعه ای آب نوشیدم … . عماد گفت :
– شامت رو تموم کن ! اینطوری نصفه و نیمه نذار !
– ممنون، اما من بیشتر از این نمی تونم بخورم !
– علاوه بر این که بد اخلاقی … بد غذا هم هستی !
با دهانی بسته لبخند زدم و نوک انگشت اشاره ام را روی لبه ی لیوان کشیدم .
– چقدر ایراد میگیری از من ! … به مولینت میگم این اخلاقت رو !
– مامانم اتفاقاً بهترین گزینه ای هست که می تونی کنارش بدگوییم رو بکنی ! … خودش احتمالاً حرفای زیادی برای اظهار کردن داره !
– پس بریم پیش مامانت !
نفس عمیقی کشید … .
نفس عمیقی کشید … .
– دلبسته شدم بریم … ولی چند روزگاری مهمان دارم من ! …
چیزی در قلبم تکان خورد … آخرین آثار خنده از صورتم محو شد … . مهمانش … همان مهمانِ مورد انتظار … .
عماد ادامه داد :
– اتفاقاً میتمایل داشتم در موردش با تو صحبت کنم !
– با من ؟ … چه صحبتی ؟!
بیخودی کف دستپاچه شده بودم . امیدوار بودم صورتم سرخ نشده باشد . عماد جرعه ای از نوشیدنی را نوشید … .
– مهمان من با خانواده اش اومده شهر ! فکر کردم اگر موافق باشی … یک شب دعوتشون کنم بیان خونه !
ناباور و بی نفس نگاهش کردم … و میمیل داشتم از حال بروم ! … این چه پیشنهادی بود که عماد میداد ؟ … مگر صابر نمی گفت او زیادی محتاط است ؟ … چرا در برابر من احتیاطش را کنار گذاشته بود ؟ … به من اعتماد داشت ؟ …
این چیزی بود که دردم را هزار برابر می کرد ! …
– نه !
بی اختیار اظهار کردم … و نگاه متحیر عماد در صورت من مکثی کرد . نمی تمایل داشتم توجهش جلب غلیان های درونم شود … به سختی دروغی سر هم کردم … .
– آخه … من نمی شناسمشون !
– خب آشنا میشی !
یک لحظه سکوت … و بعد ادامه داد :
– باشه اصلاً هر چی تو بگی ! دیگه فکر نکن در موردش !
با انگشتانی که بی حس شده بود … دستمال را برداشتم و گوشه ی لبم را تمیز کردم . تمام قدرتم را جمع کردم تا توانستم بگویم :
– دعوتشون کن بیان !
نگاهم کرد … و من با لبخندی که به صورتم زار می زد … اضافه کردم :
– من مشکلی ندارم ! … من هیچ مشکلی ندارم !
***
#سال_بد ❄️
#پارت_904
***
دویدن … راهکار خوبی برای گرم شدن بود !
نفس نفس زنان از دویدن باز توقف کرد و نگاهی به ساعت مچی هوشمندش انداخت .
نیم ساعت دویده بود … فقط و فقط نیم ساعت ! از دیروز کمتر … و از پریروز بهشدت بهشدت کمتر !
هر چه مدت می گذشت نیروی بدنی اش تحلیل می رفت انگار . ریه هایش عفونت کرده بود و دیگر هیچ فعالیتی را تاب نمی آورد . خودش را به زور سر پا نگه داشته بود … و می خبر داشت یک روزگار زمین زیر پاهایش خالی میشود و از پا می افتد … .
سرش سنگین بود و ریه هایش درد می کرد . دوست داشت جایی برای خوابیدن داشته باشد . خوابی چند روزگاره و بدون مزاحم … .
جای گرفت روی زمین خاکی و بطری آبش را از جیب بغل کوله در آورد و جرعه ای نوشید . پل عبور و مرور اتومبیل ها از کنارش رد می شد … شلوغ و پر سر و صوت ! آوای وق وق تعدادی سگ ولگرد هم در همان اطراف به گوش می رسید … .
خورشید غروب کرده بود و در آسمانِ آبی تیره … ماهِ نیمه ای می درخشید . نگاه مشتاق دیدار و تب زده اش مجذوبِ ماه درخشان … زیر لبی شروع کرد به خواندن :
– تو اون شام مهتاب کنارم نشستی … عجب شاخه گل وار به پایم شکستی ! قلم زد نگاهت به نقش آفرینی … که صورتگری را نبود این چنینی !
یک لحظه خاموشی … کف دستش را بالا برد و انگشتانش را در فضا تکان داد . انگار می توانست صورت ماه را نوازش کند … .
– هنوزم تو شامگاههات اگه ماهو داری … من اون ماهو دادم به تو یادگاری !
غرق در رویای خود بود … حس می کرد به همان حالت نشسته به کما راهی شده است … .
نفهمید چقدر مدت گذشت و چقدر به حال خود بود … .
صوتی عوعوی سگ ها او را به خود آورد … .
پلکی زد … و اینبار با دقت گوش کرد . صدای عوعو ضعیف بود … و انگار آمیخته به زجر و ناتوانی ! اصلاً انگار صوتی توله سگانی گرسنه و بی پناه بود ! …
شهاب از جا بر خاست و خاک شلوارش را تکاند . با احتیاط از پشته ی خاکی که به رویش ایستاده بود، پایین حرکت کرد … .
و بعد آن ها را متوجه شد … !
چهار توله سگ مشکی و قهوه ای رنگ که دور مادرشان می چرخیدند و عوعو می کردند … .
برای لحظاتی تنها نگاهشان کرد … .
ولی بعد با حس تکان نخوردن سگ مادر … قدمی به جلو گذاشت .
– چه خبره اینجا ؟ … شما چتونه ؟!
به گونه ای حرف می زد … انگار توله سگ ها آدم بودند و زبانش را می متوجه شدند ! … بعد باز جلوتر راهی شد … و بعد سر جا میخکوب شد !
سگ مادر مُرده بود !
هول و ولایی افتاد به جانش . باز قدم جلو گذاشت و خود را به آنها رساند . از سگ مرده خون زیادی حرکت کرده بود . چهار توله ی کوچک و ضعیفش دور او می چرخیدند و پنجه های کوچک و ضعیفشان را به پیکر بی جان او می کشیدند .
کف دست هایش بی اختیار به حرکت در رسیدند . باید کاری می کرد ! … توله ها آنقدر کوچک بودند که حتی چشم هایشان به درستی باز نبود . گرسنه و تشنه بودند … ممکن بود بمیرند !
دست هایش درون جیب های کوله اش را کاوید . چیزی برای خوردن پیدا میکرد حتماً … بطری آبی هم داشت . ولی بعد از تکاپو افتاد … .
شاید این چیزها برایشان ضرر داشت … شاید توله سگ ها را می کشت ! از کجا باید می اطلاع داشت ؟ … او که هیچوقت یک سگ نداشت !
اما بعد به سرعت فکری به ذهنش خطور کرد … نرگس نداف و آن نامزدِ دامپزشکش ! … آن ها حتماً بلد بودند … می اطلاع داشتند چه کنند که حیوان های معصوم تلف نشوند … .
دست در جیب های شلوار جینش فرو برد و خدا خدا کرد شماره ی آن زن را گم نکرده باشد . ته جیب هایش را گشت و بلاخره بین سه چهار رسید کارتخوان ، آن کاغذ کوچک را پیدا کرد .
بدون هیچ تردیدی شماره را گراهی شد … خیلی زود صدایی زنانه در گوشش پیچید .
– الو ؟
– سلام خانم نداف ! من شهابم ! … منو یادتون میاد ؟
***
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن