با چند لحظه تاخیر پاسخ داد :
– سلام علیکی داریم با هم !
زانوهایم را کشیدم توی بغلم … اظهار کردم :
– فقط همین ؟!
– سوده رو که نمی بینم … زیاد از خونه اش بیرون نمیاد . با رضا و بچه هاش گاهی … توی حیاط بهم برمی خوریم ! احترام همدیگه رو حفظ می کنیم ! یک بار هم سوده مریض شد … بردنش بیمارستان ! … من راهی شدم ده دقیقه یه ربع متوجه شدنش … .
– چش شده بود ؟
– از غم شهاب مریض شده ! فشار خونش بالا می ره … می میره و زنده میشه هر بار !
لب هایم را به سختی روی هم فشردم تا پوزخند نزنم . نباید تا این حد بد می شدم … ولی ذره ای دلم به حال سوده نمی سوخت . حتی عاشق شدم به طریقی بروم و او و بدبختی اش را ببینم … .
– کاشکی منم برم عیادتش !
– این شهاب هم شورش رو در آورده ! … اگه پسر من بود بلد بودم چطوری گوشش رو بپیچراکهم ! رضا میگه حتی جواب تلفناشون رو درست و حسابی نمی ده ! هر چند من یک بار زنگ زدم … جواب داد !
– شما زنگ زدین به شهاب ؟!
خیزش خون را در تنم احساس کردم … بناگوش هایم داغ شد … .
– چی می اضافه کرد ؟ حالش خوب بود ؟
بابا اکبر نگاهم کرد و با چنان حالت خیره ای … که به تته پته افتادم … .
– خب … پسر عمومه بهر حال ! هم خونیم ! … بی رگ نیستم که !
بابا اکبر با آرامش میان کلامم دوید :
– آقای محبتی رو یادته آیدا ؟ … همکار من بود !
گیج و بی نفس سری به تایید تکان دادم . آقای محبتی یکی از همکاران و دوستان بابا اکبرم بود . بچگی هایم هر وقت من را می مشاهده کرد در جیبش می گشت و شکلاتی برایم پیدا می کرد . به من تحفه خانم می اظهار کرد … آنقدر که بابا اکبر دوستم داشت و همه جا من را هممسیر خودش می برد .
– چند روزگار پیش متوجه شدمش … نشستیم به حال و احوال کردن ! اضافه کرد گوش دادم عروس کردی تحفه رو ! بنای گله برداشته بود … که چرا عروسیت دعوتش نکردم ! … آخرش هم تا ازم قول یک وعده ناهار رو توی رستوران نگرفت، ول نکرد !
لبخند کمرنگی زدم ... و او ادامه داد :
– بعد در مورد اسم و رسم شوهرت پرسید … بیان کرد تحفه رو به کی دادی آخرش ؟ … وقتی که اظهار کردم … از تعجب دهنش باز موند ! … میاظهار کرد میشناسه عماد شاهید رو !
نفسم را از ریه ام بیرون فرستادم و با لحنی سرد تایید کردم :
– خب بله … بهشدتا می شناسن عماد رو !
– تعریف می کرد چند سال پیش اوایل بازنشسته شدنش … داوطلبانه می حرکت کرده یک روستای حوالی شهر خودمون به بچه ها درس می داده . مردم اون روستا خیلی فقیرن … آیدا جان میاظهار کرد بچه ها دفتر نداشتن که مشق بنویسن ! بعضیاشون پا برهنه بودن حتی ! در این حد وضعشون خراب بود ! … نمی دونه کی به گوش عماد رسونده …
ناباورانه نگاهش کردم … بیان کردم :
– عماد برای بچه ها لوازم تحریر خریده ؟!
– براشون مدرسه ساخته … با همه ی امکانات ! برای همه ی بچه ها کیف و کفش و لباس و دفتر کتاب فرستاده ! … میگه شش سال گذشته … هنوز هم هر سال برای بچه های اون روستا وسایل مدرسه می فرسته و هواشونو داره !
– عماد ؟! … یعنی همین عماد ؟!
تعجب کرده بودم و نمی توانستم این تعجب را پنهان کنم . در ذهنم چنین چیزی نمی گنجید … و بعد بی اختیار لبخند زدم .
پرنده ای انگار در دلم به پرواز در وارد شده بود .
بابا اظهار کرد :
– نگفته بود بهت ؟!
سرم را به چپ و راست تکان دادم . ذهنم مشغول شده بود … .
من قبلاً هم مشاهده کرده بودم که عماد بخش مخصوص کودکان در بیمارستان شهر را تجهیز کرده بود . آن وقت هم ابلهانه خرسند شده بودم و فکر می کردم آدم خوبی است ! بعدها فهمیدم این کارش یک شوآفِ کثیف بود ... و البته نفوذش در بیمارستان را هم تثبیت کرده بود !
ولی حالا هر چه فکر می کردم … هیچ خودنمایی و شوآفی از عماد در این کار نمی دیدم . هیچ جایی جار نزده بودند که عماد مدرسه ای در روستایی محروم ساخته … هیچ بنری به افتخارش نصب نکرده بودند ! … و واقع بینانه اگر نظر می دادم … نفوذ در افکار مردم یک روستا هم چیزی نبود که برای عماد فایده ای به دنبال داشته باشد .
بابا اکبر گفت :
– حالا اونو ولش کن … دیگه چه خبر بابا جان ؟!
این بار یک تبسم واقعی تحویلش دادم :
– خبری نیست بابا جون ! … به قول قدیمیا، بی خبری خوش خبری !
و بعد لیوان چای را از سینی برداشتم و به جانب او گحرکت کردم :
– چاییتون از دهن افتاد !
***
ساعت از ده گذشته بود که به منزل بازگشتم … .
همچنان که از میان حیاط رد می شدم، پنجره های بزرگ را متوجه شدم و پرده ها که کاملاً پس حرکت کرده بودند . نور گرمی از پس شیشه ها به سرمای حیاط می تابید … .
جلوتر که رفتم … صدای عماد را شنیدم :
– زود باش برو دیگه … الان میاد آیدا !
جفت ابروهایم بالا پرید … بلافاصله صدای غرولندهای ماندگار خانم را گوش دادم :
– آقا جان دو دقه توی دست و پای من نچرخید … الان تموم میشه !
و بعد صوتی تق تق پاشنه ی صنقلب هایش … که انگار به سمت آشپزخانه پا تند کرده بود … .
متحیر و در عین حال کنجکاو … از مهتابی رد شدم و در ورودی را گشودم … .
در نگاه اول چیزی نمتوجه شدم … . جلوتر راهی شدم … و بعد بلاخره عماد … .
– برگشتی عزیزم ؟!
غافلگیر شده به نظر می رسید … و من هم غافلگیر شده بودم ! … فقط کمی … با مشاهده کردنِ میز شامِ رومانتیکی که چیده شده بود … .
– میخوای برم یه ساعت دیگه بیام ؟!
نگاهم با تاخیر از میز شام برگشت به چهره ی او … . لبخندی گیج کننده به لب داشت … .
– میتمایل داشتم سورپرایزت کنم ! … به نظرم همین حالا هم سورپرایز شدی!
البته که شده بودم … جا خورده بودم ! نمی خبر داشتم چرا انتظار یک سردی و قهر چند روزگاره داشتم !… اما عماد هیچ گاردی در برابر من نداشت … و عجیب بود که من هم هیچ گاردی در برابر او احساس نمی کردم !
– خب … بستگی داره !
– به چی ؟
– به اینکه شام چی داشته باشیم !
عماد ریز خندید . لذت می برد از اینکه توانسته بود من را تحت تاثیر قرار بدهد … .
باز صدای پاشنه ی صنقلب های ماندگار را شنیدم . خیره شدم به او … و ماندگار که از هول نزدیک بود بطری شراب سفید را روی زمین بیندازد … .
– ای وای آیدا خانم … شما که برگشتین !
نگاه دستپاچه اش به عماد ... و باز ادامه داد :
– خوش برگشتین خانم ! … تمام این میز رو می بینید ؟ … خودِ آقا عماد چیده براتون ! شام امشب هم خودش پخته !
دروغش را با چنان لحن کف دستپاچه و با نمکی گفت … که به خنده افتادم ! … عماد ژستی ناامید به خود گرفت :
– تقریباً مطمئن بودم همین واکنش رو نشون میدی !
و من هم مطمئن بودم که نوک انگشت عماد حتی به یکی از دستمال سفره ها نساییده ! … بیان کردم :
– شک ندارم آشپزی عماد جان بهشدت خوبه ! … ولی نمی دونم چرا همواره فقط به مرحله ی سِروش می رسم !
نگاهی دو پهلو حواله ی عماد کردم … و او در پاسخ برایم دیدهکی زد . ماندگار به حالتی که انگار از ایما و اشاره های ما سر در نمی آورد … باز تاکید کرد :
– آره خانم … آره ! همش کار آقا عماده ! سلیقه آقا عماده !
بطری را روی میز گذاشت و به حالتی معذب کف دست هایش را روی هم مالید … گفت :
– پس برم … شام رو بکشم دیگه ! هان ؟!
و با نگاهی به عماد … .
عماد سرش را آهسته تکان داد … و ماندگار شتابزده برگشت به آشپزمنزل … .
نگاه مستقیم عماد روی چهره ی من سنگینی می کرد … که بند کیفم را میان انگشتانم سفت گراهی شدم و جاده افتادم به سمت پله ها … .
صدایش را از پشت سرم شنیدم :
– کجا ؟
یک لحظه توقف کردم و از روی شانه نگاهی به او انداختم … .
– برم لباس عوض کنم !
و بعد پا سریع و از پله ها بالا حرکت کردم … .
***
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن