نرگس به سادگی شانه بالا انداخت :
– خب یه جوری بگو که بفهمم !
شهاب پلک هایش را لحظه ای روی هم فشرد . به طرز غریبی محزون شده بود . بیان کرد :
– مرا دَردیست اَندر دل که گَر گویَم زبان سوزد !
خاموشی کرد … و نرگس ادامه داد :
– وگَر پنهان کنم تَرسم که مغزِ استخوان سوزد ! … اهل شعر و شاعری هم هستی !
شهاب اظهار کرد :
– هیچ پخی نیستم بابا !
– نگو اینطوری در مورد خودت !
شهاب از گوشه ی چشم نگاه عبوسی به او انداخت … دیگر داشت زیادی حوصله اش سر می حرکت کرد .
– تو چرا نمیری پِی کارت ؟!
نرگس رک و رودار زل زد به او و ابروهایش را بالا گحرکت کرد :
– زیرا بهشدت کَنه تشریف دارم ! … نمی دونی مگه ؟! … اینقدر کَنه دیگران میشم تا باهام دوست بشن ! … اصلاً برای همین بود که یک جانور شناس عاشقم شد !
شهاب بی حوصله و سست خندید … نرگس هم !
– البته جانور شناس که نه … دام پزشکه ! … اسمش آقا جلالِ عظیمیه ! سایه ی سر تمام سگا و گربه های تهران !
– من سؤال کردم اسم دوست پسرت چیه ؟!
– بیان کردم شاید قلبت بخواد بدونی !
– دلم نمی خواد ! حالا پاشو برو پیش دوست پسرت ! آفرین … برو !
لب های نرگس روی هم فشرده شد . انگار این بار به او برخورده بود ! … ولی فرصت نکرد چیزی بگوید … .
آوایی از انتهای پارک کشیده شد … .
شهاب بی اختیار صاف نشست و با گردنی کشیده گوش تیز کرد … .
آوا باز هم تکرار شد . صدای جیغ خفه ی زنی بود انگار … .
#سال_بد ❄️
#پارت_869
شهاب دیگر فکر نکرد . ته مانده ی ساندویچش را رها کرد روی زمین و از جا پرید و با تمام قدرت به سمت صوت شروع کرد به دویدن … .
بهشدت طول نکشید که به منبع آوا رسید . جایی پشت شمسرخوشهای کشیده که شامگاهیه یک لابیرنت طراحی شده بود … زن جوانی را مشاهده کرد و مردی که تیزی چاقو را زیر گردنش گرفته بود و بند کیفش را می کشید .
خون جلوی دیده های شهاب را گحرکت کرد :
– داری چه غلطی می کنی حرومزاده ؟ …
مرد به طرف او چرخید و تا قبل از اینکه به خود بیاید … شهاب پایش را قد بلند کرد و با کف کفش ضربه ای به سینه ی او کوبید .
مرد به عقب تلنگری خورد، ولی تعاقلب خودش را از کف دست نداد و برگشت و شروع کرد به دویدن … .
شهاب هم دنبالش حرکت کرد … .
این خشم را انگار با خود تا تهران آورده بود ! … این خشمِ استخوان سوز را … که عاشق شد دیگران را تکه پاره کند . مخصوصاً این مرد زورگیر را … که او را به یاد ساسان می انداخت ! به یاد حسین یا حمید رضا … یا همه ی آن نوچه های عماد شاهید … ! همه ی آنهایی که زیر سایه ی اسمِ شاهید هر کاری می کردند و کسی جلو دارشان نبود !
آنقدر تند دوید که جایی انتهای پارک توانست آن زورگیر را گیر بیاورد . اظهار کرد :
– کیف اون زن رو پس بده ! واگرنه نمی ذارم بری !
زورگیر باز هم تمایل داشت او را با تیزی چاقو بترساند . ولی شهاب بی باکانه به طرفش حمله برد . مرد در برابر شهاب قدرت دفاعی نداشت و بسیار زود نقش زمین شد … .
چاقو از بین انگشتانش رها شد … و شهاب با زانو قرار گرفت پشت کمرش و بازویش را پیچاند … .
– چاقو می ذاری بیخ گلوی یک زنِ بی دفاع ؟ … آخه بی همه چیز ! …
صدای نرگس را از پشت سرش متوجه شد :
– غلط کرد ! … دیگه از این شیکرا نمی خوره ! شما ببخشیدش !
#سال_بد ❄️
#پارت_870
سر شهاب با خشم به طرف او برگشت … و مرد زیر دست و پایش تکانی خورد :
– خانم نداف … کف دستم به دامنت ! …
شهاب فشاری به گردن او وارد کرد و از میان دندان هایش با نفرت غرید :
– خفه شو !
نرگس کف دستپاچه جلو دوید … اضافه کرد :
– لطفاً ولش کن ! … گناه داره ! … غلط کرد ! … غلامرضا ؟!
مرد زیر کف دست های شهاب ناله ای کرد :
– اشتباه کردم ولم کن ! … خانم نداف !
دهانِ شهاب تلخ شده بود . حس می کرد در کامش زهر پاشیده اند . دلبسته شد روی زمین تف کند … . ولی کف دست مرد را رها کرد و از روی کمرش برخاست … .
مرد مثل فنری از جا پرید و بعد شروع کرد به دویدن . کیف زنانه را جا گذاشته بود … .
شهاب دور خود چرخی زد . سر درد داشت و حالت تهوع … . نرگس با نگرانی سعی کرد چهره ی مچاله شده ی او را ببیند … .
– ببینمت … حالت خوبه ؟
شهاب ناگهان چرخید به طرف او … با تمام قدرت فریاد کشید :
– چرا افتادی دنبال من ؟!
نرگس خیره در نگاه های او … با مکث کف دست برد و بند کوله پشتی اش را از شانه اش پایین کشید و به سمت او گحرکت کرد .
– کوله ات رو جا گذاشته بودی ! … نگرانت هم بودم !
شهاب بند کوله را به ضرب از بین انگشتانش بیرون کشید و حرکت کرد … روی لبه ی جدول جای گرفت . خشم داشت او را از درون می خورد … . نرگس باز هم اظهار کرد :
– من این غلامرضا رو می شناسم ! بهشدت وقتا از ما غذا و لباس میگیره ! … متاسفانه شیشه می کشه ! … بهشدت کاراش کف دست خودش نیست ! … بهم قول داده بود از زنا و بچه ها زورگیری نکنه …
کسی در مغز شهاب انگار طبل می کوبید … زیر لب زمزمه کرد :
– شیشه !
#سال_بد ❄️
#پارت_871
نرگس با دلسوزی به او نزدیک شد … بیان کرد :
– ببین آقا … تو حالت خوب نیست ! نگاهات سرخه … انگار تب داری ! بذار من کمکت کنم !
شهاب گفت :
– من خیلی هم خوبم !
شکل خواب زده ها بود … منگ و گیج ! نرگس ادامه داد :
– من میتونم پناهگاه بهت معرفی کنم ! برو اونجا غذای گرم بخور … استراحت کن ! اینطوری از پا میفتی اگه ادامه بدی !
گوشه ی لبش را جوید … باز بیان کرد :
– نامزد من همین اطرافه ! … زنگ بزنم بیاد کمکت ؟ آره ؟
شهاب پاسخ داد :
– نه !
و از جا برخاست . نرگس با نگرانی خیره شد به او … که بندهای کوله را روی شانه هایش انداخت و زیپِ بادی اش را تا زیر چانه بالا کشید . انگار قصد راهی شدن کرده بود … . برای آخرین بار اصرار کرد :
– چرا با خودت لجبازی می کنی ؟!
– لجبازی ندارم خانم ! ولی الان نمی تونم کمک کسی رو قبول کنم ! … اومدم که روی پاهای خودم بایستم … یا بمیرم !
اینبار لحنش ملایم بود … دیگر آن گارد سفت و سخت را در برابر نرگس نداشت . ولی همچنان سخت و مصمم در برابر هر آدمی … .
نرگس نوچی گفت و از کیفش کارتی بیرون آورد .
– حداقل شماره ی منو داشته باش ! شاید یه روزی کمک لازم شدی !
شهاب پلک هایش را روی هم فشرد . نمی تمایل داشت باز با آن زن تندی کند … واقعاً نمی میل داشت ! کف دست جلو برد و کارت را از نرگس گراهی شد و مچاله شده بین انگشتانش، آن را ته جیبش چپاند .
– ممنون ! اگه میشه کیف اون خانم رو …
– کدوم کیف ؟
نگاه نرگس چرخید و بلاخره کیفِ مشکی رنگ را مشاهده کرد که روی زمین افتاده بود . به سرعت اضافه کرد :
– آهان ! باشه باشه ! بهش پس میدم … خیالت راحت !
شهاب سری تکان داد و از او رو گرفت … در مسیر سنگفرش شده ما بین شمسرخوشها به راه افتاد … .
یک شامگاهگردیِ طولانی دیگر برایش آغاز شده بود … .
***
و
***
پشت فرمان ماشین جابجا شدم و در را محکم بهم کوبیدم . آوای دادِ روشنک از صنقلبی پشت سرم به هوا برخاست :
– یواش ! … کف دستت بشکنه الهی که کف دست ایشون رو شکستی !
غش غش به شوخی بی مزه اش خندیدم . از آینه ی مستطیلی شکل ماشین می توانستم ببینم چهره ی حنا و روشنک هم غرق خنده بود .
هستی روی صنقلبی کنار کف دستم قرار گرفته بود … غر غری کرد :
– به خدا انصاف نبود صورت حسابو خراب کردین روی سر من ! … اصلاً این آیدای لاشی باید شیرینی عروسی می داد !
رو ترش کردم و همچنان که ماشین را روشن می کردم، اضافه کردم :
– گُه نخور بی ناموس ! … شیرینی عروسی چه صیغه اییه ؟! … صد بار که آدم شیرینی عروسی نمی ده ! یک شامگاه اومدین تا خرخره خوردین … بستونه !
حنانه خم شد و از بین صنقلبی ها صورتش را جلو آورد … بیان کرد :
– والا ما شاهد بودیم این هستی همون یک شامگاهو اندازه ی صد تا عروسی لُمبوند !
میان حرف و خنده ی دوستانم ماشین را به مسیر انداختم و وارد خیابان اصلی شدم .
حالم خوب بود . بعد از مدت ها با دوستانم به کافه ای رفته و از ته قلبم لبخند زده بودم ! … از آن خنده هایی که اشک از چشمانم پایین می آورد . مثل آن وقت هایی که هنوز دانشجو بودیم … سر خوش و بی خیال بودیم ! هیچ غمی به قلب نداشتیم ! …
مثل آن وقت هایی که انگار صد سال از آن گذشته بود ! …
صدای موسیقی بلند بود … اما صوتی وراجی های همجاده با خنده های طوفانی ما، بلندتر .
دخترها به رانندگی مضحک من می لبخند زدند . من سالها بود گواهینامه داشتم ولی پشت هیچ ماشینی ننشسته بودم .
وقتی عماد به عنوان هدیه عروسی این ماشین را برایم خرید، فکر می کردم هیچوقت جرات جای گرفتن پشت فرمان آن را داشته باشم . ولی دوستانم آنقدر اصرار کردند تا بلاخره مجبور شدم قبول کنم … .
همینطور که لاکپشتی وسط خیابان شلوغ می راندم … به بقیه تشر زدم :
– دِ یواش تر ! حواسم پرت میشه میزنم به جایی ها !
#پارت_873
هستی اظهار کرد :
– آیدا … ریدی با این رانندگی کردنت !
گفتم :
– خبر مرگت … بهشدت هم قلبت بخواد !
با دو کف دستم محکم فرمان را گحرکت کرده بودم و مدام از آینه ها به دور و بر نگاه می کردم . شلوغی خیابان باعث شده بود اضطراب بگیرم . ماشینی از کنارم عبور کرد و به نشانه ی اعتراض بوق کشداری زد … .
روشنک گفت :
– بابا آیدا … این عروسکت سرعت جت داره ! یکم بگاز تو رو خدا !
تمام دل و جراتم را جمع کردم و بیشتر گاز دادم . با کنده شدن ماشین از کف اسفالت … صوتی جیغ پر هیجان دخترها قد بلند شد … . حنا پشت سرم داد می زد :
– همینه ! ایول … همینه !
مزه ی سرعت زیر دندانم مزه کرد که با اعتماد به نفس بیشتری می راندم . با قرمز شدن چراغ سر چهارمسیر … بی حواس پا روی ترمز گذاشتم . ترمز شتابزده و تیزی که گحرکت کردم … درست پشت خطوط عابر پیاده ماشین در جا میخکوب شد و بعد …
تق !
کسی از پشت با قدرت به ماشینم کوبید !
برای یک لحظه نفسم در سینه حبس شد و تمام تنم یخ بست . خنده روی لب هستی و حنا و روشنک خشک شد … . هستی زودتر از همه به خود آمد و اظهار کرد :
– هیچ عیبی نداره بلو ! تصادف برای هر کسی پیش میاد ! … خودتو نباز !
از داخل آینه نگاه کردم به پشت سر … و به مردِ جوان و گولاخی که از پشت فرمان پژو دویست و هفت پیاده شد و به طرف من آمد . در نگاهش حالتی بود که باعث شد بی اختیار قفل مرکزی را فعال کنم .
– پیاده شو !
از جایم جم نخوردم ! … دست کشید روی موهای کوتاهش … .
– خب پیاده شو ببین چیکار کردی ! …
و بعد … مشت محکمش که وسط کاپوت ماشینم جای گرفت … .
– دِ جرات داری پیاده شو !
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن