در خاموشی تنها نگاهش کردم … و او قلب و جرات یافت باز نزدیکم بیاید . کف دست در جیب کت چرمش کرد … و دیدم جعبه ای کوچک بیرون آورد .
– من اومده بودم این رو نشونت بدم … نه که با هم بحث کنیم ! ببین !
نگاهم مات شد به جعبه ی کوچک آبی رنگی که در کف دست داشت . درست مقابلم توقف کرد و روبانِ دور جعبه را باز کرد ... و بعد من حلقه ی ظریف و قشنگیی متوجه شدم که با یک تکه الماسِ آبی بسیار ملایم زینت داده شده بود .
نگاهم روی برق الماس خیره ماند … و او مسرور از اینکه موفق شده بود توجهم را جلب کند، ادامه داد :
– البته کارتیه نیست … تیفانیه ! من سلیقه ی سختگیری دارم … اما به محض اینکه دیدهم به این الماس آبی افتاد، در ذهنش گذراندم روی انگشت تو قراره بسیار متوجه شدنی بشه ! … دوستش داری آیدا ؟ آره عزیزم ؟ …
برق الماس انگار خار شد و در دیدهم فرو حرکت کرد . پلکم سوخت و صوتیم لرزید … .
– برای همه شون الماس می خریدی ؟!
بهیکباره نگاهش از حرارت افتاد … .
– برای کی ؟!
– برای اون قبلیا … که کف دستشون رو می بستی به تخت و هر کاری دلت می میل داشت باهاشون می کردی ! … بعدش الماس می خریدی تا از قلبشون در بیاری ؟!
سخت نفسش را از سینه خارج کرد … مشاهده کردم که آتشی در تیرگی دیده هایش شعله کشید . عضلاتِ فکش تکان خورد و به سختی بیان کرد :
– من برای هیچ کسی الماس نخریدم !
– پس این خاصه خرجیا رو فقط برای من داری ؟!
این بار من به او نزدیک شدم و در یک نفسی اش … خیره به چشم هایش با نگاهی خمار و بی تفاوت … ادامه دادم :
– اگه جلوی پاهات زانو بزنم کادوی گرونتری ازت میگیرم ؟ … برات واق واق کنم و کف کفشاتو …
نگذاشت ادامه بدهم … .
بهیکباره چنگ زد به صورتم … .
#سال_بد ❄️
#پارت_819
ناگهان چنگ زد به صورتم … فکم را سفت میان انگشتانش فشرد . نه چندان دردناک و عذاب آور … ولی سخت و کنترل کننده !
ضربان قلبم بالا راهی شد … و او خیره در دیده هایم زمزمه کرد :
– مزخرفات منو به خورد خودم نده محبت من ! این روش خوبی برای محک زدن صبر من نیست !
لب هایش را روی هم فشرد … و بعد آرام و هیستریک لبخند زد … .
– نمی بخشی … نه ؟!
حرفی نزدم … خودم را در ورطه ی ضعف می مشاهده کردم . دلم سریع و بی امان می تپید و می ترسیدم باز به من آسیب فیزیکی وارد کند … . عماد ادامه داد :
– قصاص میخوای … هووم ؟! … شاید با قصاص دلت خنک بشه !
سر خم کرد و روی صورتم، جایی زیر چشم چپم را بوسید … و بعد کف دستش را از روی فکم برداشت و عقب رفت .
وحشت کرده خودم را پس کشیدم . در لحظه ی اول متوجه منظورش نشدم … اما وقتی دیدم توی آشپزمنزل حرکت کرد و با سرعت مشغول گشتن درون کمدها شد …
– داری چیکار می کنی ؟ …
از نفس افتاده سؤال کردم … .
کشویی را بیرون کشید و باز محکم بهم کوبید . بعد رفت سراغ کمدی دیگر … . بلندتر صوتیش کردم :
– عماد میخوای چیکار کنی ؟ …
کمر صاف کرد و من قندشکنِ سنگین و قدیمی را دیدم که ته یکی از کمدها پیدا کرده بود و در کف دستش می چرخاند . تازه متوجه منظورش شدم … دمای بدنم یکباره افت کرد … .
– بیا کف دستم رو بشکن آیدا ! … اگه اینطوری قلبت خنک میشه …
ناباور و بی نفس نگاهش کردم … و او قند شکن را در کف دستش جا به جا کرد … .
– یا اگه برات سخته … خودم این کارو می کنم !
#پارت_820
پلکی زدم و ناباور ریز خندیدم … .
– دیوونه شدی ؟!
بدون اینکه جوابم را بدهد، کانتر را دور زد و از آشپزمنزل خارج شد . کتش را از تن در آورد و انداخت روی مبل … کاملاً مصمم به نظر می رسید !
عصبی و کلافه صوتیم را بالا بردم :
– با این کارا به جایی نمی رسی … مطمئن باش !
– بشکنم یا بخشیدی ؟!
– خودم می شکنم !
قفسه ی سینه ام سوخت ! … خودم حیرت کردم از چیزی که اظهار کردم … قلبم بیشتر خون شد ! … من نمی میل داشتم و نمی توانستم به او آسیبی بزنم . ولی حالا که کار به اینجا رسیده بود، دوست داشتم لااقل برای چند ثانیه ترسی را تجربه کند که من کردم ! …
همان ترس لعنتیِ سنگین … همان لحظاتی که می دانی درد انتظارت را می کشد !
عماد قند شکن را به سمت من گرفت … و من بغضم را قورت دادم و قدم به جلو گذاشتم … .
انگشتانم سرد بود وقتی قند شکن را گراهی شدم … انگشتانم می لرزید ! … عماد اما خونسرد بود … .
کف دستش را گذاشت روی سنگ کانتر … و در انتظار قصاصی که فکر می کرد حقش است ! …
نفسم از سینه بالا نمی وارد شد . کم آورده بودم ! … اما می میل داشتم تا پایانش بروم … .
قند شکن را بالا بردم … و او خیره بود در نگاه هایم … .
و من هم نگاهش می کردم ! …
می تمایل داشتم ترس را ببینم در دیده هایش ! اگر می هراسید … شاید قلبم سبک می شد ! … اگر فقط ذره ای می وحشت کرد … .
ولی او نمی وحشت کرد ! … نمی ترسید و نگاهش را از من نمی گحرکت کرد ! …
خشم غلیان کرد در خونم و من را به آتش کشید . دندان هایم را روی هم فشردم و بعد با تمام قدرت قند شکن را فرود آوردم … .
#پارت_821
تیغه ی تیز قندشکن روی سطح کانتر، درست کنار کف دستش فرود رسید … .
کف دستش را ذره ای تکان نداده بود … نوحشت کرده بود ! … اگر تست اعصاب می داد، حتماً بالاترین امتیاز را می گراهی شد ! او اعصاب فولادین داشت و من … از هر چه بودم، حالا حس شکستن داشتم !
و واقعاً هم شکستم ! … همان جا زانو زدم روی زمین و به گریه افتادم ! … زار زدم !
چیزی در دلم … روی سرم … در تمام وجودم خراب شده بود ! مثل آدم عزاداری بودم … حالا سر قبر خودم اشک می ریختم .
نمتوجه شدم عماد کِی خودش را به من رساند و آنطور سخت و نفسگیر در آغوش کشید … . دم گوشم با شیفتگی بیان کرد:
– جونِ عماد …
من را بوسید … یک نفس و دیوانه وار … . گونه های خیسم … دیدهان سرخم… چانهی لرزانم… و لب های نیمه بازم …
– عزیز قلبم … حیاتم ! نفسم !
تنم را در آغوش کشید و از روی زمین قد بلند کرد … و بعد روی مبل گذاشت . تقلایی نمی کردم … کاملاً تسلیم بودم ! … او من را تشنه و بی امان می بوسید . انگشتانش روی صورتم را لمس می کرد … انگار می میل داشت من را از بر کند …
صدای زمزمه ی داغش را زیر نرمه ی گوشم حس می کردم … .
– جونِ منی آیدا، نمی دونی … نمی دونی چقدر روانیتم ! …
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن