عماد من را روی میز آشپزخونه نشاند … ولی اجازه نداد از او دور شوم … .
حالا هر دو کف دستش روی گونه هایم بود … داشت اجزای چهره ام را لمس می کرد … . پوستم، لب هایم … پلک هایم … .
– هزار بار توی خوابم تصورت می کردم . هنوز گاهی فکر میکنم واقعی نیستی !
با دیده های بسته تبسمی تلخ زدم … .
– وقتی منو ببوسی از خواب بیدار میشی !
شاید هم این تنها مسیر بود ! اگر من را می بوسید … از رویاهایش بیرون می رفتم . اگر می مشاهده کرد یک دختر معماما هستم … شاید آن وقت طلسم می شکست ! …
و او من را بوسید ! …
لبش که روی لب هایم نشست … شوک بود و بی نفسی ! تمایل داشتم عقب بکشم، ولی کف دستش که پشت سرم قرار گرفت و درون موهایم فرو راهی شد … .
او من را بلاخره بوسید . اول نرم و محتاطانه … بوسه اش روی لب زیرینم جای گرفت … و بعد ادامه داد … . و باز هم … و باز هم … .
بوسه اش عمیق تر شد ! حریص تر … داغ تر … و مالکانه تر !
فکر می کردم از رویاهایش به زمین کشیده شوم … ولی به آسمان راهی شدم !
حس عجیبی بود … شورشِ تنم بر علیه من !
احساسی در من سر به طغیان برداشته بود . داغ بودم … ذوب می شدم ! از هم می پاشیدم … و بار دیگر سر پا می شدم ! …
وقتی بلاخره آن بوسه را تمام کرد و من را در آغوش کشید … .
از روی شانه اش نگاه می کردم به پرتو نوری که از لابلای شاخه های درخت ها می تابید . جهان تغییر کرده بود انگار … من دیگر آن آدم سابق نمی شدم ! …
– تو راست می اضافه کردی آیدا … من از خواب بیدار شدم ! …
کنار گوشم نفس نفس می زد … و من نگاهم هنوز به نور بود … .
– از خواب بهشدت بهتر بود ! … دیوونه کننده بود !
#سال_بد ❄️
#پارت_774
****
نگاهی ناامیدانه به کارت های بی ارزش کف دستم انداختم و با دلی شرحه شرحه تنها بی بی پیکی که داشتم را در پاسخ به هشت حکم او روی میز انداختم .
عماد کارت ها را از روی میز جمع کرد و کارت بعدی یک هفت حکم روی میز گذاشت .
عصبی و بی طاقت به او اعتراض کردم :
– این قبول نیست ! همه ی کارتای حکم کف دست تو افتاده ! کلکسیون درست کردی !
حوصله ی خنده های خبیث او را نداشتم … وقتی تک و شاه و بی بی حکم را هم برایم ردیف کرد . ناله کردم :
– تو تقلب کردی ! می دونم !
هر چند می اطلاع داشتم دارم چرند می بافم . پنج کف دست باختِ پی در پی و مفتضحانه ام را نمی توانستم با هیچ کلمه ای توجیح کنم ! …
عماد اضافه کرد :
– کف دست قبلی هم اکثر کارتای حکم مال تو بود … ولی باز من بازی رو جمع کردم ! بیخودی بهانه نیار خانم … بازیتو بکن !
– هووف … ازت متنفرم !
اینطور که نگاهم می کرد، انگار من بچه گربه ی دلبسته شدنی اش هستم … واقعاً روی اعصابم بود ! … اما من نباید ریسک بازی با عماد را می پذیرفتم و خودم را در این ورطه ی بیهودگی می انداختم !
ولی من به خیال خودم بازیکن خوبی بودم . در بازی های دسته جمعی با هستی و روشنک و حنا بیشتر اوقات برنده می شدم .
اما کارت بازی با دخترها خیلی فرق می کرد با کارت بازی با عماد !
عماد بسیار بی رحمانه، شمشاهده کرد و متکبر بازی می کرد و برنده می شد . از او یک دست بازی را بردن که هیچ … حتی موفق نمی شدم کمی او را به زحمت بیاندازم !
#سال_بد ❄️
#پارت_775
باز از روی کارت ها نگاهش کردم و طی یک حرکت بهیکبارهی … تمام کارت ها را پرتاپ کردم روی میز … . عماد به حالتی جا خورده نگاهم کرد که انگار توهین بزرگی به او شده ! … فرصت ندادم حرفی بزند … کارت های روی میز را با کف دستم پخش و پلا کردم !
– آیدا چیکار کردی ؟!
– ای وای ببخشید ! از کف دستم افتادن ! …
به حالتی نمایشی پشت کف دستم زدم و لبم را گاز گراهی شدم … که عماد واقعاً عصبی شد :
– آیدا … می کشمت به خدا !
خیز برداشت به طرفم که جیغی زدم و از زیر کف دستش فرار کردم . فکر نمی کردم چنین تعصبی روی بازی داشته باشد … جدی جدی عصبی شده بود و خنده ی بی اختیار من را که می شنید، خشمگین تر هم می شد !
مطمئن بودم اگر کف دستش به من می رسید، حتماً سر و تهم می کرد . پس با تمام قدرت دویدم و توی حیاط پناه گحرکت کردم … .
یک لحظه پای مهتابی مکثی کردم ، کف دستم را روی سینه ام گذاشتم و سعی کردم نفسم را کنترل کنم . بر خلاف تصورم، عماد دنبالم نیفتاده بود . لحظه ی آخری صوتی زنگ موبایلش را شنیدم … فکر می کردم مشغول پاسخ دادن به موبایلش شده … .
باز نفس عمیقی کشیدم و اینبار نگاه دقیق تری به اطراف انداختم .
منزل ی عماد یک ویلا با نمای مدرن سفید و پنجره های بزرگ بود که وسط فضای سبزی وسیع قرار داشت .
من قبلاً به این قسمت وارد شده بودم … حتی با عماد زیر سقف سنگیِ آلاچیق جای گرفته و شام خورده بودم ! … ولی نمی خبر داشتم پشت ویلا چه خبر است … .
باز نگاهی به پشت سرم انداختم … از پس شیشه ها می توانستم سایه ی او را ببینم که مشغول حرف زدن با موبایلش بود .
آرام از مهتابی پایین رفتم و در سینه کش دیوار، شروع کردم به قدم زدن … .
#سال_بد ❄️
#پارت_776
ویلا را دور زدم و به قسمت پشتی آن رسیدم … .
من قبلاً انگار این قسمت را هم مشاهده کرده بودم ! روزگاری که با یک کف دسته زنبق مشکی به دیدن عماد رسیده بودم … از پس شیشه های در ، کف دسته ای از مردان را مشاهده کردم که همین حوالی پخش و پلا بودند … !
استخری بزرگ که با پلی چوبی به آن سوی خود متصل بود … حوضچه ی جکوزی و میزها و صندلی هایی همان دور و بر … .
اما چیزی که توجهم را جلب کرد ، پله هایی سفید بود که به زیر ساختمان جاده داشت . چیزی که چندان در معرض نگاه نبود … و من تا به حال آن را ندیده بودم … !
ضربان دلم به صورت دردناکی شتابزده شد … .
کنجکاوی وادارم کرد از پله ها پایین بروم . برخلاف انتظارم درب کوچک مربوط به قسمت زیر زمین باز بود ! …
آن را هل دادم و داخل رفتم … .
انگار آب یخ روی صورتم پاشیده باشند … تکانی خوردم و نفس عمیقی کشیدم .
باز هم یک استخر دیگر ! …
جلو رفتم و وسط سالن سرپوشیده توقف کردم . از فکرهای سمّی خودم خنده ام گراهی شده بود ! … نمی دانستم چرا انتظار داشتم اینجا چیز خارق العاده ای ببینم و از ترس و حیرت سکته کنم !
صدای عماد را شنیدم … که انگار داشت از پله ها پایین می آمد .
– مرد حسابی دارم بهت میگم من نیستم این چند روزگار ! خودت یه کاریش بکن دیگه !
#سال_بد ❄️
#پارت_777
چرخیدم و نگاهش کردم … که وارد سالن استخر شد … همچنان مشغول صحبت با موبایلش بود .
– من چه می دونم ؟! … از من می پرسی ؟ … اصلاً من چرا به شما گوساله ها پول میدم ؟! … اگه نتونید یه کار ساده رو جمع و جور کنید …
باز چند لحظه ای ساکت شد و به حرف های شخص پشت خط گوش داد .
بی خیال او شدم و تا نزدیک لبه ی استخر جلوتر راهی شدم و نگاهی به عمق آب های تمیز انداختم .
عماد باز اظهار کرد :
– خب اگه نه که پس برو ببینم چیکار می کنی ! …
بی حوصله و کلافه بود ... ادامه داد :
– دیگه هم به من زنگ نزن ! امروزگار کلاً منو نمتوجه شد بگیر بهم زنگ نزن !
تماس را بی خداحافظی قطع کرد و موبایلش را روی میز انداخت … .
من همچنان نگاهم به عمق استخر بود … متوجه شدم که نفس عمیقی کشید و به طرف من رسید … .
با کف کف دستش که به باسنم کوبید … از جا پریدم .
– توی فکری دلنشینه !
نفسی گحرکت کردم … سعی کردم ساکت بمانم .
– نه ! چه فکری ؟!
– اون حرکتی که زدی ، اگه پای یک بازی جدی بود … می دونی چه عواقبی برات داشت ؟
چشمکی زد … ادامه داد :
– مثلاً ممکن بود به بیماری گیر کردن چنگال توی دیدهت مبتلا بشی !
حرفش را نادیده گراهی شدم … بیان کردم :
– دیر شده دیگه ! … منو می رسونی خونه ؟!
با حرکت سر به استخر اشاره کرد .
– یه تن به آب بزنیم ؟
و مشغول باز کردن بند ساعتش شد .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن