– دختر خوبیه عصمت باجی، هم ما، هم علی ازش راضیم.
دستانم میلرزند و من برای کنترل احساساتم چند بار نفس عمیق میکشم
– زنگ بزن سید بیاد…
از آشپزخانه خارج شده و این بار برای نشاندن تبسم روی لبهایم تلاش نمیکنم.
توی منزلام داشت میبیان کرد بیلیاقتم و لیاقت علی بیشتر است.
حاج خانم با علی تماس میگیرد و با اضافه کردن اینکه مهمان داریم، علی را قانع به وارد شدن میکند و رو به عصمت میپرسد
– بچهها تو چه حالن؟ همه خوبن؟!
سرش را تکان میدهد
– آره، با پسر رشید اومدم اون توی هتل موند.
حاج خانم سرش را تکان میدهد و حین حرف زدن انگشتانش را تند سریع به هم میپیچد و آرام و قرار ندارد.
– ایمان؟! کاش میومد میمشاهده کردمش…
– برای مشاهده کرد و بازمشاهده کرد نیومدیم، اومدم دو کلوم با علی حرف بزنم و برگردم آبادی.
– حاج محمد…
اجازه نمیدهد جملهی حاج خانم تمام شود
– گفتم که نمیخوام بفهمه اینجام! نگفتم؟
حاج خانم که سرش را پایین میاندازد، مداخله میکنم
– شام رو لطفا بمونید.
#زهــرچشـــم
#پارت648
حاج خانوم با ترمتوجه شد میپرسد
– چه حرفی عصمت باجی؟! اتفاقی افتاده؟
با اخم سری تکان میدهد و دلهره به جان دل حاج خانم میاندازد. تا علی بیای لام تا کام حرفی نمیزند و علی با مشاهده کردن مادربزرگش، تبسم زنان کف دستش را میبوسد و کنارش مینشیند.
آز آبادیشان و ازدواج ما حرف میزنند و طولی نمیکشد که عصمت رو به من میگوید
– ما رو چند دقیقه تنها بذار.
از روی مبل که کشیده میشوم سری سؤالی برای علی تکان میدهم و سمت اتاق قدم برمیدارم که پیرزن، میگوید
– یه نیم ساعت، یه ساعت از خونه برو بیرون.
متعجب سمتشان میچرخم…
نگاه هر سه به من است و قبل از اینکه من چیزی بگویم، علی میگوید
– چی شده عصمت باجی؟
– میگم، میگم…
علی دست سمتم دراز میکند
– چرا نباید ماهک باشه؟! اون همسر منه! شریک زندگیم!
عصمت باجی عینکش را از روی نگاههایش برمیدارد. دستمال گلدوزی شدهای از توی جیبش بیرون میآورد و مشغول پاک کردن شیشههای عینکش میشود
– صلاح نیست عیالت بشنوه…..
#زهــرچشـــم
#پارت649
علی لب باز میکند چیزی بگوید که مانعش میشوم
– من باید یه سر به سوپری بزنم…
علی لبهایش را روی هم میفشارد و من توی اتاق بهشدت بهسرعت آماده میشوم.
بدون اینکه سمت آنها نگاهی کنم از واحد خارج نیشوم و برای چند لحظه پلک میبندم.
– آروم ماهک… چیزی نیست.
خودم را با جملههایی آهسته بخش سعی میکنم ملایم کنم و از ساختمان خارج میشوم.
میوههای توی یخچالمان برای پذیرایی از مهمان مناسب نبودند.
نگاهی به ساعت گوشیام کرده و کنار دیوار قدمهای آرام برمیدارم تا وقت سریعتر بگذرد.
از شانس بدم، توی مغازه، با فریال رپبرو میشود و خون توی رگهایم یخ میبندد.
قلبم میخواهد بار دیگر کف دست بند موهایش کرده و تا جایی که توانش را دارم بکشم ولی او را نامتوجه شده گحرکت کرده و رو به فروشنده میگویم
– دو کیلو انگور و دو کیلو سیب تازه میخوام.
اطاعت میکند و حین وزن کردن میوهها زیر دیدهی فریال را میپایم، خریدهایش را برمیدارد و با صوتیی خفه از فروشنده تشکر کرده و میرود.
فروشنده با چرب زبانی از میوههای تازهاش تعریف میکند و من به این فکر میکنم که چه خرفهایی قرار بود بینشان زده شود که حضور من جایز نبود؟!
– بفرما آبجی…
کارت بانکی را روی میزش میگذارم و رمز کارت را میگویم
– قابل نداره آبجی! ببر با آقا سید حساب میکنیم.
واقعا چه قلبیلی داشت وقتی داشتم پول خریدم را میدادم، میخواست با آقا سید حساب کند؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن