حریف عصبانیت سینا نشدم و بعد از پانسمان زانوی زخمیام، بدون گحرکت کردن داروهای او جادهی کلانتری شدیم.
انتظار روی صنقلبیهای محلی که سر و صوتیش حتی بیشتر از بیمارستان روانی است، اخم بزرگی بین ابروهایم مینشاند و سمت سینا برمیگردم.
با پایش روی زمین ضرب گرفته و رگ شقیقهاش نبض میزند. حال خوشی ندارد و حضورش توی این کلانتری بیشتر به حال بدش دامن میزند.
– قلبت برای اینجا تنگ میشه؟!
سرش را کشیده میکند و با همان اخم ناشی از حال بدش، نگاه به نگاهانم میدوزد.
– برای جایی که با بیرحمی اخراجم کردن؟! تو چی فکر میکنی؟
نیشخندی میزنم و نگاه از او میگیرم، کمی آنطرفتر زنی التماس میکند اجازه یدهند پسرش را ببیند و روی صنقلبی روبرویی ما، دختری رنگ پریده قرار گرفته که با استرس انگشتانش را در هم میپیچد…
اینجا قطعاً برای من جایی نبود که دل تنگش شوم. ولی برای سینا…
برای او شغلش، همه چیزش بود.
– من که اگه از همچین جایی اخراج هم بشم میرم خدام رو شکر میکنم.
میخندد…
مردانه و تب دار…
کف دستم را سمت پیشانیاش دراز میکنم و پشت انگشتانم را روی پیشانی خیس از عرقش میگذارم، هنوز هم تب دارد و دلواپسی سر تا سر وجودم را در بر میگیرد.
– کاش قبل از اینکه بیایم اینجا داروهات رو میگراهی شدیم.
– سینا؟!
صدای مردانه باعث تکان شمشاهده کرد تن سینا میشود و انگشتان من، ساکت از روی پیشانیاش برداشته میشود.
سمت مرد قد کشیدهی که روی اتیکت لباسش نام خانوادگی ملکپور دهان کجی میکند، میچرخم.
اخم بزرگی که بین ابروهای پرپشت مردانهاش نشسته مجبورم میکند بایستم و سینا هم از روی صندلی انتظار بلند میشود.
– سلام.
ج
واب سلام سینا را با تکان سرش میدهد و نگاهش کوتاه و پر اخم سمت من میچرخد.
– چیزی شده؟! اینجا چیکار میکنی؟
سرمای بینشان به حدی بود که من به خود میلرزیدم، چه برسد به سینایی که تب و لرز هم داشت.
– من خودم حل میکنم داداش.
سینا اهل کینه نبود ولی اینجا، توی این خرابشدهای که هنوز هم عاشقی او بود، او را خانوادهاش باور نکرده بودند.
او را اخراج شدن نه، اعتماد شکستهی پدر و برادرش از هم پاشیده بود.
سولین ملکپور سرش را تکان میدهد و اخم بین ابروهایش کورتر میشود.
– رنگ و روت چرا پریده؟!
بغضم میگیرد، نه به خاطر رنگ پریدهی سینا.! به خاطر حس برادری بینشان که با وجود حصارهایی که سینا دور خود پیچیده بود، همچنان وجود دارد.
– یکم سرما خوردم، خوبم داداش.
– میخوای قبل رفتن یه سر به آقام بزن، امروزگار تو ادارهس.
میبینم که مشت دست سینا محکمتر میشود و نگاه خمار و تبدارش کدر میشود… ولی قبل از اینکه بتواند چیزی بگوید سامان از کنارمان عبور کرده و میرود.
به محض دور شدنش دست روی بازوی سینا میگذارم و نگاهش میکنم
– خوبی؟!
نگاه تار و تبدارش بند نگاهم میشود و چیزی نمیگوید، انگار روزها دویده و به جایی نرسیده است.
خسته به نظر میرسد، از همان خستگیهایی که با خواب و استراحت رفع نمیشود.
مجدداً روی صندلی مینشیند و ضرب پاهایش را از سر میگیرد و من نگاهم سمت جایی که سولین رفته بود میچرخد.
در چند قدمی هدفمان بودیم و به زودی همه میدرک کردند اخراج سینا ناعاقلبانهترین تصمیمی بود که گراهی شدند و من مشتاقتر از خود سینا، انتظار آن روز را میکشیدم.
اقدامات شکایت خسته کننده بود و وقت گیر، ولی به خاطر مدارکم، مجبورم اقدام کنم و در واقع تمام کارهایش را سینا با آن حال بدش انجام میدهد.
انگار خوب میداند فضاهای شلوغ و پر سر و آوا سمتم هجوم میآورند و مغزم را میجوند.
از آن پلیس جوانی که چیزی توی برگه یادداشت میکند، انتظار دارم لباس بتمنی بپوشد و همین الآن کیف پول مرا پیدا کند.
سینا کف دست روی کمرم میگذارد و کنار گوشم آهسته پچ میزند
– بریم ماهک…
گیج و پرت سمتش برمیگردم و نگاه کوتاهی سمت مرد جوانی که لباس فرم سبز رنگ به تن دارد میاندازم
– ولی مدارکم رو هنوز پیدا نکردن که!
لبخند میزند و نگاهش همچنان تبدار است و خسته…
– خبرمون میکنن عزیزم، بریم.
سری تکان میدهم و به محض خروجمان از اتاق پلیس جوان کوتاه میخندد.
سمتش میچرخم و لبخند روی لبهایش باعث نشستن تبسم روی لبهای من هم میشود.
– چی شده دیوونه؟! واسه چی میخندی؟
سرش را به چپ و راست تکان میدهد و شیطنت نگاهش اخمی بین ابروهایم مینشاند.
– باید از اون دزد ممنون باشم که توی سونامی رو تبدیل کرده به یه بچهی تخس و مظلوم… آخه نمشاهده کردی خودتو…
خود به جملهاش میخندد و با خنده، بریده بریده ادامه میدهد
– عینهو این گربه ملوسای ناناس شده بودی…
چهرهام جمع میشود و مشتی به بازویش میکوبم.
– مضخرف نگو سینا، من الآن توانایی این و دارم که این کلانتری رو خراب کنم، فقط دارم آبروداری میکنم مثلا تو محل کار سابق تو سلیطه بازی درنیارم.
پاکت شیرینی را روی دستم جابهجا میکنم و نفس عمیقی میکشم ولی ضربان کر کنندهی قلبم را نمیدانم چطور باید با یک نفس عمیق به حالت نرمال برگردانم.
انگشتم روی زنگ قدیمی مینشیند و صدای زنگ ریتم نفسهایم را نیز سریعتر میکند.
به این خانه قبلاً هم وارد شده بودم، ولی حالا انگار قرار بود توی خونه دلم را از توی سینهام بیرون بکشند.
صدای مردانه یاالله گویان نزدیک میشود و من با ضربان دلی تند شده از در فاصله میگیرم و شالم را جلوتر میکشم.
حاج محمد، پدر رها در را باز میکند و قامت بلندش با آن عبای مشکی رنگ و عمامهی هم رنگ عبایش مقابل نگاه منی که میلرزد ظاهر میشود.
کف دستی به محاسنش میکشد و با لبخند از مقابل در کنار میکشد…
– سلام دخترم، خوش اومدی…
خجالت زده گونههایم داغ میشود و حتی سلام هم نداده بودم. روی پاهایم جابهجا میشوم
– سلام خوب هستین حاجی؟!
تبسمی میزند و نگاه من روی تسبیح تربت بین انگشتانش سر میخورد. رها اظهار کرده بود این نوع تسبیح را از از غبار قبر ولیم حسین میسازند.
– شکر خدا دخترم، شما چطوری؟! درس و دانشگاه چطور پیش میره؟!
قبل از اینکه من جواب دهم، صدای حاج خانم از داخل حیاط به گوشم میرسد، از پشت آن پردهی آبی رنگی که برای مشاهده کرده نشدن حیاط، کنار در آویخته بودند.
– کیه محمد؟! علی اومده؟!
قلبم تکان سختی میخورد و حاج محمد با همان دستی که تسبیح بین انگشتانش پیچیده به داخل اشاره میکند
– بیا برو داخل دخترم، من میرم مسجد. رها و حاج خانم هم که تنهان.
با بغضی که بیقلبیل بیخ گلویم میچسبد، از در حیاط عبور میکنم و حاج محمد، جواب همسرش را میدهد
– علی نیست حاج خانم، شب چلهای بیا ببین چه مهمونی برات اومده.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن