سرش را تکان میدهد
– آره، لطفا شلوار بپوش…
با چهرهای جمع شده بلند شده و خودم را به اتاقم میرسانم
– تو پیش سینا هم اینطوری سرخ و سفید میشی؟!
– ماهی!
– زهرمار، دارم سؤال میپرسم دیگه… لباس لختی بپوش، به خودت برس، فردا پس فردا میره سرت هوو میارهها!
اینبار اسمم را با جیغ میگوید و من با خنده شلوار بوتکات مشکی رنگ چاکدارم را از توی کمد بیرون کشیده و با یک تیشرت سفید رنگ ستش میکنم.
– جیغ جیغ نکن خب… راست میگم دیگه!
انتهای تیشرت را گره میزنم تا نافم دیده شود و موهایم را هم باز میکنم و از اتاق خارج میشوم
به محض خروج نگاهم میکند
– تو هر چی میپوشی بهت میاد….
موهایم را با ناز به عقب پرت میکنم و توی هوا برایش بوسی میفرستم
– میدونم…
میخندد و من خودم را روی مبل پرتاب میکنم
– بیشعورِ هات…
چشمکی برایش میزنم لبم را میگزم
– بشین ببین عقل داداشت رو چطوری میپرونم…
– بدجنس نباش…
– بدجنس؟! از این به بعد قراره خود شیطون باشم… تا اون باشه به خاطر دری وری این و اون به زنش تهمت نزنه…
#زهــرچشـــم
#پارت629
میخندد و من اضافه میکنم
– روزگاری صد بار تشنه میبرمش دم چشمه و برش میگردونم.
میخواهد چیزی بگوید که با باز شدن در واحد جملهاش را قورت میدهد و سمت مسیرروی کوچک منزل میچرخد
علی انگار کفشهای رها را کنار در میبیند که سرفهای میکند و یاالله گویان مسیررو را طی میکند.
رها با تبسم از روی مبل بلند میشود و من پا روی پا میاندازم و یکی از دستانم را به پشتی مبل تکیه میدهم…
– سلام داداش…
تبسمی زده و در جواب سلام رها میگوید
– سلام عزیز دلم، خوش اومدی…
دهانش را کج میکنم و او هم دهان کجیام را میبیند… رها گونهی برادرش را میبوسد و عقب میکشد
– قربونت داداش…
– چه عجب! از این ورا؟!
با هم سمت مبلمان میآیند و علی رو به من میگوید
– سلام خانوم…
موهایم را با ناز جمع کرده و روی شانهی چپم میریزم
– سلام، خسته نباشی…
آنها که روی مبل مینشینند، من به قصد آوردن چای جادهی آشپزمنزل میشوم و سنگینی نگاه علی باعث قرار گرفتن لبخند روی لبهایم میشود.
خواهر و برادر حرف میزنند و من بعد از پر کردن استکانهای چای، از آشپزخونه خارج میشوم.
#زهــرچشـــم
#پارت630
رها کمی دیگر مینشیند و سپس خرید را بهانه کرده و میرود و من میمانم و او…
نگاهی کوتاه سمتم انداخته و مسیری سرویس بهداشتی میشود
– چرا چپ چپ نگاهم میکنی؟!
وارد سرویس شده و در را نمیبندد… دری که خودش شکسته و هنوز برای درست کردنش اقدامی نکرده است.
– زیبا کردی؟!
خندهام را جمع کرده و تابی به موهایم میدهم…
او وضو میگیرد و من نیش میزنم
– عه؟! شما به ما نگاهم میکنی مگه؟!
جوابم را نمیدهد، با ملایمش وضویش را میگیرد و من از روی مبل قد بلند شده و مقابل درب سرویس میایستم
– واقعا در عجبم با چه رویی نماز میخونی!
اخم میکند و مسح سرش را با ذکری زیر لب میکشد
– علی گوش کن من و…
روی پاهایش هم مسح میکشد و نگاهم میکند
– دارم گوش میدم…
– خب الآن به نظر خودت نمازت قبوله؟!
تای پیجادهنش را آرام باز میکند…
– چرا نباید قبول باشه؟
– خب زنت ازت راضی نیست…
لبش انحنای جذابیی به خود میگیرد و من تابی به موهایم میدهم
– برای رضایت زنم چیکار باید بکنم؟
#زهــرچشـــم
#پارت631
سرم را کج کرده و انتهای موهایم را به بازی میگیرم.
او قدمی سمتم برداشته و صورتش خیس است و قطرههای آب از روی پیشانیاش سر خورده و تا چانهاش پایین میآیند
– من برای یه بار هم که شده تو رو چطوری بفهممت؟!
تنها نگاهش میکنم و نگاه او روی شانهی لختم که از یقهی شل پیمسیرنم بیرون زده سر میدهد
– از کجا بفهمم چی میخوای؟!
سینا هم قبلاً بیان کرده بود من تعادل روانی ندارم، گفته بود نمیشود متوجه شد توی ذهن و قلبم چه میگذرد…
لبم را جمع میکنم… من چندین سال تنها بودم، توی یک اتاق سرد ماهها حبس بودم… بروزگار احساسات درونیام هیچ وقت چاره ساز نبود.
ترجیح داده بودم همواره سر پا بمانم حتی اگر درونم متلاشی شده باشد.
من یاد گحرکت کرده بودم بروزگار ضعف و ناتوانی، شکست و غمگینی تنها ضعیفترم میکند.
– میدونی من چی میخوام؟!
قدم دیگری نزدیکتر میشود…
سرش را سؤالی تکان میدهد و نگاه سبز رنگش در جای جای چهرهام میچرخد
– من میخوام ساکتش داشته باشم.
نگاهش توی دیدهانم متوقف میشود… من ولی سعی میکنم بغض نکنم، تبسمم را حفظ کرده و شانههایم خمیده نشوند
– اعتماد میخوام
لبم را تر میکنم و سریع تند بزاق دهانم را قورت میدهم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن