تماس را قطع میکنم و با همان حالت جنون وار دور خودم میچرخم.
چرا هر چه بیشتر دست و پا میزنم، بیشتر غرق میشوم توی گذشته و آدمهای نحسش؟
از توی کیف دوشیام، قرصهایم را بیرون میکشم، با لبهایی لرزان و میلی عجیب برای مصرف کردنشان نگاه به قرصها میدوزم.
قرصهایی که مرا با دعوت به خواب و سستی آهسته میکنند.
تا کی قرار بود به این قرصها معتاد بمانم؟
تا کی قرار بود با اتکا به آنها حیات کنم؟
بغض را پایین میفرستم و ولی قرصی از ورقش جدا میکنم.
– این آخریشه…
قرص را با همان حس بیپدر و بغضی نفسگیر توی دهانم میگذارم و با جرعهای آب پایین میفرستم.
روی همان کاناپه دراز میکشم و نگاهم روی پنجره و آسمان ابری پشت شیشه ثابت میماند.
کاش برای پاک شدن حافظه و از یاد بردن دردها هم درمانی وجود داشت…
طول میکشد تا قرصها اثر کنند و در این فاصله من سعی میکنم با فکر به علی، عامر و عماد و استوارها را به انتهاییترین نقطهی ذهنم بفرستم.
پلکهایم سنگین که میشود، تبسمی روی لبهایم مینشیند و چقدر محتاج این ساکتش و سستی بود، خدا میداند.
پلک روی هم میگذارم و زیر لب، ساکت نجوا میکنم
– این آخرین باره…
و خودم میدانم این آخرین بارها را چند بار اظهار کردهام و چند بار به خودم قول آخرین بار بودن را دادهام.
اعتیاد من به قرص ملایمبخش، ترک نمیشد.
صوتی زنگخور گوشی باعث میشود بالاخره بعد از مدت زمانی طولانی پلکهای سنگینم باز شود.
قبل از کامل باز کردن پلکهایم با انگشت شست و سبابه محکم دیدهانم را میفشارم و کسل تنم را روی کاناپه بلند میکنم.
– گندت بزنن… یه خواب واسه آدم نمیذارین هی فرت و فرت زنگ میزنین.
تلفن همجادهم را پیدا کرده و بدون نگاه به صفحهی گوشی تماس را وصل میکنم.
آوای سینا قبل از اینکه چیزی بگویم و گوشی را به گوشم بچسبانم، میآید.
– خونه نیستی؟
پلکهایم را مجدداً روی هم میفشارم و سرگیجه دارم. با دیدهانی نیمهباز نگاهی کوتاه به ساعت میاندازم
– زنگ زدی بپرسی خونهم یا نه؟ یا تر بزنی به مخم؟
نفسش را کلافه بیرون میفرستد
– در و باز کن دم درم. یکم هم عفت کلام داشته باش خواهر من.
کلافه میایستم و سمت آیفون واحد قدم برمیدارم
– یعنی من خواب ندارم تو این خونه؟ وقت و بیوقت میای که چی؟
بدون سوال و جواب در را باز کرده و تماس را قطع میکنم.
در واحد را هم نیمه باز میگذارم و خود وارد سرویس بهداشتی کنار در ورودی میشوم.
آبی به صورتم میزنم و سینا و حضورش را توی واحد حس میکنم.
در را با صوت میبندد و با آوایی قد بلند میپرسد.
– باز خودت رو تو قرص خفه کردی گرفتی کپیدی؟
حوله را برمیدارم و از سرویس خارج میشوم.
حین خشک کردن کف دستانم پشت دیدهی به نگاهش که به محض باز شدن در سرویس به این سمت چرخیده نازک میکنم.
– قرصهاییه که دکتر داده…
پلاستیکهای خرید را همانجا روی زمین میگذارد و من با دیدن مواد غذایی و میوهها، اخمی بین ابروهایم مینشانم.
– من خودم چلاقم یا گدا گشنه که خونهی هر کی میمونم واسم آقا بالاسر میشه؟!
نیشخندی میزند و دستهایش را توی جیبهای کت جینش فرو میکند.
– میخوای باورم بشه از آقابالاسری سید علی هم به این اندازه شاکی میشدی؟
از کنارش عبور کرده و حوله را سمتش پرت میکنم که میخندد.
– شر و ور نگو سینا سرم داره میترکه.
– واسه چی قرص خوردی باز؟
خودم را روی کاناپه پرت میکنم و او هم درست روبرویم مینشیند و منتظر گحرکت کردن جواب سوالش خیره نگاهم میکند
من ولی بدون اینکه جوابش را بدهم، با جدیت میپرسم
– عامر رو چرا هنوز نتونستن کف دستگیر کنن سینا؟
لحن پر از جدیت من باعث میشود او هم حالت جدی به خودش بگیرد و کف دستی به صورتش بکشد…
– هیچ ردی ازش نیست… اکیپ داره تموم تلاشش رو برای گرفتن ردش میکنه اما انگار زمین دهن باز کرده و بلعیده مرتیکه رو.
اخمی بین ابرو مینشانم
– عماد زنگ زد بهم سینا…
شوکه خودش را لبهی مبل میکشد و چشم باریک میکند
– چی میتمایل داشت؟
سینا آنقدری زرنگ بود که بفهمد تماس عماد ربطی به عامر و سوالهای من در مورد او، دارد.
لبم را تر کرده و نگاه به انگشتان دستم میدوزم
– اظهار کرد عامر بهش زنگ زده و سراغ من و گرفته… ممکنه هر فکر شومی تو سرش باشه سینا.
سرم را قد بلند میکنم
– من ازش نمیترسم ولی…
با اخمی کور شده میان کلامم میپرد. با اطمینان قول میدهد و قلب من قنج میرود برای برادرانههایش…
– عامر دیگه هیچ غلطی نمیکنه ماهک، حتی اگه آزاد باشه… بهت قول میدم…
پوست لبم را میگزم. انکار کردن ترس همیشگی برایم حس قدرت میداد. حس نترس بودن اما تماس عماد و حرفهایش ترسهایی را توی قلبم تلنبار کرده بود که نمیشود انکارشان کرد.
– ماهک؟!
نگاهش میکنم…
بدون اینکه چیزی بگویم و او خم میشود و کف دستم را توی کف دستان بزرگش میگیرد.
– دلواپس نباش… من حواسم بهت هست آبجی کوچیکه. بهت قول میدم دیگه هیچ استواری قرار نیست اذیتت کنه. حتی عماد…
دم عمیقی بیرون فرستاده و دستم را از میان کف دستانش بیرون میکشم.
– نگران نیستم سینا… فقط لجم میگیره از این که عامر هنوز داره واسه خودش میچرخه و با هر کی دلش میخواد تماس میگیره.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن