حتی نفس هم نمیکشد و من بعد از کمی مکث کشیده میخندم
– سکته نکنی یه وقت؟!
فرو خوردن آب دهانش را از تکان خوردن سیبک گلویش میبینم و به مبل تکیه میدهم.
– پا تو اون خونه هم نذاشت تا وقتی که من بودم. خواجهس داداشت تو از چی میترسی آخه؟
– واقعا میگی؟
سرم را به چپ و راست تکان میدهم و پا روی پا میاندازم
– کدوم قسمت رو؟ باور نمیکنی داداشت منه به این هاتی و قلببری رو نمشاهده کرد گرفت و حتی تو خونهی خودش هم نیومد؟
لبی تر میکند…
– نه… اون نه… اینکه داداشم اومده و از مسافرخونه بردتش خونهش برام باور نکردنیه…
با خنده چشمک زدم و با اعتماد به نفس سرم رو بالا گرفتم
– باید در مورد اینکه واقعا تحت تاثیر من قرار گحرکت کرده ازش اعتراف بگیرم.
دیده گرد کرده و خودش را لبهی مبل میکشد
– چی؟ تحت تآثیر قرار گحرکت کرده واقعا؟
با خنده شانه بالا میاندازم و جوابی نمیدهم تا بیشتر کنجکاوش کنم. روی مبل جا به جا میشود و لبش را تر میکند…
صوتی ضربان سریع شدهی دل هیجان زدهاش را میتوانم از این فاصله بشنوم و خندهام میگیرد.
– یعنی میگی داداشم ازت خوشش میاد ماهی؟
جملهاش مرا هم هیجان زده میکند.
طوری که لبم را میگزم و سرم را کج میکنم.
– من که تو دل داداشت نیستم رها… از کجا بدونم ازم خوشش میاد یا نه؟!
کوسن گرد را از پشت کمرش را برمیدارد و سمتم پرت میکند و من با خنده کوسن را توی هوا میگیرم.
– بهشدت خری ماهی… چرا داری نسیه حرف میزنی؟
نفس عمیقی کشیده و کوسن را توی آغوشم میفشارم
– به نظرم داداشت به یکی دیگه فکر میکنه…
متعجب نگاهم میکند و من با نگاهان باریک شده و قلبی ضربان گرفته بزاق دهانم را میبلعم.
– یکی که مربوط به گذشتهس…
چشمانش گشادتر میشود…
– بهار؟! خودش در مورد بهار بهت اظهار کرد؟
کف دستم نا محسوس کوسن مبل را چنگ میزند و بهار چه اسم زشت و بد آوایی بود!
اسم آن دخترکی که یادگاریهایش میان شعرهای سهراب توی کتابمنزلی علی جا انداخته بود، بهار بود؟
بهاری که رها خوب میشناختش…
بهاری که رها از احساسات برادرش به او خبر داشت.
حس میکنم نفسم سخت بالا میآید…
انگار میان راه با میلیونها بغض و مانع برخورد میکند.
– آره خودش اظهار کرد…
با چشمانی که گسرخوشتر میشوند میپرسد
– بیان کرد هنوز به بهار فکر میکنه؟ به یه زن شوهردار؟
چهرهام جمع میشود و پر از اخم قسمت آخر جملهاش را پر از بهت و تعجب تکرار میکنم.
– زن شوهردار؟
سرش را به چپ و راست تکان میدهد و خودش در جواب سؤالش میگوید
– نه بابا… این حرفا چیه؟ داداشم همچین آدمی نیست.
عاقل اندر سفیه نگاهش میکنم که روی مبل جابهجا میشود.
– من چرت اظهار کردم… امکان نداره داداشم هنوز به بهار فکر کنه. اونم وقتی که بعد از شیش، هفت سال مجدداً برگشته.
قفسهی سینهام سنگین میشود…
طوری که دیگر حتی نفس هم بالا نمیآید و برگشته بود؟!
رها حرف میزند اما دیگر هیچ آوایی از او نمیشنوم…
از صدای او را میشنوم، نه صدای ضربان دلم را که چند لحظهی قبل با هیجان میکوبید…
تنها صدایی که هممسیر سوت توی گوشهایم زنگ میزند،صوتی اوست…
« میخوام بهت پیشنهاد ازدواج بدم…. »
پیشنهاد ازدواجش به من، میتوانست به برگشتن دختر بهار نام متأهل ربطی داشته باشد؟
قلبم را کسی چنگ میزند…
درست مثل چنگی که یک زن عصبی به رخت چرکهای همسر یلاقبایش میزند…
بیطاقت از روی مبل کشیده میشوم و لبهای رها همچنان تکان میخورند، من ولی هیچ صوتیی نمیشنوم.
عصبی هستم یا نه، نمیدانم…
اما نبض زدن تک تک رگهایم را حس میکنم و نفسم داغ و ملتهب بالا میآید…
*
چادرش را زیر چانه با دست محکم میچسبد و نگاهش را اطرافمان میچرخاند.
شاید دیدن من با سر و وضعی متفاوت با فرهنگشان، آن هم درست مقابل در مسجد، وصلهی ناجور است که بیشتر از اینکه کنجکاو علت رسیدن من باشد، دلواپس حرف مردم است.
لبم را تر میکنم…
بعد از روز نمتوجه شده بودمش و حالا مقابلش با ظاهری آراسته از حرکت ایستاده بودم.
– باید با هم حرف بزنیم حاج خانم.
نگاه سادهاش بالاخره توی نگاههای آرایش شدهام ثابت میماند و اخمی بین ابروهایش مینشیند.
شاید برای اینکه بد و بیراه حوالهام نکند، مقاومت میکند.
– با این سر و ریخت میان مسجد؟
نه اقدامی به داخل بردن چتریهایم میکنم، نه برای کم رنگ کردن رژ لبم، لبهایم را روی هم میمالم.
تنها کاری که میکنم، این است که با کفشهای پاشنه قد بلند زرشکی رنگ، قدمی به او نزدیک شوم.
– علی میخواست بهم کمکم کنه. ازم تمایل داشت صیغهش بشم.
متعجب نگاهم میکند و من لبی تر میکنم، دروغ اضافه کردن و نقش بازی کردن را خوب بلدم.
من سالها توی نقشهایی که خودم میساختم، زیستن میکردم و برایم دروغ بیان کردن آسانترین کار ممکن بود.
– برای اینکه راحت باشه و حس گناه نکنه قبول کردم. کار اشتباهیه؟
سرم را کج میکنم و منتظر جواب سوالم نگاه بین دیدهان متعجبش میچرخانم که با ذکری زیر لب نگاه میگیرد.
– برای من این چیزها مهم نیست… فکر میکنم در جریان باشید.
– برای من این چیزها مهم نیست… فکر میکنم در جریان باشید.
نگاهم نمیکند و من ولی ادامه میدهم…
به مظلوم نمایی ادامه میدهم و تمام سعیم را میکنم بین حرفهایم کلمهای نباشد که بیان کردههایم را زیر سوال ببرد.
– من فقط برای اینکه علی راحت باشه قبول کردم محرمش بشم. اتفاق خاصی هم بینمون نیوفتاده جز یکی دو بار بوس و بغل و…
میان کلامم میپرد
– باشه… باشه… ادامه نده.
نفس عمیقی میکشم و بدون خجالت نگاهم را در اجزای چهرهاش میچرخانم.
– دیروزگار بهم پیشنهاد ازدواج داد…
خشکش میزند…
درست مانند رهایی که وقتی متوجه شده بود چند روزی را در خانهی برادرش به سر بردهام.
– شما چیزی بهش بیان کردین که همچین پیشنهادی بهم داده؟
– باورم نمیشه…!
من هم نمیتوانم خودم را باور کنم…
انگار شیطان درست توی مغزم اطراق کرده است…
وسوسهام میکند برای تاختن و من حتی نمیدانم چه کاری قرار است بکنم و قدم بعدیام چیست.
– به نظر شما ممکنه علی به خاطر اینکه من کسی رو ندارم تا کنارم باشه صیغهم کرده احساس گناه کنه و بخواد باهام ازدواج کنه؟
رنگ به رو ندارد و همچنان باورش نمیشود…
کدام یک از حرفهایم را باور نمیکند، نمیدانم.
– یا به خاطر اینکه شما به خاطر اون روزگار و موندن من تو خونهی علی، تحت فشارش گذاشته باشین؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن