به نام خدا
♥️🔥❤️🔥
۷.۱
آهانی گفت ومشغول صحبت شدیم .
وارد تهران شدیم .
«پایتخت »
پایتخت ایران . جای که هجده سال حیاتم.
جزوه آرزوها هایم یود که به آن شهر سفر کنم.
انقدر شاد یودم که نمیدانستمچیکار کنم.
با خوشحالی نگاهی بیرون از ماشین انداختم .
اولین معایب های که درتهران به دیده می آمد.
آلودگی هوا٬ترافیک های زیاد بود .
کنجکاوانه نگاهی به عابران پیاده انداختم .
بعضی ها خستگی از سر وروشون میبارید.
بعضی دیگر هم خرسند بودن وبا لبخندهای زیبا باهم دیگر صحبت میکردن .
همین بین در ترافیک تهران اسیر شدیم.
همنجور که با دقت شهار بزرگ را برانداز میکردم .
نگاهم به دختر وپسری افتاد .
با عاشقی نگاهی به هم دیگر مینداختن .
دختر با ذوق چیزی رابرای پسر توضیح میدادو پسر با تبسمدلربای او را نگاه میکرد.
وگاهیم در جوابش سری تکان میداد.
ماشین ها شروع به حرکت کردن .
از پسر ودختر دور شدیم.
ولی هنوز ذهنم درگیر شان بود.
هههه «عاشقی »چه واژه غریبی .
نه تا الان تجربه اش کردم نه خوشم میاد.
همیشگی از اونایی که از عاشقی حرف میزنن متنفرم .
حالا هم که نه متنفر باشم نه .
احساس میکنم احساس پسرها واقعی نیست.
وهمه اش درحال فیلم بازی کردن هستن.
هیراد وفاطمه میگن بخاطر اتفاقات اخیر.
اینجور شدم .
وهیچ احساسی رو باور ندارم .
۷.۲
هیچ احساسی رو باور ندارم.
-هییی…..حورا…..چقدر بزرگه ……
باتعجب به آتناز نگاهی انداختم واظهار کردم
+-چییی؟!…..دقیقااا چی بزرگه؟!…..با چی هستی تو……
با ذوق بیان کرد
-اون جاه رو ببین …
رد انگشت های ظریف ودخترانه اش رو. دنبال کردم.
با مشاهده کردن روبه روم نفس کشیدن یادم رفت.
نمیدانستم .
استراس است .
خوشحالی… یااصلا آزردهی …..
نمیدانم کدوم یک از این حس ها بود.
فقط میدانم نفس کشیدن را فراموش کردم .
چند بار تابلو رو به روم رو خواندم .
«دانشگاه دولتی علوم پزشکی تهران»
بار دیگر پلک زدم وتکرار کردم.
انگار خواب بود…
یا یک رویا….
-توهم….. مثل من خوشحالیی؟!…..
با آوای آتناز برگشتم سمتش وبا جیغ بلند گفتم
+-مگه میشه شاد نباشم…..انگار رویاستت….
وایییی آتناز یکی بزن داخل گوشم….ببینم توهم زدم….یا خوابم….
آتناز انگار منتظر همین حرف بود .
که یکباره سیلی محکمی یه صورتم زد.
موقعی متوجه شدم که همه درحال لبخند زدن هستن .
جای سیلی آتناز گز گز میکرد.
درد داشت .
از بچگی بد کف دست بود.
سیلی ونیشگون هایش همیشگی درد داشت.
با دلخوری مصنوعی رو کردم سمت آتناز وبیان کردم
+-آخ نامرد…. قلبت اومد اینجوری بزنی….. من یه چیزی بیان کردم …. توهم گوش کردی….حداقل میزاشتی حرفم تموم شه….
با اینم حرفم عمو وبابا قد بلند شروع کردن به لبخند زدن.
۷.۳
با این حرفم عمو وبابا بلند شروع کردن به ریز خندیدن.
با آمدن عمو آرش وعموسیاوس .
وارد دانشگاه شدیم.
بابا پس از پرس وجو به سمت دفتر مدیرت به راه افتادند.
مادخترا هم در حیاط محوطه دانشگاه منتظر آنها توقف کردیم تا کارهایش را انجام بدهند.
با کنجکاوی نگاهی به اطراف می انداختیم.
وپس از کنجکاوی زیاد وکشف چیزهای جدید نیشمون بیشتر باز میشد.
وذوق شده میشدیم.
با سقلمه ای که نفس بهم زد.
کف دست از چشم دوختن از اطراف برداشتم ونگاهم را به نفس دوختم.
نفس با اخم مصنوعی بیان کرد
-به قول بعضیا «سنگین باش٬سبک هارو باد میبره »این جمله های کلیشه ای رو کی به تو یاد داده بچه ؟!
با این حرفش همه خندیدن.
منم با پروه ای اضافه کردم
+-راست میگم دیگه….داداشم گفته ..گفته دختر باید سنگین باشه …بعدشم اونا هم پسر بودن……باید یکی بهشون گوش زد میکرد که……
فاطمه با خرسندی که کم ازش متوجه شده میشد با خنده وناز اضافه کرد
-پس دیده آقا هیراد روشن باشه….خواهرش رو فرستاده درس بخونه… نمیدونه این فقط نیشش باز هست…
میتمایل داشتم جوابش را بدهم .
که بابا وعموها با ظاهری خسته به سمتمون وارد شدند.
عمو آرش با صدای که مملو از خستگی وبی خوابی بود اضافه کرد
– میریم خونه چیزی نیاز ندارین بیرون؟!
بابا با دست های مردونه اش زد روی شانه های عمو آرش وگفت
-بچه ها با شما منو ماهان میریم نهار بگیریم .
۷.۴
-بچه ها با شما من وماهان میریم نهار بگیریم .
عمو سیاوش پرید میان صحبت های آقایون واضافه کرد
-نه بچه ها باشما….من برای کار شرکت چندتا جاه کار دارم خودمون نهار رو میگیریم.
باشه ای اضافه کردیم وهمگی به سمت دویست هشت مشکی رنگم رفتیم .
سوار ماشین شدیم .
وبه مقصد خونه جمتوجه شد حرکت کردیم .
در طول مسیره حرفی میانمان ردوبقلب نشد.
-اینم برخونه ای جدید…. عزیزای عمو..
نگاهم را به ساختمان روبه رویم دوختم ساختمانی دوطبقعه با نمای سلطنتی….
عمو ماهان کلید خانه را از نفس گحرکت کرد .
ور در حیاط را .
با ریموت باز کرد.
وارد حیاط شدیم .
عمو ماشین را در سایه ای پارک کرد.
همگی از ماشین بیرون رسیدیم.
نگاهی به حیاط مقابلم انداختم .
باغچه ای قشنگ وگل های رنگا رنگ .
حیاط جذابیی بود ولی به پای خونه وحیاط منزل ای خودماننمی رسید.
از نفس متوجه شده بودم .
که اینجا خونه ای پسر عمویش هست .
۷.۵
که اینجا منزل ای پسر عمویش هست .
با آوای غژ غژ .
چرخ های چمدان روی سنگ های ریزه ومیزه های حیاط .
من هم چمدانم را با بی حوصلگی برداشتم.
ودنبال خودم کشیدم .
وزیر لب شروع کردم به غر غر کردن.
درحالی که داشتم غرفر میکردم .
چمدان لباس هایم از کف دستم کشیده شد.
ودر آغوش گرمی فرو راهی شدم.
با عطری که به بینم خورد.
فهمیدم این آغوش گرم .
آغوش پدرم است .
بابا با تبسم اضافه کرد
– تا وقتی که بابارو داری…..چرا خودت را خسته میکنی….ومدام غر میزنی ….
به لبخند زدن اکتفا کردم.
واقعا حوصله صحبت کردن همنداشتم .
خدارشکر منزل ای که در آن قراراست زیستن کنیم .
شخصی هست وهمسایه ای نداریم.
عمو اینبارم هم در را خودش باز کرد.
وارد خونه ای جدیدمان شدیم .
جلوی در کتونی های آل استارم را در آوردم وبه داخل رفتم .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن