در این صبح قلب انگیز هدف چه کسی خواهم بود؟
همراه با شکم و کمری که درد طاقت فرسایش مدام بیشتر میشد، بر سر میز صبحانه حاضر شدم.
-سلام صبحتون بخیر.
طبق معمول جوابی حاصل نشد. تنها سرها به آرامی و مثلاً به نشانه ی سلام بالا و پایین شدند.
همیشه همینگونه بود، چرا که هیچکس مرا لایق حرف زدن نمیدانست!
-بشین یه چیزی بخور زودتر بریم. تو شرکت کلی کارِ عقب افتاده دارم.
-نگاه.
همجاده با خوردن لقمه های کوچک نان و پنیر گردویم، نگاهم را ما بین افراد چرخاندم…
بابا و عمو صالح به آهستهی با یکدیگر صحبت میکردند و اصلاً حدسش سخت نبود که مانند همه ی صبح ها، بر سر مسائل شرکت و اختلاف نظرهایشان در حال اختلات کردن هسسریع.
نگاهم میان افراد میچرخید اما از خیره شدن به رأس میز و مشاهده کردن صورت همواره اخمالودِ انوشیروان خان فراری بودم.
این منزل، در اصل باغ بزرگی که منزل های کلبه مانند و کوچکی در جای جای آن قرار داشت، عمارت انوشیروان خان بود.
او پنج خانه ی کلبه ای شکل را به فرزاندانش عطا کرده بود. یا شاید هم بهتر است بگویم تحمیل کره بود!
سکونت برای فرزندان او در مناطق دیگر ممنوع است و فقط میتوانند از این کلبه ها استفاده کنند. انتخاب دیگری وجود نداشت!
باغ بزرگی که یکی از کلبه هایش متعلق به ما بود…
از در ورودی بزرگ که وارد میشدی، ابتدا یک عمارت بزرگ با نمای آبی آسمانی در مقابل دیدنگات بود و سپس از کناره های عمارت تا پشت آن، پنج منزل با سقف شیروانی و نمای بسیار زیبا و عاشق شدنی وجود داشت!
نمایی که هر روز صبح با متوجه شدنش تمامِ شور و شوق و امیدِ زندگی در وجودم کشته میشد!
گل های سرخ رز و آن صورتی های خوش عطر، تاب گوشه یِ باغ و درختان سرسبز، سگ های نگهبان و با ابهت، هیچ کدام برای بهتر شدن روحیه ام فایده ای نداشتند!
حتی اگر تمام قسمت های خانه را با طلا آب کاری میکردند، از جواهرات و سنگ های گران قیمت برای زیباسازی استفاده میکردند هم به دیدهم نمیامد!
زندان… زندان است…!
چه طلایی باشد و خوش آب و رنگ و یا چه سیاه و پر از خرابی…!
در هر دو صورت نفرت انگیز است!
این منزل و در اصل تاشچیان ها، معنای کامل غل و زنجیر هستند!
نگاهم را میان میز پر و پیمان گرداندم. مربای توت فرنگی، مربای گل محمدی، مربای هویج، پنیر، کَره، خیار، گوجه، زیتون، نیمرو، تخم مرغ آب پز، املت، چایی، آب میوه های طبیعی، شیر و… همه چیز وجود داشت.
چقدر دلم یک لیوان شیر گرم میمیل داشت اما اجازه اش را نداشتم. چرا که شیر در آن سوی میز بود. اگر تقاضای آن را میکردم، همگی با تمسخر مرا محکوم به بی ادبی و ندید بمتوجه شدی میکردند!
این قانون خانواده ی تاشچیان بود. تنها میتوانی از ماده یِ غذایی که کف دستت به آن میرسد استفاده کنی و اگر بیشتر بخواهی اصول غذاخوری را زیر سوال برده ای!
علاوه بر تمام این اصول، این که هر کس بخواهد وعده های غذایی را در خانه ی خود میل کند هم ممنوع است!
همه باید برای صرف وعده های صبحانه و ناهار شام به عمارت اصلی، یعنی محل زندگی انوشیروان خان بیایند. فرقی نمیکند که چه حالی داری و روزگارت چگونه گذشته، اگر در هنگام ناهار و شام بر سر میز حاضر نشوی، حق غذا خوردن نخواهی داشت و باید تا صرف وعده یِ دیگر در خانه ی انوشیروان خان صبر کنی!
با تیر کشیدن کمرم لب گزیدم و صاف جای گرفتم.
کاش میشد تنها همین یک روزگار را به مدرسه نروم. حاضر بودم همین حالا نصف عمرم را بدهم تا بتوانم تمام روزگار را زیر پتوی گرم و نرمم استراحت کنم.
-دخترت زیادی تو فکرِ سجاد خبریه؟
شنیدن این جمله با پیچیده شدن پهامام از زیرِ میز توسط مولین همزمان شد.
تمام سرها به طرفم چرخید. خونی که یکباره و شمتوجه شد به علت استرسِ زیاد از تنم خارج شد را به خوبی حس کردم.
با ترس نگاهم را میان افراد چرخاندم. جز متین همه با اخم و سوئظن نگاهم میکردند.
عمو صالح با آن سیبیل های چخماقی و ابروهای بهم پیوسته اش، همسرش زن عمو پروانه با آن صورتِ سرد و یخی و بی احساسش، نگاه پر از تحقیرِ عمه گلاره در کنارِ چهره همواره سرخ رنگِ شوهرش عمو منوچهر و در آخر چهره ی برافروخته مامان نرگس و بابا سجاد!
تمام این میمیک های صورت تنها بخاطر یک جمله ی انوشیروان خان بود!
-نه بابا جان. فکرِ دخترم مشغول نیست. حتماً حواسش پی درس و مشقشِ.
انوشیروان خان همجاده با لب زدن به چاییِ سیاهش در آن استکان های کمر باریک و قدیمی اظهار کرد:
-بهتره همینطور باشه که میگی!
-همینطوره بابا جان همینطوره. خب دیگه افرا اگر صبحانتو خوردی، کم کم بریم.
-ب..بله بابا جون خوردم.
-بلند شو پس.
هممسیر با تشکرِ زیر لبی قصد برتمایل داشتن کردم که انوشیروان خان صوت بلند کرد.
-نمتوجه شدم آواتو دختر…!
خدایا چه میشد اگر هیچگاه هدف صحبت های این مردِ پیر قرار نمیگرفتم…؟
به ملایمی سر چرخاندم.
-چی چیرو نشدین بابابزرگ؟
مستقیم و نافذ نگاهم میکرد…!
-بابابزرگ؟
-ب..بابا بزرگ جون منظورم بود.
-وقتی میخوای از سر میز کشیده شی، باید با صوتی محکم و رسا بخاطر نونی که جلوت گذاشته شده، تشکر کنی. اگر یک بار دیگه صوتت مثل حیوون های در حال زایمان پایین باشه دیگه حق جای گرفتن سر میزو نداری!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن