زنجیر و زر:
چقدر خوشحال بودم که مثل اولین دیدارمان صدایم
نمیلرزید!
-درسته ولی اشکالی نداره عزیزقلبم، به هر حال
قراره بیاید اینجا از این به بعد زود به زود همو
میبینیم.
صدای چی حیرتزده آهو و آراد کشیده شد و
نیشخندی روی لب هایم نشست.
اگر تا به حال حس میکردم ممکن است اروند
خیلی هم جدی نباشد، حال به این حرکت کردن اطمینان
کامل پیدا کرده بودم!
سنگینی نگاه اروند را روی نیم رخم حس
میکردم.
با آنکه اظهار کرده بود نظر من هیچ تاثیری در تصمیمش
ندارد ولی منتظر جواب من به مادرش بود!
دقیقاا خودم نمیدانستم معنای سر تکان دادنم چیست
ولی تبسم زن پررنگتر شد.
-چی داری میگی مامان؟ اروند مگه قراره بیاد
پیشه شما؟!
-اوه شما خبر نداشتین؟!
آهو با بغضی آشکار اظهار کرد:
-نداشتیم… داداش؟!
اروند با مهربانی کف دستش را گراهی شد.
-جون دلم؟ چرا بغض میکنی یکی یه دونهم؟!
-یعنی چی؟ چرا اِنقدر بیخبر و یهویی آخه؟!
-آروم باش راجعبش مفصل حرف بزنیم.
هانی خانوم اخم ظریفی کرد.
-بچه ها چرا اینطوری میکنید؟!
آراد اخمالود بنیامین را در آغوشش چرخاند.
-اروند بره ما تنها میمونیم!
هانی خانوم اظهار کرد:
-یعنی چی اروند بره ما تنها میمونیم؟ از پسرت
که تو بغلته خجالت بکش مرده گنده! بعدم یه وقت
نگی هانی تنها میمونه فقط خودتون رو در نظر
میگیرید شما دوتا جوجه!
آراد و آهو خجالتزده نیمنگاهی به هم کردند و
ملایم گفتند:
-منظورمون این نبود مولین!
زن با وجود ظرافتش سر بال گرفت و جدی اظهار کرد:
-من از اروند نخواستم بیاد اینجا میدونید که
هیچوقت برای چیزی مجبورتون نکردم، خودش
اینجوری صلاحمشاهده کرد به نظرم منم اینجوری بهتره.
راحتتره دیگه مجبور نیست مدام تو رفت و رسید
باشه. شما هم جای اینکه فکر خودتون باشید، یه کم
به اون فکر کنید!
هر دو سر تکان دادند و اروند با تبسمی کوچک
دوربین را به سمت خودشان برگرداند.
-من باهاشون حرف میزنم هانی خودتو ناراحت
نکن، بیا پسر خوشگلمو ببین.
پدرانه بنیامین را بغل گراهی شد و من با یک
خداحافظی آرام قد بلند شدم تا خانوادگی تنها بمانند و
متوجه شدم که هستی هم به اتاق رفت.
با اشارهی صحرا کنارش نشستم و وقتی که اشک
حلقهزده در دیدهش و نگاه قلبخورش را مشاهده کردم، تازه
متوجه شدم او هم حتماا حالی شبیه آهو و آراد دارد.
-بخدا منم امروزگار درک کردم عزیزم قبله اینکه بیایم
اینجا بهم اضافه کرد.
نگاهانش باریک شد.
-راست میگم صحرا مگه میشه همچین چیزیرو
ازت پنهون کنم آخه؟!
-چی میگی افرا؟ باشه اصلاا فراموش میکنم
شخصیت اروند چقدر منطقیه و چطوری حتی تو
کوچکترین مسائل نظرتو میخواد، دقیقاا میشه بگی
اگر خبر نداشتی پس چطوری بدون اینکه بفهمی
دنباله کارات راهی شده؟ چطوری ویزاو…
کلافه از بیاعتمادیاش و ناراحت از این که من با
اشتباهاتم از شخصیت همیشه منطقی و بافکر
اروند همچین مرد زورگویی ساختم و این حرکتی
از جانب او حتی برای دیگران هم جای تعجب
دارد، بیان کردم:
-به خدا قسم دروغ نمیگم.
-پس چطوری کارهاتو کرده؟!
اخم ظریفی بینه ابروهایم افتاد و به یاد وقتی که
بعد آشتی کردنمان از یک سفر تفریحی و مشاهده کردار با
مادرش اضافه کرد، افتادم.
-چند وقت پیش قرار بود یه سر بره پیشه مامانش
منو برد کارامو درست کرد اما بخاطر فوت
تاجگل کلاا بحثش باز نشد، تا اینکه امروز یهو
اضافه کرد قراره بریم اونجا زندگی کنیم!
دلخوریاش راهی شد و حال عمیقاا ناراحت بود.
-یعنی میگی دوباره از هم جدا میشیم؟!
قطرهی اشکم را تند و با سرانگشت گراهی شدم.
-توروخدا اینجوری نگو صحرا من خودم هنوز
شوکهام… دلخورم!
به آخرین دست آویزش هم چنگ انداخت و یکدفعه
رو به اروندی که تازه تلفنش را قطع کرده بود،
گفت:
-اروند جان میشه بپرسم چرا یکدفعه همچین
تصمیمه بزرگی گحرکت کردی؟ به هر حال شاید برای تو
راحت باشه ولی به نظرت برای افرایی که تمومه
عمرش اینجا بوده، این کار بهشدت سنگین نیست؟!
دهانم باز ماند و شوکه به صحرا خیره شدم.
درست بود که خودم هم راضی نبودم ولی اصلاا دلم
نمیتمایل داشت کسی در این موضوع دخالت کند!
غمگین به اروند چشم دوختم و تا میل داشتم چیزی
بگویم، بنیامین را به هستی داد و در حالی که
معلوم بود هم صحرا و هم آهو و آراد مخاطبش
هسشتابزده، اضافه کرد:
-میدونم شوکه و غمگین شمتوجه شد بچه ها برای من و
افرا هم این جدایی یکدفعهای اصلاا راحت نیست.
اما میخوام باور کنید که بیشتر از این نمیشه! بعد
بابا وظایفم چندبرابر شد و ماهی نبود که بخاطر
کارهای شرکت سفر نکنم. ولی جدا از اینکه اگر
اینجا بمونم ممکنه ضرر مالی بزرگی بدیم، به دو
قلبیل دیگه نمیخوام که بمونم، اولیش اینه که دیگه
نمیتونم و نمیخوام بخاطر مسافرت های طولنی
افرارو تنها بذارم!
سرم را که پایین انداخته بودم، یکدفعه بال حرکت کرد و
مدتی که نگاهه گرمش را روی خودم متوجه شدم
ناخودآگاه لبخند بزرگی روی لب هام جای گرفت و او
بسیار نَرم نگاهش را از تبسمم جدا کرد.
-همتون میدونید که من این جوجه طلایی رو
چقدر دوست دارم و بعد همه چیزهایی که
گذروندیم، میخوام بتونیم دیگه راحت کنار هم
زندگی کنیم. میخوام شامگاه ها وقتی از سرکار
برمیگردم بدونم زنم منتظرمه. حالش خوبه.
کنارمه و یه حیات نرمال و پر از آرامش داشته
باشیم!
بال زدن پروانه ها و آواز خواندن گنجشک ها را
چقدر خوب در دلم حس میکردم!
-قلبیله دومشم بیشتر شدن کارها و اینه که هانی
سنش رفته بال و واقعاا نبوده من براش سخته.
نمیتونه از پس کارها بربیاد و به عنوان
پسربزرگش خودمو موظف میدونم که کنارش
باشم ولی با این حال…
نگاهش را چرخاند و رو به دیدهانه دل باران من
بیان کرد:
-اگر افرا بگه اینو نمیخواد، بگه آماده پذیرشش
نیست، من این موضوع رو بازم عقب میندازم.
قبول میکنم با وجود اینکه خیلی دلواپسش میشم
خودم بار دیگر برم و بیام تا اونم آمادگی لزم رو
پیدا کنه… صحرا جان من سال هاست که تو تک
تک لحظه های زیستنمون اول راحتی افرارو در
نظر میگیرم ولی با خودم اندیشیدم احتمالا اونم
دوست داره که پیشه من باشه! فکر کردم مسافرت
های طولنیم بیشتر از همه زنمو ناراحت میکنه!
نفسم گراهی شد و حرف های منطقی و صادقانهاش
دهان همه را دوخت و با آنکه نمیخبر داشتم این
اختیاری که جلوی بقیه دارد به من میدهد فقط
بخاطر حفظ ظاهر است و یا اینکه جدی میگوید،
بیاختیار و بیآنکه کنترلی روی دست و پاهایم
داشته باشم، کشیده شدم و خیلی بهسرعت خودم را در
آغوشش انداختم.
آنقدر عجله به خرج دادم که پیشانیام به سینهاش
کوبیده شد و آوای خندهی همه را بلند کرد.
کمی بعد کف دستش دور گردنم پیچیده شد و وقتی
بهشدت ملایم گفت:
-چه خبرته دختر؟ سرت درد گرفت.
خدایا… عمراا از این شادتر نمیشدم!
اگر برای حفظ ظاهر بود این جمله را ساکت
نمیاضافه کرد مگر نه؟!
یک کشور دیگر که جای خود داشت من حاضر
بودم با او در اعماق جهنم حیات کنم!
علی گفت:
-افرا جان خفه کردی داداشمو!
بیاهمیت به خنده ها و حرف هایشان هر دو کف دستم
را محکم دور اروند پیچیدم و بیخجالت رو به همه
گفتم:
-اروند هـرجا بره منم باهاش میرم، عمراا ولش
نمیکنم… ما میریم فرانسه.
این بار دیگر به قهقهه افتادند و یک لحظه لرزیدن
سینهی اروند را هم حس کردم ولی تا سر بال گحرکت کردم
با اخمی کوچک چشم گحرکت کرد.
آراد با خنده رو به هستی بیان کرد:
-کاش تو هم اِنقدر وابسته من بودی. یاد بگیر با دو
جمله چطوری این نخودچی خا ِم داداشم شد!
همانطور که میخندید به سمت اروند آمد و یک
لحظه متوجه چشمانه غرق اشکش شدم.
غمگین لبخن ِد مهربانی به رویش زدم که با
نگاهکی جذاب جوابم را داد و همانطور که محکم به
شانهی اروند میکوفت بیان کرد:
-پس یا افرا یا مولین هان؟ یه بار فکر من و آهو
رو نکنی ها مرتیکه!
اروند کف دستش را پایین انداخت و محکم و مردانه او
را در آغوش گرفت.
-شماها تکیه گاهمید نباید که دلواپستون باشم هووم؟
مگه نه آهو خانوم؟
آهو که تا به حال صورتش غرق اشک بود،
یکدفعه آوای گریهاش قد بلند شد و با دو به سمت
اروند رسید.
ملایم کنار حرکت کردم و کمی بعد سه خواهر و برادر
محکم و از ته دل یکدیگر را در آغوش گرفتند.
صدای گریه های آهو بلند بود. به او حق میدادم
که بخاطر جدایی از برادری مثل اروند اینچنین
آزرده باشد!
وقتی آنقدر وابسته اروند بودند که فقط بخاطر او
به اینجا رسیده و برای خود یک حیات تشکیل داده
بودند، این جدایی باید هم تا این حد برایشان سخت
میشد!
-افرا؟!
سر به طرف صحرا چرخاندم و نگاهانش هنوز هم
اشکی بودند.
-آبجی گریه نکن دیگه لطفاا!
بهسرعت خیسی زیر چشمش را پاک کرد و پربغض
گفت:
-وقتی یهو دوییدی طرف اروند و اونجوری بغلش
کردی، میدونی یه لحظه بهشدت از خودم بدم اومد.
من یه مدت چون نمیتونستم بابابزرگو تحمل کنم
تو رو گذاشتم و حرکت کردم، اونوقت الآن چطور به خودم
اجازه دادم از چیزی که شادت میکنه
محرومت کنم؟ تو اِنقدر اروندو دوست داری که
برات فرق نمیکنه تو کدوم تیکه از زمین باهاش
باشی. کنار اون بودن حاله تو رو خوب میکنه.
منو ببخش که دخالت کردم.
نگاهانم گرد شد.
-این چه حرفیه که میزنی صحرا؟ خب تو هم اون
موقع مجبور بودی! من فقط… من فقط نمیتونم
دیگه بدون اروند بمونم. تو که بخاطر این از کف دست
من قلبگیر نمیشی هان؟!
اخم ظریفی کرد و هر دو کف دستش را دور تنم پیچید.
دقیقاا شامگاهیه کودکی هایمان که هر موقع میهراسیدم و
ناراحت بودم در آغوشم میگحرکت کرد.
همان موقع که روی سرم را میبوسید و میبیان کرد:
همه چیز درست خواهد شد، همه چیز بهتر خواهد
شد!
-این چه حرفیه عزیزم؟ معلومه که نمیشم ولی از
همین حال میدونم که چقدر قلبم برات تنگ میشه.
این مدت که جدا بودیم اِنقدر خجالتزده بودم،
اِنقدر عذاب وجدان داشتم که دلتنگی رو مثله یه
تنبیه برای خودم میمتوجه شدم! ولی حال هر چقدرم
دلتنگ بشم میدونم که حالت خوبه که راحتی که
اروند بسیار بیشتر و بهتر از ما مراقبته!
گونهاش را عمیق بوسیدم و بیشتر خودم را در
آغوشش جای کردم.
-منم بهشدت دلم برات تنگ میشه ولی چراکه همایون
پیشته خیالم ازت راحته.
صحرا موهایم را لمس کرد و برای اینکه بیشتر از
این گریه نکنیم، بسیار آشکار موضوع را عوض
کرد و اظهار کرد:
-بیچاره آهو چطوری داره گریه میکنه تا حال
اینجوری ندیده بودمش. همواره خیلی آرومه!
نگاهم را چرخاندم و بار دیگر به آهو و اروند خیره
شدم.
البته… قطعاا که جدایی از اروند همچین زارزدنی
را در پی داشت!
-آهو؟ ببینمت؟ نگاه نگاه دختره دماغو یه جوری
گریه میکنه انگار من ُمردم!
اروند شانه های آهو را گراهی شد و همانطور که او
را از خود جدا میکرد، به چشمانش خیره شد و
بیان کرد:
-بهت قول میدم هر وقت قلبت تنگ شد یا ما بیایم یا
برات بلیط بگیرم خودت بیای… خب؟ میدونی که
جدایی از تو و آراد برای منم راحت نیست. شماها
جون منید اما مجبورم.
آهو پربغض گونهی اروند را بوسید.
-دوست دارم راحت باشید. حال که میگی اینجوری
سخته برات باشه ولی قول بده زود به زود بیای.
-هر وقت بگید یا میام یا شما میاید. میدونی که
مشکلی برای حرکت کرد و رسید نداریم. اصلاا فکر این
مسافت بینمونرو نکن باشه دورت بگردم؟
آراد کمی اخم درهم کشید و یکدفعه اظهار کرد:
-آهو تو چرا با اروند برنمیگردی؟ اگه بسیار
سختته برو یه چند ماه بمون پیشش.
یکدفعه سکوت عجیبی شد و متوجه تبسم موزیانه
روی لب های اروند و گونه های سرخ آهو شدم.
علی با سرفهای مصلحتی خاموشی را شکست و
گفت:
-راستش فکر کنم حال که اروند میخواد بره بهتره
یه موضوعیرو بهتون بگیم.
-بگید؟!
آهو سریع از آراد متعجب فاصله گراهی شد و کنار
علی از حرکت ایستاد.
ابروهایم بال پرید و لبخند کوچکی روی لب هایم
قرار گرفت.
حس کرده بودم که این دو نفر نسبت به هم بیمیل
نیسشتابزده اما مثل اینکه قضیه جدیتر از این حرف ها
بود!
_♡_
آهو دستانش را درهم چلیپا کرد و نگاهی به اروند
کرد. با مشاهده کردن تبسم ملایم او سعی کرد اعتماد به
نفسش را بار دیگر به کف دست آورد و با سری بال
گرفته گفت:
-من و علی قصد کردیم با هم باشیم. یعنی با
همیم. منتهی میمیل داشتیم ببینیم جفت مناسبی برای
هم هستیم یا نه و بعد به بقیه بگیم. میشه بیان کرد
تصمیممون جدیه داریم برای یه آینده مشترک
برنامه ریزی میکنیم.
چی ناباور آراد با تبریک کشیده اروند هموقت شد.
-چه عجب… بالأخره قصد کردید بگید. دیگه کم
کم داشتم تصمیم میگحرکت کردم خودم بگم!
نگاهان آهو گرد شد و علی با شرمندگی کوچکی
که داشت، سر پایین انداخت.
-اروند تو ا..از کجا میدونستی؟!
تبسم کجی روی لب های اروند قرار گرفت و آهو را
در آغوش گحرکت کرد.
از ته قلب و محکم پیشانیاش را بوسید.
-میشه چیزی مربوط به تو باشه و من نفهمم؟ یکی
یه دونه انتخاب خوبی داشتی، تبریک میگم
قشنگم.
آهو نخودی خندید و آراد یکدفعه اظهار کرد:
-صبر کن ببینم یعنی شما دوتا با هم دوستید؟
پس چرا ما الآن دارید به ما میگید؟ چرا از همون
اول نگفتید؟!
عرق گردن و سینه علی را خیس کرد و دلواپسی به
قلب آهو چنگ زد ولی قبل آنکه چیزی بگویند، اروند
سر عقب برد و با ابروی بال راهی شده رو به آراد
اضافه کرد:
-زیرا به نظرشون امروزگار زمانه مناسبش بوده…
مشکلی هست؟!
-نه اما…
-ولی نداره آراد این چیزیه که به خودشون دوتا
مربوط بوده نه ما!
آراد ناچاراا خاموشی کرد و کمی بعد همه جز آرادی
که اخم هایش عمیقاا در هم حرکت کرده بود، مشغول
تبریک گفتن شدند.
افرا جلو راهی شد و محکم و صمیمانه آهو را در
آغوش گرفت.
در میانه تاشچیان ها خواهرشوهر همیشگی حس یک
مار زنگی را به او میداد ولی از روزگاری که با آهو
آشنا شد، درک کرد چیزی به عنوان مادر شوهر و
خواهرشوهر و عروس وجود ندارد… همه چیز به
سرشت و سیرت انسان ها برمیگردد!
یک نفر میتواند همجنست باشد، خواهرت باشد ولی
از صد دشمن بدتر و یک نفر میتواند همخونت
نباشد ولی از هر رفاقت بهتر!
-تبریک میگم واقعاا خیلی به هم میاید.
آهو با تبسم گونهی افرا را بوسید و دستانش را
گحرکت کرد.
-مرسی عزیزم لطف داری.
کمی آوایش را پایین آورد و با شیطنت بیشتری
بیان کرد:
-چیکار کردی که اروند اینجوری حرف زد کلک؟
تو همین چند ساعت کاری کردی باهات اشتی
کنه؟!
چشمانه افرا دوباره ناراحت شدند.
-نه بابا آشتی نکردیم هنوز قهره.
-ولی حرف های خیلی دلنشینی زد.
افرا کف دست هایش را درهم قفل کرد و مضطرب
جویا شد:
-یعنی میخواد باهام آشتی کنه؟!
-حس میکنم سپر دفاعیش پایین افتاده دیگه بقیهش
به خودت بستگی داره. اِنقدر بهش بچسب خسته
شه کوتاه بیاد!
آهو با خنده این حرف را زد و شوخی کردنش
کاملاا اشکار بود اما ناگهان فکری در سر افرا
جرقه زد.
حق با آهو بود…!
چسبیدن به اروند مسیرکار بدی نبود. به هر حال از
دلبسته شدن او نسبت به خود مطمئن بود و بهشدت
خوب میدانست که اروند برعکس بقیه مردها
لوس شدن را موضوع چندش و مسخرهای نمیداند
و همیشگی با بوسه و قربان صدقه جواب بهانه
گیری هایش را میداد.
شخصیت حامی و مسئامات پذیرش او را اینطور
بار آورده بود که حواسش تماماا جمع کسانی که
عاشق شد باشد و به نظر میرسید وقت
سواستفاده است!
چشمان دخترک شیطانی برق زد و از گوشهی
دیده به شوهرش خیره شد.
نگاهانش روی لبخند جذابی مرد گیر کرد. وقتش
بود که یک بازی کوچک ولی شیرین با این مرد
مسیر بیاندازد…!
__♡_
اروند
-برات سوپ بریزم صحرا جون؟
-نه عزیزم مرسی همین کافیه.
-نوشه جونت….افرا تو چرا هیچی نمیخوری؟!
با حرف هستی بار دیگر حواسش جمع افرا شد.
همین که با آراد و علی از حیاط به منزل برگشت،
متوجه حالت عجیب افرا شد و حال اینکه دخترک
در سکوت و آهسته به بشقاب غذایش زل زده و هیچ
نمیخورد، بدجور روی اعصابش بود.
چه اتفاقی در همین چند دقیقه افتاده بود؟!
-داداش میگم
حرصی به آراد که طرف دیگرش قرار گرفته بود نیم
نگاهی انداخت و زیرلب بیان کرد:
-مرگ و داداش زهرمارو داداش!
آراد نگاه گرد کرد و زمزمه کرد:
-چرا؟ چیکار کردم مگه؟!
نگاهش را چرخاند.
هر کس سرش مشغول غذای خودش و صحبت
های روزگارمره بود.
جز افرا که در طرف دیگرش قرار گرفته و با خاموشیی
کامل به بشقابش خیره شده بود.
#
-چیکار کردمو کوفت. اِنقدر گیر دادی به علی
مجبور شدم ببرمتون بیرون نمیدونم افرا چش
شده، هیچی نمیخوره!
آراد گردن کج کرد تا افرا را ببیند.
-اوه خب بابا این جوجه اکثراا کم غذاس بعدم حق
نمیدی بهم؟ چرا این همه وقت از ما پنهون کردن؟
چه دلیلی داشت؟ ما که از اون برادرها نبودیم که
تو حیات خواهرمون دخالت کنیم. باور کن هنوزم
از کف دست علی خشمگینم!
اروند حواسش بود که صحرا تکه ماهی برای افرا
گذاشت و تا دخترکش کف دست به چنگالش زد، خیالش
کمی راحت شد و با جدیت تمام رو به آراد گفت:
-نمیفهمم چیه این موضوع غمگینت کرده؟ به من
و تو چه زندگی آهو؟ اون خودش یه دختر بزرگه.
عاقله خوب و بدشو تشخیص میده. علیرو هم
میشناسیم. جفتمون هم میدونیم چقدر مرده خوبیه.
مثله دوتا آدم عاقل تمایل داشتن با هم وقت بگذرونن که
اگر با هم جور شدن به بقیه هم اعلام کنن. چیزی
نیست که بخواد دلخورت کنه. اصلاا به تو ربطی
نداره!
-من…
-مگه وقتی خودت با هر دختری دوست شدی، با
هستی دوست شدی، به آهو اضافه کردی؟ یا ازش اجازه
گراهی شدی که حال این انتظارو از خواهرت داری؟!
آراد معذب لب هایش را با زبان تَر کرد و اظهار کرد:
-نه منظورم اجازه نیست این چه حرفیه فقط…
-فقط و ولی و اگر نداره. حدتو بدون آراد اگر علی
مرد خوبی نبود یا آهو دختر عاقلی نبود، بهت حق
میدادم که مضطرب شی اما همچین چیزی نیست.
پس نبینم الکی و به اسم غیرت بخوای خواهرمونو
آزرده کنی، وگرنه فکتو میارم پایین بعداا نگی
نبیان کردی!
اروند بهشدت خونسرد و آرام در حالی که لیوان
حاوی نوشابه را به لب هایش میچسباند این
جملات را به زبان آورد و آراد در حالی که بهشدت
واضح بزاق گلویش را قورت میداد، بیان کرد:
-خیلیخب باشه بابا شاش..یدم به خودم مرتیکه!
هستی خانومم اون دیسو بده من الآنه که بچهم بیفته
از کف دست این اروند!
صدای خنده جمع کشیده شد و اروند همین که سر قد بلند
کرد و نگاهه معصوم و مظلومانهی افرا را روی
خودش متوجه شد، چیزی در اعماق قلبش سقوط کرد.
قلبش برای درست حسابی در آغوش کشیدنش پر
میزد اما امان از خیالی که غمگین بود… ولین از
اینکه این دختر نمیتوانست دلش را قرص کند!
آراد اضافه کرد:
-چرا چیزی نمیخوری افرا؟!
-مرسی زیاد گرسنه نیستم.
ابرویش بال پرید و نگاهش را در رنگ و روی
پریده افرا چرخاند.
تقریباا از صبح چیز خاصی نخورده بود، چطور
هنوز گرسنه نبود؟!
کمی به طرفش خم شد و ملایم در گوشش بیان کرد:
-بچهای مگه همه باید بهت اصرار کنن؟ خب
درست غذاتو بخور.
لب های افرا ورچیده و دیدهانش سرخ شد ولی
مثل خودش آهسته اضافه کرد:
-نه بچه نیستم برای همین خودم میدونم قلبم
میخواد چیزی بخورم یا نه تو فکر منو نکن!
حرصی دندان روی هم سایید و افرا یکدفعه قد بلند
شد.
-مرسی هستی جون بهشدت خوشمزه بود.
-چیزی نخوردی که!
-خوردم مرسی.
فکش چفت شد و خشمگین نگاه گراهی شد.
قلبش میمیل داشت او را بخاطر این سرخود بودن
هایش تنبیه کند ولی حیف که میخواست با
بیاهمیتی افرا را متوجه اشتباهاتش کند.
کمی چرخید و با دومین قدمی که افرا برداشت،
یکدفعه تعاقلبش را از کف دست داد.
روح از تنش پر کشید و سر جایش خشک شد.
آراد بود که بهسرعت و فرز کف دست هایش را دور تن
افرا حلقه کرد و از افتادن دخترک بر روی سنگ
ها جلوگیری کرد.
-ای وای چیشد خوبی؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن