-ازت پرسیدم کی هستی؟ از جون من چی میخوای؟ اگه… اگه همهی این کارات بخاطر پوله بگو قیمتت چقدره بیشرف بگو و دست از سر من بردار!
صورتش از چندش زیاد جمع شد و عماد که دیکر نمیتوانست خودش را کنترل کند، یقهی مرد را میان مشت هایش گرفت و غرید؛
-بزنم همینجا نعشتو بندازم دی..ث بیشرف؟ به آقای من پیشنهاد پول میدی؟ دِ آخه قوزمیت اون که لبتر کنه جدوآبادتو میخره و میفروشه چی میگی برا خودت احمق دوزاری؟!
-خودت چی میگی؟ مثلاً اندیشیدی بسیار مردی که یقهی کسی که کف دست و پاش بستهسرو میگیری؟ راست میگی بازم کن تا نشونت بدم جهان کف دسته کیه!
کلافه از بحث بی موردشان عماد را عقب کشاند.
-برو اونور عماد خودم هستم.
-ولی آقا فکر کرده کیه که با شما اینطوری حرف میزنه؟!
-باشه تو ولش کن من خودم درستش میکنم.
عماد که کمی عقبتر رفت، مرد با گستاخی گفت:
-آره سگ خوبی باش و به حرف صاحبت گوش کن!
کف دستش را محکم مشت کرد و کنترل خودش در همچین موقعیتی از سخت ترین کارهایی بود که در تمام عمرش انجام داده بود.
حالش از نَرهای این شکلی که باعث میشدند اسم مردها همراه با یک عدم اعتماد همجاده شود به هم میخورد.
بیمار های حریص و خودخواهی که جز امیال حیوانی شان به هیچ چیز و هیچکس دیگری فکر نمیکردند.
دیوانه هایی که با ظاهرهای سالم و گه گاهی صورت های جذاب و تیپ های فوقالعاده، از دور دلربا و غیرقابل دسترس به نظر میرسیدند و از نزدیک بوی تعفنشان با هزاران هزار عطر هم قابل استشمام نبود.
گرگ های باران دیدهای که در تخت هایشان بَره ها را سر میبریدند و هیچکس حتی نمیتوانست حدسش را بزند که پشت آن چهره های دلپذیر و مردانه چه هیولاهای کریحی خفتهاند!
حالش به هم میخورد ولی کسی نبود که احساساتش را به انسان ها اللخصوص به فردی که منتظر نقطه ضعفش بود، نشان دهد!
سال های سال تجارت کردن یادش داده بود که هر چقدر هم عصبانی باشد، باید آهستهش خود را حفظ کند و یادش داده بود که چه وقتی و چطور مهره هایش را حرکت دهد تا طرف مقابلش را با چند حرکت کوچک کیش و مات کند.
جلو رفت و فک مرد را را اسیر انگشت های مردانه و قویاش کرد.
صوتی نالههایش کشیده شد و خوب میاطلاع داشت که فقط یک فشار کوچک دیگر لازم است تا استخوان فکش را بِشکَند و درسی جانانه به او دهد!
-برعکس فکر تو ما عادت نداریم با کسی که کف دست و پاش بستهس دعوا کنیم. عادت داریم با هر کس جوری که حالیش میشه، سبک خودش حرکت کردار کنیم!
کف دستش را به سمت آدلر گرفت و پوشهای که مربوط به اطلاعات حیوان دوپا روبهرویش بود را گحرکت کرد.
-خب تا جایی که درک کردیم تو کل خاندانت بهت افتخار میکنن. اللخصوص پدر و مادرت به پسر صالحشون که خرجشونو میده، بسیار… بهشدت زیاد افتخار میکنن و بخاطر داشتن همچین بچهای شادن. بیچاره ها خبر ندارن بچه در ظاهر آرومشون چجور حیوونیه! چه میشه کرد؟ همه به اندازهی ما پرنده های خوبی ندارن ولی تو نگران نباش من خودم این وظیفه رو به عهده گرفتم و خیلی طول نمیکشه که بفهمن تمام عمر چه ماری تو آستینشون داشتن. به هر حال یه مردی که همواره درست زیستن کرده و تو هر کار خیری شناسه، هیچ دوست نداره نون سر سفرشو یه بیناموس عوضی که تو تختش با دخترا کُشتی میگیره بِده حتی اگه اون بیناموس عوضی پسر خودش باشه…!
نگاهک کوچکی زد و سر تکان داد.
-نظر تو چیه؟ مطمعنم بسیار بهتر از من باباتو میشناسی!
مرد مثل شمع واراهی شده خیرهاش بود و بوی ترسی که کم کم در رگ و پی تن دشمن کثیفش میپیچید، بسیار خوب به مشام میرسید.
ضربان بالای قلب، رنگ و روی پریده و صورتی که سفید سفید شده بود، وصف حالش را کاملاً نشان میداد ولی نه تنها قلبش نمیسوخت بلکه خیلی بیشتر از قبل مشئمز میشد.
خدا میخبر داشت عروسک معصومش شب گذشته چقدر التماس این حیوان کثیف را کرده بود!
خدا میدانست چند دختر با همچین رنگ و روی پریدهای به این دیو انسان نما التماس کرده بودند و او بیتوجه فقط به امیال خودش پرداخته بود!
-کی… کی هستی؟!
-یه کم پیش گفتی دیگه اجل معلق! البته مثلش نیستم برای تو و امثاله تو خودخودشم!
نگاهی مجدداً به پرونده انداخت.
-پس تو منطقه …. حیات میکنی! حیف شد جای قشنگیه قلبم میخواست یه ویلایی خونهای چیزی اونجا داشته باشم اما حالا که یه شغالی مثله تو اونجا بوده، دیگه به درد من نمیخوره!
-…
-خـب دیگه وقتشه بریم سراغ خانواده خودت!
نگران نباش با زنت کار ندارم به اون چیزی نمیگم. بچه داری و قرار نیست بخاطر اینکه باباشون یه پست فطرته اونا تاوانشو پس بِدن. کاری ندارم ولی فعلاً و یادت باشه این که اونا هم ذات واقعیتو ببینن یا نه فقط و فقط به خودت بستگی داره!
مرد بزاق گلویش را به سختی قورت داد و سیب آدمش محکم تکان خورد.
لرزه ای که به تنش افتاده بود از چشمش پنهان نماند.
به سختی و با لکنت فراوان زمزمه کرد؛
-از… از من چ..چی میخوای؟!
پرونده را کناری انداخت.
با سری بالا گرفته و جدیتی که مطمعن بود از هر فریادی ترسناکتر و تیغ تیز بیرحمیاش از هر زهری بُرندهتر است، گفت:
-یه هفته وقت داری. تو این مدت هر چی داری و نداری میفروشی، دست خانوادتو میگیری و گورتو گم میکنی. از این شهر میری یه بار دیگه پاتو اینجا نمیذاری حتی اگه سایهتو نزدیک خودم یا اطرافیانم ببینم دیگه هیچ جوره بهت رحم نمیکنم و از همهی زورم استفاده میکنم تا تقاص تک تک گه کاریاتو پس بدی. هان اگرم میگی دارم بلوف میزنم و نمیتونی حرفامو باور کنی، حق داری. به هر حال تو که منو نمیشناسی اونقدرا هم باهوش نیستی بفهمی کسی که تونسته صفر تا صدتو تو یه شامگاه دربیاره، تواناییه انجام چه کاراییرو که نداره. اشکال نداره باور نکردنتم برای من خوبه!
خم شد و خیره در دیدهان مرد با حرص و با حس انتقام دیوانهواری که در جملهاش مثله یک هیولای خفته خوابیده بود، لب زد؛
-بخاطر بچه هات زیستنتو بهت بخشیدم اما مدام با خودم میگم کاش حرفامو باور نکنه! کاش جدیم نگیره تا منم بدون هیچ عذاب وجدانی لهش کنم!
کمر صاف کرد و ادامه داد.
-ولی اگه از شانس مزخرف و …. من میخوای تصمیم بگیری که یه بارم شده تو حیاتت عقلتو به کار بندازی و حرفمو گوش کنی، بعد این که گورتو از اینجا گم کردی تا آخر عمرت هم اسم مهمونی و این چیزارو نمیاری چه برسه به گراهی شدنش… افتاد؟!
نطق مرد کور شده و بیهیچ حرفی، با چشمانی خونآلود تنها ناباورانه سر تکان میداد!
چیزی نمانده بود که گریه کند و با وجود الدرم بلدرم های اولش این حالتش هیچ غیرقابل انتظار نبود. همواره همین بود دیگر طبل های تو خالی صداهای بهشدت داشتند!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن