آنقدر به هم ریخته بودم که تنها نگاهم به دهان انوشیروان خان بود و مغز و دلم هردو تا مرز خفگی بین اروند، نفس، مهدی و آن کودک میچرخیده و خون به قلبم میکردند.
با فریاد بهیکبارهی انوشیروان خان یکه خوردم و صاف نشستم.
-مگه من مسخرهی کف دست تو یه ذره بچهم؟ حواست کجاست ؟ اون از بابای پخمهت که معلوم نیست یه مدته چشه مثله روانیا حرکت کردار میکنه، اینم از بچهی کودن و خنگش که تو باشی!
-ب…ب ببخشید بابا بزرگ یه ذره حالم خوب نیست اگه از نظرشما هم ایراد نداره یه وقت دیگه باهم صحبت ک..کنیم.
نگاهانش درشت شد و یک لحظه حس کردم که خون به مغزش نرسید.
-دختر تو تو خواب خرگوشی فرو رفتی؟ اصلاً میشنوی چی میگم؟ دارم میگم شوهرت سرمونو کلاه گذاشته. بدترین بلایی که میشه تو این دنیا سر کسی در آوردو اون سرخانوادهی تو، سرخانوادهی زنش در آورده. اون مار کثیف از اول هدفش فقط نابودی ما بوده!
چنان فشاری رویم بود که حتی به قدر یک کلمه هم سر از حرفهایش در نمی آوردم.
-با نقشه بهمون نزدیک شد. یجوری رفتار کرد که من فکر کنم بخاطر خودشیرینی پیش تو میخواد کمکمون کنه ولی دیدم نه اونی که این وسط ساده و بازیچهس ماییم نه آق اروند بزرگ!
نفسم را تکه تکه بیرون دادم.
-من واقعاً هیچی درمورد کار اروند نمیدونم برای همین هم نمیتونم کمکتون کنم ببخشید!
گفتم و بیتوجه به حال خراب و رنگ و روی پریدهاش از ماشین پیاده شدم و با دو و آخرین توانی که داشتم سمت خونه رفتم.
ندرک کردم چطور کلید انداختم و چطور محوطه حیاط را طی کردم.
وقتی به خودم آمدم که روی تخت اروند نشسته، بالشتش را بغل کرده و از ته دل زار میزدم.
دلم درحال ترکیدن بود و به هرگوشه و کنار خانه که نگاه میکردم، یک یادگار سوهان روحم میشد.
حس کسی را داشتم که عزیزترینش را از کف دست داده و نه گریه، نه جیغ و نه هقهق هیچ کدام توان آهسته کردنش را ندارد!
تنها کاری که آن روزگار کردم این بود که روی تخت اروند بنشینم و یکی از پیراهنهایش را عمیق بو کنم و از ته قلب اشک بریزم.
شمار انسانهایی که آن روزگار آمدند و رفتند از کف دستم خارج بود. ولی نه دری به روی کسی باز کردم و نه جواب تلفنها را دادم.
تنها یک پیامک با مضمون؛
-خوبم بگو بِرن میخوام تنها باشم.
برای اروند فرستادم و بعد آن بود که سکوت همه جا را گحرکت کرد و مرا در خود بلعید.
آن روزگار و روزگارهای بعدش به معنای واقعی کلمه توانستم معنی سوختن و ساختن را بفهمم.
یکی دو روز اول آهو با کلیدی که از اروند گرفته بود خودش را مهمان کرد و بسیار نگذشت که متوجه شدم گاهی پنهانی گریه میکند.
وقتی با دلواپسی علت حال بَدش را جویا شدم، فهمیدم که عضو تازه به جهان رسیده خانوادهشان به شدت مریض است و دکترها هیچ امیدی به ماندنش در این دنیا ندارند!
هانی خانوم هم یکبار برای آهو البته به اظهار کرده خودش برای اینکه خیال پسرش را از بابت من راحت کند، به مشاهده کردنم رسید.
و فقط خدا میاطلاع داشت که وقتی ملایم کنارم کشید و گفت:
-دخترم تو دلت پاکه دعا کن حال این مادر و بچه خوب بشه. اونارو رقیبت نبین و بد اون بچه رو نخوا که به خودت برمیگرده!
چه حال و روزی پیدا کردم.
آن زن فکر میکرد با شیطان طرف است؟
آنقدر در نظرش نفرت انگیز جلوه میکردم که از بد شدن حال یک نوزاد بیگناه که خودش کوچکترین دخالی در به جهان رسیدنش نداشته، خرسند شوم…؟!
یا آنقدر بدبخت بودم که از حاله بد زنی که گناهش این بود که نتوانسته مرد فوقالعادهای مثل اروند را راحت کنار بگذارد، نفس آسوده بکشم…؟!
خدایا این انسانهایت مرا چگونه میمتوجه شدند؟!
چنان دیوانه شدم که هم آهو هم هانی خانوم را با جیغ و داد و هقهق ازمنزل بیرون کردم و آن وقت ها بود که دیگر استارت بیخیالیام نسبت به انسان ها زده شد!
رچهار روزگار از شروع تنهایی هایم میگذشت و جواب هیچکس علی الخصوص اروند را نمیدادم.
علی مدام تا حیاط منزل میوارد شد و میاضافه کرد؛
-اروند گناهی نداره اینجوری تنبیهش نکن.
و تنها برایش متاسف سرتکان میدادم.
نمیفهمیدند که افرای بی ارزش و بیلیاقتی که هیچوقت نتوانست روی دلبسته شدن کسی حساب باز کند، هرگز در پی آزار دادن مردی که نفس کشیدن را یادش داده نیست!
من فقط میتمایل داشتم کمی تنها بمانم تا توانایی هضم شرایطم را پیدا کنم و به آروند ثابت کنم که لازم نیست مدام دلواپسم باشد و من بدون او شاید نتوانم حیات کنم اما میتوانم زنده باشم!
خبرش می رسید که دل کوچک نوزادش چطور هر روز ضعیف و ضعیفتر میکوبد و خبرش رسیده بود که اروند عزیزم چقدر روزهای سختی را میگذراند.
شاید با کناره گیری هایم مسبب عذاب کشیدن بیشترش بودم ولی آن موقع توان بیشترش را نداشتم.
در نهایت وقتی طاقتش تمام شد و زنگ زد،
آوای خسته اش که با فریاد میاظهار کرد؛
-افرا فقط از اون خدای بالای سرم میخوام که تلافی این عذابهای چند روزگارهی منو ازت پس نگیره! آخه توله سگ نمیگی من اینجا دارم بال بال می زنم برات؟ نمیگی آدمم؟ نمیگی به اندازهی کافی فشار روم هست؟!
-ار..اروند
-نمیگی من بیپدر اینجا گیرم ولی از فکر و خیال تو دارم روانیتر میشم ؟ این بود ادعای دلبسته شدنت؟ اِنقدر زود جا زدی؟ باور کنم تو عروسک بغلی و جَلد خودم نیستی؟ این روی لوس و زبون نفهمترو باور کنم؟!
طوری فریاد میزد که مطمئن بودم تمام گلویش شرحه شرحه شده و خوب یادم است که چطور با شنیدن آوایش بغضم با آوای کشیدهی شکست و تنها با هقهق توانستم بگویم؛
-بیا!
نفس عمیقی کشید و با آوای بم شدهای بیان کرد:
-میام پدر سوخته. میام و از نزدیک به خدمتت میرسم. شاید اگه اون لبای نازترو از جا بِکَنَم یه ذره از حرص و عصبیتم خالی بشه!
یک جان تازه برایم بود.
اضافه کرد اما نتوانست بیاید…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن