نفسم را تکه تکه بیرون داده و با درد لب زدم:
-م..مهدی!
دیدهک زد و زبانی روی لب هایش کشید.
-هان مهدی! پس شناختی پدرسگ!
چشمانم از خشونتِ زیاد کلماتش گرد و با ترس عقب عقب راهی شدم.
تنم به دیوار چسبید و او مثل حیوانی که به طعمهاش نزدیک میشود، جلو وارد شد.
-چیشد؟ موش شدی؟ یادت رفته بود منو…؟!
با ترس سرم را به چپ و راست تکان دادم.
-ی..یادم ن..نرفته.
-هوووم پس یادت نحرکت کرده؟
-نراهی شده…!
گوش دادم شوهر کردی توله آره؟!
-…
-با متین لاشی نامزد کرده بودی؟ دست به دست میچرخی؟!
آنقدر اروند در این مدت با احترام صحبت کرده بود که علارغم ترسم نتوانستم ساکت بمانم.
-با من ای..اینجوری حرف نزن!
-حرف بزنم چه گهی میخوای بخوری؟ نکنه میخوای شکایتِمو بِبَری پیش بابابزرگ؟!
-م..مهدی
-منو یادت رفته بود افرا مگه نه؟ یادت راهی شده بود! توام یکی مثل بقیه دخترای حال بهم زن. خر بودم که گول ظاهر مظلومتو خوردم. خر بودم که فکر میکردم زیرا تو دست خودمون بزرگ شدی میشه بهت اعتماد کرد. بهشدت خر بودم!
-چ..چرا اینجوری حرف می..میزنی؟ د..دیوونه شدی؟!
-میدونی بهخاطرِ چی برگشتم؟ به خاطرِ نامزد کردنت با متین! شوهر کردنت اندازه نامزدیت با اون پست فطرت نسوزوندتم آخه!
اینجا چه خبر بود؟ مهدی همیشه یک پسر جدی و درس خوان بود. یک عضو قابله احترام در میانه تاشچیان ها و حتی انوشیروان خان هم زیاد به او سخت نمیگراهی شد.
دقیقاً چه بلایی سرش رسیده بود؟!
بیشتر کمرم را به دیوار فشار دادم و نفسم را به سختی بیرون دادم.
سعی کردم اتفاقی که افتاده بود را هضم کنم. قلبیلی برای وحشی گری و لحن سریع و حرف های بیادبانهاش پیدا کنم. ولی ذهنم مانند یک کاغذ سفید و بی نوشته بود.
وقتی مهدی حرکت کرد، من کوچکتر بودم و هرگز بیشتر از چند جمله با او هم صحبت نشده بودم.
-شامگاه برفی رو یادت میاد افرا…؟
سرم محکم بالا وارد شد و با نفرت نگاهش کردم.
شامگاه برفی، شامگاهی بود که همواره سعی میکردم فراموشش کنم و حتی اتفاقی برایم پررنگ نشود.
تنها یادی بدم از مهدی مربوط به آن شامگاه میشد. ولی آنقدر قلبچرکینم کرده بود که بعد از رفتنش او را در ذهنم کُشتم.
توانایی حساب پس گراهی شدن از انسان های ظالم حیاتام را نداشتم ولی راهی شدن مهدی را یک شانس میدیدم.
-هوووم؟ یادت میاد یا نه؟
صوتی باز شدن در عمارت و ماشینی که نَرم وارد حیاط شد، باعث شد که به خود بیایم.
هر دو در یک لحظه سرمان به طرف در چرخید.
نفرت و ترس و امید قوت را به کف دستانم برگرداند.
محکم روی سینهی مهدی زدم تا عقبتر برود و در انباری را با شدت باز کردم.
نماندم تا عکسالعمش را ببینم اما آوای خونسردش که میگفت؛
-باید جواب پس بدی افرا… کارم با تو تازه شده را گوش دادم.
با دست و پای یخ کرده در حیاط دویدم و وقتی متینی را دیدم که از ماشین پیاده میشد، آه از نهادم بلند شد.
برای داخل راهی شدن باید از مقابله او رد میشدم و ظرفیتم برای امشب تکمیلِ تکمیل بود.
دستم را مشت کردم و سر پایین انداختم.
تا میل داشتم به شتابزدهی و با قدم های قد بلند از کنارش رَد شوم، صدایم کرد.
-افـرا؟ این وقت شب تو حیاط چیکار میکنی؟!
بی تفاوت ادامه دادم.
-افرا؟ صبر کن یه لحظه…
به ناچار توقف کردم.
یک قطره اشک روی گونهام چکید.
متین مقابلم توقف کرد…
-سلام
-…
-نمیخوای جوابمو بدی؟!
-س..سلام
-خوبی؟ از این طرفا؟ حرکت کرده بودی تو انباری یا من اشتباه متوجه شدم؟!
وای خدایا… وای خدایا!
-آ..آره از قبل یه چیزی اونجا جا گذاشته بودم، راهی شدم بیارمش.
-آهان برداشتیش؟
-ن..نه پیدا نکردم.
-با شوهرت اومدی؟!
شوهرت را جوری تلفظ میکرد که انگار در مورد یک خوک کثیف صحبت میکند!
-ت..تنها اومدم. ص..صحرا حالش بد شده بود به بهخاطرِ اون اومدم. ببخشید باید برم تو سردمه.
میهراسیدم یک وقت مهدی از انباری بیرون آید و متین متوجه شود. با آنکه هیچ خطایی نکرده بودم ولی چیزی نمانده بود که دیدهانم بسته شود و دقیقاً وسط حیاط غش کنم.
-صبر کن یه لحظه…
-…
-مولین زنگ زده بود. یه چیزایی در مورد صحرا میاظهار کرد، دقیق ندرک کردم حالش چطوره؟
جنگ به پایان رسیده و سرها زده شده و متین تازه به یاد فک و فامیلش افتاده بود!
-افرا نبیان کردی… صحرا چطوره؟ بچش خوبه؟
با درد لب گزیدم.
-ب..بچه دیگه پ..پیشمون نیست.
وای کشیدهای که گفت، سرم را بالا برد.
یک ریش کشیده روی صورتش جا خوش کرده و چشمانش گود افتاده بود.
-شرمنده که نبودم. اگر میدونستم قضیه اِنقدر جدیه حتماً میومدم. اما زیرا امروزگار تولد شیدا بود، پیشش موندم. میدونی دیگه دخترا دوست ندارن تو همچین روزگارایی تنها باشن. البته تو این چیزارو تجربه نکردی، ولی خب بالاخره دختری یه چیزایی حالیت میشه!
لب های را محکم روی هم فشار دادم…
وقتی من به فکر آبرویم بودم، متین احمق دقیقاً پز چه چیزی را میخواست به من بدهد؟!
حیفِ که جراتش را نداشتم وگرنه با وجودم ترسم فریاد میزدم، سرووضعت بیشتر شامگاهیه کسی است که از قبرستان به منزل آمده، نه شبیه کسی که یک روزگار خوب را با معشوقش سپری کرده است!
با غرش وحشیانه و یک دفعهای چند گربه قلبم ایستاد و هول شده چرخیدم.
-چیزی نیست… گربهس
سریع سر تکان دادم و قبل از اینکه متین بار دیگر نظر دادن را شروع کند، با اضافه کردن:
-دیروقته میرم تو
دوان دوان خودم را به عمارت رساندم.
فقط یک شامگاه بود که به اینجا برگشته بودم و این همه اتفاق افتاده بود. باید آهستهشِ خانهی اروند را با طلا قاب میگرفتم.
در اتاق را که باز کردم، صحرا هنوز خوابِ خواب بود.
موبایلی که درون دستم عرق کرده و خیس شده بود را روی میز گذاشتم و تنم را زیر پتو پنهان کردم.
سرم که به بالشت برخورد کرد، اشک کل صورتم را پوشاند.
کاش میشد برای همیشگی از این خانواده جدا شوم.
تا خود صبح به خود پیچیدم و سعی کردم آن روز پر ترس را به یاد نیاورم. اما بعضی از لحظه هایش بازیگوشانه از مقابله نگاهانم میگذشت و ترس قصد داشت که جانم را بگیرد.
در حیات بعضی اتفاقات تلخ هسسریع و بعضی ترسناک… تلخ ها روحت را میجوند ولی ترس تمامه وجودت را میگیرد.
تلخ ها بعد از مدتی شاید از یاد بروند، ولی ترسناک ها نه!
تا مدتی که از ترست قویتر نشوی، به دنبالت میآید. حتی اگر نادیدهاش بگیری آن سایه همیشه همجاده توست….!
_♡____
اروند:
این بار که کلید را در قفل چرخاند، کسی نبود که شبیه یک موش کوچک و دلبسته شدنی پر ذوق نگاهش کند و درست مانند یک زن واقعی کتش را روی جا لباسی کنار در آویزان کند.
سوئیچ و موبایلش را روی عسلی انداخت و به آشپزخونه رفت تا یک قهوه برای خود حاضر کند.
قهوه جوش را که روی گاز گذشت، نگاهش به ماگ عروسکی افرا خورد و چقدر جای او در خونه خالی بود.
قهوه به کف دست روی کاناپه جای گرفت و ایمیل هایش را چک کرد. قلبیلِ موفقیت همیشگیاش در تجارت این بود که هنگام کار کردن تمام حواسش را جمع میکرد. ولی امشامگاه برای اامان بار ذهنش جمع نمیشد.
کلافه لپ تاپ را بست و روی همان کاناپه دراز کشید.
سیگاری آتش زد و ساعدش را روی پیشانیاش گذاشت. کام عمیقی گرفت و باز به خود اعتراف کرد که به وجود افرا عادت کرده است!
قشنگی نگاه عسلی با آنکه یک دختر شر و شیطان و ورپریده نبود اما همان حضور ساکتش هم قلبچسب و دل نواز بود.
از اینکه اجازه داده بود به منزلی پدریش برگرد، پشیمان بود. نکند اذیتش کنند؟ نکنند عذابش دهند و هر چه تا حالا بافته بودند را پنبه کنند…؟!
حیف که خواهرش به وجود دخترک احتیاج داشت. وگرنه عمراً اجازه میداد…!
اصلاً چه معنی داشت که شامگاه را جایی جز خانهی خودشان بگذرانند؟!
یک لحظه به خود وارد شد و صدای تک خندهی کشیدهش در سالن کوچک خانه پیچید…
اگر مادر و پدرش متوجه میشدند پسرشان که راهی شدارها و خلقیاتش با اروپایی ها مو نمیزد، درگیر چه افکاری شده به هویتش شَک میکردند.
با صوتی زنگ تلفنش بهسرعتاً سیگارش را خاموش و موبایل را از جیب شلوار مردانهاش بیرون کشید.
برعکس میل داشتهی دلیش به جای اسم افرا اسم آهو روی صحفه نمایش روشن و خاموش میشد.
تماس را وصل کرد و موبایل را روی آیفون گذاشت تا صوتی آهو خاموشی خانه را کمتر کند.
-محبتم
-داداشی؟
-جان؟
-چه خبرا؟ خوبی؟ خبری ازت نیست.
-تازه متوجه شدیم همو که قربونت…
-نمیدونی من زود به زود قلبم برات تنگ میشه؟
-از این به بعد زود به زود میام پیشت… دیگه؟
-دیگه سلامتیت… خب چه خبرا خوبید؟
-من خوبم افرام خوبه.
-خداروشکر… اروند زنگ زدم بگم من فردا تعطیلم، اگر خونهاید یه سر بیام پیشتون.
-بیا ولی شاید افرا نباشه.
-چرا؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن