-…
-اصلاً میخوای تو بگو به هر حال بهتر میشناسیش. به نظر خودت بعد از اون همه اذیتی که تو این چند سال از طرفت مشاهده کرده، بازم میبخشتت؟!
دستانم مشت شده بود و او با تبسم نگاهم میکرد.
سر جلو آورد و چشمک زد.
-اگر نظر منو بخوای، آره اون بیچاره بازم میبخشتت ولی قطعاً اگر یه کوچولو پیازداغ حرفامو بیشتر کنم مطمئنم میتونم کاری کنم که از نگاهش بیفتی و از نگاه اون آدم فتادن، برای تو بدبخت یعنی مرگ!
از میانه دندان های به هم کلید شدهام غریدم:
-دهنتو ببند!
-آ آ البته یه وقت خدایی نکرده فکر نکنی میخوام بترسونمتها نه عزیزم فقط نکه داشتی یه کم پیش منو با آدمایی که باهاشون جنگیدی مقایسه میکردی، میل داشتم روشنت کنم که روش من یه کم با بقیه فرق داره، پس…
یکدفعه جدی شد و با خشمی که تا به حال در او نمتوجه شده بودم، غرید:
-مراقب قدمات و حرفات وقتی مقابلت منم، باش!
-افرا؟ اینجایی؟!
خدایا آوای اروند بود.
هول شده به سمتش چرخیدم.
در کسری از ثانیه تانیا از جلوی چشمم محو شد و اروند کنارم رسید.
-برای چی اینجا وایسادی عزیزم؟ چرا گوشیتو جواب نمیدی؟
-من یعنی من…
اخم هایش درهم حرکت کرد و نگاهی به پشت سرم انداخت.
-تو چی؟ اون کی بود داشتی باهاش حرف میزدی؟
چنان سر چرخاندم که تمام رگ های گردنم آوا دادند.
تانیا پشت به ما و با قدم های بلندی به سمت دانشگاه میرفت.
ظاهرش از پشت ساده و شامگاهیه دیگر دانشجوها بود.
اصلاً نمیتوانستم حرف هایی که از دهانش گوش داده بودم را هضم کنم.
واقعاً من با این دختر روزگارها را سپری کرده بودم؟!
یا آن دختر مهربان و شیطانی که همواره سعی میکرد لبخند روی لب هایم بیاورد؟!
تانیای واقعی کدام بود…؟!
-افرا؟ حواست کجاست تو؟!
-هیچی عزیزم هم… هم کلاسیم بود. تو زنگ زدی؟ گوشیم سایلنته نشنیدم.
دقیقاً نمیاطلاع داشتم که چرا دارم دروغ میگویم.
حرف های پرعزم و اراده تانیا توان تشخیص درست و غلطم را گراهی شده بود.
میهراسیدم با وجود حال خرابم چیزی به اروند بگویم و بدتر خودم باعث شک کردنش شوم.
آرام بازویم را گحرکت کرد و تنم را به سمت خود چرخاند.
-افرا خوبی؟ چرا رنگ و روت اِنقدر پریده؟!
عرق کف دستم را با پایین مانتویم خشک کردم.
-خوبم… خوبم فقط یه کم گرسنمه.
نگاهش هنوز هم نامطمئن بود ولی پیگیر نشد و همانطور که کف دست کوچکم را محکمتر میگراهی شد، طرف ماشین کشاندتم.
-متاسفم عزیزم ولی یه جلسه مهم دارم و نمیتونم برای ناهار ببرمت، همینجوریم دیرم شده.
از خدا تمایل داشته پرسیدم.
-یعنی منو میرسونی خونه بعد خودت میری؟!
-آره شامگاه میام پیشت.
نفس راحتی کشیدم و سوار شدم.
همین هم خوب بود.
باید کمی تنها میماندم تا بتوانم افکارم را جمع و جور کنم.
باید تنها میماندم تا درک کنم که تانیا دقیقاً چه خزعبلاتی را به خورد گوش های بیچارهام داده.
_♡_
تمام مسیر حواسم پی تهدید آخر تانیا بود.
سر چرخاندم و نگاهی به نیم رخ دلپذیر اروند که در حال رانندگی بود، انداختم.
ممکن بود حرف های تانیا را باور کند…؟!
نه… نه… نه او اروند بود!
اروندِ من… باورم داشت!
او همیشه حمایت و مهرش را نشانم داده بود.
پیراهن آبی و خُنکم را مرتب کردم و دست اروند را محکم گراهی شدم.
کنار او و در ملایمش منتظر مهمان ها بودن، حس جالبی داشت و بعد از یک روز کامل فکر و خیال لبخند را به لبانم چسبانده بود.
اولین نفرها صحرا و همایون بودند.
ماشین بعدی که داخل حیاط شد، آراد و هستی بودند و چیزی نگذشت که علی و آهو هم با بوقی قد بلند اعلام حضور کردند.
-افرا
با صوتی اروند نگاهم را از جمع کوچکی که به سمت خانه میآمدند و قرار بود امشب شام مهمانمان باشند گرفتم و به او دوختم.
-جانم
همانطور که نگاهش به روبهرو بود، آرام زمزمه کرد.
-میدونم شاید از بعضی ها تو این جمع قلبه خوشی نداشته باشی ولی میخوام یادت نره که چقدر برای من عزیزن!
خیره اش شدم… عمیق و با تمام حسی که داشتم.
-کسی که برای تو عزیزه رو حتی اگر دوستش نداشته باشم روی سرم جاش میدم. احترامشو به هر قیمتی حفظ میکنم زیرا اونی که بیشتر از همهی عالم برای من یکی عزیزه، تویی!
شوکه شد و نگاه ناباورش را به نگاهانم دوخت.
لحنم پر از آواقت بود و میخبر داشتم که تحت تاثیر قرار گرفته ولی وقتی یکدفعه به سمتم خم شد و بیتوجه به آن همه جفت نگاهی که نگاهشان به ما بود، محکم و پرعطش لب هایم را بوسید، حقیقتاً آنی که بیشتر از همه شوکه شد، من بودم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن