یک راست بر سر اصل مطلب راهی شد و همانطور که دست هایش را روی میز ستون میکرد، بهشدت جدی گفت:
-نازلی خودتم خوب میدونی که اگه تو نبودی من هیچوقت نمیتونستم افرارو تنها بذارم. بیشتر بهش اصرار میکردم و حتی بعید نبود با مجبور کردنش یه کاری کنم که برای همیشه ازم متنفر شه!
-اما من فقط وظیفم…
-اجازه بده حرفم تموم شه. من یه قسمتی از حاله خوب تنها عشق حیاتمو، آشتی کنونمو به تو مدیونم و ازت میخوام اجازه بدی جبران کنم. از تو هیچ پولی بابت اون خونه نمیخوام اما میخوام اونجا حیات کنی تا شرایط یزدان راحتتر شه.
منظورش به آسانسور و امکانات زیاد آن خانه بود.
با وجود یک مریض قطعاً زیستن در یک خونه فول امکانات بهشدت راحتتر از زیستن در یک منزل بیرون از شهر و نَمدار و فوقالعاده قدیمی بود.
-همین که هر موقع قلبت تمایل داشت و دلواپسش شدی، سریع بتونی بری بهش سر بزنی و دیگه تمام روزگار مثل مرغ سر کَنده دور خودت نچرخی. از اون طرفم راهی شد و آمدت به اینجا بهشدت برات راحتتر میشه.
نازلی با اشک های شوقی که روی صورتش جا خوش کرده بود، سر پایین انداخت.
باورش نمیشد که اروند از همهی نگرانی هاش خبر داشته باشد و برای تک تک شان چاره اندیشه باشد!
-من… من نمیدونم چی باید بگم.
-لازم نیست چیزی بگی اما اگر میخوای ازت دلخور نشم، باید هدیه هارو قبول کنی.
-این پاکت چیه پسرم؟!
-هفته دیگه تولد یزدانه اونم هدیه منه. نمیدونم دقیقاً چه کادویی دوست داره خودت زحمتشو بکش.
نازلی با گریهای که دیگر نمیتوانست کنترلش کند، اظهار کرد:
-نمیدونم چی بگم آقا…شما همواره بهشدت به من محبت داشتید. نمیدونم چه کار خوبی کردم که خدا شمارو سر جادهم قرار داد. من… من واقعاً مدیونتونم.
-نه نازلی اشتباه نکن، خدا به من لطف داشته که تو رو سر راهم قرار داده. تو روزای بسیار سختی کنار من و افرا موندی و خوب میدونم یه قسمتی از خوشبختی که الآن داریمرو مدیون تو هستیم!
با وارد شدن صوتی پیامکش سریع نگاهش را به تلفن داد.
-شامگاه شما هم بخیر اروند جان.
پیامک بعدی…
-مضطرب نباشید چیز خاصی نیست. فقط به شدت بیقراره خانوادشه ولی غرورش اجازه نمیده قبول کنه.
ابروهایش به فرق سرش چسبیدند.
-هر چی نباشه همخوناش هستن اما اینکه میدونه تو این دنیان اما کف دستش بهشون نمیرسه و از طرفی با خودش به این باور رسیده که اونا نمیخوانش، دوست نداره حتی به این فکر کنه که مشتاق دیدارشونه و فکر میکنه با قبول کردن این موضوع خودشو لِه کرده و این چالشه ذهن و دل، به شدت باعث خستگیش شده!
بهسرعت تایپ کرد.
-چیکار باید کرد؟!
-این خستگی تا وقتی که ذهن و دلش یکی نشن، ادامه داره. اما تصمیم گیری راجع به این موضوع رو به خودش بسپارید. مجبورش نکنید در موردش حرف بزنه و هر تصمیمی که گحرکت کرد حمایتش کنید.
شیرین معصومش…
این دختر به زلالی آب بود.
دلبر کوچکش با آنکه آن همه بدی از تاشچیان ها متوجه شده بود، باز هم نه تنها دلتنگشان میشد بلکه بخاطر احساساتش بیمار هم شده بود…!
تشکری از خسروی کرد و برای بدرقه نازلی بلند شد.
نازلیای که وقتی اروند حواسش نبود یواشکی نگاهی به داخل پاکت انداخته و با دیدن مبلغ بهشدت درشتی که روی چک نوشته شده بود، ابروهایش تا آسمان رفته و چنان بغض گلویش را گرفته بود که حتی قادر نبود کلمهای حرف بزند.
این مبلغ بسیار بسیار بیشتر از یک هدیه بود و با آن میتوانست اکثر مشکلاتشان را حل کند.
الحق و الانصاف حرف هایی که در مورد این مرد میگفتند، همه حقیقت داشت.
مردی که اگر مقابلش قرار میگرفتی و آزاری به خودش و یا خانوادهاش میرساندی، کاملاً میتوانست مزهی غلطی که کردی را به تو بچشاند ولی اگر کنارش میبودی و صوتقتت را نشانش میدادی، آنوقت بود که شَرف و انسانیتش را نشانت میداد و بیمنت و بدون انتظار هر کاری که از کف دستش بر میرسید را برایت میکرد!
اروند کامکار راه و رسم مردانگی را زیادی خوب آموخته بود.
-خب نازلی جان فکر کنم به توافق رسیدیم!
با بغضی که یک لایه ی عمیق روی گلویش نشانده بود، تنها توانست بگوید؛
-م..ممنون پسرم.
و تبسم ساکت و مردانهی اروند خیالش را راحت کرد که کاملاً از چیزهایی که به او داده راضی بوده است.
با آنکه اروند بهشدت جاها هوایش را داشت ولی اصلاً تا این حدش را انتظار نداشت.
با همان شوکی که داشت از اتاق و سپس از خانه خارج شد.
اینبار با حس و حال خیلی متفاوتی از منزل خارج شد.
با طعم خوش آسایش روانی که پیدا کرده بود.
طعمی از خیالی که برای دادن بدهی هایش راحت شده بود.
طعمی از حیات راحتتری که میتوانست برای پسرش مهیا کند.
طعم شکر و شکر گذاری از خدایی که نشانش میداد دست هایش همه جا هسشتابزده!
حتی جاهایی که فکرش را هم نمیتوانی بکنی!
از منزل بیرون زد و با اولین قطره ی بارانی که روی گونهاش چکید، با اشک چشم بست و سر به سوی آسمان بلند کرد.
به سوی اویی که همواره ثابت کرده بود هیچگاه نباید ناامید شد…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن