رمان زادهٔ نور پارت ۱۰۹

خورشید با صدایی خش برداشته که ناشی از بغض در گلویش بود ، در چشمان امیرعلی چشم دوخت و یک قدم فاصله میانشان را طی کرد و خودش را به سینه او چسباند و قطره دیگری اشک روی گونه خیسش سر خورد و پایین رفت .

– من هر جا که باشم به فکرتم …….. حتی اگه خونه پدرم باشم . اصلا مگه می تونم بهت فکر نکنم ؟ مگه می تونم روزم و بدون یادت سر کنم ؟ مگه می تونم به نداشتنت فکر کنم امیرعلی ؟ ……….. من درگیرت شدم . به‌شدت بیشتر از اون چیزی که می بینی ……… بسیار بیشتر از اون چیزی که فکرش رو می کنی . ولی این یه مورد و از پسش بر نمی یام . نمی تونم حتی برای یک نصف روزگار با لیلا تو این خونه حیات کنم . بهم حق بده . من آدم کینه توزی نیستم ……… ولی به اندازه تمام این دنیا از این زن متنفرم …….. اجازه بده برم پیش مادرم …… اگه بگی نرو ، نمی رم . ولی اجازه بده که برم . من چند ماه که مادرم و نمتوجه شدم. بزار این چند وقت و تا عقدمون پیشش باشم . به خدا دوستت دارم امیرعلی . به خدا عاشقتم ……. ولی نمی تونم تا وقتی که اسم لیلا تو این خونه است ، اینجا بمونم .

امیرعلی متأثر از حرف های خورشید ، کف دستش را دور کمر او انداخت و گردن پایین کشید و بوسه ای نرم روز لبان لرزان خورشید کاشت .

-قول میدی که من از یادت نرم ؟؟؟ ……… قول میدی که لحظه به لحظه به یادم بمونی ؟؟؟

خورشید با حس خوبی که از بوسه امیرعلی گراهی شده بود ، چنگی به سینه او زد و پیمسیرن در تنش را میان پنجه هایش مچاله کرد و با شانه هایی جمع شده ، لبخندی زد .

– امیرعلی یه شهر دیگه که نمی خوام برم ……… من خونه بابامم که برم ، بازم می تونیم با هم بیرون بریم . فقط دیگه شامگاها اینجا نمی خوابم . یا من گاهی می یام اینجا بهت سر می زنم ، یا تو می یای خونه ما ……… در ضمن من تا مدت مرگم فقط برای تو بمونم .

امیرعلی نفس عمیقی کشید و کف دست بالا آورد و گره روسری خورشید را باز نمود و روسری را از روی سرش کشید و به جای نامعلومی پرت کرد و گردن پایین کشید و سر میان گردن او فرو برد و تمام جان خورشید را مور مور کرد و باعث شد پیمسیرنش بیشتر میان پنجه های خورشید فشرده شود ……… لبانش را به پوست گرم خورشید چسباند و در همان حال گفت :

– باشه برو ، تحمل نبودنت سخته …….. ولی بخاطر قلب تو تحملش می کنم و فقط به این فکر می کنم دو سه ماه دیگه که دوباره پا تو این خونه گذاشتی ، دیگه زن موقت نیستی ، زن قانونی و شرعی من هستی .

خورشید تمرکز از کف دست داده ، تنها بازی لبان مرطوب امیرعلی را روی گردنش را حس می کرد و نفس های گرمی که پوست گردنش را دون دون می کرد .

– امیرعلی .

امیرعلی سر از میان گردن او بیرون کشید و با چشمانی چراغانی و لبانی که حالا می شد تبسم کوچکی را رویش مشاهده کرد ، در نگاهان لرز افتاده خورشید نگاه کرد و پیشانی اش را نرم بوسید ………. خورشیدش زیادی ساده و بی تجربه بود .

– وقتی میگی امیرعلی تموم جونم و پر از شور و هیجان می کنی .

خورشید بی اختیار بدون انکه بتواند نگاهش را از چشمان اویی که حس می کرد کمی رنگ التهاب گراهی شده ، بگیرد ، با دلی که پر تپش و بی امان می کوبید ، خیره خیره نگاهش کرد ……… از شدت شوک کار او ، انگار اشک هایش هم خشک شده بودند ………. با اینکه امیرعلی سرش را از میان گردن او بیرون کشیده بود ، اما باز هم می توانست جای بازی لبان نرم او را روی پوست دون دون شده گردنش حس کند .

با کشیده شدن صدای شکمش به سرعت و خجالت کشیده در حالی که گوشه لبش را می گزید ، دست روی شکمش گذاشت . امیرعلی که صدای شکم او را گوش داده بود ، تبسمش باز تر شد و نگاهش سمت ساعت شماته دار گوشه سالن که یازده شب را نشان می داد کشیده شد …….. سروناز انگار که تنها برای مشاهده کردن خورشید در منزل مانده باشد ، نیم ساعت بعد از وارد شدن آنها ، به سمت خانه اش حرکت کرده بود و الان تنها خودش بود و خورشید .

– تا میز شام و آماده می کنی ، منم برم لباسام و عوض کنم بیام . احتمالا سروناز برای شام یه چیزی گذاشته .

– باشه .

با راهی شدن امیرعلی به سمت پله ها خورشید با قدم های کشیده به سمت آشپزمنزل به مسیر افتاد و میز شام مفصلش را چید و منتظر رسیدن امیرعلی شد .

با ورود امیرعلی که لباس های خانگی اش را به تن زده بود ، نگاه خورشید سمتش کشیده شد ………. حالا از گشادی اندک لباس هایش بهتر می توانست نحیف شدن امیرعلی را ببیند و حس کند و این دلش را مچاله می کرد ………. امیرعلی پشت میز قرار گرفت و صنقلبی کنارش را به صنقلبی خودش چسباند و با ابرو اشاره زد تا خورشید کنارش بنشیند ………. خورشید به صندلی ای که امیرعلی به صنقلبی خودش چسبانده بود نگاه کرد و بی اختیار خنده اش گحرکت کرد ………. این دوری نزدیک به یک ماه ، امیرعلی را بیش از انتظارات او متحول کرده بود .

کنارش و چسبیده به او جای گرفت و امیرعلی دست چپش را دور کمر او حلقه کرد و با همان التهاب بی موقعه ای که از دقایق پیش ، جانش را گر انداخته بود ، پنجه ایش را بی اختیار درون پهلوی او فرو کرد و به ظرف غذایش که توسط خورشید پر از هویج پلو می شد خیره شد ……… این چند وقته از این میزهای مفصل کم نداشت ……. ولی هیچ کدامشان همزیرا این میز به دیدهش نیامد ………. یعنی وقتی خورشیدش نباشد ، دیگر هیچ چیز برای او رنگ و بوی سابق را نداشت .

– نزدیک عیده ، نمی خوای بریم خرید ؟

خورشید با همان تبسم از گوشه چشم نگاهی به دیدهان منتظر او که ثانیه به ثانیه در صرتش چرخ می خورد خیره شد و جوابش را داد …….. امکان نداشت با این صورت کبودش به خرید رود .

– فعلا نه ……. دستت درد نکنه .

***

امیرعلی اخم مصنوعی بر پیشانی نشاند و باز هم نگاهش را چرخی در صورت خورشید داد ………. انگار او بر خلاف خورشید اصلا گرسنه اش نبود .

– همه بیست روز مونده به عید میرن دنبال خرید ، تو چرا نمی خوای ؟ ……….. لیلا دقیقا از اول اسفند می افتاد تو پاساژا . حتی گاهی به همین پاساژای خودمون قناعت نمی کرد و می رفت ترکیه و ولیرات و قطر ……… تا کل اطاق لباسشم پر از خریداش نمی کرد کف دست بر نمی داشت …… اونم وقتی که چندتا کمد لباس نو و استفاده نشده داشت …… می دونی که لیلا فقط یه اطاق اختصاصی برای لباس هاش داره .

خورشید با گوش دادن اسم لیلا ، دلش پر از تنفر و خشم شد و در حالی که ابروانش برای درهم تنیدن به لرز افتاده بودند ، به سختی لبخندی ، هر چند مصنوعی بر لبش نشاند و سعی نمود ابروانش را صاف نگه دارد .

– آخه واقعا فعلا احتیاجی به لباس ندارم .

اما امیرعلی زرنگ تر از این حرف ها بود که حرف دل خورشید را نفهمد …….. به خورشید که خودش را مشغول غذای مقابلش نشان می داد چشم دوخت و کف دست آزادش را ساکت زیر چانه خورشید فرستاد و صورت او را به سمت صورت خودش چرخاند و مستقیما در چشمان زمردی او خیره شد .

– بخاطر صورتت از خرید منصرف شدی ؟

خورشید غافلگیر شده نگاهش را به سرعت از چشمان او گراهی شد و لبخند دیگری زد و سر تکان داد ……. ولی امیرعلی بهتر از هر کسی این نگاه های گریزون را می خواند و ریز به ریز لبخندهای خورشید را از بر بود و می شناختشان .

– نه اصلا …….. فقط الان حوصله خرید ندارم .

امیرعلی سر جلوتر کشید …….. به خوبی خبر داشت که تا چه حد می تواند روی این دختر در آغوشش تاثیر بگذارد و او را تحت تاثیر لمس ها و آغوش مردانه اش قرار دهد .

– پس تو نگاهام نگاه کن و جوابم و بده .

خورشید بی اختیار نگاهش را با مکث کوتاهی سمت چشمان امیرعلی کشید و نگاهش کرد ……….. امیرعلی ادامه داد :

– هر لحظه که نگاهم تو این صورت کبودت می افته ، خودم و هزاربار لعن و نفرین می کنم که چرا در حقت چنین کاری کردم ………. چرا وقتی حالت بد بود بجای اینکه بشم مرهم زخمت ، شدم نمک روی زخمت ……… چرا وقتی که برای چند روزگار تو بیمارستان بیهوش روی تخت افتاده بودی کنارت نبودم ……… خورشید اگه اتفاقی برات می افتاد ، من چه خاکی به سرم ……..

خورشید به سرعت کف دست روی لبان امیرعلی گذاشت و او را ساکت کرد ……. با متوجه شدن نگاه عذاب وجدان گرفته او پشیمان شد که چرا با خرید رفتن مخالفت کرده . قلب دیدن غم قرار گرفته در چشمان امیرعلی را نداشت .

– حالا که طوریم نشده و سُر و مُر و گنده تو بغلت قرار گرفتم ………. من حالم کاملا خوبه خوبه امیرعلی …….. اصلا باشه میریم خرید …….. همین فردا بعد از دکتر پوستم بریم . ها ؟ خوبه ؟ تو که کاری نداری ؟

– روزگاری هزار بارم خدا رو شکر کنم که بار دیگر تو رو بهم برگردوند هم کمه .

غذایشان رو به اتمام بود که خورشید انگار که با پر شدن شکمش تازه نگاهانش کم کم گرم خواب شده بود خمیازه ای کشید و شانه هایش را جمع کرد …….. امیرعلی به نگاهان خمار شده خورشید خیره شد .

– خوابت گرفته ؟

خورشید با تبسم و چشمان خمار شده از خواب نگاهش کرد .

– بسیار ………. دارم از خواب هلاک میشم . امروزگار از اذان صبح تا الان بیدارم ……… کلی هم با شکوفه جون منجوق دوزی کردم .

– پس برو بخواب ……… اینا رو هم بزار فردا سروناز می یاد جمع و جورشون می کنه . لازمم نیست صبح زود بیدار شی .

خورشید که بی نهایت خوابش می رسید با رضایت کامل از این پیشنهاد امیرعلی استقبال کرد ……… هر چند قصد نداشت که صبح دیر از خواب بیدار شود و این آشپزخانه شلوغ شده را برای سروناز بگذارد تا تمیزش کند .

– باشه پس …… شامگاهت بخیر .

و صندلی اش را با صدا عقب داد و از پشت میز قد بلند شد و هنوز قدم دوم را برنداشته بود که امیرعلی مچ کف دستش را چسبید و او را متوقف کرد .

خورشید متعجب سر به عقب چرخاند و نگاهی به امیرعلی و مچ دستش که میان انگشتان کف دست او گیر افتاده بود انداخت …….. فکر می کرد امیرعلی کاری با او دارد که نگهش داشته . خواهش در آوایش ریخت :

– میشه هر کاری داری بزاری برای فردا ؟ به خدا دارم از خواب هلاک میشم .

– باشه برو بخواب .

– خب من که داشتم می رفتم ، چرا گحرکت کردیم .

– برو بخواب ، اما نه دیگه تو اطاق خودت.

خورشید ابروانش را بالا داد و پرسشی نگاهش کرد .

– پس کجا بخوابم ؟ تو پذیرایی ؟

– اطاق من چشه که می خوای تو پذیرایی بخوابی .

– اطاق تو ؟

– اگه قراره که فقط تا پنج شش روزگار دیگه پیشم باشی ، باید با شرایط و قانونای من کنار بیای دختر جون …….. از امشب تو تخت من و تو بغل خودم می خوابی .

خورشید متعجب و خجالت زده دیدهانش اندکی گشاد شد ……… حس کرد با همین چند جمله کوتاه امیرعلی و قانون های یکدفعه ایش تمام جانش را حرارت در بر گحرکت کرد .

امیرعلی نگاهی به چشمان گسرخوش شده و گونه های رنگ گحرکت کرده او انداخت و ابروانش را بالا انداخت :

– نگاهات به‌شدت کوچیکه که انقدر هم درشتش می کنی ؟

خورشید نمی خبر داشت این در بغل او خوابیدن ، تنها به یک خواب ساده ختم می شود و یا قرار است اتفاقات دیگری هم پشت بندش بی افتد ……… نگاه دو دو زده اش را در چشمان امیرعلی پیچ و تاب داد تا لااقل بتواند یک قدم جلوتر امیرعلی را بخواند ………. ولی پیش بینی کردن این مرد دنیا دیده و پر از تجربه ، گاو نر می تمایل داشت و مرد کهن .

قلب آشوبه گراهی شده سعی کرد حرفی بزند …….. لااقل قلبیل و برهانی بیاورد تا امشامگاه در اطاق خودش ، آن هم تنها بخوابد ………. تنها ، فکر کردن به اتفاقاتی که بخواهد روابط آنها را وارد چارچوب های خاص زناشویی کند ، چهار ستون بدنش را می لرزاند ……… دختر ترسویی نبود ، ولی هر چیزی احتیاج به مقدمه چینی داشت و خورشید الان به هیچ عنوان آماده خداحافظی با جهانی دخترانگی اش نبود .

– امیر …….. امیر علی .

اما امیرعلی نه از حرکت ایستاد تا حرف خورشید را بشنود . تنها میز را دور زد و خورشید را به دنبال خودش کشید .

– حرف اضافه موقوف .

– صبر کن یک لحظه . کجا من و می کشی می بری ؟

– مگه خوابت نمی اومد ؟ داریم می ریم بخوابیم دیگه .

و پله ها را بالا رفت و در اطاقش را باز کرد و خودش ابتدا وارد شد ، ولی خورشید با دیدن تخت مشترک لیلا و امیرعلی ، قدم هایش را محکم کرد و در همان چارچوب در توقف کرد و جلوتر نحرکت کرد . امکان نداشت جایی که لیلا می خوابید ، او بخوابد . مطمئنا تا صبح کابوس می دید .

– من رو تخت لیلا خانم نمی خوابم .

امیرعلی نگاهش کرد ……… درک کردن خورشید هم کار سختی نبود . سری تکان داد و از اطاق خارج شد و به اطاق آن طرف تر رفت و در را باز کرد و اینبار اول از همه خورشید را داخل فرستاد.

خورشید نگاهی به اطاق انداخت …….. اینجا اطاق مهمان بود و بجز یک دراور ساده و یک تخت جمع و جور یک نفره و یک تخته فرش شش متری میان اطاق چیز دیگری وجود نداشت .

امیرعلی نگاهی به او که با موهای باز پریشان دورش ، میان اطاق از حرکت ایستاده بود و دور و برش را نگاه می کرد ، نگاهی انداخت و سؤال کرد :

– با اینجا که مشکلی نداری ؟

– اینجا که همش یدونه تخت داره ……… قراره من روش بخوابم یا شما ؟

امیرعلی سمت کمد دیواری درون اطاق حرکت کرد و یک دشک بزرگ دو نفره بیرون کشید و با صوت روی تنها فرش درون اطاق انداخت و دو متکا و یک پتوی پشم شیشه ای بزرگ هم به آن اضافه کرد .

– نه من رو تخت می خوابم نه تو …….. امشامگاه قراره من و تو روی همین دشک بخوابیم .