بهانهگیریهای کیان برای عمه بلافاصله با وارد شدن آقاکیوان شروع میشد و او هم هر بار مجبور میشد وعدهووعیدی بدهد. وقتی قد بلند گفت: “دوسه روز میبرمت ویلای کردان” تند به سمتش برگشتم تا بفهمم فقط برای ساکتکردن کیان اضافه کرده است یا واقعاً قصد دارد او را به کردان ببرد. حاجخانم و کتایون توجهی نکردند و هر کدام مشغول کارشان بودند. این بیتوجهی باعث شد من هم فکر کنم آقاکیوان صرفاً برای ملایمکردن کیان حرفی زده است؛ اما حین بالاحرکت کردن از پلهها، بهشدت جدی از شناکردن در استخر ویلا و موتورسواری بیان کرد؛ از کباب درستکردن در حیاط و غذاخوردن در آلاچیق!
آنقدر منتظر آمدن بهزاد و گوشبهزنگ صوتی ماشینش بودم که نمیمیل داشتم به موضوع دیگری فکر کنم و از کنار کردانحرکت کردن کیان و آقاکیوان مثل بقیهی موضوعات امروز گذشتم. هیچکس از آمدن بهزاد حرفی نمیزد، منتظر بودم آقاکیوان بیاید و از رسیدنش بگوید که وارد شد اما چیزی نگفت!
میدانستم حتماً میآید و وقتی کتایون مشغول چیدن میز شد، قلبم میتمایل داشت به او بگویم کمی دیگر صبر کند تا بهزاد هم برسد، ولی کتایون به سرعت داشت این کار را انجام میداد و من تا میتوانستم معطل میکردم. معطلکردنی که با جای گرفتن روی صندلی فکر کردم تلاشی بیهوده بوده است، ولی همان لحظه صوتی بوقی وارد شد و بعد هم آوای ماشین بهزاد! قاشق حاجخانم از دستم رها شد و با آوای قد بلند توی بشقاب افتاد، نگاه همه به سمت من برگشت، اما با اوجگراهی شدن آوای ماشین بهزاد، نگاه گراهی شدند. حاجخانم نفر دومی بود که واکنش نشان داد:
-بهزاد اومده!
آقاکیوان در جوابش گفت:
-نگفته بود میآد، تا آخر وقتم دفتر بود!
کتایون قد بلند شد:
-شماها شروع کنید، من الان براش بشقاب میآرم.
نتوانستند جلوی کیان را بگیرند. بلند شد و حین دویدن به سمت در اجازه گراهی شد:
-میرم پیش عمو!
آقاکیوان کامل به طرف در خانه متمایل شد و کف دست از غذاخوردن کشید، کاری که باعث شد من و حاجخانم هم برگردیم و منتظر بمانیم. اول کیان به داخل رسید و بعد بهزاد. کمتر پیش میآمد بیاید و چیزی برای کیان نیاورد، این بار هم کف دست پر وارد شده بود. یک جعبه شیرینی در دست داشت و چند بسته شکلات. کتایون جلو رفته بود تا وسیلههای داخل کف دستش را از او بگیرد. با لبخند سر تکان داد و سلام کشیدهی کرد. وقتی جواب سلامش را همجاده بقیه دادم، کتایون بین من و او قرار گرفت و صورت بهزاد را ندیدم. دستش که آزاد شد، آقاکیوان با سؤالش نگذاشت قبل از آمدن به سمت میز، یکبار کامل همدیگر را ببینیم:
-مهمونی دعوتی؟
ابروهای بهزاد به هم نزدیک شد و با تبسم سؤال کرد:
-نه، چطور؟
آقاکیوان اشارهای به سرووضعش کرد و گفت:
-چطور نداره، کار مونده برای خودت نکرده باشی؟
کتایون با خنده اضافه کرد:
-راست میگه کیوان، یه کتم بپوشی میشی دولید!
حاجخانم بلافاصله اظهار کرد:
-انشاءالله دولیدم میشه!
کسی از بوی ادکلنش ناضافه کرد. مطمئن بودم با این بو چیزی از غذایی که قرار بود بخورم، نمیدرک کردم. بهزاد بعد از تبسمی که به حاجخانم زد رو به من گفت:
-تو خوبی الناز؟
سری تکان دادم و بدون اینکه مستقیم نگاهش کنم و تبسم بزنم، اضافه کردم:
-بهشدت ممنون، خوبم!
-با نبودن زنداداش چیکار می کنی؟
برای جوابدادن مجبور شدم نگاهش کنم:
-هیچی، روزگارها رو میشمرم که بیاد، جاش خیلی خالیه!
ابروهایش بار دیگر به هم نزدیک شد:
-کیان که اذیتت نمیکنه؟
این بار زل زدم به صورتش، میخبر داشتم در حالت معمول نه اینقدر حرف میزند، نه اینقدر سؤال میپرسد. خیلی جدی داشت نگاهم میکرد. نیمنگاهی به کیان انداختم و اظهار کردم:
-با من که کاری نداره، ولی آقاکیوان رو که میبینه یه خرده بهانهگیر میشه!
کیان داد زد:
-بهانه نمیگیرم، فقط میگم مولینم کی میآد!
بهزاد با داد کیان دست از پشت هم سؤالپرسیدنش، که فکر میکردم شیطنتی پشت آن پنهان بود، برداشت. سری تکان داد و با اشاره به میز بیان کرد:
-بشینید منم دستم رو بشورم الان میآم.
بعضی وقتها احساس میکردم کف دست و سر و گردنم مثل حاجخانم میلرزند. این احساس وقتی بهزاد دو صنقلبی خالیِ آن طرف میز را رها کرد و روی تنها صندلی باقیماندهی این طرف میز و کنار من نشست، بیشتر شد. آنقدر فاصله بین دو صنقلبی بود که با هم برخورد نکنیم، ولی من تمام مدت محکم در جایم جای گرفتم؛ زیرا این حس را داشتم که با کوچکترین حرکتی، تعاقلبم را از کف دست میدهم و روی کف دست بهزاد میافتم. حتی نمیتوانستم نگاهش کنم! میمیل داشتم روی صوتهای اطرافم تمرکز کنم تا یادم برود کنار بهزاد قرار گرفتهام؛ اما این تمرکز نتیجهای نداشت، ملایم به طرف بهزاد سر چرخاندم. قاشق را در بشقاب گذاشته و به حرف آقاکیوان گوش میداد. نگاهکردن به او من را برد به آواهایی که قبلتر از این متوجه شده بودم. به آن لحظهای که کتایون اضافه کرد: “یه کتم بپوشی میشی دولید!”
یک روزگاری برایم بیمعنا بود که آدمها بتوانند برای کسی مانند اشیا بشوند. این بیمعنایی با وجود سپهر دستخوش ترمشاهده کرد شد. گاهی با تمام وجود میخواستم تنها یک آدم در دنیا باشد که تماموکمال متعلق به من باشد و گاهی میاضافه کردم این شدنی نیست و تعقل آدمی که مایهی مباهاتش بر دیگر موجودات است، نمیگذارد کسی صاحب شخص دیگری بشود و آدمها در نزدیکترین حالت هم جهانی متفاوت خودشان را دارند، جهانیی که با قدرت میتوانند آن را از هر کسی خالی کنند.
اما با بهزاد… حس میکردم این میلِ صاحبشدن، در من به شکلی قدرتمندانه وجود دارد و میخواهم حتماً به آن برسم. محال است میلی در درون آدم باشد؛ اما حقیقتی مطابق با آن، بیرون از وجود او نباشد. من نه تنها میمیل داشتم بهزاد برای من باشد، بلکه حاضر بودم با کمال میل مال او بشوم! کاری که هیچوقت تا پیش از این، برایش اینقدر رضایت نداشتم.
نگاهکردنم را ادامه دادم. به همهی جاهایی که او میتوانست با این ظاهر و این عطر و بو برود در ذهنش گذراندم. به مهمانیهایی که میراهی شد و نگاههایی که به سوی خود میکشید. به همهی آنهایی که برایشان حرف میزد و آوایش را میگوش دادند. به آنهایی که شرایط زندگیشان خیلیبسیار عین خودش بود؛ نه مثل من!
درست هنگامی که میخواستم از او نگاه بگیرم، به طرفم برگشت. دیگر نمیمتوجه شدمش، اما سنگینی نگاهش را به خوبی حس میکردم. زودتر از او از روی صنقلبی کشیده شدم، نه برای کمککردن به کتایون در جمعکردن میز، بلکه برای رهاشدن از آن همه نزدیکی که میهراسیدم هر لحظه باعث شود یکی از ما دو نفر خطایی جبراننشدنی پیش چشم دیگران بکند.
بشقابها را داخل سینک گذاشته بودم و میمیل داشتم بچرخم و به سالن بروم که بهزاد را مقابل خودم دیدم. قبل از اینکه از کنارش بروم، پرسید:
-از تو نجویا شدن مهمونی دعوتی یا نه؟
با تبسم تند به سالن و آدمهای داخل آن چشم دوختم و از کنارش با قدمهایی سریع رد شدم.
وقتی بعد از دقایق طولانی فرصت پیدا کردم که بنشینم و با خیال راحت نگاهم را به او بدوزم، آقاکیوان غرقش کرده بود در کار و دنیای تجارت! بهزاد همان بهزاد جدی شده بود که آن اوایل جوابهایش به آقاکیوان به نظرم بیش از حد سریع و زننده میوارد شد و بعدتر برایم شد بخشی از روابط و معاشرت عادی در دنیای کار و تجارتشان. انگار آقاکیوان لذت میبرد از بهزادی که در کار با کسی تعارف نداشت. آن میل صاحبشدن این وضعیت را نمیپسنمشاهده کرد، من توجه بهزاد را میخواستم. توجهی که تمامش سهم کارشان و آقاکیوان شده بود. به دنبال این فکر بلند شدم و از کیان خواستم با من بیاید تا به اتاقش برویم و یک بار دیگر تکالیفش را بررسی کنیم. کیان با بیمیلی و تشر عمهاش به دنبالم رسید. تمام وسیلههای داخل کیفش را روی زمین خالی کرد و اظهار کرد:
-همهی کارام رو کردم، ببین؛ درسامم بلدم.
با اخم گفتم:
-چرا کیفت رو خالی کردی، بیا بشین جمع کن!
نگاهی به صورتم انداخت و وقتی مشاهده کرد بسیار جدی هستم، گردنش را کج کرد:
-برم پایین یه خرده با عموبهزاد بازی کنم، بعدش میآم جمع میکنم. آخه عموبهزاد زود میره.
سری تکان دادم:
-نه، هر وقت جمع کردی، میتونی بری پایین.
همین حرفم او را واداشت تا تکالیفش را نشانم دهد و کیفش را با سرعت جمع کند. وقتی دست در دست هم به پایین برگشتیم، همه بودند جز بهزاد! کف دست کیان را رها کردم و دور خودم چرخیدم.
کیان بلند پرسید:
-عموبهزاد کو؟
آقاکیوان بدون اینکه نگاهش کند، اضافه کرد:
-یه کاری براش پیش اومد راهی شد!
کیان پا کوبید و من به او غبطه خوردم که میتواند پاهایش را با آن قدرت به حرکت وادارد و با خیال راحت ناراحتیاش را ابراز کند. به سمت راهرو قدم برداشتم تا شده خودم را حتی برای چند دقیقه در اتاقم حبس کنم.
صدای حاجخانم در گوشم نشست:
-اذیت نکن بچه رو کیوان!
قدمهایم را تندتر برداشتم تا زودتر به اتاقم برسم که یکدفعه بهزاد از اتاق حاجخانم بیرون رسید و روبهروی هم قرار گحرکت کردیم. دیدههایش روی صورتم حرکت کرد:
-هر جا میری زود برگرد سالن!
دیگر مثل داخل آشپزخونه از آدمهای پشت سرم نمیهراسیدم. خیره نگاهش کردم و لبخند زدم:
-اگه بیام نباید دیگه در مورد کار حرف بزنی!
کمی فاصله گراهی شد و حین ردشدن اظهار کرد:
-تو بیا، من فقط به تو نگاه میکنم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن