در خانه باز شد و کیان به تراس وارد شد. چیزی را در هوا تکان میداد و من در تاریکی نمیتوانستم آن را خوب ببینم. چند قدم که جلوتر رفتم، خودش کارم را راحت کرد:
-عینک خریدم، فردا یه عالمه عکس ازم بگیر، باشه؟
لباس راحتی پوشیده بود. دیدهم پشت سرش میگشت. امید متوجه شدنِ بهزاد در تمام وجودم میتازید. منتظر بودم هر آن او را ببینم. دست کیان را گحرکت کردم تا هر چه زودتر به داخل خونه برویم. عمه مقابلم، نزدیک در توقف کرده بود و ابروهایش زیادی به هم نزدیک بودند:
-چی شد برگشتی، طوری شده؟
اصلاً در شرایطی نبودم که بایستم و با او حرف بزنم و ندانم آدمهای داخل منزل چند نفرند:
-نه بابا چیزی نشده، افسانه حالش بهتر شد، منم بیان کردم فردا صبح میمونم تو ترافیک دیر میشه، الان راه بیفتم بیام بهتره!
سرش را کمی به سمت شانهاش خم کرد!
-بیا تو. حالا صبح یه نیم ساعت دیرتر میرسیدی، طوری نمیشد!
دست کیان را محکمتر گراهی شدم و با هم وارد سالن شدیم. حاجخانم مقابل تلویزیون قرار گرفته و به عقب برگشته بود. آقاکیوان هم به محض متوجه شدنم با تبسم بیان کرد:
-پروینخانوم، حالا یکی مسئامات سرش میشه شما ناراحتی؟
حاجخانم چشم غرهای به آقاکیوان رفت و رو به من گفت:
-النازجان، نیازی نبود این وقت شب خودت رو توی زحمت بندازی.
زیر لب بیان کردم:
-زحمتی نبود، حاجخانوم، دیگه اونجا کاری نداشتم.
و دیدهم میچرخید، با اینکه میاطلاع داشتم بیهوده است، اما میچرخید؛ دور سرسرا چرخید، آشپزخانه را زیر پا گذاشت، از پلهها بالا رفت، بهزاد نبود که نبود. هر چه امید بود را زیر پایم له کردم؛ امیدی که اینبار با وعدهی شاید در اتاق طبقهی بالا باشد، وارد شده بود!
کیان میمیل داشت من را به اتاقش ببرد و این یعنی بالاحرکت کردن از پلهها و دورشدن از اتاقم و تنهایی! همه چیز دود شده و به هوا راهی شده بود. آمدنم هیچ فایدهای نداشت. تقصیر افسانه بود که من را معطل کرده بود، یا آن مرد راننده که به رانندگیاش سرعت نداده بود.
کیان روی تختش نشسته و اسباببازیهای جمتوجه شدش را یکییکی از جعبه درمیآورد و به کف دستم میداد تا در کمدش جا بدهم. وقتی کارمان تمام شد از تخت پایین آمد و کنارم توقف کرد:
-همهش رو عمو برام خریده.
تا این را گفت بهسرعت به طرفش چرخیدم:
-عمو… عموبهزادت، شام اینجا بود؟
بیحواس، در حالی که دیدهش به اسباببازیهایش بود، بیان کرد:
-نه؛ شام رفتیم پیتزا خوردیم، بعدش اومدیم خونه.
قدمی برداشتم و مقابلش ایستادم. تاچشمش فقط و فقط من را ببیند:
-عمو بهزاد تو رو که رسوند چهقدر اینجا موند، کِی حرکت کرد؟
سرش را کمی تکان داد:
-همون تو حیاط اسباببازیها رو داد مامانم و راهی شد. کار داشت آخه.
جای گرفتم و بازوهایش را گراهی شدم:
-متوجه شد من خونه نیستم؟
لحظهای کوتاه به نگاههایم زل زد:
-نمیدونم که!
-کِی اومدین خونه؟ تازه حرکت کرده، یا بهشدت وقته؟
متفکر نگاهم کرد. جواب درستوحسابی نداشت به من بدهد:
-تازهی تازه نه، یه خرده دیرتر!
فشار کف دستانم را از دور بازوهایش کم کردم:
-کیانجان، یه خرده بیشتر فکر کن، عموبهزاد که اومد مولینی یا بابایی بهش نبیان کردن من نیستم؟
محکم اظهار کرد:
-نه، هیچکس هیچی نبیان کرد!
همین که رهایش کردم، خیره شد به من:
-من دیگه بهش نگفتم که میخوام با تو عروسی کنم. آخه خبرچینی میکنه!
لبخند زدم و این حقیقیترین لبخند امروزگارم بود. کف دست دورش انداختم و او را به خودم نزدیکتر کردم و صورتش را بوسیدم. در سرم پر از سؤال بود، سؤالاتی که کیان نمیتوانست برای آنها جوابی داشته باشد. مثلاً من میمیل داشتم بدانم، وقتی عمویش کف دستدردست او پا از درِ خانه بیرون گذاشته، همان عموی همیشگی بوده است یا نه، سربهسرش گذاشته و یا تا خود باشگاه خاموشی کرده؟
فرارکردن از اتاق کیان، فرارکردن از خودم بود. فرار از سؤالها و شکهایی که نمیشد جلوی شاخوبرگگرفتنش را بگیرم. خسته شده بودم از حرکت بین خوشبینی و بدبینی! به سپهر زنگ زدم. مسکن و درمان موقتم شده بود! وقتی همان اول با خنده جوابم را داد، به دنیایی که داشت، به حالواحوالش، غبطه خوردم:
-به چی میخندی، سپهر؟
-به تو! همین الان سعید داشت به دوستاش میاضافه کرد وقت سپهر تمومه و کمکم باید بره به آماردادن آخر شبش برسه که زنگ زدی و آتو دادی کف دست سعید و دوستاش!
-هنوز بیرونی؟
-آره، تازه اومدیم توی خیابون که هر کی سوار ماشینش بشه و بره.
از روی تخت قد بلند شدم و به سمت پنجره راهی شدم:
-پس خوش گذشته؟
خندهاش قطع شد:
-اولش که نه، اما آخرش خوب بود. تو چی؟ چطور شد اومدی پیش افسانه، باباشم هست؟
زمزمه کردم:
-باباش نبود. منم برگشتم خونه عمهم، راهی شده بودم یه سری بهش بزنم و برگردم.
سریع اظهار کرد:
-واجب بود این موقع شامگاه برگردی، خب فردا برمیگشتی؟
نمیمیل داشتم حتی یک کلمهی دیگر این بحثمان جلو برود:
-سپهر، جلوی داداشت و دوستاش زشته، برو فردا حرف میزنیم. منم میخوام بخوابم کمکم.
و واقعاً بعد از قطعکردن تماس خوابیدم، خوابی عمیق که به نظر میرسید بیشتر حاصل روح و ذهن خستهام باشد تا جسمم.
صبح تا ظهر پنجرهها را کلافه کردم. آنقدر در هر فرصتی به کنارشان رفتم و به بیرون نگاه دوختم که صدای حاجخانم دروارد شد:
-الناز، خبری هست تو حیاط؟
سعی کردم سر تکاندادنم عادی باشد:
-نه، چه خبری؟!
-آخه از صبح هی میری پشت پنجره زل میزنی به حیاط!
“آهان” اضافه کردم. آهاناضافه کردنی مسخره:
-یه یاکریم صبح متوجه شدم توی حیاط، میخواستم ببینم بازم هست.
چشم تنگ کرد:
-یاکریم، توی حیاط ما؟!
بهسرعت جلوی تعجبش را گراهی شدم:
-شاید اشتباه مشاهده کرده باشم!
فقط سرتکان داد.
ناهارش را که دادم، روی همان مبل سالن خوابش برد. کیان هم آنقدر خسته بود که روی تخت حاجخانم خوابید و من هم روی صندلی گهوارهای نزدیکش چرتم گحرکت کرد. از هوشیاری و بیداری فاصلهی زیادی گحرکت کرده بودم که احساس کردم آوایی به گوشم میرسد که حتی در خواب هم به انتظارش قرار گرفته بودم. سریع از جا پریدم. گوش سپردم. صدایی که میآمد، اگر چه تن معماما نداشت، ولی صدای بهزاد بود. برایم مهم نبود چرا آوایش کشیده است، با کی دارد حرف میزند، صورتم پف کرده و موهایم به هم ریخته و شالم درست روی سرم قرار نگحرکت کرده است؛ در را باز کردم و بیرون رفتم. اامان نفر حاجخانم را مشاهده کردم؛ با اینکه سکوت ناگهانشان ترسناک بود، ولی سر چرخاندم و بهزاد را هم که پشت به من روی مبل قرار گرفته بود، مشاهده کردم. آقاکیوان هم روبهرویش بود. سکوت را خود او شکست، قبل از اینکه من سلام کنم و برگردند جوابم را بدهند.
-من رو وارد داستانی که باب میلم نیست نکن، کیوان، کوتاهاومدن امروزگارم رو نذار پای برنده شدنت. فقط رعایت حالت رو کردم.
بهسرعت از جایش بلند شد. سلامم را خوردم، چون حس کردم وصلهی ناجوری است. بهزاد به طرف یخچال راهی شد و کوچکترین نگاهی هم به سمت من نینداخت. فقط به یک حرکت کوتاهش نیاز داشتم تا تمام قلبهرههایمتمام شود و او دریغ میکرد. داشت آب مینوشید و من در عطش اینکه همان نگاه همیشگی را در چشمانش ببینم، میسوختم. لیوان را روی کانتر و بطری داخل کف دستش را هم ساکت داخل یخچال گذاشت و به سالن رسید. من و حاجخانم خیرهاش بودیم. تنها قلبخوشیام این بود همانقدر که از نگاهکردن به من خودداری میکرد، در مورد حاجخانم هم اوضاع همین بود. کت مشکیاش را از روی مبل چنگ زد، کم مانده بود که به من برسد و از کنارم رد شود، که زیر لب اظهار کرد:
-خداحافظ…
نگاهش حین اظهار کردن این تک کلمه کاملاً به جلو بود. انگار برای هیچ کدام ما نیست. از کنارم رد شد و به سمت در رفت. حتی ترسیدم حین گذشتنش نفس بکشم. نفهمیدم همان عطر همیشگی را زده بود یا نه. ندرک کردم من برایش همان الناز سابق بودم که میگفت تحسینم میکند، یا النازی که سبکسر شده بود. نمتوجه شدم بیاعتناییاش برای دیروزگار بود یا بهخاطر بحثی که با آقاکیوان کرده بود. چه بیموقع با آقاکیوان بحثش شده بود. من چه بدشانس بودم! وقتی صوتی ماشینش را شنیدم، دلم میخواست روی زمین بنشینم و گریه کنم!
صوتی ماشینش که دور شد، احساس کردم چیزی زیر بینیام با سرعت به سمت پایین مسیر گحرکت کرده است. کف دست بالا بردم تا هر چه هست کنار بزنم. متوجه شدن خون روی دو انگشت وسطم با “وای” اضافه کردن حاجخانم همزمان شد.
-خوندماغ شدی، الناز!
آقاکیوان به سمتم سر چرخاند. حاجخانم همانطور که خیرهی من بود، اضافه کرد:
-کیوان، کف دستمال رو بده بهش.
آقاکیوان سریع جعبهی کف دستمال را از روی میز چنگ زد و به طرفم رسید. چندتایی دستمال از جعبه بیرون کشید و به طرفم گرفت:
-النازجان، اینا رو محکم فشار بده به دماغت.
کف دستمالها را که از کف دستش گحرکت کردم، اشارهای به مبل کنارش کرد:
-بیا بشین، سرتم یه کم بده بالا تا زودتر بند بیاد!
دستمالها را تا توانستم به بینیام فشردم. روی مبل نشستم و سرم را رو به بالا نگه داشتم و به پشتی مبل تکیه دادم. آقاکیوان مشتی کف دستمال دیگر برداشت و روی میز کنارم گذاشت. زیرچشمی حاجخانم را میدیدم که دو کف دستش را روی دستهی مبل گذاشته و به سمت من خودش را خم کرده بود. آقاکیوان با دیدن حالتش اظهار کرد:
-هول نکن، مولین، چیزی نشده!
بعد رو کرد به من و ادامه داد:
-الان بند میآد.
حاجخانم گوش به حرفش نداد. خودش را بیشتر به جلو کشید:
-آوای دادوفریاد اینا رو گوش دادی، ترسیدی؛ آره؟
اخمی کرد و با نیمنگاهی به آقاکیوان ادامهداد:
-هزار بار اظهار کردم دادوبیدادتون رو تو همون دفتر بکنید، نیارید خونه. اینبار الناز از ترس خوندماغ شد، دفعهی بعد حتماً من سکته میکنم!
آقاکیوان ملتمسانه نگاهم میکرد. منتظر بندوارد شدن خون دماغم بود. آرام دستمال را از بینیام فاصله دادم. منتظر بودم هر لحظه قطرههای خون روی دستمال بریزد، چند ثانیه منتظر ماندم و وقتی مطمئن شدم خون بند وارد شده است، نگاهدرچشم آقاکیوان دوختم:
-چیزی نیست، هوا یهو امروزگار گرم شده، حتماً به خاطر اونه.
آقاکیوان با این حرف انگار خیالش راحت شد. صاف ایستاد و رو به مادرش اظهار کرد:
-حاجخانوم، خداوکیلی صوتی ما اونقدر بلند بود که یکی بشنوه و خوندماغ بشه؟!
به دنبال این حرف نزدیک حاجخانم شد و کمک کرد تا او درست بنشیند. آقاکیوان طوری که بیشتر منظورش من باشم تا حاجخانم، گفت:
-بحثای من و بهزاد در مورد کار، طبیعیه! اون دوست داره به جادههای جمتوجه شد فکر کنه، من دنبال تکرار تجربههای قدیمیم، زیاد جدی نگیرید!
حاجخانم حرفی نزد، اما وقتی عمهپروین به خانه برگشت، گلههایش را شروع کرد:
-پروینجان، وقتی میبینی این دو تا برادر بحثشون تو دفتر بالا گراهی شده، نذار بیان خونه که با خیال راحت دنبالهش رو بگیرن. خب همونجا بمونن تمومش کنن.
عمه با لبخند جوابش را داد:
-حاجخانوم، پسرات رو نمیشناسی؟ تموم نمیکنن، عین خیالشون نیست تو دفتر آدم نشسته و باید آواشون رو بیارن پایین. مجبور شدم بتوپم بهشون تا از دفتر برن. مهمون داشتم، اینبار رو ببخشید، دفعهی بعد میدونم چیکار کنم!
حوصلهی این حرفها را نداشتم. دلم میتمایل داشت بروم و در اتاق خودم پتو بر سرم بکشم و فکر کنم. لیوان آب را که به کف دست حاجخانم دادم، اامان قدم را به سمت اتاقم، برای تحقق این میل داشته برداشتم؛ ولی به محض ورودم به اتاق، عمه هم وارد شد. در را پشت سر خودش بست و با تکاندادن سرش جلو وارد شد:
-حاجخانوم بسیار ناراحته، چیکار کردن بهزاد و کیوان، خیلی گردوخاک کردن؟
گردوخاک اصلی را من و قلبم به پا کرده بودیم. تبسم بیرمقم بهخاطر برداشت حاجخانم از حالم بود:
-من خواب بودم عمه، وقتی بلند شدم که دیگه بهزاد داشت خداحافظی میکرد بره!
نفس عمیقش را بیرون داد:
-کیوان سریعی میکنه، گاهی بیمنطق میشه، یهو داغ میکنه، اما امروزگار واقعاً بیتقصیر بود، بهزاد همون صبح که اومد، شروع کرد به بهانهگیری…
کف دستش را بالا انداخت:
-اصلاً اعصاب نداشت امروزگار، معلوم نیست باز چی شده! بهش اظهار کردم بره خونهی خودش، واسه چی دنبال کیوان جاده افتاده اومده اینجا؟
کاش عمه میراهی شد، اگر کف دستهایم را روی گوشم میگذاشتم تا دیگر هیچکدام از حرفهایش را نشنوم، چه میشد؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن