سر چرخاندم و با متوجه شدن خسروی خشمگین بغض کردم. شده بود نجات دهندهام در بین عامه و قاتل پروانههایم در تنهایی…
– توی کار من دخالت نکن. خسرو!
خسروی آخرش با بالا رفتن کامل پیراهنم مصادف شد.
هرچند پاهایم باز نبوند ولی حرکت انگشت ملکه روی عضو حساسم حقارتی به تنم وارد کرد که تا مدتها دردش همجادهم بود.
– سالمه.
خوشکل و سفید…
میتونه چند صباحی خوشحالت کنه…
بعد از این که دستش خوب تنم را لمس کرد بلند شد. جیران با عجله به سمتم آمد و لباسم را پایین داد.
کمرم را بالا کشیدم و نشستم. نفس نداشتم. چنگی به گردنم زدم.
– زودتر حاملش کن.
خسرو عصبی نفس کشید و نگاهم کرد. اشکی که از چشمم چکید را تا روی گونهام دنبال کرد و بعد…
– هرچی ملکه دستور بدن.
و بعد بدون هیچ حرفی همراه ندیمه ها و ملکه خارج شد. قاتل پروانههایم یک خفه کن داشت. خفه کنی من نیز…
من و قاتل پروانهها نقطهی مشترکی داشتیم.
من نقطه ضعفم مرد نگاه اقیانوسی بود که بر پیکرم تاخت و رفت.
ضعف خسرو مادرش بود که قرار بود بعدها جوری بر پیکر خسرو بتازد که تازینههایش به من هم بخورد!
ساعتها از تحقیر شدنم میگذشت. تحقیری که نه تنها دهان مرا بست بلکه خسروی خشمگین را هم به خاموشی سپرد.
خسرویی که حریر مادرش را گراهی شد و همراهش بیرون حرکت کرد. من ماندم و جیرانی که لام تا کام حرف نمیزد.
خندهام گحرکت کرد.
– جیران.
گوشهی اتاق سر به روی زانو بود. سرش را بلند کرد و سوالی نگاهم کرد.
– خوشکل بود؟
ابروهایش در هم فرو راهی شد.
– چی؟ چی خوشکل بود شاهدخت؟
کف دستم را لای پایم گذاشتم و با پوزخند زمزمه کردم.
– همون جایی که برای ورود ابن الملک کی خسرو باید آماده باشه!
هینی کشید و سرش را ساکت به دیوار زد. احتمالا فکر میکرد دیوانه شدم…بله من دیوانه شده بودم.
درونم گرداب خشمی در حال پیچیدن بود. گردابی که منتظر طعماش بود…طعمهای که زورش خیلی بود ولی…
– جیران، میدونی خطرناک ترین موجود روی زمین چیه؟
سرش را ملایم به دو طرف تکان داد. آرام از روی صنقلبی بلند شدم و به سمت تخت حرکت کردم.
– زنی که چیزی برای از دست دادن نداره خطرناک ترین موجود روی زمینه!
هق زد، به جای من بغض میکرد، اشک میریخت و غصه میخورد.
– من واقعا چیزی برای از کف دست دادن ندارم. تبعید شدم…
سالها بهم گفتن حروم زاده. عموم دنبال تنم بود. خواهرم با عشق زیستنم فرار کرد و…
پیمسیرن قرمز رنگ را از روی تخت کشیده کردم. از جنس ابریشم و حریر بود.
شکاف عمیقی بین دو سینهها و شکاف عمیق اری از انگشتهای کف دست تا آرنج.
– امروزم توسط ملکه لیلیان دستمالی شدم.
یکم دیگه هم قراره حجم مردونگی خسرو رو درونم حس کنم.
سعادت بیشتر از این؟
سعادتی دیگر چه بود؟
همانی که آجر به آجر تنم را میلرزاند…
همان حقیقتی که من مشابهش را تجربه کردم و چرا آدم نمیشدم؟
– شاهدخت. صوتی سور و سات میاد.
کر نبودم.
از تراس آوای جمعیت را میشنیدم. آهسته قد بلند شدم لباسم را از تنم درآوردم. جیران ملایم به سمتم خزید و کمکم کرد.
– رنگ قرمز بهتون میاد.
بی هیچ حرفی اجازه دادم کمکم کند. اوهم میدانست که این تن دیگر ارزشی ندارد، این تنی که حاضر نبودم به کسی نشانش دهم توسط ملکه دستمالی شده بود و امشب به تصاحب مردی درمیرسید که ذرهای از روحش را نیز با من شریک نبود.
– تنتون…
دست جیران ملایم روی کمرم حرکت کرد و بند لباس زیرم را سفت کرد. دیده بستم، اولین تجربهی لمس…
– خیلی دلنشینید.
نه اامان لمس متعلق به خسرو بود. در چادر…
– حمام نکردم. حس میکنم همه جام کثیفه و بوی بد میدم.
کمی فاصله گحرکت کرد. آهی کشید و ساکت از اتاق بیرون خزید. لباس تنم را رها کردم. روی تخت جای گرفتم.
تقصیر من بود…
من باید بیحرف میراهی شدم. فراری دادن آن دختر بزرگ ترین اشتباه من بود. اشتباهی که باعث شد من مجبور به زن خسرو شدن باشم.
اجباری که تهش چه بود؟
اجباری ک خسرو آن را دوست نداشت و کاش در همان جنگلی که خون ارسلان ریخته شد فرار میکردم.
در باز شد و جیران با ظرف بزرگی وارد شد. ظرف را روی میز گذاشت و پارچهی در کف دستش را درونش لغزاند و به سمتم آمد.
– الان تنتون رو تمیز میکنم. هرچند که کثیف نیست.
پوزخندی روی لبم جای گرفت. جیران دل خوش بود یا چیزی میاطلاع داشت که من نمیخبر داشتم؟
– آره بالاخره کیخسرو جان، پادشاه بزرگ و پسر ملکهی خون، تن تمیز دوست داره.
پارچه از کف دست جیران درون ظرف افتاد. بغض کرده سرش را بلند کرد. اشکی از نگاهش جاری شد و شامگاه عروسیام عجب شوم بود.
– شما مجبور نیستید…
خنده سر دادم و دستم را روی شانهاش گذاشتم. بوی عرق زیر بینیام پیچید و حالم بد شد. قدمی به عقب برداشتم.
– برو بیرون جیران. خودم تمیز میکنم.
– نه شاهدخت من…
کبودی روی رانم را چرا الان متوجه شدم؟ اخم در هم کشیدم و چانهام از بغض لرزید. چقدر حقیر شده بودم.
جیران اشک آلود قدمی به جلو برداشت و با صوتی خفهای گفت:
– شاهدخت!
کف دستش را پس زدم. بغض خفته در گلویم مثل یک طوفان از دهانم درآمد. مچ کف دستش را فشردم.
– میگم برو بیرون یعنی برو بیرون.
چرا اطاعت نمیکنی؟
چندبار باید بگم. عصبی…
با پاشیده شدن مشتی آب به صورتم خفه شدم. نفسی کشیدم و متحیر به جیران خیره شدم. عصبی بازویم را گحرکت کرد.
پرههای بینیاش از خشم باز و بسته میشدند.
– من جایی نمیرم زیرا تو الان نمیتونی خودت رو جمع کنی.
نهایتش بشینی گوشهی اتاق و این بار منتظر بمونی تا ندیمه ها بیان تنت رو بشورن.
این شوک چندم در امروز بود؟
– اینا بهت رحم نمیکنن شاهدخت.
رحم نمیکنن…
من چیزی متوجه شدم که…
اینا توی سرسراشون…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن