نگاههایش گرد شد که از کنارش رد شدم و روی تخت جای گرفتم.
– چرا؟ به چه دلیلی باید من رو برگردونید؟ از من راضی نیستید.
با حرص پلک روی هم فشردم. این دختر چقدرخنگ بود و من نمیدانستم.
– نه جیران اینجا خطرناکه نمیخوام پات گیر باشه.
نزدیکم شد و مقابلم توقف کرد.
– شما چی؟ من تنهاتون نمیذارم.
– من این ج..
با باز شدن در حرفم نصفه ماند. ملکه همجاده با ندیمههایش وارد شدند.
یکی از آنها صندوقچهی خودم را آورد و بقیه سینیهایی در کف دست داششتابزده.
– واست شیرینی شب اوردم عزیزم.
شیرینی شامگاه؟
شیرینی شامگاه دیگر چه بود. انگشت در هم پیچاندم و چیزی ناضافه کردم. انگار خودش متوجه شده بود که از حرفش چیزی متوجه نشدم.
– درود ملکه.
تعظیم کردم که جلو وارد شد و کف دستش را مقابلم گحرکت کرد. باید میبوسیدم؟
انگشتر عقیق در کف دستش آنقدر بزرگ بود که حاضرم قسم بخورم اندازهی دو انگشتش بود.
– این انگشتر رو خسرو درست کرده.
کف دستش را گرفتم و روی همان بوسه زدم. سر بالا گرفتم.
اشارهای به ندیمه کرد که سینی کوچکی را روی میز گذاشت.
– بخواب روی تخت عزیزم.
اخم کردم. بخوابم؟ ملکه سر بالا گراهی شده نگاهم میکرد. گردنم را کج کردم و پرسیدم:
– برای چی بخوابم ملکه؟
جوری نگاهم کرد که انگار قصد خفه کردنم را دارد. پر از خشم…
پر آه و افسوس و کاش میخبر داشتم مشکل چیست!
بازویم را با ملایمت گحرکت کرد و کاش میاطلاع داشت که من نیزههای در دیدهش را میمشاهده کردم. نیزههایی با سر آتشی که به سوی من هدف گرفته شده بودند.
– از رسوماته. بهت ناضافه کردن؟
چشم بین خودش و ندیمهها چرخاندم.
– چه رسوماتی؟
– دختر شاه سلیمان و اینقدر گیج؟
مگه مادرت بهت از رسومات ما نگفته شاهدخت جوان؟
نگاههایم را ریز کردم. چه رسوماتی؟ من جای خواهری وارد شده بودم که با مرد مورد علاقهام فرار کرده بود.
ندیمه از پست سر ساکت دم گوشش چیزی اضافه کرد که ملکه سرش را تکان داد.
– پس نمیدونی.خب مشکلی نیست. بخواب روی تخت دامنت رو هم بالا بکش عزیزم.
عزیزم اضافه کردنش ناسزای بزرگی بود. ساکت تبسم زدم و اضافه کردم:
– من هنوز نمیدونم رسم چیه که…
بازویم را گراهی شد و جلو وارد شد که عقب رفتم. پشتم به تخت خورد. در نگاهانم زل زد.
– لازم نیست بدونی…
– اما ملکه! شما باید به من بگید این حق منه.
پلکهایش را روی هم گذاشت و رهایم کرد. کف دستی به تاج روی سرش زد که ندیمه بار دیگر نزدیکش شد و چیزی در گوشش گفت.
ملکه نگاهم کرد. نمیدانم چرا قلبم محکم میزد… قرار بود چیز بدی بشنوم؟
– رسم داریم روزگار حجله بدنت رو چک کنیم.
بهت زده نگاهش کردم. یعنی چه؟
– میخواید چک کنید بدنم علامتی نداشته باشه؟ چیزی نیست ملکه!
البته به جز ماه گراهی شدگی زیر کمرم…
به جز آن چیزی نبود.
ملکه دستهایم را گحرکت کرد و فشار داد. آرامش درون نگاههایش ترسناک بود و من این نگاه شفاف آبی را در دیدهان دیگری هم مشاهده کرده بودم.
در همان دیدهانی که دلم برایشان سوسو میزد!
همان نگاهانی که منِ بیاعتقاد را اسیر کرده بودند. شده بودم شامگاهگرد همان چشمانی که قدمهایم را شکاندند. هراس داشتم!
از این نگاه آبی شفاف که درونش مهربانی و پشتش حیله بود هراس داشتم.
– دخترم. من خیلی آرومم. ترس رو نبینم توی چشمهات!
یک ملایمش حیلهگر و چه کسی نمیدانست که بانو لیلیان تمام عمرش در حال حیله ریختن در زمین جنگ بود؟
– به من نگاه کن شاهدخت!
من باید تنت رو چک کنم. این جزوی از رسوماته که سالهاست رعایت میشه.
– حتی برای خودتون؟
لبخند زد. خندید و سر تکان داد و من درک کردم که در این عمارت قدرتمندها نفس میکشند و ضعیف ترها دنبال همان نفس میدوند.
– تن عروس اول خسرو رو هم چک کرمشاهده کرد؟
همونی که…
گفتید بچه نمیاره…
ملکه سرش را به عقب راند و ریز خندید. خندهاش ظریف نبود!
سرش عقب بود و تمام دندانهایش را به رخ میکشید.
یک خندهی مردانه و چقدر طول میکشید لطافت زنانهی روی مچهایم تبدیل به خشمی مردانه شود که مرا بدرد؟
– نکنه مشکلی داری شاهدخت؟
نکنه همون طور که میگن خواهر کوچیکت با یکی فرار کرده و تو کف دست خوردهای؟
اخم در هم کشیدم. کف دست خورده! ملوک را میاظهار کردند یا من؟ فکم را گرفت و فشرد.
– کل حرم سرا رو چک کردم. ده تا مرد رو خواجه کردم و تو شاهدخت بزرگ ملک سلیمان…توام قراره جزوی از بقیه باشی.
آب دهانم را قورت دادم و کجا بود آن ملک درندهی درونم؟ چرا یورش نمیکرد؟
هراسیده بود.
ملک گستاخ درونم از برق شرارت در چشمان این زن ترسیده بود.
– ملکه! با تمام احترامی که بهتون قائلم نمیتونم اجازه بدم تنم رو ببینید متاسف..
فشار محکش به مچ دستم ندای بیدار شدن خشم مردانهاش را میداد. خشمی که بعدها قرار بود دیوارهای این کاخ را فرو بریزد.
– دراز بکش…
ملکت داره بهت کف دستور میده.
کف دستم را کشیدم و عقب حرکت کردم. جیران را دور زدم و پشت سرش از حرکت ایستادم. قفسهی سینهام پر شدت بالا پایین میشد.
متوجه شدن حرفهایش سخت نبود ولی درک کردنشان در آن لحظه سختترین کار برای من بود. ملکه مقاومتم را که متوجه شد تبسم کوچکی زد.
– تو بانوی با اصالتی هستی ملوک!
مادرت قطعا بهت اضافه کرده از کف دستورات باید اطاعت کنی.
اصالت؟ جوری که این حرفش خنجر بر رگم زد اسم ملوک نزد. من اصالتی نداشتم!
دامن لباسم از پشت کشیده شد و کمرم محکم به تخت خورد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن