اینکه….
آخ ای خدا.
عینک را که از روی نگاه هایم برداشتم تقه ای به در خورد.
دخترها بودند.
در این چند وقت یا آن ها مشغول درس بودند یا من.
زیاد با هم صمیمی نشده بودیم.
روبرویم نشستند و مادام پس از آنها با ظرف بیسکوییت های خوش طعم و نسکافه های فوق العاده اش از راه رسید.
مادام – داروهات رو خوردی عزیزم؟
– بله مادام….والا به خدا من اینقدرا هم سوسول نیستم.
دخترها با هم لبخند زدند و سمانه پس از خنده اش اضافه کرد : راست میگه مادام….زیادی دلواپسی قربونت برم.
مادام – امانته دخترم….ولینت دوتا پسرم.
تبسمی زدم و فنجان نسکافه را به سمت لب هایم بردم.
سمانه – با همسرت فامیلی؟
نگاهم لحظه ای مات ماند و بعد تبسمی روی لب هایم کشیدم و گفتم : آره….پسرخالمه.
سوگل – حتما عاشقش بودی.
فنجان را میان دست هایم فشردم و گفتم : از چه بابت اینجوری میگی؟
سمانه – ازدواجای فامیلی اصولا اینجوریه.
لبخندی زدم و سر پایین انداختم.
سوگل –مادام اضافه کرد فعلا با هم زندگی نمی کنین چندماهی.
– آره خب…خونش رو فروخته…و اینکه یه سری مشکلات مالی.
سمانه دستم را نرم فشرد و بیان کرد : دقیقا مثل من و نامزدم.
لبخندی زدم و مادام با دیده هایی که انگار خیلی چیزها می خبر داشت نگاهم می کرد.
تلفنم که زنگ خورد همگی برخاستند.
تعارف زدم اما دخترها درس داشتند.
مادام هم می میل داشت شام خوش طعمی مهمانمان کند.
این زن بی شک فرشته بود.
نام شهاب روی اسکرین گوشیم خط انداخته بود.
جواب دادم.
– الو…
– چرا این همه دیر جواب میدی؟
– مادام و دخترا اینجا بودن….در ضمن سلام.
– سلام….پس مجلس غیبت راه انداخته بودین.
– شهاب الان سرم شلوغه….کارتو بگو.
– یعنی خوشم میاد اهل تعارف نیستی هیچ رقمه.
لبخند زدم و صوتی خنده ام انگار به گوشش رسید که بیان کرد : آهان….اینه دختر….بخند…بذار اون شوهر بیچارت هم از قبل تو یه بار بخنده.
– دقیقا واسه چی این همه سنگشو به سینه میزنی؟
– چراکه بهشدت وقتا سنگمو به سینه زده.
لحظه ای خاموشی شد و من اظهار کردم :ناظهار کردی چی کار داری؟
– دیشامگاه قرار گرفتم یه کمی فکر کردم.
از لحنش خنده ام گحرکت کرد.
این پسر زیادی جالب بود.
– خب؟
با تمسخر گفتم.
– بی شوخی میگم دنیا.
جدی شده بود.
– خب بی شوخی بگو به چی فکر کردی.
– به اینکه تو و میثاق از هم جدایین میخوای به دوستات بگی این بچه رو کف دسته لک لکای آواره واسه شانس گذاشتن تو دامنت؟
– داری چی میگی؟
– دوستات…به دوستات چه توضیحی میتونی بدی دنیا؟
– خب….
– بهش فکر نکرده بودی؟
– نه.
تازه داشتم عمق ماجرا را درک می کردم.
عمقی که لحظه به لحظه اتگار حفاری می شد.
– ولی من در ذهنش گذراندم.
– چی؟
– تو زودتر از موعد از ایران میری.
– چی میگی؟….من هنوز یه ترم دیگه درس دارم.
– داری ول وقتی شوهرت میثاق موحده بهشدت جاده ها واست صافه….تازه ما داریم از این موضوع که تو سوگلی دکتر میرجلیلی هستی فاکتور می گیریم…تو از ایران میری…غیر حضوری امتحاناتتو میدی…با بابا هماهنگ کردم….یه کم بروکراسی داره که بابای من و دکتر میرجلیلی حلش میکنن…تو فقط برای دفاع پابان نامت یه هفته بر می گردی ایران.
– بریدی و دوختی؟
– من باید فکر کنم.
– دنیا این آینده بچته…تو بعد از چهار پنج ماهگی عملا نمی تونی سوار هواپیما بشی…و اینکه اون بچه باید مقیم اون کشور تلقی بشه یا نه؟
– من….
– با میثاق حرف بزن….بهشدت داغونه….اما واسه خاطر تو قبول کرده….نمیخواد اذیت بشی.
– ممنون.
– دنیا من فقط واسه تو این کارو نمی کنم….میثاق بهشدت بیشتر از اینا لیاقت داره….یه عمر عذاب کشیده حالا بهتره بهش کمک کنم تا کم کم حس کنه خوشبخته.
– زیادی بهش وفاداری.
– جونمو مدیونشم….یه روزگار شاید برات تعریف کردم.
– باشه.
– می بینمت.
– می بینمت.
تلفن را قطع کردم.
از پنجره به بیرون خیره شدم.
آسمان شهر داشت تاریک می شد.
میثاق می خبر داشت از تاریکی می ترسم.
می دانسنت و وقتی تا ده سالگی اغلب شامگاه ها در اتاقش می خوابیدم چراغ خواب را روشن می گذاشت.
کف دستم را در خواب می گراهی شد.
و گاهی می جای گرفت بالای سرم تا به خواب روم.
بابا ولی هیچ وقت ندرک کرد دخترش از تاریکی بیزار است.
مولین هم ندرک کرد.
بسیار ها خیلی چیزها از من نمی خبر داشتند ولی میثاق می اطلاع داشت.
لعنتی خیلی چیزها می خبر داشت.
پله ای بالا رفتم و یادم است میثاق می بیان کرد ما باید خودمان آیندمان را بسازیم.
بی پشتوانه خانوادمان.
گرچه خانوادمان هم نمی توانسشتابزده زیاد پشتمان باشند .
معماما بودند.
وضعشان آنقدرها هم خوب نبود ، البته به جز دایی و باباحاجی که اسم و رسم بازار شهرمان بودند.
میثاق همیشگی می اظهار کرد ما لیاقتمان بسیار بیشتر است.
از همان نوجوانی خوره پول داشت.
از همان نوجوانی دو دو تا چهارتایش محشر بود.
از همان نوجوانی مرا هم مثل خودش کرده بود.
و حالا روبروی در اتاق پدر پونه از حرکت ایستاده بودم برای عرض اندام.
پدر پونه عجیب به من احترام می گذاشت.
و به قول پونه زیاد از من می سؤال کرد.
با لبخند و چهره قلبنشینش تعارف زد بنشینم.
و من کمی مات میثاقی بودم که با ابروهای بالا راهی شده براندازم می کرد.
روبروی میثاق آن سوی میز کنفرانس نشستم و مهندس سرمدی یا همان پدر پونه گفت : ازدواجتونو تبریک میگم…لایق هم هستین.
میثاق تبسمی به اجبار زد و نمی خبر داشتم دقیقا اینجا چه می کند.
مهندس سرمدی – واقعا باعث افتخار منه که میثاق جان از فردا توی شرکت ما مشغوله.
نگاه ماتم کف دست از صورت غم گراهی شده و عصبی میثاق بر نمی داشت.
داشت خراب می شد.
می خبر داشتم که افکارش دارند یک به یک رگ های عصبی اش را می کشند.
کسر شان داشت.
ولی میثاق هم آدم پا پس کشیدن نبود.
می ایستاد حتی اگر تمام این رگ های عصبی به تاراج می رفت.
حتی اگر قرار بود شان و منزلتش پایین بیاید.
اما از نو می ساخت.
تمام آنچه را که با سخت جانی به دست آورده بود.
میثاق باز هم شروع می کرد.
مهندس سرمدی – پونه بیان کرد تا چندماه آینده جادهی هستی….مثل اینکه قراره زودتر برای یه سری مشکلات از ایران بری.
– بله.
مهندس سرمدی یک وری روی میز جای گرفت و با چشم های خیره اش روی من گفت : حتما برای همسرت بهشدت سخته.
میثاق اینبار با همان آوای رسای همیشگی اش بیان کرد : بی شک سخته اما آینده و پیشحرکت کرد دنیا برام از همه چی مهمتره.
مهندس سرمدی تبسمی زد که نمی دانم چرا پردازش گر های ذهن من آن را پوزخند خواندند.
پس از چند لحظه که چک دستمزدم روبرویم بود اضافه کرد : اگه کمه بهم بگو.
سری تکان دادم و میثاق برخاست و به جهانلش من هم کشیده شدم و با خداحافظی از مهندس سرمدی از اتاق بیرون زدیم.
بیرون از اتاق نفس گرفت.
سر بالا برد.
انگار قلبش داد کشیدن می میل داشت.
دست به بازویش گرفتم و نگاه او روی من چرخید.
نگاهش زیاد غبار داشت.
– بریم؟
– بریم.
هممسیر هم از پله ها پایین رفتیم.
در ماشین جمشاهده کردش جای گرفتیم.
حرکت نکرد.
پیشانیش را به فرمان تکیه داد.
سکوت بدی میانمان جریان داشت و من نمی دانستم واقعا چه بگویم.
دلم عجیب گرفته بود.
و اشک دم به دم تا پشت پلک هایم می وارد شد و می حرکت کرد.
انگار نه انگار که باید از این مرد متنفر باشم.
– نو عرض دوماه حیاتم خراب شد…زیستنم ، جهانم ازم بدش اومد…یه جنین واسه همه حیات من ، مهمتر از من شد…ورشکست شدم….مناقصه ها رو باختم…شرکتم از کف دستم راهی شد….شدم زیرکف دست مردی که از اولش آرزوم بود ازش بالا بزنم….خیلی بدختم….مگه نه؟
– نه.
– نه؟
– نه.
– چرا نه؟
– خیلی ناشکریا…تو هنوز وضعت از خیلیا بهتره
– آره وضعم عالیه…خیلی عالیه وقتی فکر میکنم سه ماه دیگه ندارمت…بدترین مشکلم همینه.
نگاهم را از پشت شیشه به بیرون دوختم.
نم نم باران می بارید.
– مگه بار اولته میثاق ؟ …تو تا حالا بسیار زمین خوردی….خوب هم از جات بلند شدی.
– آره….خوب بود….چون هنوز قلب شکسته تو بدرقه مسیرم نبود.
سری به تاسف تکان دادم و او خیره ام شد.
و من خیره اش شدم.
کف دستم را گرفت.
به سمت لب هایش برد.
دیده هایش بسته شد.
و من خودم را کشتم تا اشک نریزم.
– قلبم تنگ شد؟
– واسه چی؟
– واسه تو.
– چی؟
– دلم واسه جهان تنگ شده….جهانی من بهشدت خوب بود…اذیتش می کردم….بسیار اذیتش می کردم….ولی اون می لبخند زد…جهانی من اون وقتا خیلی بخشنده بود.
– میثاق میشه بی خیال شی؟
– نه….بی خیالت نمیشم…دیگه نمیذارم از کف دستم بری…تو همه زندگی منی….تنها داشتم…بمون….برای من بمون…بعد از برگشتنت فقط با من بمون…باشه؟
– وحشت کردی؟
– بهشدت وقته می ترسم.
– میثاق…
– شهاب راست میگه….باید یه مدت از هم جدا بشیم…من و تو بهشدت همو داشتیم….زیاد پیش هم بودیم….این پیش هم نبودنمون واجبه…ولی بعد از برگشتت دیگه نمیتونم نداشته باشمت.
چیزی تا پشت پلک هایم وارد شد.
نداشتنش واجب بود؟
نبودنم واجب بود؟
مگر کنار هم باشیم چه می شد؟
اصلا من امروزگار چه مرگم شده بود؟
شده بودم مثل همان روزگارها.
من امروزگار باید باز هم با خودم کار می کردم.
کار می کردم و یادم می افتاد بین من و او چه گذشته.
شاید شهاب راست می بیان کرد.
من و او زیاد هم را داشتیم.
این جدایی واجب بود.
کمی کمرم درد گرفته بود از جای گرفتن یک ساعت و نیمه سر کلاس.
این شهاب را هم جو استادی گراهی شده بود ول کن درس مذخرفش نمی شد.
عصبی به موهای پیشانیم چنگ زدم و مژده با نگاه و ابرو اشاره زد که چه مرگم است و من فقط زیرلب شهاب را به فحشی مهمان کردم.
پونه روی کاغذی نوشت…
” راسته میثاق شرکتو فروخته؟”
چشم هایم سوخت و کف دستم به کار افتاد.
” آره.”
” خب خره می بیان کرد سولین براش یه کاری می کرد.”
پوزخندم تنها جوابش بود.
خودش درک کرد.
می خبر داشت میثاق آدم زیر دین رفتن نیست.
به قول خودش بزرگترین دینی که به گردنش بود من بودم و نگاه های ناراحتم.
سولین که سمت دیگرم قرار گرفته بود کمی به سمتم متمایل شد و ساکت اظهار کرد : تو لکی زیباه.
– چرا اینقده این فک میزنه؟
سولین نیشی چاکاند و می دانستم که اگر پونه نبود نیمی از کلاس هایش را بی شک غیبت می کرد.
برایم عجیب بود.
اینکه اینقدر راحت به هم رسیدند.
اینکه سولین اینقدر پونه را دلبسته شد.
برایم عجیب بودند.
زیاد حسرتشان را خوردم.
و زیاد کوبیدم بر سر دلم.
– پونه راس میگه زودتر راهی هستی؟
– اوهوم.
– عجیب شدی…نمی دونم یه حالی هستی….مثه همیشه نیستی.
فقط نگاهش کردم و شهاب بالاخره ختم جلسه را اعلام کرد.
عصبی از جا برخاستم و خواستم از کلاس بیرون بزنم که شهاب اظهار کرد : خانوم شافع بمونین لطفا.
دخترها چشم و ابرویی رسیدند و شهاب داشت وسایلش را جمع و جور می کرد.
کنار تریبون از حرکت ایستادم همانجایی که خودمان می بیان کردیم استاددونی و منتظر به شهاب چشم دوختم.
– باید بریم یه جایی….میثاق هم میاد…هنوز شرکته.
– کجا؟
– پیش وکیل.
– آهان…خب مدارک من….
– دست میثاق مگه نی؟….میاره واست.
کلافه بود.
اخم داشت.
سرش را بی حواس برده بود در کیفش.
کلا امروزگار به قول بچه ها فقط پاچه هامان را بالا رفته بود.
– خوبی؟
نگاهم کرد.
نگاه هایش رگه های خون داشت.
– نه.
– چی شده؟
نگاهش را گریز داد و جاده افتاد و من هم پِیش جاده افتادم.
– میگم چی شده؟
– خسته ام فقط.
– دروغ نگو.
– دنیا حوصله ندارم.
– چرا؟
– جهان جان…خواهش می کنم.
دیگر چیزی نگفتم.
انگاری واقعا یک چیزیش می شد.
کنارش در ماشین قرار گرفتم و او بی حرف جاده افتاد.
نه از حرف های دکترم جویا شد.
نه از تغذیه ام.
عجیب شده بود.
زیاد در خودش بود.
موزیک اسپانیایی هم وحشتناک دلگیر بود.
– شهاب؟
– اگه میخوای بپرسی چمه نپرس.
– چرا؟
– چراکه داغونم.
– واسه چی؟
– یه روزگار بهت میگم….امروز هم یه روزگار عزیزه برام هم یه روزگار وحشتناک.
– نمی فهمم.
– بی خیال….فکرتو درگیر نکن….فعلا رفتن ما از همه چی مهم تره.
حرفی نزدم و او جلوی ساختمانی لوکس و زیبا از حرکت ایستاد.
نگاهی به قد بلندی ساختمان انداختم و اظهار کردم : وکیلاتون چه جاهای باکلاسی دفتر دارن.
– بچه پولداره….کارش هم فقط وکالت نی…وکالت شغل اصلیشه.
– عادت ندارم این همه بی حال ببینمت.
– تازه این حال خوبمه…باید منو دو سال پیش می مشاهده کردی.
و از ماشین پیاده شد.
همجادهش سوار آسانسور شدم.
از آینه به خودش خیره شده بود.
دست به بازویش بردم و او نگاهم کرد.
تبسمی مهمانش کردم.
عادت نداشتم این گونه ببینمش.
شهاب برایم همان علی بی غم خرپولی بود که همه دانشکده حسرتش را می کشیدند.
– بی خیال….درست میشه…درست هم نشد ، نشد…عوضش می گذره.
تبسمی زد.
تبسمش هم غم داشت.
جلوی در دفتر ، میثاق انتظارمان را می کشید.
بیشتر از من این بار مضطرب شهاب بود.
این را از کف دستی که روی شانه شهاب گذاشت فهمیدم.
میثاق – بی خیال…اوکی؟
شهاب باز هم لبخند زد.
این بار هم پر غم.
تقه ای به در زد و نگاه من روی تابلو ماند.
“نامدار نصیب….وکیل پایه یک دادگستری.”
چه اسم با ابهتی.
خوشمان رسید.
فضای دفتر دلربا بود.
پر از نور و رنگ های روشن.
منشی بهشدت شهاب را تحویل گرفت.
و ما کمی بعد روبرویی مردی ایستاده بودیم که شاید سی و پنج سال هم نداشت.
مردی دلپذیر.
حتی از شهاب خواستنی تر.
به رویم تبسمی زده بود.
شهاب هم خیلی صمیمی روی کاناپه درون اتاق لم داده بود و چشم هایش را بسته بود.
میثاق – شرمنده واقعا….زحمتای من همیشگی گردنته.
شهاب – وظیفشه.
نامدار تبسمی به این پسری که امروزگار عجیب لجباز شده بود ، زد و اضافه کرد : این چه حرفیه؟…و باید بگم بهشدت انتخاب خوبی داشتی.
شهاب – خرشانس به این آدما میگن دیگه.
نامدار لبخند زد و سری تکان داد و برایمان قهوه سرو کرد و من نگاهم را به قد و قامتش انداختم.
خوش تیپ بود.
عجیب نشسته بود وسط این قلب لاکردار ما.
بی شک موقعیت خوبی بود برای مخ زنی.
مخصوصا که با این همه پرستیژ و کلاس حلقه هم به انگشتش نبود.
سنگینی نگاه میثاق را که حس کردم از نظربازیم کف دست برداشتم و میثاق اخمی مَشت مهمانم کرد.
و من پوزخندی به رویش زدم.
اصلا اون را سننه؟
مگر وقتی دم به دم جلوی من فریبا آویزانش می شد و آن گردن لعنتی و نفرت انگیزش را می بوسید من چیزی می گفتم که برایم اخم و تخم ردیف می کند؟
نامدار – بابات چطوره شهاب؟
شهاب – از من و تو تن و بدنش سالم تره.
نامدار- از شمیم چه خبر؟…چند روزگار پیش بهش ایمیل زدم جواب نداده هنوز.
شهاب – تازه داره نفس می کشه…عملا داره حالیمون می کنه نمیخواد تو دست و پاش باشیم…حرکت کرده خوش بگذرونه دیگه…پسر اروپایی ببینه و حالشو ببره.
و تبسمی مضحک زد.
گرچه حالش زیاد تعریفی نداشت.
نامدار بعد از اخمی که به سمت شهاب نشانه رفت روبروی من جای گرفت و بیان کرد : شهاب در مورد شرایطت با من حرف زده….پیشنهاد من بود…خوبی بابای شهاب هرچی نباشه اینه که به واسطه موقعیتش راه در رو واسه دور و بریاش زیاده…من حداکثر تا سه ماه آینده تو رو می فرستم اونور… شهاب هم که کلا قرار بود واسه تعطیلات کریسمس استکهلم باشه…پس مانعی وجود نداره….فقط مساله مدارکت مطرحه و اجازه همسرت.
شهاب فنجان قهوه اش را با همان چشمان غم گراهی شده به لب برد و رو به میثاق با نیشخندی که ذره ای نمی توانست طنز همواره را داشته باشد بیان کرد : نمردی و یه جا آدم حسابت کردن.
میثاق جای آزرده شدن به این حرف لبخندی زد و من نفسی عمیق کشیدم و به مرد خواستنی روبرویم گفتم : ممنون.
و کاش می شد کوبید بر دهان این قلب لامروت که از حالا یکهو قلبش برای همه چیز تنگ نشود.
لبخندی زد و بسیار شیک به مبل تکیه داد و فنجان را به لبش برد.
شهاب – من میرم خونه…بعدا می بینمتون.
به این قیام یک دفعه ایش با دیده های وق زده خیره شدم و او دیدهکی افسرده مهمانم کرد و گفت : به مادام بگو امشب حسش نبود شام پیشش باشم.
و از در بیرون زد.
نامدار – باز چش بود؟
میثاق به تاسف سری تکان داد و اظهار کرد : دییونه که شاخ و دم نداره.
و درادامه برخاست.
میثاق – ما هم دیگه میریم….ممنون از اینکه قلبمونو قرص کردی.
نامدار تعارفات معمول را به جا آورد و ما هر دو از در بیرون زدیم.
– چه آدم خاصی بود.
– خوشت اومده؟
– عجیب.
– نه بابا.
شانه بالا انداختم و از کنار لحن پر حرصش بی تفاوت گذشتم.
سمانه و سوگل برای چند روزگاری برگشته بودند خانه هایشان و من و مادام تنها بودیم.
مادام ظرف کتلت هایی که عجیب برای من چشمک می زد را روی میز گذاشت و من با ذوق دانه ای برداشتم و خالی خالی به دندان گرفتم و مادام تشر زد که…
– نخور اینجور دهنت می سوزه دختر.
با شیطنت لبخند زدم و ابرو بالا دادم و این روزگارها نمی دانم چه مرگم بود که دم به دم شاد بودم.
انگار تمام حس های قبلیم برمی گشت.
حس های قبل از آن شامگاه لعنتی.
و حس های جمشاهده کردی هم افزده می شد.
حس هایی مثل هوس دم به دمم برای خرید عروسک و لباس کودک.
مثل غش و ضعف حرکت کردن برای ست های نوزادی.
مثل خوش وارد شدن از دویست و شش معماما میثاق.
– شهابم امروزگار خوب بود؟
– خوب که اگه منظورتون به جسمشه آره…عالی ولی…یه کم….مثه همیشه نبود…یعنی نمی دونم.
– می دونم…هرسال این روزگار همین جوریه…تازه خوب شده…نبودی دوسال پیششو ببینی…جنازشو انگار تحویلم دادن…دعوا کرده…سر و بدنش خونی بود….بسکه هم الکل خورده بود رو پا بند نبود…یه بار اشتباه کرد این همه سال داره تاوان می خوره…سرنوشت بچه های من هم اینجوره دیگه.
– مگه چه اتفاقی افتاده؟
– شهاب اگه گذاشته اینقدر به زندگیش نفوذ کنی بدون شک یه روزگار خودش از همه گذشتش برات میگه.
– می فهمم…مبحث رازداریه…فقط میشه بگین شمیم برای چی از ایران حرکت کرده؟…کوچیک تر از شهابه یا بزرگتر؟….و یا اینکه آشنایی شما با این خونواده از کجاست.
– مادرشون دوست من بود….وقتی فوت شد چون من و همسرم زیاد به خونشون راهی شد و آمد داشتیم بچه ها بخاطر وابستگی زیاد پیشم می اومدن…یه جورایی معلم پیانوشون هم بودم…مخصوصا شمیم….شمیمم موسیقی خونده…دخترم بسیار زیباست…شهاب بچه اوله…شمیم هم دومی…هر چقدر شهاب تخس و شیطونه…شمیمم آرومه…حقشو بلد نیست بگیره…بلد نبود حقشو بگیره که از ایران حرکت کرد.
– و رکسانا؟
لبخند تلخی زد.
– به اندازه اون دو برام عزیزه….عمه شهاب بعد از ازدواج دومش نمی تونست از رکسانا مراقبت کنه…اینه که رکسانا مهمون خونه داییش شد…پزشکی می خونه…شمیم هم پیش اون زندگی می کنه.
و نمی دانم که چرا حرف زدن از رکسانا مردمک چشمش هایش را می لرزاند.
دست روی دستش گذاشتم و گفتم : حتما قلبتون خیلی براشون تنگ شده.
سری تکان داد و قطره اشکش را زدود.
– تو هم دخترمی…حسی که روی تو دارم مثل حسم روی اون دوتاست.
– قربونتون برم من.
– غذاتو بخور تا این میثاق شاکی نشده که ولینت دار خوبی نبودم.
ریز خندیدم و لقمه ای به دهان گذاشتم و صدای زنگ در نگاه هردومان را متعجب به صورت هم داد.
– کسی قرار بود بیاد اینجا؟
– نه.
از جا برخاست و به علت خرابی آیفون تا دم در رفت.
و کمی بعد صوتی هق های ریز و ناله های مادام و خنده ها و گریه هایی مرا به دم در کشاند.
سوز پاییزی داشت خود نشان می داد.
متعجب به میثاقی که زیر بغل شهاب را گرفته بود و شهابِ مست و پاتیل را به زور به داخل می کشاند خیره شدم.
مادام گریه می کرد.
به خودم آمدم و از سر مسیرشان کنار رفتم.
– چی شده؟
میثاق – برنامه داریم هر سال هرسال.
مادام – آخه بهتر که شده بود.
میثاق عصبی کف دست به موهایش کشید و شهاب میل داشت از جایش برخیزد که میثاق روی شانه اش کوبید و او باز پخش کاناپه شد.
شهاب – می…میخوام…برم…پیـــشش…ت ولدشه.
و خندید.
ضجه زد.
هق مردانه اش دیده هایم را گسرخوش کرده بود.
مردها که گریه می کنند جدای از اینکه انگار رگ های تن آدمی کشیده می شود به آدم این حس را می دهند که خدا زشت ترین حالت بشریت را در این موقعیت مردها نشانده است.
کنار مادام نشستم و مادامی که اشک می ریخت را بغل زدم.
– برو تو اتاق من بخوابونش.
میثاق – میتمایل داشتم ببرمش خونه خودم ولی متوجه شدم مادام بیشتر قلق این کف دستشه.
میثاق که برخاست مادام هم مسیری آشپزخونه شد برای ساختن شربت عسلی و من پی میثاق رفتم و به چارچوب در تکیه زدم و میثاق اظهار کرد : قرصاتو خوردی؟
– آره…تو هم تو این موقعیت به چه چیزایی فکر می کنی؟….چرا اینجوری شده؟
– حاضرم نصف عمرمو بدم نصف این نگرانی که تو آواته رو یه بار در مورد خودم حس کنم.
– بچه نشو میثاق.
– واقعیته…این پسر فردا خوب میشه…خودش خراب کرده باید خودش هم درست کنه.
– عاشقه؟
خندید و سری تکان داد.
– از وسط مهمونی با یه مکافاتی بیرون کشیدمش….دیوانه است مرتیکه…اگه هوشیار بود تا جایی که جا داشت می زدمش.
روی صندلی اتاقم نشستم و بیان کردم : این مست کردن مثه اینکه اپیدمیه میونتون.
با کنایه بیان کردم و نیشخندی هم ضمیمه ماجرا شد.
لبه پنجره ام قرار گرفت و گفت : امشب تکمیلم….تو زخم نزن.
– چشه آخه؟…چرا نمیگین؟
– چون زندگی خودشه…اگه قلبش خواست خودش میگه.
– نمیری خونه؟
– نه می مونم همین جا ، شاید باز خل شد…تو هم امشب اتاق مادام بخواب.
– پس بیا شام….مادام کتلت پخته.
مادام که وارد اتاق شد ما بیرون زدیم.
کنار هم و در سکوتی جالب کتلت خوردیم.
خاموشیمان واقعا جالب بود.
خاموشیمان نه مثل این چند وقت گیرهای اعصاب خرد کن میثاق را داشت.
نه کنایه های مرا.
انگار سقف خونه مادام و حرمتش آهسته نگهمان داشته بود.
و آیا واقعا جدایی لازم بود؟
من هم که هی یک مرگم می شود.
کاش اصلا حس های قبل از آن شب لعنتی بروند به درک.
نمی خواهمشان.
اصلا کاش فراموشی بگیرم من.
پرده اتاق را کشیدم و شهاب پاهایش را از تخت پایین گذاشت.
– خوبی؟
– بد نیستم….میثاق کو؟
– راهی شد نون بگیره.
چشم هایش را با کف دست مالید و گفت : دیشامگاهو فراموش کن.
کنارش لبه تخت نشستم و گفتم : میشه؟
– باید بشه.
– چته تو؟
– خوبم…از امروز شهاب همیشه ام.
– امیدوارم.
کمی سکوت شد و او اظهار کرد : بیا برو بیرون میخوام سیگار بکشم واست خوب نیست.
برخاستم تا کمی تنها باشد.
جلوی در برگشتم و اظهار کردم : رکسانا…همون دخترعمته که اظهار کردی حاملگی سختی داشته؟
دیده هایش خیره ام شد.
غمی عجیب دیده هایش را زینت داد.
عمیق دم گحرکت کرد.
با حسرت دم گحرکت کرد.
و گفت : نه…یه عمه دیگه دارم…دختر اون حاملگیش دچار بحران بود…دکتر قدغن کرده بود…ولی تونست حاملگیشو موفق سپری کنه.
– یه سوال دیگه بپرسم؟
– جهان ظرفیتم پره…خواهش میکنم.
– باشه…باشه…ببخش…کمی فوضولم.
سری تکان داد و من بیرون زدم.
مادام – حالش چطوره؟
– بهتره.
مادام سری تکان داد و ظرف مربا آلبالو را روبروی من گذاشت.
و من و معده بی آبرویم باز به جان ظرف افتادیم.
میثاق هم رسید.
با لبخند به خوردن و اشتهای بی حدم نگاه می کرد.
شهاب که به جمعمان رسید به خنده گفت : این زنت دو روز دیگه می پکه بس که می خوره.
مادام اخمی کرد و شهاب لقمه ای برابرم گرفت و من پررو پررو از کف دستش گراهی شدم و چپاندم در دهانم.
اما انگار فقط همان مربا آلبالو را می شد خورد.
بوی به که در دهانم پیچید پریدم و جادهی کف دستشویی شدم.
تمام معده ام را بالا آوردم.
نفس نفس می زدم.
میثاق عصبی به در دستشویی تکیه داده بود.
نزدیکم شد.
در آغوشم گراهی شد.
و صورتم را آب زد.
شقیقه ام را بوسید.
لب هایش را همانجا نگه داشت.
و آه کشید.
– بمیره میثاق…عزیزم…لج می کنی همین میشه دیگه.
– خوبم.
– نیستی.
– میثاق…
– اینقدری که این بچه لعنتی برات مهمه حرف من برات مهم نیست.
میثاق همواره حسود بود.
محبت را فقط برای خودش می تمایل داشت.
این را پرستو هم می بیان کرد.
می گفت تا به همابون و میعاد توجه می کنم چشم های میثاق قلبخور می شوند.
می اظهار کرد میثاق عادت دارد تمام توجه مرا داشته باشد.
شهاب – خوبه حالش؟
میثاق پر حرص نگاهش کرد.
انگار شهاب مسبب این اتفاق است.
یکی نیست بزند در گوشش و واقعیت را به رویش آورد.
شهاب – اینجور منو نگاه نکن…من و تو جفتمون عین همیم…کثافت کثافت.
میثاق مرا بیرون کشید و بردم در اتاق.
مجبورم کرد دراز بکشم.
– به نظر تو هم من کثافتم؟
فقط نگاهش کردم.
– کثافتم دیگه…کثافت نبودم که تو این همه چشات غم نداشت.
باز هم نگاهش کردم و او برخاست.
دیگر رئیس خودش نبود.
باید می رفت شرکت سرمدی.
خم شد و شقیقه ام را باز بوسید.
و سمت در قدم برداشت.
– من کثافتم….اما تو این کثافتو ببخش.
قاشقی پر و یپمان از بستنی وانیلی را به دهان گذاشتم و اظهار کردم : حالا واقعا بابات خر شد؟
سامان تک خندی زد و پونه چشم غره ای مهمانش کرد.
پونه – کوفت…خر یعنی چی؟…آره راضی شد…بابام به تصمیمات من احترام میذاره.
ریلکس شانه بالا انداختم و قاشقی دیگر از بستنی وانیلی را بالا دادم و اظهار کردم : داره بهت باج میده…نه که دختر خوبی بودی سر قضیه تجدید فراشش…اینه که…
پونه – همچین چپ و راستت می کنم نفهی از کجا خوردیا…هی هیچی نمیگم بهش واسه خودش دور برداشته.
سامان باز هم لبخند زد و حرکت کرد تا سفارش مشتری را بگیرد.
– حالا بی شوخی راضی راضیه؟
– آره فقط میگه که باید تا تموم شدن درسمون صبر کنیم.
– خوبه…مژده و سعید کجان؟
– اوضاشون شمشاهده کرد خرابه…سعید مژده رو برده یه گوشه بشینن حرف بزنن…مثه اینکه واسه مژده میل داشتگار اومده…نپرس یارو کیه که خجالتم میشه ازش حرف بزنم.
– چرا؟….چی شده؟….یه مدت ازتون غافل بودما.
– بابا یه مهندس تو شرکتش داره…سی و هشت سالشه….زن مرده است…وضعش خوبه…مثه اینکه مژده رو متوجه شده…ازش خواستگاری کرده…خونواده مژده راضین…مخصوصا باباش.
– چی؟….مژده که قرار نی باز با قلب خونوادش جاده بیاد؟
– کی به کی میگه؟….تو هیچی از سر به راهی نگو که قلبم ازت خونه…شما دوتا سلطان اینین که فقط خودتونو بدبخت کنین….والا اگه زن میثاق نمی شدی تا آخر عمرم باید نگرانت میشدم….حداقل خیالم از تو یکی راحت شد….میدونم اون میثاق بدبخت نشده باشه…تو یکی خوشبخت شدی.
– بچه پررو.
– راست میگم دیگه…دیگه از خدا چی میخوای؟…شوهر به این توپی.
ابروهایم بالا پرید.
میثاق توپ بود؟
نه واقعا می خواستم بدانم میثاق توپ بود؟
باز شدن در کافه نگاهمان را به سعید کلافه کشاند.
به سمتمان آمد.
کنارمان پشت پیشخوان توقف کرد.
– سلام.
سعید – سلام.
– مژده کو پس؟
سعید – اصلا حرفشو نزن…اعصاب جا نذاشته واسم دختره خیره سر.
پونه – اوهوکی آقا رو…داری در مورد دوست ما حرف میزنیا.
سعید – دوست شما فعلا خر شیطونو دو کف دستی چسبیده ول کنش نیست…سعید نیستم اگه بذارم آخر هفته پا میل داشتگار برسه به خونشون.
و از در آشپرمنزل داخل شد.
من و پونه نگاهی رد و بقلب کردیم.
سعید ساکت و متین هم از این قبیل کارها بلد بود مثل اینکه.
میثاق هم می خواست تمایل داشتگاریم را به هم بریزد.
تا دم خانمان هم رسیده بود ولی میعاد جلویش را گحرکت کرده بود.
خاله وارد شده بود و قسمش داده بود.
و من تنها از پنجره اتاقم نگاهش کرده بودم.
و قطره اشکی ریخته بودم.
– مژده رو درک نمی کنم.
– چون جای مژده نیستی…مژده حق داره از آیندش با سعید بترسه…سعید و اون از دوتا دنیای جدان.
– دنیا…حرفای مذخرف نزن…خونواده ی سعید همشون بافرهنگن…درک و شعور و انسانیتشون بالاست.
– نمیدونم واقعا.
– بی خیال این دوتا دیوونه ….حالا واقعا آخر هفته برمی گردین شهرتون؟
– اوهوم.
– خداحافظی آخره.
– آره دیگه…دو هفته بعدش عازمیم….بعد اونا می میل داشتن بیان اضافه کردم چه کاریه اونا از زیستن بیوفتن من میرم که با همه خداحافظی کنم.
– میثاق هم میاد؟
– آره اولشو میاد…یه چند هفته ای هست و برمی گرده.
– یعنی میگم از شوهر شانس آوردی ، شانس آوردیا.
پوزخند زدم و قاشقی دیگر از بستنی وانیلی که می رفت آب شود خوردم.
از مطب دکتر که بیرون زدم میثاق منتظرم بود.
تبسمی به رویم پاشید.
این روزها باریکاندامتر شده بود.
این روزگارها کمتر بی محلیش می کردم.
این روزگارها کمتر با هم بحث می کردیم.
این روزگارها حتی میثاق با تمام بی اعصابی هایش پی من مغازه های لباس نوزاد را بالا پایین می کرد.
این روزها هر دوی ما ساکت بودیم.
من هنوز هم از گاهی تماس ها وحشت داشتم ولی او توجهی نمی کرد.
انگار تمام عزمش عادت دادنم بود.
من هنوز هم حالت تهوع های وحشتناک داشتم.
گاهی درد در زیر قلبم می پیچید.
هنوز هم دکتر می بیان کرد کمتر جنب و جوش داشته باشم.
اما نمی شد.
باید ارائه پروژه ها رو زودتر انجام می دادم.
حتی تز ترم بعدم را هم حالا نیم بند میتمایل داشتم ارائه دهم تا وقتی نبودم مشکلی پیش نیاید.
استاد مسیرنمایم میثاق بود.
مثلا آشنایم بود ولی…
از همه چیز ایراد می گراهی شد.
جای پنجره های پلانم را هم زیر سوال می برد.
برای هر تکه از فضاهایم اسکیس می میل داشت.
خونم را در شیشه کرده بود.
بیچاره شهاب.
نیمی از پروژه ام را داده بودم در تری دی مکس سه بعدی کند.
عاشق رندرهایی بودم که می گراهی شد.
– دکتر چی اظهار کرد…مشکلی نداری؟
– من خوبم.
– نیستی…تا این لعنتی جهان نیاد خوب نیستی.
– میثاق بهشدت پررویی…توئه لعنتی این نونو تو دامن من گذاشتیا.
– مگه من بی بته ناظهار کردم بریم بندازش…بریم تا راحت شیم…که بشه راحت نفس کشید.
– من دارم راحت نفس می کشم…ازت هم کمک نمیخوام…میفهمی؟
– نه نمی فهمم…زیرا همه چیز منی…همه زندگی منی….چراکه وصل منی…یه ماه دیگه هم که دور از هم باشیم باز هم بی خیالت نمیشم….می فهمی؟
– نه نمی فهمم….زیرا اامان حرکتم بعد از برگشت به ایران تقاضا واسه طلاقه…می فهمی که؟….نمی تونم تحملت کنم….چشم دوختن بهت هم اعصابمو مشت میزنه…داغون میشم وقتی کنارمی…برو پی فریبا…برو پی هر کسی که دوس داری…مختاری…من که پامو از ایران بیرون گذاشتم تو مجرد حساب میشی…برو پی خوشیات…تو که خوشی کردنو خوب بلدی… مگه نه؟
چشم هایش را لایه ای تیره کرد.
در ماشین را برایم بی حرف گشود.
در ماشین جای گرفتم و او هم جای گرفت.
نگاهش را گریز می داد.
مسیری که می حرکت کرد خونه مادام نبود.
هزارتا کار داشتم و او دیوانه بازیش گحرکت کرده بود باز.
– میـ…
کف دست بالا آورد به معنای خاموشیم.
زیادی ساکت شده بود و این عذابم می داد.
ماشین را که نگه داشت.
به تهران در شامگاه نگاه کردم.
سوسوی چراغ ها تصویر قشنگیی را نشان می داد.
کف دست که به پخش برد به نیمرخش چشم دوختم.
تلاطمش را بو کشیدم.
این مرد عصبانی بود و مراعاتم را می کرد شمشاهده کردا.
شکنجه کن منو ، زیرا عاشق شکستنم
خودت بکش منو ، بذار جدا شم از تنم
من شکنجه اش می کردم؟
شنجه گر من بودم؟
منی که تاوان ندانم کاری های فریبا و طمعش را داده بودم؟
شکنجه کن منو ، شهید آخرت منم
فدای عشق تو ، تمام عمر بودنم
حقته شکنجه کردنم
وقتی فریبا را انتخاب کرد و خبر به همایون رسید همایون برابرم پوزخند زد.
نمی دانم چرا اما انگار همایون همه چیزم را می خبر داشت.
انگار ذهنم را می خواند.
و من چقدر خودم را زدم به کوچه علی چپ.
چقدر بیخودی لبخند زدم.
چقدر با زجر گونه فریبا را بابت تبریک این رابطه بوسیدم.
من بی تو عاشق شکستنم
واقعا؟
کف دستم را گحرکت کرد.
انگشت هایم را نوازش داد.
به نبودن من فکر هم می کرد مگر؟
خودت نگاه کن ، چرا تو دنیا
کسی که باید از محبتت بمیره ، منم
همین یه جهانست
برای یک عمر ، به پای تو نشستنم
به پای من بشیند؟
محال است؟
مگر دنیا چه ارزشی دارد؟
جهان اصلا به نگاه نمی آید.
جهان همانیست که حتی رژ قرمز زدنش هم به نگاه نمی وارد شد.
بمون کنار من ، تقاصتو ازم بگیر
بمون کنار من ، به یاد آخرین اسیر
منو بکش ، اما برای عاشقیمون بمیر
محبتمان؟
مگر چیزی هم به این تعریف میانمان بود؟
ما همه چیز بودیم الا عاشقی هم.
– اینکه میگی بعد از رفتنت من هر غلطی قلبم بخواد میتونم بکنم…نه درست نی…موافق هم نیستم باهاش…من الان زن دارم…متاهلم…منتظر زنم می مونم…به برگشتنش امید دارم…زن من بعد از برگشتنش دیگه مال منه…دیگه نمیشه دوریشو تحمل کرد…طلاق میخواد؟… نمیشه… نمیذارم …دلیلی نداره واسه طلاق…و البته زن من هم متاهله…اونجا که میره حلقش انگشتشه…آسه میره آسه میاد…بیخود نیست که قلبم قرصه…چراکه شهاب باهاته…شهاب هست…دقیقه به دقیقه رو گزارش میده…چون زن من مال منه.
نگاهم مات نیمرخ خونسردش بود.
این خونسردی هایش را زیاد مشاهده کرده بودم.
تا فیها خالدون آدم را می سوزاند زیرا دهان آدم را چفت می زد.
فدای عاشقی تو ، تمام عمر بودنم
حقته شکنجه کردنم
من شکنچه گرم؟
یا او؟
مژده شانه به شانه ام کوبید و بیان کرد : کجایی؟
– تو کجایی؟
– من که همین جا.
– نیستی.
– پونه باز خبرکشی کرده؟
– من نباید می دونستم؟
– فعلا که این پسره بی کله اومده آبرو ما رو جلو بابا ریخته…آخه من و اونو چه به هم؟…دوست دختر دوست پسر بودیم ، تموم شد دیگه…چرا گیر داده بیاد تمایل داشتگاری من؟
– باید باورم بشه تو قلبت قیلی ویلی نمیره؟
– جهان من و اون…
– مژده من از آینده چیزی نمی دونم…دوسال پیش حتی فکرش هم نمی کردم زن میثاق باشم… از آینده تو هم خبر ندارم…فقط اینو می دونم سعید اگه بهت پیشنهادی هم داده فکر بعدشو کرده…تازه پونه میگه که خونوادش مشکلی ندارن.
– من دارم…نمیخوام شوهرم ازم سر باشه.
– مژده خل شدی؟…تو ارزش آدما رو دقیقا تو چی می بینی؟
– جهان شعار نده خواهشا…جای من نیستی…تو و میثاق مثل همین…از یه خونواده…از یه فرهنگ….تو منو درک نمی کنی.
– مژده تو درس خوندی…یکی از بهترینای دانشکده ای….واسه خودت کار می کنی…دررسید ماهیانت از اون کافی شاپ سعید خیلی بیشتره…سعید فقط خونواده پولدار داره…اما تو خودتو داری….رو پا خودتی…می تونی تضمین بدی که سعیدو دوس نداری؟…آره؟…اگه تصمین بدی رای سعیدو برات می زنم.
– دنیا…
– کوفت و دنیا…هی واسه من حرف اضافه می زنه…تو معلوم نی با خودت چند چندی.
– جهان اگه بعدا بزنه تو سرم چی؟
– سعیدو اینجور شناختی؟…والا بی زبون تر از سعید خودشه…یعنی کولی میده در حد خر…حالا که خودش راضیه تو چرا ناز می کنی سوارش نمیشی؟
خندید و من هم به خنده اش لبخند زدم.
– اما سعید هم قبول بشه جاری شدن با پونه هیچ مقلبه تو کتم نمیره.
باز هم ریز خندیدم و قلپی رانی بالا حرکت کردم.
– اینقده نخور چند وقته چاق شدی.
خنده روی لب هایم ماسید.
خب چاق شده بودم.
کمی شکمم در لباس های راحتی جلوه داشت.
حامله بودم خب.
– مگه حق تو رو می خورم؟
– واسه خودت میگم.
شانه بالا انداختم و قلپ بعدی را هم بالا راهی شدم و کمی بغض کردم.
بینیم هم باد می کرد؟
از حرکت ایستادن یک جفت کفش چرم مشکی روبرویم نگاهم را بالا کشید.
خیره شدم در صاحب نگاه ها.
او هم خیره ام بود.
صورتم را وجب می کرد.
او هم می متوجه شد چاق شده ام؟
– سلام.
مژده – جهان دیرمون شده.
بهانه ای دم کف دستی تر پیدا نکرد؟
– شما دیرتون شده می تونین برین…من با جهان حرف دارم.
مژده – فکر نمی کنم جهان با شما حرفی داشته باشه…و مطمئنا هم شوهرش دوست نداره شما با همسرش مراوده ای داشته باشین.
شوهر و همسر را زیرلب با نیشخند تلفظ کرد.
و من نگاهش می کردم.
نه ته ریش داشت.
نه نحیف شده بود.
نه لب هایش از زور سیگاری شدن کبود می زد.
مثل همیشه شیک و اتوکشیده برابرم ایستاده بود.
– میخوام باهات حرف بزنم.
می تمایل داشت مژده را حساب نکند.
– می تونی ححرکت کردو همین جا بزنی.
– خواهش می کنم دنیا.
– شافع…باید بگی خانوم شافع….یا نه….باید بگی موحد…دیگه همسر میثاقم خب…موحد حساب میشم.
برابر پاهایم در این پارک خلوت زانو زد و مژده عصبی کف دستی به چتری هایش کشید.
– جهان من که می دونم…چرا لج می کنی؟…نگاه کن منو….ببین چی میگم…
با استهزائی کامل براندازش کردم.
واقعا به این مرد می میل داشتم بله بگویم؟
– جهان دوتامون طلاق می گیریم…میریم یه جایی راحت حیاتمونو می کنیم…به خدا راحته…من که می دونم قلبت با منه…اصن میثاق چی داره که تو رو بتونه جذب کنه…
بهشدت چیزها.
مثلا یک رگ برآمده جالب نزدیک سینه اش دارد.
یا موهای خوش رنگ.
صدای زخمیش هم زیباست.
اصلا میثاق کلا وجودش…
مهم نیست.
دیگر ذره ای مهم نیست.
– اصن با هم میریم سوئد…همیشگی پشتتم….جهان دست رد به سینه من نزن …من واسه زندگی و آیندمون همه کار می کنم….تو فقط یه قدم واسم بردار.
بچه بود.
جنون گاوی هم داشت انگار.
هذیان هم می گفت.
اصلا سبحان می متوجه شد چقدر احمق است؟
این حرف ها را پسران نوزده ساله عاشق پیشه هم با تمام مسخرگی هاشان نمی زدند.
این حرف ها از شانش به دور بود.
مردی که برابرم نشسته بود یک مهندس نبود.
انگار یک جوانک خرفت و بی عقل بود که جز هذیان چیزی برای بیان کردن نداشت.
فکر می کرد باید با من مثل بچه ها برخورد کند.
خرم کند.
و من عین گاو قبول کنم حرف هایش را.
به خدا که این مرد یک احمق بالفطره بود.
– دیوونه ای…درک کردم…خیلی دیوونه ای…دیگه نیازی نی ثابت کنی.
کوله ام را روی دوشم انداختم و برخاستم و دست مژده را کشیدم تا پیم بیاید.
– دنیا…
پوزخند زدم.
آوایش هم آزاردهنده بود.
مژده گفت : خدایی کم عقله…عین بچه ها…اصن از همون اولش به قلبم نمی قرار گرفت…یه جو عقل نداره….وعده سر خرمن میده.
– بی خیال….در موردش حرف نزنیم.
– دنیا شر نشه برات…این دیوونه است.
– جراتشو نداره.
– امیدوارم
مادام را بوسیدم و او برایمان آرزوی سلامت کرد.
کنار میثاق در ماشین جای گرفتم و میثاق برای مادام بوقی زد و ماشین را به راه انداخت.
داشتیم برمی گشتیم پیش خانوادمان.
تا من خداحافظی کنم.
هنوز هم بابا و مامان با حرکت کردن من مخالف بودند.
باباحاجی ولی می اظهار کرد کسی حق ندارد در زیستنمان دخالت کند.
می اضافه کرد اگر میثاق صلاح در حرکت کردن من مشاهده کرده حتما درست است.
همیشه میثاق را قبول داشت.
– ساکتی.
– چی بگم؟
– مژده اظهار کرد…
– آره سبحان اومده بود پیم…خودم هم جوابشو دادم.
– فریبا هم امروزگار صبح اومده بود سراغ من.
نگاهش کردم.
لب هایم جمع شده بود و دیده هایم باریک.
فریبا بهشدت هم غلط کرده است.
– چرا این جوری نگاه می کنی؟
صاف قرار گرفتم و نگاهم را دادم به جاده های تاریک.
– من که طوری نگاه نمی کنم.
– آره مشخصه.
حرصم گحرکت کرد.
می تمایل داشت مچ مرا بگیرد؟
عمرا.
– خودت هم می دونی واسم مهم نیست.
– هست.
– نیست.
– گیرم که نیست اما خب من واسه کودک درون فضولت میگم که فریبا تموم شد.
ابرو بالا انداختم و پوزخند زدم.
– می دونی دنیا ؟…اصن از اولش هم فریبایی نبود….فریبا یه شانس بود که من بتونم امتحانش کنم…نمیخوام مقصر بدونمش…اما من با اون اشتباه زیاد داشتم…به خاطر اون اشتباه زیاد کردم…اما تموم شد.
– بد تموم شد…تو بد تموم کردی…می دونی میثاق؟…هی قلبم میخواد ببخشمت…هی میگم… بابا بی خیال ، حیاتو به خودت تلخ نکن…اما می دونی؟…نمیشه…بهشدت سخته.
– من اون یاد رو پاک می کنم دنیا…قول میدم اون خاطره رو از ذهنت پاک کنم.
– چطور میخوای پاک کنی وقتی لحظه به لحظش ، شده آینه دقم؟
کف دستم را گرفت.
به لب برد و بوسید.
و انگار قلب من جایی مبان گرمای لب هایش تپش زد.
– پاکش می کنم…همشو…همشو پاک می کنم…پاک می کنم تا بعدش زیستنمون قشنگ بشه… دنیا من ناامید نمیشم…حالا که برای منی دیگه برای من می مونی…جهان من واقعا ناامید نمیشم…حالا دیگه هیچی نیستم…خودمم….حالا همه چی از دستم راهی شده….اما دلم به تو که قرص باشه همه چی حله.
– میثاق بحث تکراری نکنیم.
– چه بحثی دوس داری؟
– شرکت سرمدی چطوره؟
– افتضاح…ولی گروه حرفه ای داره…حقوقش هم خوبه…اما خب سخته واسم…سر وقت حرکت کردن…سر وقت اومدن…شدم یه پا کارمند وظیفه شناس.
خندیدم و گفت : راحتی؟…خسته میشی همش نشسته…صنقلبیو درس کن دراز بکش.
حرفش را گوش دادم دراز کشیدم و او گوشه ای نگه داشت و پتویی از صنقلبی عقب روی تنم انداخت.
– خوشگل شدی.
بی مقدمه و بعد از چند لحظه خاموشی گفت.
پس از چند لحظه خاموشیی که من در میانش به نیمرخش خیره بودم.
– چی؟
– دلبر شدی…تپل تر شدی زیبا تر شدی.
نیم خیز شدم یک دفعه.
– تو هم فهمیدی؟
– چی؟
– تو هم درک کردی چاق شدم؟
نمی خبر داشت توجهش را به صورت ماتم زده من بدهد یا به رانندگیش.
– خب معلومه تپل شدی…از اون تپل با نمکا…لپات بیرون زدن.
– همه می فهمن تپل شدم؟
– نه بابا…فقط وقتی بهت توجه بشه.
یعنی به من توجه می کرد؟
خب مژده هم که بیان کرده بود.
البته که مژه از آن قسم آدم ها بود که تغییرات را زود به زود حس می کرد.
پس میثاق به من توجه می کرد؟
نه بابا…
– یعنی میگی مامان اینا می فهمن؟
– نه فکر نکنم…بفهمن هم خب بعضی تازه عروسا تپل میشن دیگه.
هینی کشیدم.
این هم برای من وقت شوخی پیدا کرده بود.
– بی ادب.
– تو ذهنت منحرفه به من ربطی نداره.
پر حرص مشت به بازویش کوبیدم و او ابرو بالا انداخت.
قلبم تنگ شد.
یکهو قلبم برای خودمان قبل از آن شب تنگ شد.
چقدر خوب بودیم.
چقدر همدیگر را می خنداندیم.
چقدر با هم فلافل خوردیم.
چقدر با هم بندری پختیم.
چقدر به هم نزدیک بودیم.
– چی شد؟
– قلبم هوس بندری کرد.
– دکترت میگه خوب نی.
– آره راس میگه واسه بچه خوب نیس.
– بچه…
با پوزخند گفت.
– میثاق من دوسش دارم…بهشدت این بچه ای که با تمسخر میگیو دوس دارم…پس تو خلوتت حستو به این بچه ابراز کن.
– تو منو دوس نداری…بعد بچه ای که از منه رو دوس داری؟
حرفش یک لحظه ماتم کرد.
واقعا چرا؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜