رمان رهایی یک لبخند پارت ۳

درست وقتی که تبسم می خواهد روی مبلی جای بگیرد، باراد را می بیند که از پله ها پایین می آید. او تی شرت جذب طوسی رنگی به همجاده یک شلوار راحتی به تن دارد، با مشاهده کردنش مضطربی به دل تبسم هجوم می آورد و از او نگاه برنمی دارد. باراد همانطور که به مهسا نزدیک می شود تبسم عمیقی می زند و می گوید: به به چشمِ همگی روشن، خانم کوچولو هم که بالاخره اومد!
او حتی لحظه ای هم به تبسم نگاه نمی کند.
باراد- خوبی؟ سرت که گیج نمی ره، هان؟
مهسا تبسمزنان نگاهش می کند.
– نه…حالم خوبه.
باراد- خب…خداروشکر.
این را می گوید و سپس روی مبلی در کنار بردیا می نشیند. طولی نمی کشد که الهه خانم هم به جمع می پیوندد و در کنار همسرش جای می گیرد.
مهران- ببینم دخترم؟ تو این مدت بسیار خونه عوض کرمشاهده کرد؟ آخه من یکی دوبار آدرستون رو پیدا کردم ولی هربار که اومدم شما از اونجا رفته بومشاهده کرد.
تبسم نفس عمیقی می کشد، سپس به آرامی می گوید: بله… بسیار خونه رو عوض می کردم، بعضی وقت ها پول کم داشتیم و بعضی وقتاهم صاحبخونه می اظهار کرد باید پاشیم.
مهران آهی با حسرت می کشد.
– من برای پیدا کردنتون خیلی تلاش کردم ولی بی فایده بود هربار که یه آدرس به سختی پیدا می کردم متوجه می شدم شما اونجا نیستید و بار دیگر به نقطه ی اول برمی گشتم.
الهه خانم به سرعت می گوید: مهم اینه که الان اینجان، پیش ما…دیگه همچی تموم شد.
مهران که گویی برای سال هایی که از کف دست رفته همچنان دلگیر است،به سختی سری تکان می دهد و تلاش می کند به خودش مسلط باشد سپس رو به مهسا می گوید: مدرسه ات کجاست عزیزم؟
مهسا- نزدیک خونه بود.
مهران- پس باید عوضش کنم زیرا دیگه نمی تونی بری اونجا.
نیک زادِبزرگ همچنان با نگرانی به تبسم خیره است، حرف مهران که تمام می شود، رو به تبسم می گوید: تو دانشگاه حرکت کردی دخترم؟
تبسم از متوجه شدن کلمه ی دخترم از زبان این مرد خوشش نمی آید و به سرعت اخم محوی روی صورتش می نشیند و بی آنکه به سمتش برگردد می گوید: وقتی مولین و بابا تصادف کردند من مجبور بودم کار کنم…بعد از دیپلم دیگه درس نخوندم.
این را که می گوید به سرعت چهره ی مهران و نیک زادبزرگ درهم می شود. الهه خانم که متوجه غم آن ها می شود به سرعت می گوید: تبسم هنوز خیلی وقت داره درس بخونه…سنی نداره! درست نمی گم مهران جان؟
مهران- آره…حتماً همینطوره.
سپس به تبسم نگاه می کند و با پریشانی می پرسد: کجا کار می کردی؟
به‌یک‌باره تپش دل تبسم شدت می گیرد، سرش را به زیر می اندازد و لب هایش را روی هم فشار می دهد. حرف باراد در ذهنش تکرار می شود«جاده راحتی رو برای پول درآوردن انتخاب کرده بودی!» سنگینی نگاهش را به خوبی احساس می کند، در نهایت طاقت نمی آورد و نگاهش می کند. باراد با اخم های درهم کشیده مستقیماً نگاهش می کند و منتظر پاسخ اوست! سخن گفتن زیرنگاه باراد برای تبسم سخت است پس از لحظاتی با صدای ضعیفی می گوید: بابا توی یه شرکت خصوصی کار می کرد، رییس بابا تو مراسم تشییع، وقتی وضعیت مارو متوجه شد بهم پیشنهاد کرد تو شرکتش منشی شم..اون خیلی آدم خوبی بود، ۴ سال اونجا بودم، بعد از اون هم تو یه فروشگاه کار می کردم.
این دختر، نوه ی نیک زادبزرگ است، کسی که تمام خانواده و اجدادش ثروتمند بوده اند و حیات آبرومندی داشته اند… با گوش دادن اینکه او مجبور به کار کردن شده است آن هم در سن کم، چهره ی نیک زادبزرگ درهم فرو می رود. خودش را مسبب سختی های نوه اش می داند و اکنون نمی تواند بیش از این چیزی از رنج هایش را بشنود، طاما نمی کشد که ویلچرش را به حرکت در می آورد و از جمع آن ها دور می شود.
مهران حرکت کردن پدرش را می نگرد، او که دور می شود رو به مهسا و تبسم که متعجبانه نگاهش می کنند، می گوید: پدربزرگتون تو وضعیت روحیه مناسبی نیست….چند وقته که بسیار افسرده است…معمولاً از اتاقش بیرون نمی یاد، امروزگار هم بخاطر شما از اتاقش قلب کَند.
لحظه ای خاموشی می کند و تبسم محوی می زند.
– همه ی ما به زمان احتیاج داریم…مطمئنم همه چیز به مرور مدت درست می شه.
حرفش که تمام می شود الهه خانم همانطور که از جایش برمی خیزد رو به آن ها می گوید: به‌شدت خب اجازه بمتوجه شد دخترها برن اتاقاشون رو ببیند و وسایلشون رو جابه جا کنند وقت برای حرف زدن زیاد هست….پاشید دخترها بهاره اتاقتون رو بهتون نشون می ده.
هردو همراه بهاره از آن ها فاصله می گیرند، از پله ها بالا می روند و وارد طبقه ی دوم می شوند. نگاه مهسا از آنجا که به بزرگی طبقه ی اول است، برداشته نمی شود، دور تا دور آن جادهروها و اتاق های زیادی را می بیند و در آنجا هم مبلمان و نشیمن دلربایی وجود دارد. همانطور که در کنار بهاره و خواهرش قدم برمی دارد، می گوید: خونتون بسیار قشنگه!
بهاره- اینجا دیگه خونه ی شما هم هست.
مهسا تبسم عمیقی می زند سپس می پرسد: تو چند سالته؟
بهاره به تبسم اشاره می کند.
– من هم سن آبجیتم.
مهسا- دانشگاه هم راهی شدی؟
بهاره- الانم دانشجوام، دندونپزشکی می خونم.
مهسا- چه خوب.
تبسم بی تفاوت به صحبت های آن دو ذهنش درگیر روزهایی است که در این خونه پیش رو دارد و نمی داند چگونه آنجا و در بین این خانواده حیات کند، بازهم به خودش نهیب می زند، باید در اامان فرصت با باراد صحبت کند. وارد اامان جادهرو می شوند که چند اتاق در آن وجود دارد، بهاره پشت در بزرگی متوقف می شود.
– این اتاق توعه تبسم.
در اتاق را باز می کند و به داخل اشاره می کند.
– اتاقت سرویس و حمامم داره.
او به ملایمی به اتاق نزدیک می شود و نگاهی به داخلش می اندازد، آن اتاق به اندازه ی تمام منزل ی کوچک خودشان است، تخت بزرگی به رنگ بنفش در رأس آن گذاشته شده که با رنگ یاسی پرده های پنجره و قالی کف اتاق و کاناپه ای که گوشه ای از اتاق است، همخوانی دارد، یک طرف آن کمددیواری های سفید رنگی قراردارد و درست روبروی تخت میزتوالت و آیینه قدی کنده کاری شده ای به دیوار نصب شده است.
بهاره- وسایلت داخل اتاقته، برو وسایلت رو جابه جا کن منم اتاق مهسارو بهش نشون می دم.
تبسم سری تکان می دهد و داخل اتاق می شود، در را پشت سرش می بندد و نگاه دیگری به اطرافش می اندازد هیچکدام از آن وسایل رفاهی نمی تواند احساس خوبی به او بدهد و همچنان پریشان است. به آرامی روی تخت می نشیند، آنقدر نرم است که به سرعت در آن فرو می رود. کف دستی به روتختی ابریشمی نرمش می کشد و به آهستهی خودش را روی تخت می اندازد. بازهم تمام مسایلش در ذهنش می آید، از اینکه بارها به آن ها بیندیشد خسته می شود، پلک های داغ و تب دارش را روی هم می گذارد تا شاید کمی بتواند آهستهش بگیرد، طولی نمی کشد که سیاهی او را در خود فرو می برد و به خواب می رود.
بین خواب و بیداری گم شده است، در میان کابوس هایش صوتی مهسا را نزدیک به خودش می شنود.
مهسا- چیزی نیست…گاهی اینطوری می شه بعدش خودش خوب می شه!
بهاره- یعنی چی؟! نمی فهمم چی می گی…نمی شه که الکی اینطوری شه! به‌شدت تب داره….من می رم به داداشم می گم بیاد معاینه اش کنه!
مهسا- نه… اینکارو نکن عمو خیلی نگران می شه.
بهاره- دلواپس نباش یه جوری به داداشم می گم که بابام متوجه نشه.
طاما نمی کشد که یک‌باره صدای بازو بسته شدن در اتاق می آید، به سرعت دیده هایش را باز می کند و همزمان روی تخت می نشیند.
مهسا کمی شکه می شود.
– وای هراسیدم، چرا اینطوری پا می شی؟!
هنوز هم ترمتوجه شد دارد که آوای بهاره را شنیده باشد.
تبسم- با کسی حرف می زدی؟
مهسا- آره…بهاره!
با شنیدنش مضطرب می شود.
– پس کجا حرکت کرد؟!
مهسا- رنگت بسیار پریده آبجی، اونم به پیشونیت که کف دست زد متوجه شد تب داری اظهار کرد می ره داداشش رو آوا کنه تا معاینه ات کنه!
چیزی نمانده نفسش بند بیاید، آوای تپش دلش را به وضوع می شنود با چهره ی پریشان به مهسا نزدیک می شود.
– چرا گذاشتی بره؟! برو جلوشو بگیر…
مهسا متعجبانه نگاهش می کند، نمی تواند قلبیل ترس و وحشتش را درک کند.
مهسا- دلواپس چی هستی؟ چیزی نشده که!
چیزی نمانده اشک های تبسم سرازیر شوند با تضرع می گوید: خواهش می کنم برو جلوشو بگیر… برو دیگه آبجی!
او به سمت در می رود.
– بسیار خب باشه… الان می رم.
از فکر روبه رو شدن با باراد ترس تمام وجود تبسم را گراهی شده است، وقتی تا این اندازه از روبرو شدن با او واهمه دارد پس چگونه می تواند صحبت کند؟! هرچه بود در آن لحظه نمی خواهد باراد را ببیند.
طولی نمی کشد که به‌یک‌باره در اتاق زده می شود، به سرعت سرش را می چرخاند و بهت زده به در خیره می شود. هیچ عکس العملی نشان نمی دهد و چیزی نمی گوید پس از لحظاتی در به آرامی باز می شود و چهره ی باراد نمایان می شود. تبسم او را که می بیند با ترس و دلواپسی از روی تخت قد بلند می شود. باراد داخل می شوند و در را پشت سرش می بندد.
باراد- چی شده؟
آب گلویش را قورت می دهد و به زمین خیره می شود.
– هیچی!
باراد به سمتش می آید و درست روبرویش می ایستد، لحظاتی نگاهش می کند و سپس پشت کف دستش را به سمت پیشانی اش می آورد، تبسم وحشت زده سرش را به عقب می برد و به او خیره می شود.
– من…من حالم خوبه، چیزیم نیست.
باراد با دقت به چهره ی رنگ پریده اش نگاه می کند و سپس با اخم های درهم کشیده می گوید: بسیار خب…من اهمیتی نمی دم حالت چطور باشه… اومدم یه چیزی رو بهت بگم! تو از این به بعد قراره اینجا زیستن کنی و جزیی از خانواده ی ما باشی، اینجا…توی این خونه… حق نداری هرکاری که دوست داشتی بکنی…
مکثی می کند و انگشت اشاره اش را به نشانه ی تهمشاهده کرد به سمت او می گیرد.
– هیچکس نباید چیزی در مورد تو بدونه! اگه کسی…یه روزگار حتی اتفاقی متوجه بشه که تو چیکاره هستی من تورو مقصر می دونم و اگه دست از پا خطا کنی یا کوچیکترین اشتباهی ازت سربزنه باورکن…
دوباره مکث می کند و همانطور که دندان هایش را روی هم فشار می دهد، کمی بیشتر به صورت وحشت زده ی تبسم نزدیک می شود.
– باور کن من… بدترین آدمی می شم که در تمام طول عمرت خواهی دید! پس مراقب راهی شدار و کارهات باش زیرا از این به بعد من حواسم بهت هست!
از این فاصله ی نزدیک تبسم حتی توان نفس کشیدن را هم ندارد، به دودیده مشکی باراد خیره است و حتی کوچکترین تکانی نمی خورد، نفرت را در تمام اجزای صورتش می بیند. لحظاتی می گذرد تا اینکه او با قدم های کشیده از اتاق خارج می شود.
نفس عمیقی می کشد و دیده هایش را روی هم می گذارد.لرزش را در تمام اعضای بدنش احساس می کند. حرف های او را برای خودش تکرار می کند، باورش نمی شود او نمی خواهد حقیقت را به کسی بگوید؟ این چطور ممکن است؟! یعنی از این پس را نیاز نیست نگران باشد؟! بی شک او به پدر و پدربزرگش می اندیشد، به آبروی خانواده ی نیک زاد می اندیشد… جز این قلبیلی ندارد که بخواهد حقیقت را از همه پنهان کند اما برای تبسم فرقی نمی کند به چه دلیل می خواهد این کار را کند تنها این مهم است که هیچکس چیزی نداند.
با این افکار ناگهان احساس خوبی به سراغش می آید، نفس عمیقی می کشد و به سمت پنجره ی اتاقش می رود، پرده حریر را کنار می کشد و به حیاط زیبای خانه خیره می شود؛ درختان تنومند و سربه فلک کشیده آنجا را تبدیل به یک باغ زیبا کرده است، تمامشان در این فصل پاییزی به رنگ زرد دروارد شده اند و نیم بیشتر برگ های آن ها روی زمین ریخته اند، پیرمرد سالخورده ای با لباس های گرمی که به تن دارد مشغول سروسامان دادن به آن باغ است.
پس از دقایقی مشغول چیدن لباس هایش در کمدها می شود، کارش که تمام می شود به حمام بزرگی که در اتاقش است، می رود و دوش می گیرد. از حمام که خارج می شود حالش کمی بهتر می شود و تبش پایین آمده است پس از اینکه لباس هایش را تنش می کند جلوی آیینه می ایستد و موهایش را خشک می کند طاما نمی کشد که در اتاقش به آهستهی باز می شود و چهره ی مهسا نمایان می شود.
مهسا- ببخشیدآبجی… رفتم جلوی بهاره رو بگیرم ولی دیر شده بود.
سرش را به چپ و راست تکان می دهد و هم مدت می گوید: اشکالی نداره.
حداقلش این بود که حالا درک کرده بود در ذهن باراد چه می گذرد، این آنقدمسیرم بد نبود!
مهسا لبخند عمیقی می زند.
– الان بهتری؟
تبسم- آره خوبم.
مهسا- وقت ناهاره همه پایین منتظر ما هسشتاب‌زده.
تبسم لحظه ای به او خیره می شود و سپس می گوید: از اینکه اومدیم اینجا…خرسندی؟
مهسا- معلومه، حیاتمون تغییر کرده این آرزوی همیشگی ام بود…دیگه از اون زندگیه سخت خسته شده بودم. شادم که حالا ماهم صاحب خانواده ایم و دیگه تنها نیستیم، خوشحالم که دیگه نیاز نیست تو برای مخارجمون سختی بکشی!
تبسم سری تکان می دهد و در ذهنش به او غبطه می خورد، کاش می توانست مانند مهسا به سادگی احساس خوبی پیدا کند، کاش از بچگی شاهد آن همه سختی نبود و وجودش از خشم لبریز نبود. در فکر فرو راهی شده است که مهسا می گوید: از بابابزرگ دلخوری؟
سرش را بلند می کند و نگاهش می کند.
– تو اونو مقصر سختی هامون نمی دونی؟
مهسا- نه…بنظرم نباید توهم حس بدی داشته باشی..مگه نمشاهده کردی چطور گریه می کرد؟! عمو بیان کرد حالش خوب نیست و افسرده است این یعنی واقعاً قلب شکسته است و داره عذاب می کشه.
نمی داند واقعاً حق با مهسا است یا نه…واقعا این طور است و او تنها پیرمرد قلبشکسته ایست که برای از کف دست دادن فرزندش به اندازه ی کافی عذاب کشیده است؟ ولی چطور می تواند فراموش کند چه برسر خودش و خانواده اش رسیده است؟
مهسا- نمی یایی بریم؟
سری تکان می دهد و همراه او از اتاق خارج می شود.همانطورکه از پله ها پایین می روند به مهسا می گوید: به من نگفتی دیشامگاه کجا بودی که تصادف کردی؟
مهسا با متوجه شدنش به سرعت دستپاچه می شود، فکری می کند و می گوید: دوستم می خواست بره بازار خرید کنه ازم میل داشت باهاش برم…تو جاده اینطوری شد.
تبسم سری تکان می دهد و دیگر حرفی نمی زند. به طبقه اول که می رسند خدمتکار زنی به سمتشان می آید و آن ها را به سالن سمت چپ راهنمایی می کند در آن سالن مانند سالن اصلی منزل مبلمان زیادی قرار دارد و علاوه برآن میز غذاخوری بزرگی که تمام خانواده دورش قرار گرفته اند. دو صندلی را عقب می کشند و در کنار هم می نشینند.
با رسیدن آن ها همه مشغول غذا خوردن می شوند. همه ی اهل خانه مسرور هسشتاب‌زده، گویی مسایل آزرده کننده ی خانواده ی نیک زاد تمام شده و اکنون روزگارهای خوب از مسیر رسیده است، طاما نمی کشد که مهران رو به مهسا و تبسم می گوید: برای فردا شامگاه خودتون رو آماده کنید ، قراره عمه اتون و همه ی فامیل برای متوجه شدن شما بیان!
هردو دیدهی می گویند و همچنان او را نگاه می کنند، مهران پس از مکث کوتاهی ادامه می دهد: عمه اتون برای سفر رفته بود پاریس، وقتی بهش خبردادیم که شمارو پیدا کردیم بسیار تند بلیط رزرو کرد که بیاد…. فردا برمی گرده تهران.
تبسم حرف او که تمام می شود سری تکان می دهد و آهسته و به‌آرامی مشغول غذا خوردن می شود، در هیچکدام از بحث های آن ها شرکت نمی کند. لحظاتی بعد الهه خانم می گوید: دخترها؟ امروزگارعصر آماده باشید که باهم بریم بازار، می خوام خرید کنیم.
به سرعت چهره ی مهسا و بهاره شاد می شود اما تبسم هیچ نمی گوید. طاما نمی کشد که از غذا دست می کشد، مهران نگاهش می کند.
– تو که چیزی نخوردی عزیزم؟
تبسم- سیر شدم ممنونم.
مهسا در ادامه ی حرفش می گوید: آبجی همیشگی کم غذا می خوره.
از این حرفِ مهسا خوشش نمی آید، اصلا نمی خواهد توجه کسی را به سمت حال و احوال خودش جلب کند با این حال نیک زاد بزرگ همچنان او را زیر نظر دارد!
درست وقتی همه از میز فاصله می گیرند تبسم هم تشکر می کند و از آن ها فاصله می گیرد. به اتاقش باز می گردد و اکنون که از منظره ی حیاط خانه خوشش وارد شده صنقلبی میزتوالتش را برمی دارد، پشت پنجره می نشیند و به بیرون نگاه می کند.نیم ساعتی در همان حال است تا اینکه در اتاقش زده می شود، به سرعت به در خیره می شود و با صوتی ضعیفی می گوید: بفرمایید.
در باز می شود و چهره ی خدمتکار زنی نمایان می شود.
– ببخشید که مزاحم استراحتتون شدم، آقای نیک زادبزرگ با شما کار دارند، بیان کردن برید اتاقشون!
با دلواپسی به او خیره می شود، نمی داند پدربزرگش چه کاری می تواند داشته باشد؟ نکندبازهم می خواهد در مورد زیستن شان بپرسد؟ و یا شاید می خواهد در مورد پدرش چیزی بداند، در هرحال هرچه که بود علاقه ای به مشاهده کردن و صحبت کردن با او ندارد. صوتی خدمتکار او را از فکر بیرون می کشد.
– من اتاقشون رو بهتون نشون می دم.
سری تکان می دهد و به هممسیر خدمتکار از اتاق خارج می شود. از پله ها پایین می روند و به سالن سمت چپ می روند و وارد راهروی بزرگی می شوند که در انتهای آن پشت در بزرگی متوقف می شوند. آن زن به در اشاره می کند.
– همینجاست.
تشکر می کند و پس از اینکه خدمتکار دور می شود به آرامی در می زند، طاما نمی کشد که آوای نیک زاد بزرگ می آید.
– بفرمایید.
تبسم در را باز می کند و به آرامی داخل می شود، اتاقی بزرگتر از اتاق خودش روبرویش قرار می گیرد، تخت بزرگ دونفره ی سلطنتی طلایی رنگی در راس آن قرار دارد، دو ستون در وسط اتاق قرار دارد و یک کف دست کاناپه ی قهوه ای رنگ در یک طرف آن گذاشته شده است. در کنار صنقلبی راحتی قهوه ای رنگی میز کوچکی وجود دارد که گرامافون طلایی رنگی رویش گذاشته شده است. نگاهش روی قسمتی از دیوار ثابت می ماند، با گچ بری های زیبا قسمتی از دیوار به شکل قاب بزرگی کنده کاری شده است و درون آن تعداد زیادی قاب عکس نصب شده است. روبروی آن می ایستد و به تصویر زنی با چهره ی مهربان و نگاه زیبا خیره می شود،چشم های درشت عسلی رنگش به مانند چشم های عمویش است، در این تصویر هم می توان بزرگی همسرنیک زاد را متوجه شد. این زن مادربزرگ اوست، همان مادری که بارها پدرش از خوبی و مهربانی اش سخن بیان کرده بود.
– این عکس مادربزرگته!
به سرعت به عقب برمی گردد، نیک زادبزرگ با فاصله ی کمی پشت سرش است.
نیک زاد- اون همسربه‌شدت خوبی بود و همینطور مادر فوق العاده ای برای بچه هامون بود…
مکثی می کند و پس از لحظاتی ادامه می هد: آرزوم بود روزی که خبر فوت مهردادو متوجه شدیم منم همجاده اون از این جهان می حرکت کردم… ولی انگار من محکوم شدم به اینکه زنده باشم و عذاب بکشم…
خاموشی می کند، بغضش را فرو می خورد.
– اینکه ببینم نوه هام، دوتا دختر تنها دور از خانواده و بی حمایتند اما هیچ کاری نمی تونم بکنم.. پسرم رو حتی برای آخرین بارم نتونستم ببینم و حالا بعد از کف دست دادنش هنوزم زنده ام…
تبسم با گوش دادن حرف هایش به شدت کلافه می شود آخر برای چه آن چیزها را می گوید؟ چرا گذشته را یادآوری می کند؟ می خواهد عمق ناراحتی اش را نشان بدهد؟ ولی این برای تبسم اهمیتی ندارد.
نیک زاد- پدرت در مورد من چی بهت اضافه کرده؟
اخم هایش درهم کشیده می شود.
– برای شما چه فرقی می کنه؟
نیک زاد- معلومه که برام فرق می کنه دخترم… چون تو نگاهت می بینم که منو مقصر می دونی و حس خوبی نسبت به پدربزرگت نداری!
با آن دخترمی که می گوید خشم تمام وجود تبسم را فرا می گیرد بار دیگر به یاد تمام سختی هایش می افتد، همانطور که دندان هایش را روی هم فشار می دهد، به سمت در اتاق مسیر می افتد.
– به من نگید دخترم
همینکه می خواهد از کنارش بگذرد، نیک زادبزرگ کف دستش را می گیرد.
– نه..صبر کن… می دونم چه حسی داری؟ تو دخترِبزرگ پسرمی حتماً حیات سختی داشتید و تو بیشتر از خواهرت شاهدش بودی… اما تو می دونی پدرت برای کاری که کرده بود هیچوقت ازم عذرخواهی نکرد من یه پدرم اگه فقط یه بار برمی گشت و می بیان کرد بابا منو ببخش من اونو می بخشیدم…. بااینکه آبروی من حرکت کرده بود…
تبسم نمی تواند خودش را کنترل کند با چشم های پر از اشک نگاهش می کند.
– برای چی اینا رو به من می گید؟ برای من اهمیتی نداره در مورد غرور شماو پدرم بدونم ولی آره شمارو مقصر می دونم… مقصر بدبختی خودم و خانواده ام، مقصر حیات سختم… من اگه اینجام فقط بخاطر عمومه و بهتره بدونید…
نفس عمیقی می کشد، هموقت اشکهایش روی گونه هایش سرازیر می شود.
– امکان نداره ببخشمتون آقای نیک زادِبزرگ! تنفر منو فراموش کنیدو همچنان برای آبرویی که حفظ کردید خرسند باشید.
خودش هم نمی داند چگونه می تواند با بی رحمی با این پیرمردِ بغض کرده، سخن بگوید. نیک زاد هم اشک هایش سرازیر می شود ولی همچنان دست تبسم را محکم گراهی شده است.
نیک زاد- منو اینطوری صدا نزن دخترم، من پدربزرگتم… باشه من مقصرم…می دونم بیشتر از هرچیزی به آبروم اندیشیدم اما پدرت، اون هم اشتباهات زیادی داشت…منم اشتباه کردم ولی می دونی چند سال بخاطرش عذاب کشیدم؟ تک تک روزگارهایی که دنبال تو و مهسا بودم برام مثل سالها طولانی می گذشت….تونمی دونی برای یه پدر چقدر سخته از بچه هاش دور باشه اما حالا تو الان اینجایی همین مهمه…!
تبسم با خشم و عصبانیتی که لحظه به لحظه بیشتر می شود، کف دستش را از کف دست او بیرون می کشدو در دیده هایش خیره می شود.
– نوش دارو پس از مرگ سهراب؟! اینی که جلوتون توقف کرده یه مرُده ست…یه مُرده…!
نیک زادبزرگ با متوجه شدن این جمله مات و مبهوت به او خیره می شود. منظور حرفش را نمی داند…مگر چه حیات ای داشته که خودش را یک مُرده می داند؟! مگر تا چه اندازه زیستن برایش سخت بوده است؟ کاش می توانست زمان را به عقب برگرداند…این بار آن زن اروپایی را به عنوان عروسش می پذیراهی شد و پسرش را از خودش طرد نمی کرد در آن صورت امکان نداشت حیات سختی نصیب نوه هایش بشود.
تبسم همانطورکه اشک می ریزد در را باز می کند و دوان دوان از اتاق دور می شود از پله ها بالا می رود و در اتاقش را باز می کند، داخل می شود و با بی تابی روی تخت می نشید. آبرو…آبرو… از این کلمه متنفر است…دندان هایش را روی هم فشار می دهدو اشک می ریزد..از غرور نیک زادبزرگ متنفر است، از غرور و آبروی خانواده ی نیک زاد متنفر است.دو کف دستش را روی صورتش می گذارد و با بیتابی هق هق می کند. لحظاتی می گذرد که به‌یک‌باره کسی درست کنارش می گوید: اینجا چیکار می کنی؟!
بامتوجه شدن این صوت شکه می شود، دست هایش را برمی دارد و با دهان باز به باراد که درست کنارش از حرکت ایستاده است، نگاه می کند سپس از جایش برمی خیزد و متعجبانه به اطراف اتاق نگاه می کند. تمام وسایل آن اتاق متفاوت هسسریع کم کم چیزی از ذهنش عبور می کند، اتاق را اشتباه آمده است؟! چطور متوجه نشده بود که به کدام اتاق رسید؟ نگاهش را از اتاق می گیرد و به خود باراد خیره می شود؛ او حوله ی حمام به تن دارد و با جدیت به تبسم خیره است، اشکهایش را پاک می کند و با آوای ضعیفی می گوید: ببخشید… من…اندیشیدم اومدم توی اتاق خودم.
باراد خونسردانه فاصله می گیرد، جلوی میزتوالتش می ایستد و مشغول خشک کردن موهایش می شود.
– اتاق تو درست کنار اینجاست!
لب هایش را روی هم فشار می دهد و خودش را سرزنش می کند، آخر چرا به اتاق دقت نکرد. سرش را به زیر می اندازد، زیرلب ببخشیدی می گوید و از اتاق خارج می شود.
در اتاق کناری را باز می کند و ابتدا نگاه دقیقی به داخلش می اندازد، وقتی مطمئن می شود اتاق خودش است با خیالی آسوده داخل می شود. بی اختیار نگاهی به دیوار سمت چپش می اندازد…از فکر اینکه اتاق باراد درست کنار اتاقش است پریشان می شود…زیرلب زمزمه می کند: خدایا…خواهش می کنم منو ازش دور نگه دار… اصلا نمی خوام نزدیک به اون باشم!
دقایقی طول می کشد تا اینکه می تواند ملایم بگیرد.
بعد از ظهر که از راه می رسد همجاده زن عمویش، بهاره و مهسا در ماشین می نشینند و راننده آن ها را به مرکز خرید می برد. خرید انواع و اقسام لباس ها، مانتوها و کیف و کفش های زیبایی که روزگاری برایشان کف دست نیافتنی بود احساس خوبی به مهسا می دهد ولی هیچ تأثیری روی حال تبسم نمی گذارد، دو ساعتی می گذرد تا اینکه خریدشان تمام می شود و به منزل باز می گردند.
برسر میز شام تنها کسی که در جمع دیده نمی شود باراد است، همه با لذت و آرامش همانطور که صحبت می کنند، غذا می خورند. تبسم درنهایت به اتاقش می رود و مثل همیشه نیمه های شب به سختی می تواند بخوابد.
فصل نهم
بازهم صوتی زنگ موبایلش خواب را از نگاه هایش می گیرد، با چشم های نیمه باز موبایلش را از روی میزی که آباژور روی آن قرار دارد برمی دارد و نگاهی به صفحه اش می اندازد، با متوجه شدن آن نام نفرت انگیز چشم هایش را کاملاً باز می کند و با ترس و نگرانی روی تخت می نشیند. بی اختیار لرزش را در تمام اعضای بدنش احساس می کند، به خودش نهیب می زند.
– آروم باش…سیاوش دیگه نمی تونه اذیتت کنه..اون که نمی دونه تو کجایی، اون دیگه از حیاتت بیرون رفته، نباید بترسی.
کمی آهسته می شود، تماس را رد می کند و موبایلش را روی بیصوت می گذارد، چندین بار نفس عمیق می کشد تا اینکه به خودش مسلط می شود سپس نگاهی به ساعت دیواری می اندازد، ساعت ده صبح را نشان می دهد. پس از اینکه دست و صورتش را می شوید تنیک و شلوار دلربایی به تن می کند و مانند همیشگی موهایش را با گیرمویی جمع می کند وسپس از اتاق خارج می شود. همانطور که به طبقه ی اول می رود نگاهی به اطراف منزل می اندازد، به جز خدمتکارها هیچکس را در خونه نمی بیند.
خدمتکار زنی به سویش می آید و او را به سمت میزصبحانه مسیرنمایی می کند، همانطور که به آنجا نزدیک می شود متوجه زن عمویش می شود که برسرمیز جای گرفته است و صبحانه می خورد، روبرویش می نشیند.
– صبخیر زن عمو
الهه خانم- صبخیر عزیزم، خوب خوابیدی؟
– بله ممنون
الهه خانم به قوری چای که در کنار تبسم است، اشاره می کند.
– برای خودت چای بریز عزیزم.
فنجانی را برمی دارد و همانطور که چای می ریزد، می پرسد: بقیه کجان؟ کسی رو نمی بینم.
او تبسم عمیقی می زند.
– معمولاً صبح ها کمتر کسی تو خونه پیدا می شه، عموت مهسا رو برده که تو مدرسه ی جمشاهده کرد ثبت نامش کنه، بردیا راهی شده کارخونه، بهاره هم دانشگاست…باراد هم فکر می کنم صبح بسیار زود اومده باشه خونه و الان خواب باشه آخه دیشامگاه بیمارستان بود. پدربزرگت هم همونطور که عموت گفت خیلی از اتاقش بیرون نمی یاد و معمولاً تو اتاقشه! خب…کسی رو از قلم ننداختم؟
سرش را به چپ و راست تکان می دهد.
– نه… فکر نمی کنم.
الهه خانم خنده ای می کند و سپس صبحانه شان را می خورند. دقایقی می گذرد که متوجه عمویش می شود که داخل منزل می شود و با مشاهده کردن آن ها به سمتشان می اید، همانطور که در کنار تبسم می نشیند، می گوید: سلام خانوما، صبخیر
الهه خانم- سلام عزیزم… خوش اومدی، مهسارو ثبت نام کردی؟
مهران- بله…الان هم سرکلاسشه!
این را می گوید و سپس دستی به موهای تبسم می کشد.
– تو خوبی عزیزم؟
تبسم- بله عمو ممنون
به سرعت در فنجان چای می ریزد و جلوی عمویش می گذارد، مهران تبسمزنان از او تشکر می کند همان موقع خدمتکاری به الهه خانم نزدیک می شود و می گوید: خانم؟ وقت آرایشگاهتون دیر نشه!
الهه خانم- ای وای…کلاً فراموش کردم، خوب شد گفتی، به راننده بگو آماده باشه.
از جایش قد بلند می شود که مهران می گوید: من می خوام برم کارخونه حاضر شو خودم سرمسیر می رسونمت.
او سری تکان می دهد و از آن ها دور می شود، لحظاتی می گذرد که مهران دستش را در جیبش فرو می برد، کارت بانکی را بیرون می آورد و به سمت تبسم می گیرد.
مهران- این پیشت باشه دخترم، هروقت هم چیزی لازم داشتی به خودم بگو.
تبسم به چهره ی مهربان عمویش نگاه می کند.
– ممنونم عموی مهربونم.
مهران- نیازی به تشکر نیست، این وظیفمه عزیزم.
لحظه ای خاموشی می کندو سپس می گوید: من خوب می فهمم از پدربزرگت غمگینی…می دونم پذیرشش برات سخته ولی ببخشش عزیزم… اون تا همین الان هم بسیار اذیت شده…
با گوش دادن این حرف چهره اش درهم می شود اما هیچ نمی گوید به فنجان چای خیره شده و به دنبال جوابی برای حرف او است. همان موقع باراد روبروی آن ها می نشیند و با تبسمی روی لبش، رو به پدرش می گوید: صبخیر
تبسم سرش را قد بلند می کند و نگاهش می کند، دیده هایش کمی پُف کرده اند که نشان از بی خوابی اش است، طاما نمی کشد که نگاهش را می گیرد و صبحانه اش را می خورد. مهران تبسمی می زند و مشغول نوشیدن چای می شود. به‌یک‌باره باراد رو به تبسم می گوید: می شه لطفا یه فنجون چای برای من بریزی تبسم؟!
نامش را که از زبان باراد می شنود به سرعت سرش را بلند می کند و نگاهش می کند؛ نگاه مستقیم او آشفته اش می کند به آرامی به نشانه ی مثبت سری تکان می دهد و در فنجان چای می ریزد سپس آن را برمی دارد و به سمتش می گیرد. خودش هم نمی داند چه می شود که کف دست هایش شروع به لرزیدن می کند! چنان می لرزد که از برخورد فنجان با نعلبکی سروصوتیی به پا می شود.
مهران متعجبانه به لرزش کف دست های تبسم خیره می شود…باراد که متوجه نگاه های خیره ی پدرش می شود به سرعت فنجان را از دست او می گیرد. مهران به سرعت کف دست تبسم را می گیرد و با نگرانی می پرسد: خوبی؟ برای چی اینقدر می لرزی؟
خودش را لعنت می کند که باعث نگرانی عمویش می شود، اصلا برای چه اینگونه کف دست هایش می لرزند؟ از باراد هراسیده است؟ فکری می کند و با کف دستپاچگی می گوید: چیزی نیست…فکرکنم یکم فشارم پایینه!
مهران- آخه برای چی؟
باراد به سرعت جواب می دهد: چیزی نیست که بابا…اول صبحه چیزی نخورده قندش پایینه، صبحونه اش رو که بخوره فشارش میزون می شه.
مهران که قانع می شود سری تکان می دهد سپس رو به تبسم می گوید: خب پس صبحانه ات رو کامل بخور!
تبسم سری تکان می دهد و کمی بیشتر از همیشه صبحانه می خورد. لحظاتی طول نمی کشد که الهه خانم به سمتشان می آید.
– من آماده ام عزیزم، بریم.
سپس نگاهی به پسرش می اندازد.
– به به صبخیر گل پسرم
باراد- صبح شماهم بخیر
مهران از سرمیز قد بلند می شود، هردو خداحافظی کوتاهی کرده و از متوجه شده ی آن ها دور می شوند.
اکنون که با باراد تنها شده است، نمی تواند چیزی بخورد ناخنش را روی میز می کشد و امکان ندارد سرش را کشیده کند، تمام مدت حسی دارد که می گوید هرآن ممکن است باراد حرفی تلخی بزند و بازهم پریشانش کند. دقایقی می گذرد، نه …بیش از این نمی تواند در آن هوایی که او نشسته است نفس بکشد و اگر بیش از این بماند، احساس خفگی به او غلبه می کند.
صنقلبی را عقب می کشد و کشیده می شود، بی اختیار نگاهش به باراد می افتد. با دیدنش سرجایش میخکوب می شود! او فنجان چای را با دو کف دستش نزدیک به دهانش گحرکت کرده و به تبسم خیره شده است. پاهایش قفل می شوند و نمی تواند تکان بخورد، در ذهنش تداعی می شود. «خدایا…چرا اینطوری نگاهم می کنه؟ چی از جونم می خواد آخه؟»
لحظاتی طول می کشد که او خونسردانه فنجان را کمی از دهانش دور می کند و به آرامی می گوید: از من می ترسی؟!
بی آنکه جوابی بدهد نگاهش می کند، در اینکه از باراد می ترسد شکی ندارد ولی این ترس به دلیل حقیقتی است که هراس دارد او به زبان بیاورد. خاموشیش که طولانی می شود باراد یک تای ابروهای قد بلندش را بالا می برد.
– خوبه…بهتره ازم بترسی زیرا اینطوری جرات نمی کنی کار اشتباهی کنی!
خدایا این مرد چه می گوید؟ مگر تبسم می خواهد کار اشتباهی کند؟! خدا می داند چگونه قضاوتش می کند و حق زیستن را از او می گیرد. تبسم که از این موضوع اطمینان کامل دارد و می داند دیگر به گذشته باز نخواهد گشت پس قلبیلی ندارد از او بترسد، با این فکر پشت می کند و با قدم های بلند از آنجا دور می شود.
تمام مدت را در اتاقش می گذارند تا اینکه ظهر مهسا به خونه باز می گردد و با خرسندی از مدرسه ای که ثبت نام کرده است، می گوید و تبسم روزگارهای شاد خواهرش را که می بیند کمی ساکت می گیرد. چیزی به غروب نمانده و او در خواب است، آوای مهسا را بالای سرش می شنود.
مهسا- آبجی؟ بیدار شو
چشم هایش را باز می کند و نگاهش می کند.
– چی شده؟
او لبخندی می زند.
– چیزی نشده، عمو بیان کرد بیدارت کنم کم کم آماده شی، مهموناشون می یان.
از تخت پایین می آید و همانطور که به سمت دستشویی می رود، می گوید: باشه الان حاضر می شم.
پس از اینکه مجدداً به اتاق باز می گردد از لباس هایی که به تازگی خریده است بلوزو شلواری انتخاب می کند و می پوشد، مشغول شانه زدن به موهایش شده که بهاره داخل اتاق می شود.او جلو می آید و جعبه ی جواهراتی را به سمت تبسم می گیرد.
– اینو پدرم برات خریده! ببین خوشت می یاد؟
آن جعبه را می گیرد و داخلش را نگاه می کند، گردنبند و گوشواره ای دلربا را می بیند که با نگین های براق تزئین شده اند. سری تکان می دهد.
– به‌شدت قشنگه.
بهاره که مشغول چشم دوختن به لباس هایش است پس از لحظاتی می گوید: بلوز سفید بسیار بهت می یاد مخصوصاً این بلوز با این نقش و نگارهای مشکیه زیبا!
تبسم به آرامی تشکر می کند، می خواهد موهایش را ببیند که او مانعش می شود.
– موهات رو باز بذار اینطوری قشنگ تره!
تبسم- نه ببندم راحترم
بازهم می خواهد آن ها را ببندد که بهاره بازهم مانعش می شود، در نهایت به اصرار او موهایش را باز گذاشته و آرایش ملایمی به چهره اش می زند و پس از اینکه گوشواره های جذاب را در گوشش و گردنبند را در گردنش می آویزد همراهش از اتاق خارج می شود.
سالن از آدم های مختلفی پُر شده است و خدمتکارها مشغول پذیرایی هسشتاب‌زده. در کنار بهاره به سمت آن ها می رود، طاما نمی کشد که نگاهش روی زنی ثابت می ماند که مهسا را در آغوش گرفته و اشک می ریزد، بی شک او عمه مینایش است. نزدیکشان که می شوند، بهاره تبسمزنان می گوید: عمه جون؟ اینم از تبسم دخترِبزرگ عمومهرداد
مینا خانم از مهسا جدا می شود و با نگاه هایی اشک آلود به تبسم خیره می شود پس از لحظاتی نزدیکش می شود و او را هم در آغوش می گیرد.
میناخانم- سلام عزیزم… خداروشکر که شمارو می بینم، خداروشکر که حالتون خوبه…بیچاره داداشم… تنها حیات کرد و تو تنهایی هم از دنیا راهی شد….بمیرم واسش که بچه هاش هم چندسال عذاب کشیدند
با متوجه شدن حرف های میناخانم بغض گلوی تبسم را فشار می دهد و به سختی مانعش می شود. دقایقی می گذرد تا اینکه از تبسم جدا می شود، همانطور که از او دیده برنمی دارد در حالیکه تلاش می کند تبسم بزند، اشکهایش را پاک می کند.
– خیلی خب…گذشته ها دیگه گذشته، مهم اینه که همچی تموم شد.
سپس به فرزندانش اشاره می کند و آن ها را معرفی می کند.
– ساناز دختربزرگم، سوگل دخترکوچیکم و سامان پسرم
تبسم سری تکان می دهد و به آن ها سلام می کند، نگاه های خیره ی سولین را روی خودش می بیند که حاضر نیست از او نگاه بردارد، نسبت به این نگاه های خیره احساس تنفر می کند.
پس از آن مهران آن دو را به سمت دیگر اقوامشان می برد و به دیگران معرفی می کند. مینا خانم همچنان به راهی شدن تبسم خیره است و نگاهش از روی او برداشته نمی شود. دخترکوچکش سوگل به سویش می آید.
– وای مولین دقیقاً شامگاهیه عکس مادرشه…انگار خودشه!
میناخانم با اکجاده سرش را به نشانه ی مثبت تکان می دهد.
– آره…درست شامگاهیه اونه، قدِقد بلندش و چهره اش با مادرش مو نمی زنه! همون زن اروپاییه بدقدم که اومدو خونوادمون رو بهم ریخت و داداشم رو از ما گرفت!
دختربزرگش ساناز که تا آن لحظه سکوت کرده است، با تمسخر تبسمی می زند.
– مثل اینکه یه بار دیگه همون زن اروپایی اومده تو این خونه! بعید نیست مثل مادرش بدقدم باشه!
ابروهای مینا خانم به سرعت درهم کشیده می شود.
– هیس…یواش تر، اگه کسی این حرف هارو بشنوه و به گوش پدربزرگ و داییتون برسونه خیلی بد می شه!
سپس لبخند زنان مهسا را نگاه می کند.
– درعوض دخترکوچیکش شبیه خونواده ی خودمونه الهی قربونش بشم!
معرفی ها که تمام می شود تبسم با ببخشیدی از کنارعمو و زن عمویش دور می شود. به سمت میز خوراکی ها می رود و در بین راه نگاهی به مهسا می اندازد؛ او در کنار پدربزرگش نشسته است با او صحبت می کند و می خندد… پدربزرگش هم با لذت پاسخش را می دهد و از شیرین زبانی های مهسا خوشش می آید. تبسم نزدیک میز که می شود بردیا را می بیند، آنجا ایستاده و با موبایلش مشغول صحبت است.
بردیا- می دونم عزیزم ولی چیکار کنم نمی تونم که مهمونیه خونوادگیمون رو ول کنم و بیام!
-….
– عاشقیم؟ لطفاً قهر نکن، باور کن این مهمونی یهویی پیش اومد.
-…
– مرسی گلم، پس…فردا می بینمت خدافظ عزیزم
با شنیدن صحبت های بردیا ابرویی بالا می اندازد، می خواهد لیوان شربتی را بردارد که او به سمتش برمی گردد، متعجبانه نگاهش می کند و می گوید: اِ…دخترعمو؟ تو ازکی اینجایی؟
تبسم- همین الان اومدم.
بردیا- حرف هام رو شنیدی؟
تبسم- نمی تمایل داشتم بشنوم ولی خب گوش دادم دیگه!
او می خندد.
– اشکالی نداره…اما لطفاً به مولینم نگی که همین فردا منو می بره میل داشتگاری!
تبسم- اِ…مگه نمی خوایی باهاش ازدواج کنی؟!
بردیا- چرا می خوام… اتفاقاً به‌شدت هم دوستش دارم اما الان نه… هروقت باراد ازدواج کرد من هم ازدواج می کنم.
تبسم- خب شاید داداشت نخواد ازدواج کنه! اصلا ازدواج تو چه ارتباطی به اون داره؟ این هم یه رسمه؟
بردیا قهقه می زند.
– نه… اما خب نمی خوام زودتر از اون ازدواج کنم….همین روزها مجبور می شه اینکارو کنه دیگه وقتش داره تموم می شه، سی ساله اش شده! تازه مورد ازدواج هم براش زیاد در نظر دارند.
تبسم جوابی به این حرفش نمی دهد و مشغول خوردن شربت می شود، لحظاتی می گذرد که بردیا با عذرخواهی به سمت دیگر سالن می رود. طولی نمی کشد که کسی از پشت سرش کف دستش را روی شانه اش می گذارد و هموقت می گوید: پس تو هم سن بهاره هستی آره؟
متعجبانه به عقب برمی گردد، با متوجه شدن ساناز دخترعمه اش سری تکان می دهد.
– آره
او نفس عمیقی می کشد و پس از اینکه تکانی به گردنش می دهد با غرور می گوید: من یک سال از شما بزرگترم
سپس لحظاتی سکوت می کند.
– به‌شدت حیات سختی داشتید؟!
به آرامی به نشانه ی مثبت سرش را تکان می دهد و متعجبانه به لحن و عشوه های ساناز خیره می شود.
ساناز- ببین تبسم… من به بابابزرگ حق می دم!
ابرویی بالا می اندازد و با دقت نگاهش می کند، نمی داند چه می خواهد بگوید.
ساناز- خب… بابابزرگ آدم با اصل و نسبیه…همه اطرافیاش آدم های اصیل وخونواده دار بودند…خیلی ها اون رو می شناسند، خودت رو جای بابابزرگ بذار، من هم اگه جای اون بودم خیلی برام سخت بود که اجازه بدم پسرم با یه زن خارجی که تو یتیم خونه بزرگ شده ازدواج کنه…!
بی اختیار اخمی روی صورت تبسم می نشیند و از حرف های ساناز خوشش نمی آید.
ساناز- تازه مولینم می اضافه کرد دایی مهرداد به‌شدت شیطون و سربه هوا بوده…هیچوقت حرف بابابزرگ رو گوش نمی کرده…
قلبش نمی خواهد ادامه ی حرف های ساناز را بشنود، دختری پراز غرور که با کنایه صحبت می کند، حالش را به شدت بد می کند. ساناز ولی می خواهد تمام تلاشش را کندکه به او کنایه بزند با لبخندموزیانه ای به تبسم خیره است که ناگهان نگاهش به کمی آن طرفتر می افتد، باراد را می بیند که مشغول صحبت با برادرش سولین است.
او پیجادهن زیبایی به رنگ آبی که آستین هایش را تا نزدیک به آرنجش جمع کرده، با شلوار مشکی کتانی به تن کرده است و مانند همواره خوش تیپ و جذاب به نظر می رسد. با دیدن او دیده های ساناز از شادی برق می زند، به تبسم ببخشیدی می گوید و با عجله به سمت باراد می رود. تبسم متعجبانه با نگاهش او را دنبال می کند برایش جای سوال دارد… چه شد که با ایَن عجله دور شد؟!
ساناز را می بیند که به باراد نزدیک می شود و با چهره ی بشاش و خندان که هیچ اثری از غرورش در آن نمایان نیست با او مشغول صحبت می شود اما باراد خونسردانه با چهره ی عادی پاسخش را می دهد.
تبسم به چهره ی ساناز دقیق می شود؛ او دختری قدکشیده با اندامی متناسب است، پوست سفید و نگاه های قهوه ای رنگ تقریباً درشتی دارد، بینی عمل شده اش و لبهای کوچکش به چهره ی کشیده اش تناسب بیشتری داده است.
لحظاتی طول نمی کشد که باراد موبایلش را نگاه می کند واز او دور می شود. تبسم نگاهش را از آن ها می گیرد و به غرور بی حد و اندازه ی ساناز می اندیشد، در نهایت افسردهانه آهی می کشد… برای چه نباید غرور داشته باشد؟ او با امکانات فراوان در خانواده ای خوب زیستن کرده است و هرگاه به چیزی احتیاج داشته، برایش مهیا شده است پس بی شک داشتن این غرور طبیعی است.
به دفعتاً در آن محیط احساس خفگی می کند، تصمیم می گیرد به حیاط برود تا کمی هوا بخورد. به سمت در خروجی جاده می افتد، هنوز چند قدمی بیشتر دور نشده که ناگهان شخصی از سمت چپش با او برخورد می کند؛ آن مرد نگاهش می کند و به سرعت می گوید: ببخشید…مـَ….
به‌یک‌باره حرفش نیمه تمام می ماند و چشم هایش گرد می شود، تبسم هم با دیدنش وحشت زده می شود، باورش نمی شود این مرد را می بیند، خدایا آخر چرا اینجا؟! به خوبی به خاطر دارد او دوست باراد است، نامش هم میلاد بود. با کف دستپاچگی به او پشت می کند، همینکه می خواهد دور شود میلاد جلوی راهش می ایستد.
– تو…اینجا…؟ تو لیلای چشم آبی هستی مگه نه؟
سرش را به چپ و راست تکان می دهد و می خواهد از سمت راستش برود که مانعش می شود.
میلاد- تو اینجا چیکار می کنی؟!
با پریشانی نگاهش می کند، نمی داند چه بگوید اگر میلاد حرفی به کسی بزند چه؟
– چرا هیچی نمی گی؟ نکنه با باراد اومدی آره؟ اصلا باورم نمی شه…
چهره اش درهم فرو می رود.
– نه…اینطور نیست.
میلاد- خب پس تو اینجا چیکار می کنی؟
باید هرچه به‌سرعتتر فکری کند و جوابی بدهد! میلاد که دست بردار نیست. لب هایش را روی هم فشرده و فکر می کند که او مجدداً می گوید: نمی خوایی حرف بزنی؟
سپس به سمت جمعیت مسیری می شود.
– به‌شدت خب…از بقیه می پرسم.
این را که می شنود وحشت زده کف دستش را می گیرد.
– نه…باشه خودم بهت می گم!
میلاد- خب بگو
با دلواپسی نگاهی به اطرافش می اندازد، اگر کسی صوتیش را بشنود وتوجه اش به سمت آن ها جلب شود چه؟ نه نمی تواند آنجا در بین جمع با او صحبت کند. با این فکر دست میلاد را می گیرد و به سمت سالن دیگری می کشد.
باراد که در سالن دیگر مشغول صحبت کردن با موبایلش است، تماس را قطع می کند، همینکه به عقب برمی گردد تبسم را می بیند که دست میلاد را گراهی شده و به دنبال خودش می کشاند، ابرویی بالا می اندازد و با دیده های متعجب آن ها را نگاه می کند سپس به سمتشان جادهی می شود.
آن ها گوشه ای می ایسشتاب‌زده و سپس تبسم رو به میلاد می گوید: اونجا به‌شدت شلوع بود… اینجا خلوته جای مناسبیه!
میلاد لبخند شرورانه ای می زند.
– اوه… من می تونم جای بهتری رو بهت نشون بدم ها!
مچ کف دست تبسم را می گیرد.
– بیا بریم یه جای بهتر!
تبسم بهت زده نگاهش می کند؛ او محیط خلوت را برای صحبت کردن می خواهد اما این مرد به چیزدیگری می اندیشد. به‌یک‌باره آوای خشمگین باراد می آید.
– میلاد؟! داری چه غلطی می کنی؟!
میلاد خونسردانه به سمتش برمی گردد و تبسم کجی می زند.
– هیچی… غلطی نمی کنم که!
سپس ابرویی بالا می اندازد و لبخند شرورانه ای می زند.
– ناضافه کرده بودی این خوشگله اینجاست!
باراد نزدیکشان می شود و با اخم های درهم کشیده روبه او می گوید: برگرد تو سالن می یام اونجا باهم حرف می زنیم.
میلاد- باشه حرف هات رو بذار برای بعد… منو با این خوشگلِ قلبربا تنها بذار.
او خشمگین تر می شود، کف دست میلاد را از تبسم جدا می کند
– تو بیخود می کنی می خوایی تنها باشی… ازش فاصله بگیر!
میلاد از حرکت کردارش متعجب می شود.
– چته چرا اینطوری می کنی؟ مگه دوست دخترته که روش غیرتی می شی تو فقط یه شامگاه…
باراد حرفش را قطع می کندو با خشم می گوید: تمومش کن… اون دخترعمومه!
میلاد از گوش دادنش شکه می شود.
– ها؟! چی داری می گی؟ زده به سرت؟!
باراد نفسش را پرآوا بیرون می دهد.
– متأسفانه این واقعیته! برگرد تو سالن می یام باهم حرف می زنیم.
او با دهان باز ابتدا نگاهی به باراد و سپس به تبسم که با پریشانی سرش را به چراکهنداخته است، می اندازد…و ملایم ساکت از آن ها دور می شود.
میلاد که دور می شود باراد خشمگینانه به تبسم خیره می شود، دندان هایش را روی هم فشار می هد و به سمتش می آید، مچ دست او را می گیرد و به دنبال خودش به طبقه ی دوم می کشاند. تبسم آنقدر وحشت کرده که توان انجام هیچ کاری را ندارد. باراد او را به سمت اتاقش می کشاند در را باز می کند و تبسم را با حرص به داخل می اندازد. او روی تخت می افتد و با وحشت به سمتش برمی گردد، می خواهد حرفی بزند که باراد نزدیکش می شود و با خشم می گوید: تو می فهمی داری چیکار می کنی؟ هان؟ می خوایی آبروی خانواده ی مارو ببری؟ اگه کسی شمارو می مشاهده کرد چی؟
تبسم دیده هایش را روی هم فشار می دهد.
– داری اشتباه می کنی اون می خواست بدونه من…
باراد حرفش را قطع می کند.
– من اشتباه می کنم؟! دستش رو گراهی شده بودی و می بردیش یه جای خلوت که چی؟!
تبسم- بذار توضیح بدم…باور کن…بخدا…
ناگهان آوایش را کشیده می کند.
– قسم نخ…ور!
لب هایش را روی هم فشار می دهد، طاقت نمی آورد و بی صدا اشک می ریزد.
باراد- چه توضیحی داری بدی؟ فراموش کردی دیروز چی بهت اضافه کردم؟ دست از این کارها بردار! می دونی هیچکس قلبش نمی خواد دختریا همسری مثل تو داشته باشه! تو فرصتش و داری خودت رو عوض کن…
لحظه ای سکوت می کند، بی تفاوت به اشک های تبسم، بازوهایش را می گیرد و او را به سمت خودش می کشاند.
– اگه بخوایی به این وضع ادامه بدی… من می دونم و تو!
سپس با خشم رهایش می کند و از اتاق خارج می شود.
تبسم تا لحظاتی به جای خالی اش خیره است و با بی تابی اشک می ریزد، حرفش در ذهنش تکرار می شود« هیچکس قلبش نمی خواد دختریا همسری مثل تو داشته باشه!» حق با اوست حتی اگر پدرش زنده بود از داشتن دختری مانند او شرمنده و سرافکنده می شد،ولی تبسم که دیگر نمی خواهد به زیستن قبلی بازگردد آخر چگونه به باراد بفهماند نمی خواهد کار اشتباهی کند؟! چگونه بگوید می خواهد حیات اش را تغییر بدهد. اما..هرچه که شد آنقدراهم بد نبود، حداقل از دست میلاد خلاص شده بود.
باراد با خشم و خشمگینت به طبقه ی اول باز می گردد، پس از اینکه نگاه دقیقی به اطراف سالن می اندازد میلاد را می بیند که مشغول صحبت با سولین است. نزدیکشان می شود و بازوی میلاد را می گیرد و به سامان می گوید: الان برمی گردیم.
سپس میلاد را به سمت دیگری می کشاند.
میلاد- باورم نمی شه چی اظهار کردی؟ هنگ کردم، یعنی چی که اون دخترعموته؟ یعنی این…دختره لیلا یکی از دخترهای گمشده ی عموته؟!
باراد- اسمش لیلا نیست، تبسمه…آره…دختربزرگه عمومه!
میلاد- اوه…باورم نمی شه…کسی چیزی می دونه؟
به سرعت می گوید: معلومه که نه! حق نداری کوچکترین چیزی به کسی بگی!
میلاد- باشه بابا…حواسم هست.
هردو لحظه ای خاموشی می کنند میلاد فکری می کند و می گوید: شاید وضعیت زندگیشون به‌شدت سخت بوده که مجبور شده اینکارو کنه!
باراد- چی می گی؟ این همه کار تو این شهر است… چی باید بشه که اون حیا و نجابتش رو بذاره کنارو تن به این کار بده؟!
میلاد- اون یکی دخترعموت چی؟!
به سرعت اخمی برچهره اش می نشیند.
– اون دخترِ معصوم بسیار کم سن و ساله! از کارهای خواهرش هم خبرنداره.
میلاد سری تکان می دهد.
– عجب.
باراد تهمتوجه شدانه یک قدم به سویش برمی دارد.
– وای به حالت اگه بخوایی بری سمتش!
او کمی فاصله می گیرد و با بی خیالی می گوید: خب بابا…. اون بیچاره چه بدشانسی آورده که تو به تورش خوردی!
سپس با یادآوری چیزی به با کف دست راستش به پیشانی اش می کوبد.
– وایی تو اونشامگاه بردیش خونه ات؟!
باراد- خفه شو، من از خونه ام بیرونش کردم
او دیده هایش را ریز می کنند و با چهره ی موزیانه نگاهش می کند، باراد چهره ی میلاد را که می بیند همانطور که سعی می کند مانع خنده اش شود می خواهد به سمتش برود که ساناز از پشت سرش با عشوه می گوید: باراد؟ کجا گذاشتی راهی شدی؟ من داشتم باهات حرف می زدم ها!
او با تبسم تصنعی به سمتش برمی گردد.
– ببخشید موبایلم زنگ خورد.
ساناز- اینجا حوصله ام سرمی ره نه می شه موسیقی داشته باشیم و نه خوش باشیم همش باید کنار فامیل بشینیم و حرف بزنیم.
باراد- خب امشامگاه همه ی فامیل دعوت شدند برای اینکه تبسم و مهسارو ببینند، برای پارتی که نیومدند.
درست همان موقع پدرش را می بیند که به این طرف و آن طرف نگاه می کند، گویی در جستجوی کسی یا چیزی است! به آن ها نزدیک می شود و می پرسد: شما تبسم رو ندیدید؟ نمی دونم کجاست؟
ساناز بدون فکر به سرعت می گوید: شاید تو اتاقش باشه دایی جون.
مهران- حق با توعه عزیزم.. می رم ببینم
ناگهان چیزی از ذهن باراد می گذرد، تبسم تا لحظاتی پیش اشک می ریخت، نکند پدرش او را با دیده های گریان بیابد! با این فکر به سرعت به سمتش می رود و کف دستش را روی شانه اش می گذارد.
– شما بمون بابا…من می رم دنبالش.
و بدون اینکه منتظر باشد پدرش حرف دیگری بزند با قدم های قد بلند به سمت پله ها روانه می شود. ساناز متعجبانه با دهان باز به دور شدن باراد خیره است، چرا او اینگونه برای آوردن تبسم روانه شد؟ نکند این دختر هنوز نیامده توجه باراد را به خود جلب کرده است؟ با این فکر اخمی برچهره اش می نشیند.
طولی نمی کشد که آن دو باهم به سالن بازمی گردند تبسم سرش را پایین انداخته و با کمی فاصله پشت سر باراد قدم برمی دارد. به جمعیت که نزدیک می شوند باراد به سمتش برمی گردد.
– بابا دنبالت می گشت، برو پیشش.
تبسم بی آنکه نگاهش کند سرش را تکان می دهد و به سمت جمعیت می رود با نگاهش به دنبال عمویش است که مهسا به سمتش می آید با خوشحالی دستش را می گیرد و او را به سمت دیگری از سالن می کشد.
مهسا- کجا بودی آبجی؟
تبسم- برای چی؟ چی شده؟
مهسا- می دونستی بهاره نامزد داره؟
با گوش دادنش متعجب می شود.
– واقعاً؟ حالا یواش تر…منو کجامی بری؟
مهسا- که ببینیش دیگه!
همان موقع به بهاره و همسر آینده اش نزدیک می شوند.
مهسا- اینم از آبجیم.
بهاره تبسمزنان به تبسم اشاره می کند.
– معرفی می کنم دخترعموم تبسم و ایشون هم پویا همسرآینده ام.
نگاه گذرایی به مردجوان و قدبلندی که سبزه رو است و چهره ی کشیده و نگاه هایی درشت دارد، می اندازد.
– سلام از دیدنتون خرسندم
پویا لبخند عمیقی می زند.
– سلام من هم از دیدنتون خرسندم، در مورد شما زیاد شنیده بودم بسیار مسرورم که به خانواده اتون برگشتید.
تبسم- بسیار ممنونم
درست همان موقع بردیا از پشت سر با کف دست راستش به شانه ی پویا می کوبد.
– چند دقیقه هم با ما باش..زن ذلیلی از حالا؟ با این کارت توقع اش رو زیاد می کنی ها!
بهاره اعتراض کنان نگاهش می کند.
– اِ داداش؟ چی داری می گی؟! ناسلامتی تو برادر منی ها!
بردیا- اِ اِ راس می گی، ببخشید یه لحظه خیال کردم برادر پویام.
سپس اخم تظاهری می کند و تهمتوجه شدانه به پویا نگاه می کند.
– وای به حالت از کنار خواهرم تکون بخوری!
با این حرف همگی می خندند سپس پویا خنده کنان هممسیر او راهی می شود.
– بسیار خب…بیا بریم
آن ها که دور می شوند. تبسم به بهاره می گوید: نگفته بودی نامزد داری!
بهاره- خب الان گفتم دیگه! تازه ۴ ماه می شه که رسماً نامزد شدیم.
مهسا با هیجان می پرسد: خب کی می خواید ازدواج کنید؟
بهاره- نمی دونم فعلا که بابا اجازه نمی ده! می گه هنوز زوده و باید درست رو تموم کنی!
تبسم- انتخاب خودت بود؟
بهاره- آره معلومه، اون استادیار دانشگاهمون بود اینطوری باهم آشنا شدیم.
مهسا- دخترعمه ها چی؟ اونا نمی خوان ازدواج کنند؟
بهاره- ساناز که بسیار تمایل داشتگار داره ولی…
لحظه ای خاموشی می کند، تکانی به گردنش می دهد و خنده کنان می گوید: منتظره مرد ایده آلش بره تمایل داشتگاریش!
مهسا- مرد ایده آلش کیه؟
بهاره با ابرو به باراد اشاره می کند و با صوتی ساکتی می گوید: باراد!
سپس قد بلند قد بلند می خندد و ادامه می دهد: هرمیل داشتگاری براش می یاد رو رد می کنه، منتظر باراده البته بابا و عمه بدشون نمی یاد اون ها باهم ازدواج کنند ولی فعلاً که هیچ خبری نیست… همه دیگه یه جورایی متوجه شدند اون باراد رو دوست داره حتی خود داداش هم می دونه.
تبسم اکنون می تواند قلبیل توجه ساناز را به باراد بداند، به ملایمی می گوید: خب چرا داداشت باهاش ازدواج نمی کنه؟!
بهاره- داداش به یکی از همکارهاش علاقه داشت که خب بینشون خوب پیش نحرکت کرد و اون با یکی دیگه ازدواج کرد!
تبسم این را که می شنود بی اختیار به یاد شامگاه اولی که او را مشاهده کرده بود می افتد، به خوبی به خاطر دارد که آن شب ازدواج دخترمورد علاقه ی باراد بود. در فکر آن شب فرو حرکت کرده است که بهاره می گوید: بچه ها وقت شامه بیاید بریم
همه به سرمیزهای غذاخوری می روند، تبسم و مهسا در کنار عمو و زن عمویشان می نشینند و بهاره به نامزدش می پیوندد. تبسم همینکه می خواهد از غذایش بخورد بی اختیار نگاهش به روبرویش می افتد، میلاد در کنار باراد جای گرفته است و درست همان موقع با او دیده در نگاه می شود. به سرعت سرش را به زیر می اندازد و با چهره ی آشفته مشغول غذا خوردن می شود، لبهایش را می گزد و از خودش خشمگین می شود…بی شک اکنون باراد همه چیز را برای میلاد توضیح داده است به یاد حرفی می افتد که به میلاد زده بود، او از اینکه دخترعمویی مانند تبسم داشت متأسف بود…فکرش هم دردناک است. بی اختیار سرش را کشیده می کند و به بهاره و نامزدش خیره می شود… ای کاش می توانست مانند بهاره دختری باشد که برای اطرافیانش قابل احترام است و می توانست با اعتماد به نفس از تحصیلات و یا تمایل داشته هایش سخن بگوید ولی این آرزو با او فرسخ ها فاصله دارد.
به آرامی مشغول خوردن می شود با این افکار به شدت نسبت به غذا بی اشتها می شود اما به اجبار چند لقمه ای می خورد. نیک زاد بزرگ که در راس میزغذاخوری قرار گرفته است پس از اینکه غذایش را می خورد رو به همه می گوید: ما فردا بعداز ظهر می خوایم بریم سرمزار پسرم، هرکس که از شما بخواد می تونه فردا بیاد اینجا تا همه باهم بریم.
ناگهان دندان هایش را روی هم فشار می دهد و با خشم به او خیره می شود…نمی تواند این اجازه را بدهد، بی اختیار دو کف دستش را روی میز می کوبد و از جایش کشیده می شود.
– شما این حق رو ندارید که بیاید سرمزار پدرم…می خواید برید که چی؟ تا وقتی که زنده بود نتمایل داشتینش حالا چه حقی دارید برید اونجا؟!
همه با نگاه هایی متعجب مات و مبهوت شده اند و به او که از خشم و ناراحتی می لرزد نگاه می کنند حتی نیک زاد بزرگ هم از این عکس العمل تبسم شکه شده است. آوایش را قد بلند می کند و ادامه می دهد: فراموش کرمتوجه شد بهش اظهار کردید دیگه پسرتون نیست؟ فراموش کرمتوجه شد از همه چیز محرومش کردید؟ من…اجازه نمی دم به پدرم نزدیک شید!
حرفش که تمام می شود همانطور که نفس نفس می زند به نیک زادبزرگ خیره است اما خرسند است که احساس واقعی اش را بیان کرده است، به‌یک‌باره مهسا دستش را روی شانه اش می گذارد.
مهسا- چرا نمی خوری آبجی؟
وحشت زده هینی می گوید و به سمتش برمی گردد. مهسا از این کارش متعجب می شود، نه تنها او بلکه دیگران هم متعبجانه نگاهش می کنند.
مهران- چیزی شده دخترم؟
بهت زده به سمت عمویش برمی گردد، متوجه نگاه های خیره دیگران می شود، نگاه گذرایی به آن ها می اندازد، متوجه می شود این ها فقط تصوارت او بودند. نفسش را پر صوت بیرون می دهد و با خجالت زدگی می گوید: ببخشید… خوبم چیزی نیست.
مهران- پس غذات رو بخور
سری تکان می دهد و بازهم از آن غذا می خورد.
تمام مدت منتظر است مهمانی تمام بشود و به خلوتش پناه ببرد. درست وقتی که اقوام می روند او هم با شامگاهخیری به اتاق خودش می رود. قبل از اینکه لباس هایش را تعویض کند نگاه دیگری به موبایلش می اندازد، بازهم چند تماس از دست حرکت کرده ی سیاوش را می بیند و چهره اش درهم می شود. با کلافگی موبایل را به داخل کشو می اندازد و مشغول تعویض لباسش می شود در نهایت با افکارآشفته به سختی چشم هایش را روی هم می گذارد و به خواب می رود.
فصل دهم
اکنون روزگاری فرارسیده که تمام اقوام به خونه ی ابدی مهرداد بروند تا پس از گذشت سال های طولانی نبود او را باور کنند. بعدازظهر آن روز همه دورهم جمع می شوند و هرکدام با ماشین های خود مسیری آنجا می شوند.
تبسم مانند همواره همان جای همیشگی روی آن سکوی کذایی می نشیند و به دیگران خیره می شود. همه دورتادور مزار مادروپدرش ایستاده اند و متاثرانه به سنگ هایی خیره هسسریع که فرزندی از خانواده ی نیک زاد در آن آهستهیده است.
مهران با بغض سنگینی به قبر مهرداد خیره است و با گله مندی نگاهش می کند؛ گله از اینکه اجازه نداده بود به او نزدیک باشد. نیک زادبزرگ تنها کسی است که با بی تابی اشک می ریزد و هیچکدام قادر به ساکت کردنش نیستند. پس از گذشت دقایقی مهران با مشاهده کردن بی قراری پدرش کنارش می ایستد و با صوتی ملایمی می گوید: آروم باش پدر…با این بیتابی روح اونو هم پریشون می کنی!
نیک زادبزرگ بی آنکه نگاهش را از قبرفرزندش بردارد، می گوید: آخرین باری که پسرم رو مشاهده کردم ۲۶ سال پیش بود… متوجه شدارمون به قیامت افتاد اما انگار خدا این حق رو هم ازم گرفته… چیکارکنم؟ چطور آروم باشم؟ نمی دونم برای پسرم گریه کنم یا
مکثی می کند و سپس همانطورکه به تبسم نگاه می کند، ادامه می دهد: برای دخترش گریه کنم؟!
مهران رد نگاهش را تا تبسم می گیرد و از این حرف متعجب می شود.
– این چه حرفیه می زنی پدر؟ دخترش صحیح و سالم پیش ماست!
نیک زاد- نه…این دختر حالش خوب نیست، اینجا مسرور نیست، ازمن متنفره، از روزی که اومده نگاهم بهشه اصلا نمشاهده کردم خوش باشه! نکنه اون مشکلی داشته باشه؟
با این حرفِ نیک زادبزرگ مهران نگاهش را به سمت تبسم می چرخاند و به او خیره می شود. دور از جمع جای گرفته و به نقطه ای نامعلوم خیره است. تلاش می کند به خاطر بیاورد خوشحالی اش را مشاهده کرده باشد ولی هرچه می اندیشد موفق به یافتنش نمی شود، نکند حق با پدرش باشد؟ نکند او مشکلی داشته باشد؟ تبسم بی اندازه ساکت است و مهران اصلا نمشاهده کرده است تبسمی به لب داشته باشد! آخر برای چه پیش از این متوجه این موضوع نشده بود؟ در فکر فرو رفته است که پدرش کف دستش را می گیرد.
– مهران جان؟ خواهش می کنم ببین مشکلش چیه؟ اون تورو دوست داره حتماً باهات حرف می زنه…
مهران دوکف دستش را روی شانه اش می گذارد
– باشه نگاه…من مراقبشم، حالا دیگه لطفاً آروم باش.
این را می گوید و بازهم تبسم را زیرنظر دارد. همان موقع سولین به سمتش می رود و در کنارش می نشیند.
او تبسمی می زند و می گوید: تو همیشه اینقدر ساکتی؟
تبسم نگاهش می کند و کمی فاصله می گیرد.
– آره
سپس به چهره ی سولین دقیق می شود، شامگاهاهت زیادی به پدرش دارد، پوستی گندم گون چشم های قهوه ای رنگ تقریباً درشت، بینی کشیده و کمی قوس دار و لب های متناسب دارد. لحظاتی خاموشی می کند، سپس تبسم شرورانه ای می زند.
سولین- آشناشدن با خانواده ی نیک زاد سخته نه؟
تبسم- از چه نظر؟
سامان- آخه هرکدوم یه خصلتی دارند… بذار خصلت هاشون رو برات بگم مثلاً از کی شروع کنیم؟
فکری می کند و با شیطنت می گوید: مثلاً بابابزرگ! با ایشون که اصلا نمی شه شوخی کرد، وقتی می خوایی باهاش حرف بزنی باید احتیاط رو رعایت کنی آخه خدا می دونه چه کلماتی ممکنه بهش بربخوره! اما دایی مهران…
لبخندی می زند و ادامه می دهد: یه آدم فوق العاده خوش اخلاق و مهربون، آدم از حرف زدن با اون لذت می بره! زن دایی هم درست مثل دایی می مونه با این تفاوت که شاید کمی مهربون تر باشه و ولی مادرمن!
نام مادرش را که به زبان می آورد، سرش را به چپ و راست تکان می دهد و به شوخی آهی از جان می کشد به طوری که تصور می کنی از او داغ دل زیادی دارد.
سولین- زن بسیار خوبیه ولی برای حرف زدن با اون هم باید احتیاط کنی، ممکنه اگه کاری که می خواد رو انجام ندی دنیا رو برات جهنم کنه!
تبسم سری تکان می دهد و مشتاقانه به او گوش می کند، از تفاسیر خوشش رسیده است.
سولین- در مورد دایی مهرداد…
لحظه ای خاموشی می کندو سپس با چهره ی درهم به نقطه ای خیره می شود.
– به‌شدت قلبم می تمایل داشت در مورد دایی مهرداد بدونم… از اینکه چیزی ازش به خاطر ندارم بسیار ناراحتم
نام پدرش که به میان می آید اندوه فراوانی صورتش را می پوشاند. با بغضی که سد راه گلویش شده است به سختی می گوید: پدرم بی نظیر بود، مثل عمومهران، با این تفاوت که به‌شدت شیطون و شوخ طبع بود…خیلی دوستش داشتم.
این را که می گوید بی اختیار اشکی از گوشه ی چشمش جاری می شود، سولین متأثرانه نگاهش می کند.
– ببخشید… می میل داشتم شادت کنم ولی انگار آزردهت کردم.
او سرش را به چپ و راست تکان می دهد و هیچ نمی گوید، درست همان موقع باراد با کمی فاصله از مقابلش می گذرد و نگاهشان برای لحظه ای درهم تلاقی می کند ولی باراد به سرعت نگاهش را می گیرد و به سمت دیگران می رود. سولین که متوجه او شده است خنده ای می کند.
– این هم از نوه ی بزرگ نیک زادِبزرگ، آقا باراد
سپس صدایش را کمی ساکت می کند و با شیطنت ادامه می دهد: اخلاق و قیافه اش درست شبیه دایی مهرانه ها، به‌شدت هم آدم خوش مشربیه ولی امان از وقتی که اشتباهی ازت سربزنه! اونوقت این آقای دکتر طوری نسخه ات رو می پیچه که انگار خود نیک زادبزرگ رو می بینی!
گویی حرف دل تبسم را می زند…درحال حاضر با باراد بیش از هرکس دیگری آشنا شده است! نفسش را پرصدا بیرون می دهد. از آن نگاه های متفاوت هراس دارد، نگاه های که درهرکجا مراقب اوست! کاش می توانست با او صحبت کند تا از فکر اشتباهش آگاهش کند. به خود که می آید از گوشه ی دیده متوجه نگاه های خیره سولین می شود، می خواهد حرفی بزند که به‌یک‌باره صوتی عمه اش می آید.
– سولین؟ پسرم؟ با تبسم بیایید وقت راهی شدنه!
مینا خانم از اینکه پسرش را در کنار آن دختر با چهره ی همان زن اروپایی ببیند بسیار خوشش نمی آید!
دقایقی بعد همه سوار ماشین هایشان می شوند و به منزل باز می گردند. مهران که همچنان در فکر صحبت های پدرش است، پس از اینکه همه به داخل منزل می روند، در حیاط منزل با پریشانی به باراد نزدیک می شود.
– باراد؟ تو تا حالا متوجه شدی که تبسم چقدر تو خودشه و اصلا خرسند نیست؟ پدربزرگت هم خیلی مضطربشه! نکنه مشکلی داشته باشه؟ نظر تو چیه؟!
اخمی برچهره ی باراد می نشیند، نمی داند برای چه آن دختر توجه همه را به خود جلب کرده و اکنون پدرش را مضطرب کرده است. باید حرفی بزند تا پدرش را قانع کند که حال او خوب است. با این فکر تبسمی می زند.
– منکه روانشناس نیستم بابا ولی مضطربیت رو می فهمم، اون بزرگترین ضربه ای که تو سن کم خورده از دست دادن مادروپدرشه که همین به اندازه ی کافی می تونه چند سال از زیستنش رو درگیر کنه، فکر کنم هنوز نتونسته باهاش کنار بیاد یکم بهش مدت بمشاهده کرد تا هم بتونه با زندگیه جمشاهده کردش کنار بیادو هم اینکه پدربزرگ رو بپذیره، مطمئن باش به مرور زمان خوب می شه!
مهران با حرف هایش کمی قانع می شود.
– حق با توعه حتماً همینطوره…مدت همه چی رو درست می کنه!
باراد تبسمی به روی پدرش می زند و هممسیرش داخل می شود، در ذهنش مدام تبسم را محکوم می کند که باعث نگرانی پدرش می شود.
قصه ی قلب سپردن به خلوت و تنهایی تبسم هر روز تکرار می شود، کمتر مدتی از اتاقش دل می کند و به بیرون قدم می گذارد؛ تنها قلبخوشی اش دیدن رنگ های جذابی پاییزی است که گه گاهی با باران هممسیر است.
آن روزآخر هفته ی ابری مانند روزگارهای دیگر پشت پنجره نظاره گر باغ زیبای آن عمارت است. ساعت ۹ صبح را نشان می دهد و آفتاب به سختی در لابه لای ابرهای سیاه تلاش می کند، خودی نشان دهد. بازهم به مرد باغبان خیره است، او چنان با لذت از گل و گیاه آن باغ نگه داری می کند که گویی به فرزندانش رسیدگی می کند.
عمویش را می بیند که از خونه خارج شده و به سمت ماشینش می رود، لحظاتی بعد بردیا هم دوان دوان وارد حیاط می شود و درحالیکه پالتویش را تنش می کند به سمت پدرش می رود و در ماشین می نشینند. طولی نمی کشد که آن ها از باغ خارج می شوند.
ناگهان صدای زنگ موبایلش می آید، با فکر اینکه نکند بازهم سیاوش زنگ زده باشد با مضطربی به سمت میز توالت می رود و به صفحه ی موبایل گران قیمتی که روزگار قبل مهران برایش خریده بود، نگاه می کند. با دیدن نام زهرا خانم آشفتگی اش از بین می رود و جواب می دهد: الو
زهرا خانم- الو سلام تبسم جون خوبی عزیزم؟
– سلام ممنونم. شما خوبید؟ خونوادتون خوبن؟
– بله عزیزم همه خوبن، دو هفته است از اینجا رفتید انگار مارو فراموش کردی آره؟
– نه این چه حرفیه مگه می تونم شمارو فراموش کنم.
– عزیزم مزاحمت شدم برای خونه، راستش یکی از همسایه ها می خواد بیاد تو خونمون بشینه ماهم می خوایم باهاش قرارداد ببندیم اگه برات زحمتی نیست یه توک پا بیا اینجا قرارداد رو فسخ کنیم و باهم تسویه کنیم.
– ببخشید من باید زودتر می اومدم…اما چشم، هروقت بگید می یام
– می تونی تا یک ساعت دیگه بیایی املاک سرکوچه؟ ما اونجا منتظرت می مونیم.
– باشه حتماً.
پس از اینکه تماس را قطع می کند مانتو شلواری تنش می کند، شالش را روی سرش می گذارد و از اتاقش خارج می شود. باید قبل از حرکت کردن، زن عمویش را در جریان بگذارد برای دیدنش به طبقه پایین می رود. به سمت اتاق او و عمویش می رود که متوجه می شود الهه خانم در آشپزمنزل مشغول صحبت با یکی از خدمتکارها است.
– صبخیر زن عمو

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان در آغوش آتش | عاشقانه و هیجان‌انگیز

مشاهده و دانلود ←