وارد خونه که شدم همه رو مشاهده کردم ، راحیل ریما ، رادمهر ، فکر میکردم راحیل خونه خودش باشه ولی اینجا بود.
از اینکه تک تکشون خونمون بودن راضی بودم ، این خونه پر سر و صوت رو ترجیح میدادم به هر خونه ی مجردی
قبلاً طرز فکرم این نبود ، آرزوم شده بود خونه مجردی و مستقل بودن ، ولی الان متوجه شده بودم که مستقل بودن ربطی به خونه ی جداگونه نداره ، همینکه کف دستت تو جیب خودت باشه ، همینکه علایقتو دنبال کنی همینکه هدف داشته باشی و بجنگی تا بتونی روی پای خودت وایسی کافیه ، تا اینکه از پیش خانواده بری
وقتایی که هممون خونه بودیم بسیار میزدیم تو سر و کله ی هم و همیشه سر و آوا داشتیم ، جنگایی که بین منو رادمهر و منو ریما اتفاق میوفتاد بسیار بد بود ، طوری که شکنداشتم از صدای جیغ جیغای ما همسایه ها هم آهستهش ندارن.
محکم تک تکشونو بغل کردم تا رسیدم به بابام ، که اخماش تو هم بود
_باز چه غلطی کردین بابام اخماش در همه
رادمهر همونطور که میحرکت کرد سمت اتاقش جوابمو داد
_ ما کاری نکردیم اومد جلوی در سراغ تو و بعدش اومد داخل گفت خودت میای الان.
بابا کی اومده بود که من نمشاهده کرده بودمش جلوی در ؟! نکنه …
کف دست گل به آب داده بودم
_ بابا کی حرف بزنیم
_اول با کس دیگه ای قراره صحبت کنم نوبت شماهم میرسه رسپینا جان
این حرفش یعنی نمیتونی در بری و توبیخت سرجاشه.
حقیقتا از این توبیخ زیاد مضطرب نبودم ، مضطرب اصلیم برمیگشت به اینکه رادان میتونه بابامو توجیح کنه باهم باشیم یا نه ؟ این سخت ترین شرایط بود برام ، در این مرحله از زیستنم شده بود مشکلم.
لباسامو با تاپ و شلوارکی که از قبل داشتم عوض کردم موهامو باز کردم و شل بافتم
از توی اتاق آوامو انداختم روی سرم
_ریماا ، شوینده آرایشیت کجاست ؟ نیوردم با خودم نیاز دارم
_میارم برات خودم نرو سر وسایلم
_مگه چی داری که نرم ؟! باز چه غلطی میخوای کنی ؟!
صدای جیغ مولینم باعث شد خفه شم
_تو باز اومدی خونه رو گذاشتی رو سرت؟ دو قدم جادهه بیا اینجا بپرس داد نزن دیگه
لب برچیدم
_باشه حالا ، بزارین از راه برسم بعد شروع کنین به اذیت کردنه من مظلوم
_یکی تو مظلومی یکی ریما ، دوتاتون ظالمین
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن