برای اینکه بتونم کمی به خودم بیام زیر دوش مونده بودم و لباسام خیس به تنم چسبیده بود ، با همون لباس خیس روی پارکت های پذیرایی و کنج خونه دراز کشیدم و جنین وا تو خودم جمع شدم ، دلواپس بودم … نگران رادان … جواب تلفنشو نمیداد و من جز نگرانی کاری نمیتونستم با چیزی که متوجه شده بودم حتی میترسیدم بخوام تنها جایی برم …
کلی سوال تو ذهنم جاگیر شده بود ، کی اینکارو کرده بود و چرا ؟
به چه علت ؟ و مهمتر از همه چرا رادان بهش این اجازه رو میده ؟
این سوالا تو ذهنم پررنگ و پررنگ تر میشد ، اگه کارِ رقیب باشه ، رادان به هیچ وجه اجازه نمیداد جون منو خودش در خطر باشه ، یا خودش ساکتش میکرد یا تحویل قانون میداد
تنها دشمن مشترکمون امیر بود اما ….
امیر خارج بود و جرعت این کارو نداشت اونم وقتی بخاطر اختلاس و دزدی ، پلیس ایران دنبالش بود ، اگه همچین چیزی بود بدون هیچ شکی میدونستم که رادان با نفوذی که داره برش میگردونه و تحویلش میده به پلیس
تک تک این سوالا ، اتفاقا ، فکرا اذیتم میکرد اما باید میمتوجه شدم که کاره کیه
کی داره باهامون بازی میکنه
چرا رادان اجازه میده و جواب همه ی اینا دست یه نفر بود ….. یه نفری که نیست تا بپرسم سوالامو .
تنها کاری که میتونستم کنم انتظار بود ، هرطور شده امشامگاه باید میفهمیدم .
خونه توی تاریکی فرو راهی شده بود و من حتی تلاشی برای روشن کردنش نداشتم ، نگاهم به تاریکی عادت کرده بود و سرمای پارکت به بدنم منتقل شده بود جوری که از لرز داشتم و دندونام به هم میخورد .
با باز شدن در نگاهام رو به در دوختم ، خودش بود و یه پلاستیک توی کف دستش بود ، تعجبش توی تاریکی هم برام واضح بود
زیاد طول نکشید که آوام زد
_ رسپینا ، عزیزم …. خونه ای؟
و هممدت برقارو روشن کرد که نگاهام اذیت شد و تنها حرکتم گحرکت کردن دستم روی چشمام بود
با روشن شدن فضای خونه منو دید و با عجله اومد سمتم
_ رسپینا … خوبی ؟!
چشمام به نور عادت کرده بود ، بی جواب خیره شدم بهش
انگار با متوجه شدن خیسی موهام و شالی که روی گردنم بود تازه پی به خیس بودن لباسام برده بود
_ این چه حالیه ؟
و عجله ای بلندم کرد که خودمو عقب کشیدم
_ از بیمارستان میای ؟
_آره قربونت بشم ، نگران نباش ، حالش خوب بود ، بهترم میشه
_ کار کی بود ؟
_ نمیدونم
_ نمیدونی ؟ تو … نمیدونی؟
جدی شده بود
_ اظهار کردم که نمیدونم
خواستم حرفی بزنم که نذاشت
_ جا این حرفا قد بلند شو یه دوش آب گرم بگیر لباس گرمم بپوش تا سرما نخوردی، بعدش باهم شام بخوریم
عصبی هولش دادم ، چون روی یک پا نشسته بود با ضربه ام ازم فاصله گحرکت کرد
_ انگار هیچی نشده بشینم شام بخورم؟ برم دوش بگیرم ؟ جا این حرفا بگو کار کیه
قد بلند شد رفت سمت آشپزخونه
_ گفتم که نمیدونم
با جوابش بیشتر عصبی شدم و از جام قد بلند شدم
_ نمیدونی؟ بسه دیگه بسه ، چیو پنهون میکنی ؟ اگه اون محافظت نبود که الان تو روی تخت بیمارستان افتاده بود ، یا شایدم من ، بازم نمیدونی ؟
_ الان وقتش نیست
_ پس کی وقتشه ؟ کی میخوای بگی کار کیه؟ کی میخوای بگی چرا حتی سعی نداری جلوی اون آدم وایسی ؟
برگشت سمتم و با صدای قد بلند تر از من جواب داد
_ دلیلی نمیبینم بگم ، دنبال این ماجرا نباش ، تمومش کن
گلدون روی میز رو برداشتم و درست کنار پاش پرت کردم
_ چیو تموم کنم ؟ در واقع تو تموم کن این پنهون کاریتو ، چرا نمیخوای بگی ، چرا پنهون میکنی؟
لیوان آبی که توی کف دستش بود رو متقابلا جلوی پام شکوند
_ یا تمومش کن یا جمع کن برو ، چیزی ندارم که برات تعریف کنم
نگاهام رو بستم سعی کردم کمی آروم شم
_ معلومه که میرم … ولی از این در که برم بیرون ، به پامم بیوفتی ، التماسمم کنی دیگه نمیخوام ببینمت ، اگه راهی شدم نمیخوام ببینمت ، آواتو بشنوم ، تو بمون و همین زندگی نکبتیت
کیفم که روی مبل گذاشته بودم و برداشتم و حرکت کردم سمت در
اگه میرفتم برای همواره میرفتم ، حتی احساسمم باعث نمیشد یه بار دیگه تو زیستنم مسیرش بدم
_ کجا میخوای بری این موقع شامگاه؟ بیا بشین سرجات
_ میرم جهنم ، بهتر از بودن پیش توعه ، قابل تحمل تر از پنهون کاریه
_ بیا برو دوش بگیر لباس گرم بپوش بعد حرف میزنیم ، به جون خودت قسم ، به مرگ رها قسم میگم فقط بیا برو .
درموندگیشو حس میکردم ولی باید میگفت ، لجبازی رو کنار گذاشتم و برگشتم…………
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن