رمان رسم دل پارت ۵۰

با حرص به سارا و کیاوش چشم دوخت و آخرش زبون باز کرد و اضافه کرد:

-سارا خانم یه کمکی بکنی جای دوری نمیره ها ناسلامتی بچه‌ی خودت تو شیکمشه! بیا دستش رو بگیر نذار به‌شدت تکون بخوره و باید آروم قدم برداره. اصلا چرا یه ویلچر نگراهی شدین؟! تا با اون ببریمش دم ماشین.

سارا کلافه جلو اومد و کف دستم رو گرفت و رو به پری گفت:

-نترسین دکتر گفت می‌تونه خودش جاده بره اصلا این کارها لازم نیست. فقط کار سنگین نباید انجام بده. شما بی‌خودی این قدر شلوغش کردین.

پری بانو پشت نگاهی نازک کرد و بیان کرد:

– خبه خبه برو به اون شوهر بی احساست بگو در ماشین رو باز کنه تا شیدا سر پا نمونه و زود سوار بشه. عین سماور کف دست‌هاش رو زده به کمرش واز حرکت ایستاده ما رو تماشا می‌کنه!

از جر و بحث این عروس و مادرشوهر سرسام گحرکت کرده بودم و قلبم می‌میل داشت کف دست‌هام رو از توی کف دست‌هاشون بیرون بکشم و داد بزنم ولم کنین بابا دیونه‌ام کردین. اما حیف که بهتر بود خاموشی بکنم تا قضیه کش پیدا نکنه.

خدا می‌دونه مسیر خونه رو با چه مکافاتی رفتیم. پری بانو فقط به سر کیاوش غر می‌زد که آروم‌تر رانندگی کن. آخرش این بچه به خونه نرسیده می‌افته!

سر هر سرعت گیری داد می‌زد:

– یواش‌تر ردش کن چه خبرته؟! قلب و روده‌ی من اومد تو دهنم چه برسه به شیدای بیچاره که بار شیشه داره!

با غرغرهای سرسام‌آور پری بانو بالاخره به خونه رسیدیم. تا پیاده شدم نفس راحتی کشیدم.

به سمت سوئیت داشتم می‌راهی شدم که پری بانو معترض از پشت آوام زد:

-شیدا جون کجا؟! با این عجله کجا می‌خوای بری؟ فکر بالا رفتن رو با اون همه پله از ذهنت بیرون کن ها؛ محاله اجازه بدم این مدت رو بالا بمونی.

وای خدای من بهتر از این نمی‌شد حتما می‌میل داشت تمام این دو هفته رو تا مشخص شدن نتیجه‌ی آزمایش من رو ببره پیش خودش دق بده. کلافه کف دستی به پیشونیم گذاشتم و گفتم:

-اما اگه اجازه بمشاهده کرد من برم بالا اونجا راحت‌ترم. پایین دور و برم شلوغه هم معذبم هم نمی‌تونم استراحت بکنم. آخه کلا به آوا حساسم. بالا بی سر و صوتست و آرومه منم آرامش بهتری دارم. فکر کنم برای بچه هم ملایمش مهم باشه.

بعد رو برگردوندم سمت سارا و با چشم‌های ملتمسم گفتم:

-مگه نه سارا جون؟ دکتر بیان کرد از لحاظ روحی باید ساکتش داشته باشم دیگه؟

سارا که به‌شدت خوب حرفم رو متوجه شده بود و کلافگی من رو می‌مشاهده کرد به دادم رسید و جواب داد:

-بله همین طوره. پری جون بهتره اصرار نکنید تا شیدا هم اذیت نشه. هر جا که راحته استراحت بکنه. مهم اینه که کنار ماست و ما هم بهش می‌رسیم. پس جای مضطربی نیست.

پری که حسابی داشت حرص می‌خورد. ابرویی بالا انداخت و از سر اجبار رضایت داد تا من طبقه‌ی بالا برم ولی با چه مکافات و تشریفاتی من رو تا بالا هممسیری کرد. دیگه داشتم از کف دستش دیوونه می‌شدم.

اول اکرم خانم رو صدا زد تا بیاد کمک بعد که درک کرد اکرم خونه نیست و رفته خرید. کیاوش و سارا رو مجبور کرد تا بیان زیر بغل‌هام رو بگیرن و پله به پله بالا ببرن. هرچی می‌بیان کردم خودم می‌تونم‌ گوشش بدهکار نبود. کیاوش که کلا ممانعت کرد و خودش رو کنار کشید و اضافه کرد:

-این همه وسواس نیازی نیست مادر من؛ بعدشم سارا هست کمکش می‌کنه دیگه نیازی به من نیست. اگه با شما باشه یهو میگی بیا بغلش کن بذار رو کولت ببرش بالا!

با تموم شدن جمله‌اش؛ با حرص به سمت عمارت راهی شد و اصلا منتظر جواب یا عکس العمل پری نموند. سارا هم نفسش رو بیرون داد و اومد دستم رو گرفت. پری بانو هم مجبور شد کف دست دیگه‌ام رو بگیره بالاخره اون پله‌های پیچ در پیچ کذایی رو سه نفری بالا رفتیم.

سارا به محض ورود من به داخل کف دستم رو ول کرد و گفت:

-خب دیگه من برم پایین یه کم سرم درد می‌کنه. یه قرص بخورم و استراحت کنم. تو هم بهتره استراحت کنی. اکرم خانم که برگشت میگم بیاد بهت سر بزنه. اگه چیزی میل داشتی یا لازم داشتی بهت بده. سعی کن به‌شدت راه نری و بیشتر استراحت بکنی. فعلا.

زیر لب باشه‌ای گفتم و خداحافظی کردم. پری بانو پشت دیدهی نازک کرد و اضافه کرد:

-نگاهش کن تو رو خدا عوض این که خودش بیاد بهت برسه حواله میده به اکرم! انگار نه انگار بچه‌ی اونه نه بچه‌ی اکرم. این دختر اصلا راضی نیست کیاوش من صاحب اولاد و وارث بشه. حتما ثروت کیاوش دیدهش رو گراهی شده که این کارا رو می‌کنه.

از طرز فکر پری حسابی جا خوردم. واقعا سارا همچین آدمی نبود. نمی‌دونم چرا بعد از چند سال نتونسته بود عروس خودش رو بهتر بشناسه! شاید هم کلا نخواسته بود این کار رو انجام بده! یا از روی حسادت بیش از حد بود و یا کلا قلبش نمی‌خواست خوبی‌های سارا رو ببینه و تایید بکنه. کلا انگار با اون بیچاره سر جنگ داشت.

آزرده سری به تأسف تکون دادم و گفتم:

-این چه حرفیه پری بانو؟! من چند ساله سارا جون رو از نزدیک میشناسم اصلا از این اخلاق‌ها نداره. کلا مادیات براش مهم نیست. بهتر شما هم آدم‌ها رو با پول قضاوت نکنید. خب طفلک حرفی نزد سرش درد می‌کرد و خسته بود. میل داشت فقط بره استراحت بکنه. فکر کنم شما هم نیاز به استراحت دارید. امروزگار برای همه‌مون روزگار پر استرسی بود. منم میرم بخوابم شما هم خودتون رو اذیت نکنید.

پری بانو که انگار بسیار حرف‌های من و طرفداریم از سارا به مذاقش خوش نیومده بود. دماغش رو بالا گحرکت کرد و بیان کرد:

-خب حالا نمی‌خواد تو یکی ازش طرفداری بکنی. خودش و شوهرش ماشاءالله زبون دارن به چه درازی؛ زیبا بلدن آدم رو نیش بزنن. بیا برو لباس عوض کن قبل از خواب یه آبمیوه‌ای؛ شیر موزی، چیزی بخور تا تقویت بشی. الان خودم میرم پایین برات میارم. بذار بشینم یه نفسی تازه کنم الان میرم.

روی مبل قرار گرفت و دست به زانوهاش کشید. فکر کنم بیشتر از درد بدن، حرص خورده بود که این قدر خسته بود. بی تفاوت به اتاقم رفتم و لباس‌هام رو عوض کردم. گرمای هوا کلافه‌ام کرده بود و پری بانو نذاشت کولر رو روشن کنم که مبادا سرما بخورم. منم یه پیرهن ساحلی قد بلند آستین حلقه‌ای پوشیدم تا یه کم گرما برام قابل تحمل بشه. همش خدا خدا می‌کردم زودتره بره پایین تا من بتونم کولر رو روشن کنم.

برگشتم تو هال رو روی مبل نشستم و بی حوصله کنترل تلویزیون رو کف دست گحرکت کردم و روشنش کردم.