شیدا دم در ورودی منتظر توقف کرده بود و حسابی از برخورد با کیاوش استرس داشت. بالاخره در آسانسور باز شد و اول پری بانو بعد سبد گلی که پشتش کیاوش قایم شده بود، وارد شدن. پری سفت شیدا رو توی بغلش گرفت و بوسید. کیاوش که اصلا حوصله نداشت سبد گل رو عین ربات به سمت شیدا دراز کرد و داد دستش و بعد سلام خشک و خالی کرد.
شیدا که طبق معمول میدونست برخورد بهتری قرار نیست از کیاوش ببینه گل رو گحرکت کرد و به تشکر خشک و خالی بسنده کرد.
فنجونهای نسکافه رو تعارف کرد و شیرینی جلوشون گذاشت. خودش هم دورترین مبل رو برای قرار گرفتن انتخاب کرد. خاموشی سنگینی بینشون حاکم بود که پری خاموشی رو شکست و گفت:
-ببخشید تو رو خدا از کار و حیات انداختیمت. ولی ادب حکم میکرد حضوری بیایم برای تشکر. این کیاوش که مخ منو خورد اینقدر توی این چند روزگار اضافه کرد مولین بریم تشکر کنیم.
با گوش دادن حرف پری بانو، کیاوش با دیدهای گرد شده با تعجب مولینش رو نگاه کرد و شیدا هم که مطمئن بود همچین قضیهایی امکان نداره، پوزخندی زد و پاشو روی پاش انداخت و گفت:
-ممنونم لطف کردین. اما واقعا نیازی به این کار نبود. هر کس دیگهایی هم جای من بود همین کار رو میکرد. به نظرم حس انسان دوستانه که سهله، حس حیوان رفاقت رو هم، همه دارن. نشنیدید واسه نجاته یه بچه گربه یا توله سگ، یه اکیپ آتشنشانی میرن و نجاتش میدن!
شیدا با این حرفش علنا کیاوش رو قد یه توله سگ و بچه گربه، حسابش کرد. قند توی قلبش آب شد از اینکه اینقدر کیاوش رو خردش کرده بود. پری بانو متعجب آب دهنش رو قورت داد و حرفی برای اضافه کردن نداشت. کیاوش هم با حرص دندوناش رو بهم میسایید.
با مشاهده کردن واکنشِ این مادر و پسر، شیدا دلش خنک شد و تو دلش اضافه کرد: حقت بود کوه غرور حالا این اولیش بود. دارم برات.
کیاوش نگاهی عصبی به مولینش کرد و بیان کرد:
-خب دیگه بهتره رفع زحمت کنیم. ایشون نیازی به تشکر ما نداشتن. نجات جون هر جونوری جزء خصوصیات بارزشونه.
پری بانو نگاه غرهای به کیاوش حرکت کرد و با ابروهای در هم کشیده اضافه کرد:
-کجا بریم؟! هنوز اصل مطلب موندهها انگار یادت راهی شد!
کیاوش کلافه پوفی کشید و کف دست به سینه جای گرفت. پری بانو مقداری از نسکافهاش رو خورد و نفسی گرفت و بیان کرد:
-خب شیدا جون خودت میدونی به غیر از تشکر کردن اومدیم انشاالله اگه خدا بخواد دربارهی اون قرارداد کاری هم حرف بزنیم.
شیدا شالش رو یه کم جلوتر کشید و آواش رو با تک سرفهای صاف کرد و اظهار کرد:
-والاه پری جون در اون مورد قبلا حرفامون رو زدیم. من راضی به این کار نیستم. شما دارید روی آبرو و آیندهی تباه شدهی من قیمت میذارید! واقعا نمیتونم همچین کاری رو قبول بکنم.
بر فرض مثال اگه یه درصد هم نظرم مثبت بود، الان که متوجه شدم سارا جون عروس شما هستن. دیگه امکان نداره همچین کاری رو بکنم. زیرا مطمئنم هیچ خانمی دوست نداره یه زن دیگه رو توی خونه حیاتش مسیر بده! اونم جلوی نگاه شوهرش هر روزگار رژه بره. اینجوری رفاقت منو سارا جون هم بهم میخوره.
پری نگاه زیر نگاهی به کیاوش کرد که اخماش تو هم بود و حرفی نمیزد. بعد خودش نفسی گرفت و بیان کرد:
-شیدا جون مطمئن باش سارا خودش راضیه. واسهی همین ما تمایل داشتیم بار دیگر باهات حرف بزنیم. میدونم میل داشتهی ما وقعا سخته و تو باید به فکر آیندهات هم باشی. خدا رو شکر ما مشکل مالی نداریم. از این بابت خیالت راحت باشه. صد تومن هم میذارم روی قیمت قبلی که با هم صحبتش رو کرده بودیم.
کیاوش که داشت بی تفاوت نسکافهاش رو میخورد با گوش دادن صد میلیون اضافه؛ یهو نسکافه پرید تو گلوش و شروع کرد به سرفه کردن. پری هی به پشتش میزد اما نفس کیاوش بالا نمیومد. شیدا پشت دیدهی نازک کرد و با اکمسیر از جاش بلند شد تا آب بیاره. عمدا هم آروم راه میراهی شد تا کیاوش یه کم بیشتر سرفه کنه. لیوان آب رو با ناز و کرشمه داد کف دست پری بانو و گفت:
-بدین بخورن بهتر میشن.
پری لیوان رو گرفت و نگران به خورد کیاوش داد. بعد از چند قلوپ آب، یه کم سرفهاش کمتر شد و آروم گرفت. شیدا ابرویی بالا انداخت و با پوزخند اضافه کرد:
-ماشالله پسرتون، استعداد خوبی تو خفه شدن دارن. به نظرم یه دکتر برن بد نیست. یهو مشاهده کردید جایی بودن که کسی نتونست کمکش بکنه و …
پری که از تیکههای شیدا اصلا خوشش نیومده بود. پشت نگاهی نازک کرد و از شیدا رو گرفت و به سمت کیاوش اضافه کرد:
-پسرم بیشتر حواست رو جمع کن و مواظب باش. تو تازه حالت داره خوب میشه. هنوز از اون روزگار ریههات کامل خوب نشدن.
کیاوش معترض نگاهی به مولینش کرد و بیان کرد:
-مادر من اون مبلغ پیشنهادی شما هر آدم سالمی رو هم خفه میکنه چه برسه به من!! آخه مگه شهر هرته صد تومن یهو رو مبلغ قبلی میذاری؟ اصلا از قیمت رحم اجارهایی خبر داری؟ خونه پرش بشه هفتاد؛ هشتاد تومن. اون وقت شما صد تازه داری اضافه میکنی؟! مگه من سر گنج قرار گرفتم که یه بچه اینقدر برام آب بخوره! حالا بگو ببینم نرخ پایه چند بوده؟
پری که حسابی از این بحث عصبی بود و نمیمیل داشت کش پیدا کنه. هموقت، با چشم و ابرویی که به کیاوش اومد بیان کرد:
-پسرم ما که بی نیاز از مال دنیا هستیم. بعدشم شیدا جان ارزشش خیلی بیشتر از این حرفاست. الان نمیخواد شما چرتکه بندازی. من خودم هزینهها رو میده. حالا بعدا تو خونه صحبت میکنیم.
شیدا که تمام مدت توی خاموشی شاهد بحث این دو نفر بود. تو فکر فرو راهی شد و حساب کار دستش اومد. کیاوش دندون گردتر از این حرفا بود و مثل مولینش دست و قلبباز نبود. اگه بیشتر از این طاقچه بالا میذاشت، مرغ از قفس میپرید.
پری بانو رو کرد سمت شیدا و با تبسمی اجباری اضافه کرد:
-خب عزیزم الان نظرت چیه؟ قبوله دیگه مگه نه؟
شیدا ابرویی بالا انداخت و گفت:
-من مطمئن نیستم که کاره درستی دارم میکنم یا نه. با سارا جون هم حرف نزدم. شاید دلا راضی به این کار نباشه.
کیاوش کلافه از این همه بحث دستی لای موهاش کشید و عصبی اظهار کرد:
-میخواید زنگ بزنم بذارم رو آیفون تا مطمئن بشید؟! وقتی مامان من حرفی رو میزنه، حرفش حرفه باد هوا نیست. بهتره شما هم با این قیمتای فضایی اینقدر مته به خشخاش نذارید.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن