امیر از کسی خجالتی نداشت و همیشه حرف هاش رو با صوتی قد بلند و رسا و پر صلابت می اظهار کرد طوری که حتی جایی برای هیچ مداخله ای نباشه.
این بار هم مثل همیشگی قد بلند جواب داد:
– بله!
تموم شد.
همه چیزی که احتمالا قرار بود بینمون اتفاق بیوفته تموم شد و این اطمینان خاطر عجیبی بهم داد.
من کی انقدر سنگ شده بودم که اصلا برام نباشه و کی انقدر قلبم داشت نازک می شد که الان بغض پر تناقضی به مغزم کرده بودم.
زیر برگه ای که مربوط به من می شد رو امضا کردم.
چه غریب واقع شدم.
کیفم رو توی بغلم فشار دادم و تمایل داشتم از صنقلبی کشیده بشم که خانم مختاری جعبه شیرینی جلوم گحرکت کرد.
– دهنتو شیرین کن خوشگلم! ایشالله که تو هم مثل حافظ و مرسده به خیر و خوشی یاد خودتو پیدا کنی.
زورکی لبخند زدم.
خبر نداشت که من داشتم ازدواج کردم و همین دولیدش اومد و فر زد به تمام زندگیم.
– مرسی از شما!
یه دونه شیرینی خوشگل خامه ای برداشتم.
منی که از صبح هیچی نخورده بودم و حالا هم داشتم بی میل می شدم.
از تهمینه و آقای سلطانی بزرگ که مرد پر غروری بود و تا ابد و زمان منو به عنوان عروسش قبول نمی کرد خدا حافظی کردم.
پا از محضر بیرون گذاشتم که صدای حافظ از پشت سر به گوشم رسید.
– کجا به این زودی؟
به سمتش برگشتم.
– وقت دکتر دارم! میرم اونجا …
اخم کرد.
– دکتر چی؟
کیف رو روی دوشم تنظیم کردم.
– ما دیگه با هم صنمی نداریم که برات توضیح بدم.
فکش جا به جا شد.
– مادر دخترمی! بگو واسه چی داری میری؟
فین فینی کردم و به بیرون اشاره کردم.
– داری وقتم رو میگیری! اتوبوس الان میره.
کف دست توی جیبش فرو کرد و سوئیچش رو در اورد.
– من می رسونمت.
دیگه داشت زیاده روی می کرد.
حرف توی ذهنم رو به زبون اوردم.
– خوبیت نداره دولید با زن سابقش غیب بشه.
بازوم رو گرفت و منو از محضر خارج کرد.
– یک این که کسی حق نداره به من بگه چی خوبه یا بده! دو اینکه هماهنگ کردم …برو بشین تو ماشین.
دزدگیرش رو باز کرد و یه جورایی منو وادار کرد تا منو بشونه توی ماشین.
– ناضافه کردی واسه چی داری میری؟
شیرینی هنوز توی دستم بود و رو بهش کردم.
– دارم واسه پاهام میرم!
بهم اشاره کرد.
– بخور شیرینیتو! رنگ و روت پریده …پاهات چشه؟
گازی زدم و شونه بالا انداختم.
– نمی دونم! دارم میرم ببینم چمه؟!
به عادت بی قلبیل همیشگیش ناخونک گوشه انگشتش رو به دندون گحرکت کرد.
– باهات میام.
مشتم رو محکم کردم.
– نه! نمیشه …ما صنمی با هم نداریم.
بهم نگاه پر حرصی انداخت.
درست می دونستم دیگه چی عصبیش می کنه ولی الان قلبیلی نداشت.
من نمی تمایل داشتم همراهم بشه.
نمی میل داشتم دیگه اسمش کنارم بیاد مخصوصا حالا که دیگه اون ازدواج کرده بود و من رسما فقط حکم مادر رو برای دخترش داشتم.
– سوال نسؤال کردم که اره یا نه بیاری واسم! پیاده شو …
از پنجره به تابلو ساختمان پزشکان چشم دوختم و پیاده شدم.
کاش می تونستم یه جوری منصرفش کنم.
جلوش قرار گحرکت کردم.
– اومدنت هیچ دردی از من دوا نمی کنه! شاید نمی خوام کسی راجبم چیزی بدونه که می خوای بیای اونجا بر و بر بالا سرم واستی.
بند کیفم رو گراهی شد و پشت سرش کشید.
– درست کن راهی شدارتو نیکی! آدم شو …بفهم! حالیت بشه که من و تو هنوز با هم یه روابطی داریم؛ می خوام بیام اون بالا ببینم چته؟ به دکتره بگم این زنه اعصاب واسه من نذاشته، یک ساله خون منو تو شیشه کرده.
سر جام میخ شدم.
ساختمون پزشکان عجیب خاموشی بود و نمی خواستم آبرو ریزی به راه بندازم.
– اینجا دفتر مشاور خانواده نیست.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن