درب اتاق رو پشت سرش به هم زد.
حتما اونم مثل من به ماهیت فوضول بودن پرستارش پی برده بود که نمی داشت زیادی سر از کارش در بیاره.
هرچند که امیر حافظ همیشه حصاری از ابهام دور خودش می پیچید و با سکوت و غد بازی هاش همه رو از خودش می روند طوری که به قول پدرش سلطانی بزرگ، حافظ کوه یخی بود که گرمای خورشید هم از پسش بر نمی اومد.
برای پوشیدن کفش هام آوا رو دوباره به باباش سپردم و کتونی هام رو پوشیدم.
تمایل داشتم از روی زانو هام قد بلند بشم که کف دستی روی سرم جای گرفت.
– همون پایینی! کفش هامم واکس بزن.
از پایین نگاهش کردم.
– منظورت چیه؟
آوا رو از این شونه به اون شونه فرستاد و بار دیگر مغرورانه لب زد:
– د یالا تا از فرستادن بچه پشیمون نشدم.
فشار کف دستش روی سرم انقدر زیاد بود که حتی قادر نبودم از زیر کف دستش بیرون برم و ناچار لب زدم:
– کف دستتو بردار! انجام میدم خودم.
به محض برداشتن دستش، از توی جا کفشی فرچه کفش رو برداشتم و هنوز کاری انجام نداده بودم که گوش زد کرد:
– چرم فرانسهس حواستو جمع کن بیشتر از این خسارت نزنی.
دندون قروچه ای کردم و با وسواس بی دلیل و اعصاب اشفته تمام کفشش رو واکس زدم.
انگار از کارم راضی بود.
به طریقی خوشش اومد.
کف دست هام سیاه شده بود و بالاخره تونستم قد بلند بشم.
– داری یاد میگیری چجوری وفاداری ثابت کنی.
کف دست هامو با دستمال کاغذی پاک کردم و دندون قروچه کردم.
خودش فهمید هزار حرف توی سرمه و نمی تونم چیزی بگم.
آب گلومو فرو بردم و پشتش از واحد خارج شدم و تمایل داشتم بچه رو از کف دستش بگیرم که نذاشت.
– خودم میارمش! با بغل غریبه عادت نداره.
سوار آسانسور شدیم که دیگا طاقتم طاق شد.
– از کی تا حالا مادر بچه غریبهس؟ دیگه واقعا زیادی خیالات برت داشته امیر!
اخم کرد و انگشتش رو تهمتوجه شد وار جلو اورد.
– اول این که هر وقت سر خونه حیاتت بودی مادرشی! دوم این که یاد بگیر منو آقای سلطانی خطاب کنی وگرنه بد کلاهمون توی هم میره.
آوا هم بچم از ترس باباش کز کرده بود توی بغلش و جیکش در نمی اومد.
خواستم چیزی بگم و تا فکر نکنه من یه دختر بی زبونم اما با باز شدن درب اسانسور حتی منتظر نموند و خودش اول بیرون راهی شد.
لبمو اروم گاز گحرکت کردم تا صبوری رو به خودم یادآوری کنم.
پارکینگ ساختمون دو تا ماشین داشت که هر دو هم واسه حافظ بود ولی بیشتر از شاسی کشیدهش استفاده می کرد.
خداروشکر کردم از بابت این که می دونست من از رکسی می ترسم و برای همین با خودمون نیوردش.
بالاخره توی ماشین آوا رو به کف دستم سپرد و خودش جاده افتاد.
اول از همه عینکش رو زد و مسیر افتاد و به محض پیچیدن توی خیابون لب زد:
– دیگه سفارش نکنم! یه تار مو از سرش کم بشه من می دونم با تو …دو روزگار هم هرز نپر وقتی بچه پیشته، نبینم فردین (مراقب دم خونه نیکی که حافظ فرستاده) به گوشم برسونه که عره و عوره و شمسی کوره میان و میرن اونجا.
سرم رو یه شیشه تکیه دادم.
– مگه خونه ما کاروانسراعه که این و اون برن توش؟ خجالت نمی کشی با کسی یه روزی ناموس و زن خودت بوده انگ هرزگی می زنی؟
ماشین رو روی حالت دنده اتوماتیک قرار داد و چهره جدی ترش رو اخمالو کرد.
– تو بکش من رنگش می کنم! د ببینم میتونی یه بار من یه حرفی میزنم زبون به دهن بگیره و کل کل نکنی؟
به خاطر وجود آوا یکم رعایت کردم.
– که تو هرچی قلبت میل داشت بارم کنی؟
فرمون رو بین کف دست های بزرگ و رگ های همیشگی متورم گحرکت کرد و چرخوند.
– من فحشتم دادم تو حق نداری اعتراض کنی!
بیشتر از همین که مشتاق بشم جوابش رو بدم دلم می تمایل داشت بدون هیچ حرفی توی برزخی از ابهام قرارش بدم و بزای همین خاموشی بی سابقه ای اختیار کردم.
با حافظ بحث کردن هیچ فایده ای نداشت.
تو جلوی درب خونه منو رسوند و خودش ساک آوا رو تا جلوی درب اورد که مامان بالافاصله آیفون رو زد و از توی قد بلندگوش اظهار کرد:
– بیا بالا پسرجان چه عجله ای داری هنوز نیومدی یه چایی بخوری.
مامان انگار واقعا قلبش نمی تمایل داشت باور کنه که من و حافظ واقعا دیگه هیچ صنمی نداریم.
دیده غره ای بهش حرکت کردم و جوری که مولین نشنوه رو به امیر بیان کردم:
– بگو نمیای! کار داری، با خودش فکر میکنه من هنوز دلم پیشته که مجدداً برگردم سر خونه زیستنم.
حافظ که عینک دودیش روی چشمش بود و خوش نداشت یکی براش تایین و تکلیف کنه گفت:
– دست شما درد نکنه! باس برم سوله؛ مراقب دخترم باشید.
وای که چقدر این مرد شیطان صفت پیش بقیه فرشته جلوه می کرد.
امیرحافظی بعد این که مطمئن شد من پا به داخل خونه گذاشتم و درب رو بهم زدم، صدای جیغ لاستیک هاش توی کوچه فرعی پیچید.
آوا توی بغلم یکم بی تابی می کرد و با ساک دستی سختم بود بالا برم ولی با ضرب و زور به واحدمون رسیدم که مولین از ذوق متوجه شدن نوهش همون جلو درب از حرکت ایستاده بود و آوا با شوق از بغلم گحرکت کرد.
– پس حافظ کو؟
ساک بچه رو توی مبل گذاشتم.
– نکنه توقع داشتی بیاد بالا مولین؟ دیگه چی؟ همین میخوای پس فردا به گوش خواستگارم برسه و بگن دختره داره نیم سال از طلاقش می گذره هنوز پای شوهر سابقش به خونشون بازه.
مامان که آوا رو توی بغلش گرفته بود جلو اومد و به خستگی من پوزخندی زد.
– باز رفتی عیش و نوشتو کردی پات به خونه رسید برج زهر مار شدی؟
شالمو کندم و دکمه های مانتوم رو باز کردم.
– دلدادگی و نوش چی؟ راهی شدم اونجا عین سگ و گربه فقط دعوا کردیم.
زل زد بهم و بچه رو توی بغلش جا به جا کرد.
– اره …اتفاقا رد پنجه های گربه هم روی گردنته.
کف دست روی گردنم کشیدم.
– آوا ناخوناش قد بلنده، شیرش میدادم جنگ زده.
کنترل تلویزیون رو که زیرم حرکت کرده بود رو برداشتم و آوای سریال رو کم کردم که مولین زمزمه کرد:
– مراقب باش جای چنگک های آوا حاملهت نکنه!
منظورش رو فهمیدم و نق زدم:
– خیال می کنی رفتم اونجا یه شب تختشو گرم کنم؟ به خدا خودمم بخوام دیگه قلبم رضا نیست کنارش بمونم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن