(#ملیـــح)
بیشتر از نیم ساعت بود که حرکت کرده بود ولی حتی از جایم تکان نخورده بودم!
فکرم مشغول حرکت کردارش بود وقتی جسارت کرده تمام رویم را گذاشته از سوتفاهم شدن اظهار کردم تا نگاهش را که در کمال تعجب در این مدت آزارم نداده با یادآوری آن روزگار حتی به قیمت شکنجه شدن خودم ببینم
در ذهنش گذراندم با آن غرورش دست از سرم برداشته تمام شود و حتی بیرونم کند ولی چقدر راحت و بی خیال از اعتمادش به من گفت که این یعنی حواسش تمولی به رفتارم بوده و متوجه شده از او خوشم نمی آید! و همان دلیل راحتی خیالش و تغییر حرکت کردار اوست
از حرکت کردارم درک کرده بر خلاف او و اعتمادش، من به او اعتماد ندارم اما به روی خود نیاورده و حتی به خاطرش ذرهای مضطرب سوتفاهم شدن هم نیست! متوجهی تفاوت ظاهرم و توجهـم به راهی شدارم در برابرِ همچراکه بیتایی بوده
با تمام اینها ولی مثل هم جنسانش نمتوجه شد آن سوتفاهمی که بی خیال از کنارش گذشت ممکن است چه آبرویی از یک دختر ببرد و حیاتاش را زیر و رو کند همانطور که زندگی من با سوتفاهمهایی تکراری، که انگار عمدی بود و مثل هم! زیر و رو شد!
نتیجهی افکارم شد جملاتی که زمزمه مانند و بی اختیار به زبانم چرخـید
– مردک خودخواه.. حتی بلد نیستی به بقیه ذرهای حق بدی وقتی صبحونهات برات مهم تر از سوتفاهمه و آخر هر چیزی فقط میخوای ریاستت حفظ بشه و بشه اون که تو میخوای حتی اگه باهاش آبروی یکی بره! هــه… طعنه هم میزنی که رفتی راحت باشم درو قفل کنم که تماس میگیری! با تو میشه اصلا اینجا راحت بود گوریل
با دم آه مانند عمیقی از جا بر خواسته سینی را جا به جا کرده سعی کردم تمام حواسم را از تصویر او که نزدیک بود تمام محتویات سینـی را با بی خیالی تمام بِبَلعد خالی کرده به کارم برسم شاید امروز روزگار آخر حضورم کنار او باشد
بیشتر از ساعتی تمام انرژی و حواسم را گذاشته به کارم رسیدم ولی فقط توانستم یک ستون را چک کنم و فاکتورهای ستون بعد را پیدا کنم آهی کشیده کلافه از کف دست آن مرد خسته به مبل تکیه زدم ولی از ضربهای که به در خورد از فکر بودن او پشت در از جا کنده شده تند چادری که برداشته بودم را روی سرم کشیدم نمیدانم چه حسیست که کنار او وقتی کاملاً تنم را می پوشاندم احساس بهتری داشتم
در حال کلنجار رفتن با خودم بودم که در بدون آنکه حرفی بزنم باز شده بیتا داخل وارد شد نفس راحتی کشیدم ولی او از دیدن وضعیت و نگاه مضطربم لبخند زده با طعنه گفت
– اِوا… خانوم مدیر چقدر هولی؟ لازم نیست محل کارت که چادر بپوشـی
عصبی از دست آن مرد به او توپیدم
– طعنهات رو بذار جیبت جای دیگه واسه خودت و مدیر خرجش کن من مدیر اینجا نیستم
ابرو بالا داد
– مهم نیست خانم مدیر که میشـی
سرم به ضرب بالا رسید
– بیتــــا…!!
شتابزدهی هم عقب نراندش!
با قدم هایی ملایم با آن قد نسبتاً قد بلند و اندام کشیدهاش به عمد با حالتی طناز جلو رسید وقتی تازه دیروز از ظاهر خودش اضافه کرده بود که فکر میکند نگاه مدیر را گراهی شده و انگار میمیل داشت بگوید از من سرتر است
اصلا نمیداند، درک نمیکند و نمیفهمد هرگز مثل او در چنین فکری نیستم وقتی حتی از حضور آن مرد عذاب میکشم
– چند باری میمیل داشتم ازت بپرسم اما نشد.. رفتارتو باور کردم! مثلا حیا داشتن و خجالتی بودنتو… مثلاً فرار کردنتو از مدیر… همین باعث شد یادم بره بپرسم! اما امروز وقتی دقیقاً رسیدی به جایی که “کامکار” قبلی درست مثل تو از راه نرسیده با اون حرکت کردار داغونش به اونجا رسید و تنها کسی بود که جرات میکرد به مدیر بگه تــــو! دقیقاً هم مدتی که تو اومدی نیست و معلوم نیست کجا راهی شده که مدیر میگه مرخصی، یادم اومد!…. خوب نقشه کشیدین عجیب نیست مدیر نمتوجه شده! تو رو اون حساب میکنه نه؟ قراره کم کم و بدون مشکوک شدن برسی بهش؟ چه نسبتی باهات داره که با پارتی و زرنگی کشیدت اینجا؟ به من میگی پونهات در حالی که قضیه علفه که داره سعی میکنه بزی خیال کنه شیرینه؟
چیزی از حرفهایش نمتوجه شدم اما مفهوم کلی اش به مدیر می چسباندم
– خجالت بکش من حتی مثل تو اینقدر وقیح نیستـم که جرات داشته باشم بهش فکر کنم حالا تو میگیــ…..
حرفم را برید
– آره تو فکر نمیکنی یه ضرب به کمک مرصاد میری تو بغلش
چشمهایم از وقاحتش گرد شده دهانم باز ماند نامی ولی نفسم را باز آورده تکرارش کردم
– مرصـــاد؟!
پوزخند زده بیان کرد
– نمیشناسیش؟! پس چطور یهو به این سرعت از ده کورتون کَندی اومدی اینجا و سر از اتاق مدیر و صبحونهی دونفره درآوردی؟
با اشاره به سر و وضعِ همیشگی ساده ولی مرتبم اضافه کرد
– اگه اون مرصادِ کامکار که نمیدونم چیکارته تو رو نمیآورد اینجا و نمینداخت تو بغل مدیر مگه خودت با این ریخت و وضع عرضشو داشتی؟!
خیره نگاهش میکردم نفسم بند آمده بود! حرف هایش چقدر درد داشت و چقدر برایم آشنا بود…
از همین تهمت ها گریخته بودم و حالا باز مجدداً تکرار شده بود…
وقتی خانوادهام نفهمیدند چه انتظاری از آدمهای دیگر میتوان داشت؟
انگار هیچ وقت از آنها خلاص نمیشدم فقط نمی فهمم او مرصاد را از کجا می شناسد؟ چرا رسیدن به اینجا و چیزی که به من نسبت داد را از دیده او میبیند؟
بغض همیشگی خفتهای که مدتهاست با آن درگیرم بار دیگر پیدایش شده بیدار شد تکان هایش را در گلویم حس میکردم
قلبم میخواست بپرسم مرصاد را از کجا می شناسد اما باید می راهی شدم..
به سختی با کف دستهایی لرزان چادرم را روی سرم مرتب کردم نمیخواستم حتی نگاهش کنم ولی نشد که نپرسم…
خیره به زمین در حالی که او باید شرمنده میشد و خجالت میکشید ولی این جایگاه مثل همواره از آنِ منِ بیخبر بود سؤال کردم
– مرصاد رو از کجا میشناسی؟
با پوزخند گفت
– باور کنم نمیدونی اینجا کار میکنه؟
شوک حرفش نگاهم را به صورتش کشید
“” مگه میشه؟! اگه بود که نصیبه می بیان کرد؟””
– دروغ میگی؟ اگه بود که تا حالا دیده بودمش؟
تبسم کجی زد
– سوال منم همینه! چطوره که فامیلتون یکیه و نمیشناسیش اما دقیقاً مثل تو نرسیده رسید به اتاق مدیر و از وقتی تو اومدی ناپمشاهده کرد شده! دقیقا هم از همون کوره دهی اومده بود که تو اومدی!
گیج و سرگردان از کنارش رد شدم این دختر دیوانه بود. شاید از حرص برداشتی که داشت دروغ میاضافه کرد! شاید هم نام مرصاد را خودم به زبان آوردهام باید با نصیبه حرف میزدم
بیتا بازویم را گرفته نگهم داشت
– کجا خانم مدیر؟ نصیبه خانم گفتن آقای مدیر فرمودن پاتون رو از اتاقشون بیرون نذارید
کف دستم را کشیده چرخیدم او هم به اجبار چرخید
مشاهده کردن قامت چهارشانه، درشت و ورزیدهی مدیر که با اخم و خستگیِ زیادی که از نگاهش خوانده میشد بهیکباره در آستانه در نمایان شد هر دویمان را شوکه کرد!
– اینجا چیکار میکنید خانم ساری؟
بیتا با سلام کوتاهی به سرعت برگشت با برداشتن سینی مجدداً به سمت در رسید
– نصیبه خانوم بیان کردن بیام سینی را ببرم
نگاه مدیر و برداشت این دیوانه که اینطور از او حساب میبرد دیگر برایم مهم نبود اگر مرصاد اینجا بود
جلوتر رفتم دلواپسی چشمهای مرد روبرویم میاظهار کرد رنگم پریده باز به همان بیچارگی افتادهام که هر آن از آبروی بازیچه شدهام بیهوش شوم
داخل رسیده مضطرب جویا شد
– خوبی؟
به جای جوابش بی اعتنا به بیتایی که از کنارش میگذشت تا از خشمش فرار کند جویا شدم
– اینجا کسی به نام مرصاد کامکار کار میکنه؟
پوست صورتش کشیده شده دیدههایش باز تر شد به آنی خشم به صورتش نشسته قبل از آنکه بیتا ناپدید شود حرص زد
– کجــــااا؟!
شانههای بیتا که کنارش بود بالا پرید ولی من تکان نخوردم فقط جواب میمیل داشتم
– آشپزخونه
عصبی توپید
– چرا حالش اینه؟
بیتا من من کنان جواب داد
– نمیدونم… من فقط سؤال کردم با آقای کامکار نسبتی دارن یا نه؟
دروغ نمی اظهار کرد همین را پرسیده بود، اما نه در یک جمله! نه انقدر روان و بی منظور! آتش زده پرسیده بود
مدیر هیکل بزرگش را عقب کشیده اضافه کرد
– دفعه آخریه که در نبود من پاتو میذاری تو این اتاق خانم ساری حتی اگه نصیبه خانم گفته باشن… مفهومه؟
بیتا که با “دیده” آرامی دور شد در را بسته به مبلها اشاره کرد
– برو بشین
نگاهم نمیکرد به اخمش درماندگی فاحشی اضافه شده بود که یعنی شاید بیتا درست گفته باشد
بیپرده تر پرسیدم
– مرصاد اینجا کار میکنه؟ برادر من!
بار دیگر حرفش را تکرار کرد
– برو بشین
بی اعتنا نسبت به اینکه به در چسبیده سعی کردم کف دستم را به کف دستگیره برسانم تا کنار برود و سراغ نصیبه بروم انگار او که نمی دانم چرا جواب نمی داد
قبل از آن دستش روی کف دستگیره نشسته در را قفل کرد کلافه گفت
– جایی نمیری با این حالت. برو بشین من نمیتونم جواب یه سؤتفاهم دیگه رو بدم
نوحشت کردم.. هراسان نبودم.. مطمئناً دیوانه نبود که در محل کارش بخواهد آزارم دهد! حواسم به نگاهش بود که میگفت قصدم این است که نگهات دارم نه اینکه آزارت دهم تا یادآوری شود
عقب نحرکت کردم تکان نخوردم خیره دستگیره را خیره شدم تا کف دست از آن بردارد و بروم
“”نُچی”” گفته کیفش را زمین گذاشت شمارهای گرفت اما گوشی را روبروی من گرفته روی پخش گذاشت نام شخصی که در حال تماس با او بود “مرصاد” بود
احساس مشتاق دیداری غریبی میان لجبازیام برای آوایی که با اتمام صوتی بوق در فضای اتاق پیچید دیدههایم را تر کرد
– الــوو.. راهی شدی یه قرار دیگه تنظیم کنی بیای؟ پختن بار دیگری گرمساری کار راحتی نبودا بدو تا باز دوباره یخ نکرده یُبس نشده
خودش بود… مرصاد بود… برادرم! همان دیوانهی بی ادبی که گاهی دلت میمیل داشت از حجم وقاحتش برادرت نباشد و به روی خود نیاوردی میشناسیاش
– الــوو… زود بیا تو! به همشیرهات معرفی شدی کم مونده از حال بره
حیرتِ مرصاد کاملا واضح بود
– چـــی…! دروغ میگــی؟
– نه زود باش تا غش نکرده نمیتونم خیلی راهشو سد کنم و باز جواب تو رو بدم
– کی بهش اضافه کرده؟ کجاســت؟
– اونش مهم نیست! مهم اینه که الان روبرومه و مجبور شدم صوتتو بذارم بشنوه بجنب تا کنار نحرکت کردم
صوتیِ زمزمهی “وای” اظهار کردن مرصاد آمد هممدت با آوای در ماشین تماس قطع شد کلید را در قفل چرخانده با اشاره به مبلها اضافه کرد
– برو بشین الان میاد
دیگر نیاز به قرار گرفتن نداشتم از وقت گوش دادن آن آوا که حتی بخاطر خودش میل به دیدنش را در خودم خفه میکردم تن سست و سردم گرم و گرم تر شده بود، حالا حتی میتوانستم به صورت این مرد مغرور که لحن صحبت برادرم را با او متوجه شدم و فهمیدم میداند خواهر مرصادم خیره شده به راحتی نگاهش کنم
برادرم اینجا بود.. مرصاد اینجا بود.. اینجا کار میکرد و احتمالا شغلش مهم است که بیتا آنطور با کینه و حسادت از او حرف میزد مهم بود که این مرد به او نیاز داشت و لحن مرصاد آنقدر راحت!
یکباره در باز شده محکم به کمرش خورده کنار رفت
– آآخ.. دیوونـــه
همخونِ هاما که دلواپس از حالم با عجله از در وارد شد کوچکترین توجهی به او و اعتراضش نکرده نفس زنان ساکت روبرویم توقف کرد
خیره صورتم را نگاه میکرد صورتی که تمام تلاشم را کردم نور نشسته در سینهام از حضورش را در آن نبیند
– ببرش بشینه بگم براشــ…
حرفش با جلو رسیدن کف دستهای مرصاد و عقب راهی شدن من نصفه مانده گیج نگاهمان کرد
– ملیـــح..
آوای ضعیف و متعجبِ برادرم قلبم را لرزانده تری نگاهم به پوست گرم شدهی صورتم از حضورش جای گرفت
بی اعتنا به حضور مرد کنارش با آن اخم و نگاه مبهوت زمزمه کردم
– ملیحو میشناسی؟ نمیدونی مُرده؟ دقیق یادم نیست اما یه روزگار نزدیک به همون شامگاهی که از یه سیلی راهی شدی و فرار کردی.. مُرد.. مُرد و یادش حرکت کرد به جز قادر مَرد دیگهای هم توی زندگیش بوده
مرصاد دلگیر باز جلو آمد
– باشه… یادت بره! الان بیا بشیــ…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن