رمان راز یک سناریو پارت ۵

راحله دستانش را خشک کرد: چرا می خندی؟
گلی با کف دستان خیس کنار سرش را خاراند: باید اینجوری می بیان کردی ( صوتیش را بم کرد و کمی شق و رق ایستاد و اضافه کرد) باس باشون ساخت.
آوای خنده ی شادشان در منزل پیچید و برای یک شامگاه، غم بقچه اش را زیر بغلش زد و جادهی دل دیگری شد. آن شامگاه آن خونه از حس پشت داشتن گرم بود.
آوای زنگ، سر هر دو را به طرف در خونه چرخاند.
– انگار موشو آتیش زدن. فکر کنم داداشه.
گلی در منزل را که باز کرد وحید را تبسم به لب و جعبه به کف دست متوجه شد.
-سلام. بفرمایید تو.
وحید جعبه را به طرف او گراهی شد: سلام. همه چیز خوبه؟
وقتی نگاه گلی را به جعبه متوجه شد، تکانی به آن داد و گفت: خوب صبح، سال نو رو به هم تبریک بیان کردیم. منم شیرینی گراهی شدم تا اول سالیه کاممون شیرین شه.
تبسم روی لب های گلی جاری شد. این مرد پیام آور تبسم برای او بود، این مرد با شیطنت های کوچکش. وحید چشمش که به راحله افتاد گفت: سلام آبجی.
راحله دم آشپزخانه ایستاد: سلام داداش. خوش اومدی.
وحید کتش را درآورد و رو ی دسته ی مبل گذاشت و رو به گلی اظهار کرد: مشکلی که پیش نیومد دیگه؟
گلی قبل از اینکه وارد آشپزخانه شود اظهار کرد: نه خدا رو شکر.
-خوبه. امروزگار تو ساختمون سرکی کشیدم. به جز خودت و دو واحد دیگه ، کسی تو ساختمون نی. باقی حرکت کردن مسافرت. اون آدمایی هم که من حدس می زدم شاید کار اونا باشه. نیستن. کار به جایی نبردم. امروزگارم به همه ی اونایی که میشناختم زنگ زدم واس خونه… فقط یه مورد پیدا کردم که فردا باس بریم کلید و تحویل بگیریم و نگاهی بندازیم تا خدا چی بخواد. گفتی هفتم میری کرج؟
گلی با ظرفی پر از شیرینی برگشت و آن را روی میز گذاشت: بله. هفتم میرم و تا چهاردهم برنمی گردم. چایی هنوز آماده نیست. اگه دوست دارید صبر کنید شیرینی تونو با چای بخورید یا نه همین جوری کامتونو شیرین کنید.
راحله کناری جای گرفته بود و اظهار کردگوی آن دو را نظاره می کرد.
وحید شیرینی برداشت و گفت: هم الآن شیرین می کنم ، هم با چایی. موردی نی؟
گلی با شیطنت های زیر پوستی او کمی آشنا شده بود. شیطنت هایی که آزار نمی داد و تبسم می کاشت.
-نه چه موردی. نوش جونتون.
-خوبه. فردا کی خونه ای بریم کلیدو بگیریم؟
گلی روی زمین قرار گرفت و اضافه کرد: سه خونه ام. از اون به بعد هر ساعتی بگید من هستم.
-عصری میام دنبالت. فقط امیدوارم خونه ی خوبی باشه. یه کم می مونم بعد می رم خونه، کار دارم. هر اتفاقی افتاد بهم زنگ بزنید.گوشیمو بالا سرم می ذارم .
***
در ماشین رو باز کرد و داخل قرار گرفت.
گلی به او نگاه کرد: گرفتید؟
ترمز دستی را پایین آورد و جاده افتاد: آره… بریم ببینیم چجور خونه ایه.
نگاه گلی همچنان با او بود: چند میگه آقای رستاخیز؟
وحید نیم نگاهی به او انداخت و بعد به جلو نگریست: حالا بریم ببینیم … اگه پسنمتوجه شدی چراکهه می زنیم.
گلی لپش را پر و خالی کرد و مسیر نگاهش را به سمت خیابان تغییر داد: ای بابا… باز که شما همون قضیه رو تکرار کرمتوجه شد… اول بپسند بعد حرف می زنیم.
گوشه ی لب وحید تکانی خورد: اون دفعه که هم، پسند شد و هم، قیمت اوکی شد… پس مشکل چیه کوچولو؟
این دومین بار بود که این مرد او را به همچین صفتی ملقب می کرد. ابرو در هم کشید و کمی به طرف او کج شد و با لحنی ناراضی اضافه کرد: آقای رستاخیر این بار دومه شما به من میگید کوچولو… من بیست و شش سالمه… پس فکر کنم باید کمی در صفتی که برای من بکار می برید دقت کنید.
-آها… این همه اظهار کردی تا سِنتو به من بگی… خوبه… منم سی و شش سالمه.
و برای لحظه ای رو کرد به گلی که با چشمانی درشت شده از تعجب او را نگاه می کرد. بلند خندید. صدای خنده ی مردانه اش گلی را از شوک بیرون آورد. دست به سینه شد و به نشانه ی اعتراض و نارضایتی کمی به طرف در چرخید و مردم را به تماشا جای گرفت.
خنده در صدای وحید موج می زد: دلخور نشو… باشه… تو خانمی … این چطوره؟ می پسندی؟
گلی نمی اطلاع داشت چرا در حرف های این مرد نیشی احساس نمی کرد. هر چه از او می گراهی شد التیام بخش بود. مرهمی بود بر زخم های روحش. زخم های به جولینده از همجنس هایش. حرف هایش نیرو زا بود برای ایستادن در برابر ناملایماتی که انتخابش برای او به ارمغان آورده بود. شاد بود که پشت به اوست و وحید نمی توانست تبسم رضایت روی لبانش را ببیند.
***
کلید را چرخاند و در باز شد. با کف دست به داخل اشاره کرد و بیان کرد: برو تو.
همین که وارد شد، کوچکی و قلبگیری خونه او را متوقف کرد. وحید پشت سرش ایستاد. خانه ای به‌شدت کوچک، با دیوارهای کثیف که بیشتر از سی و پنج متر نمی خورد. گلی با دل و پاهایی سنگین قدم برداشت که مانتویش از پشت کشیده شد. سربرگرداند و با اخم های وحید روبرو شد: برگرد… لازم نکرده نگاه کنی… مرتیکه معلوم نی پیش خودش چی فکر کرده…
گلی نگاهش را گراهی شد و به اطراف دقیق تر نگریست. خواست قدمی دیگر بردارد ولی کف دستی که بند مانتویش بود مانع از حرکتش شد. نفس عمیقی کشید و چشم بست.
صدای وحید رگه هایی از خشمگینت داشت: حرف حالیت نی؟ میگم برگرد.
و او را به طرف در کشید.
گلی مقاومت کرد و دست به دیوار گحرکت کرد. وحید کف دستش را رها کرد و روبروی گلی ایستاد.
کمی شتاب‌زده نفس می کشید: چته؟ نمی بینی خونه رو؟
و با سر اشاره ای به منزل کرد. گلی از کنارش رد شد و به طرف تنها دری که دید، راهی شد. کف دستش به طرف کف دستگیره حرکت کرد که با صوتی پرخشم وحید، در نیمه ی راه خشک شد: کف دستت به اون دستگیره نمیخوره… شیرفهم؟
این مرد از روی سیری حرف می زد. درد او جیبش بود و حجم ناچیزش. انگشتانش را در هم پیچید تا حرصش دیوار حرمت بینشان را ویران نکند.
-مشکل شما چیه آقای رستاخیز؟
ابروهای وحید همچنان پیچیده به هم بود: مشکل من اینه که این خونه مناسب زیستن نی.
-مناسب بودنشو منو شما تعیین نمی کنیم، جیبمون مشخص میکنه.
-و اونوقت جیب تو میگه این خونه مناسب توئه؟
گلی نگاهی دیگر به خونه انداخت و گفت: اگه جاش امن باشه و با پول من بخوره مشکلی ندارم.
-الان این تیکه بود؟
گلی با تعجب خیره به او شد: چه تیکه ای؟
وحید دو کف دستش را به صورتش کشید. چطور می توانست رضایت بدهد که بند انگشتی در این خوک دانی زندگی کند. تصور او در اینجا فکش را منقبض می کرد و دوباره خودش را برای اتفاقی که افتاده بود لعنت کرد.
با کف دست در خروجی را نشان داد: بیرون لطفا.
گلی نمی درک کرد چرا این مرد او را درک نمی کرد… مگر شرایط او را نمی خبر داشت؟ دختری تنها که مرد خود و خانواده اش بود…
معترضانه گفت: آقای رستاخیز.
-رستاخیز بی رستاخیز.. جاده بیفت.. من تا یه جایی آرومم گلی خانم… پس بی چک و زیراه مسیر بیفت.
گلی هنوز ایستاده بود.
-آخه به چه زِبونی بگم این خونه مناسب تو نی… مگه نمیگی دو روز دیگه میری کرج تا چهاردهم اونجایی… تا اون موقع صبر کن تا من یه خونه که بشه توش زندگی کرد با آدمای معتمد، واست جفت و جور کنم.
-و اگه نشد و همین از کف دستم درومد چی؟
وحید نفس عمیقی کشید: اینجا یه مسئله ای هس… یا تو به من اعتماد داری یا نه؟ خوب؟
گلی در قلب اضافه کرد: من به تو اعتماد دارم اما به جیبم و کمک بزرگمهر نه… اگه میدونستم هر ماه کرایه رو میده خوب بود اما حالا…
وحید وقتی جوابی نشنید، کف دستی به موهایش کشید و گفت: نه مثل اینکه نداری… نکنه فکر میکنی همه ی اینا نقشه است؟
گلی قهوه ای دیدهانش را در سیاه دیدهان او درآمیخت: مطمئن، محکم.
– من بهتون اعتماد دارم… که اگه نداشتم الآن اینجا نبودم… باشه بریم ولی من همون قدر پول می تونم بدم که با شما طی کردم.
وحید به طرف در رفت و با سر به بیرون اشاره کرد: دلواپس نباش… بسپر به من و برو با خانواده ات خوش باش.
و گلی کف دستی نامرئی را متوجه شد که باری از روی دوشش برداشت. حس کرد می تواند کمی کمر راست کند و بهتر نفس بکشد. محکمتر قدم برداشت. کمی نزدیکترش ایستاد: زیر چتر مردانگی اش. کسی در کنارش بود که می توانست روی کمکش حساب باز کند. کسی که نمی خواست او در آن دخمه زندگی کند.
***
پسر بچه را با کمک عمو صفر روی تخت گذاشت. لباسهای اتاق عملش را درآورد و لباس بخش را تنش کرد. پسرک تپل و سفیدی بود که ده دوازده ساله به نظر می رسید. دلش می میل داشت دستش را دراز کند و لپ های آویزانش را محکم بکشد. به طرف استیشن راهی شد و پرونده اش را برای انجام کف دستور پزشکش باز کرد. نگاهش به علت جراحی افتاد: ترمیم مقعد.
کمی مکث کرد. پرونده را تند سریع ورق زد تا به برگه شرح حال رسید و چشمهایش روی دو کلمه ثابت ماند: تجـ.اوز جنـ.سی.
کف دستش به سمت دلش راهی شد و آهسته روی صندلی قرار گرفت. قلبش سنگین و پردرد تپید. از تصور اینکه دردی که او کشیده و زجری که چشیده، پسرک هم تجربه کرده است، اشک به دیدهانش دوید. در باورش نمی گنجید پسرکی معصوم زیر کف دست و پای مردی کثیف، هر لحظه جان داده باشد.
آوای دختری او را به خود آورد. سرش را بالا آورد و به همراه پسرک خیره شد. غم دیدهان خواهر، نفس گلی را کند کرد.
_ خانم پرستار فکر کنم درد داره، سرمش هم وصل نیست… میاید به کاراش برسید؟
اشک بی طاقت شد و ترک منزل کرد و جاری شد. گلی از جایش قد بلند شد و به شعبانی که در اتاق دارو بود بیان کرد: کارهای تخت بیست و چهار با خودم… من همه کارهاشو می کنم.
مسکنی کشید و همراه سرم به اتاقش راهی شد. نگاه پسرک رو به سقف بود: ثابت و خیره.
گلی بالای سرش رفت و به کارهایش رسید. گاهی حین کار، نگاهش را روانه ی پسرک صامت می کرد. در آخر طاقت از کف داد و خم شد و سر پسرک را میان سینه اش گراهی شد: دو همدرد… دو نفر با یک یادگار ی تلخ برای یک عمر… دو جنس مخالف بازیچه ی یک ناجنس…
از اینکه این پسرک ده ساله مانند او برای آزادی چقدر ضجه زده و جوابی نگرفته … چقدر التماس کرده و خنده ی مستانه گوش داده… چقدر کف دستش را برای چنگ زدن به ریسمان نجات دراز کرده و نتیجه اش اسیر شدن در دستان مردی نیرومند بوده… دلش را چاک میداد.
پیشانی به پیشانی اش چسباند و زمزمه کرد: عزیز قلب گلی… دردت به جون من… تو دیگه چرا؟ چه دردی کشیدی عزیز گلی… چی کشیدی زیر یه نامرد…چند بار اظهار کردی نمی خوام و اون گفت همین یه بار؟ چند بار گفتی خدا؟( صدای هق هق خواهر در فضای اتاق پیچید) چند بار اضافه کردی مامان؟ چند بار گفتی دوست ندارم و اون … تو هم مثل من از درد جیغ کشیدی؟ من کتک خوردم تو چی؟ تو رو که نزد؟ تو خیلی کوچولویی گلی فدات…
و اشک هایش روی پیشانی پسر راه گرفت و آن را غسل طهارت داد.
-خانم پرستار میشه هر کی پرسید بگید آپاندیس عمل کرده؟
گلی نگاه از چشمان خیره به سقف پسرک گراهی شد و به خواهر دل نگرانش داد. تبسم پردردی زد و اظهار کرد: دلواپس نباش… من محرم اسرارشم.
دکتر رحمانی با دستانی در جیب روپوشش وارد اتاق شد. نگاه پر اخمش را به گلی حواله کرد: بالا سر مریض روضه گرفتی؟
سهم او از معجزه همین بود؟ نگاه تلخ و گزنده ی همکارها؟ نگاه کثیف همسایگان؟ حس ویران کننده ی این روزگارهایش به خاطر از دست دادن دوستان جدیدش؟ به که باید می اضافه کرد این سهم بزرگ را نمی خواهد و قلبش می خواهد آن را واگذار کند.
-شامگاه ساعت ده لگن بتادین بگیره… تا فردا صبح هم ناشتا باشه… نذار درد بکشه، مسکنشو به موقع بزن… کسی دیگه هم تو این اتاق بستری نکنید.
نگاه خیره ی طفل معصوم به سقف آنقدر غم ساطع می کرد که نیش زبان دکتر را کُند کرد و امروزگار گلی را از آن بی بهره. دکتر رحمانی ملایم اتاق را ترک کرد.
دختر گریست. غصه در وجودش کولاک می کرد. گوشه ی روسری اش را در دستش می فشرد: امروزگار صبح حرکت کرد تو کوچه بازی… یه ساعت بعد پژمرده اومد خونه و حرکت کرد تو اتاقش… مامان رفت دنبالش… اول چیزی ناضافه کرد بعد مولین بهش اطمینان داد اگه بگه چی شده همه جوره پشتشه… پورشان شروع کرد گریه کردن که مرد همسایه به بهانه ی بازی کردن با تبلتش اونو به خونه برده و اون بلا رو سرش آورده و وقتی کارش تموم شده بهش بیان کرده اگه به خانواده ات بگی مولین بابات دعوات می کنند… بابا و مامان رسوندش بیمارستان و من بالای سرش موندم و اونا هم راهی شدن پی شکایت… اول سالیه چه مصیبتی بود دامنو گراهی شد؟
گلی آغوش باز کرد و دختر در آن بغل همدرد و کوچک زار زد.
***
-چیزی شده؟
گلی روی پله توقف کرد. جعبه شیرینی را محکم در کف دستانش گحرکت کرد.
آهی کشید: نه.
وحید کنار او روی پله ایستاد و به او نگاه دوخت: چیزی شده.
گلی چشم بر هم نهاد: آقای رستاخیز.
-رستاخیز چی؟ تو امروزگار یه چیزیت هس… دوست نداشتی بیای؟
-نه مسئله این نیست.
نگاه وحید به او و نگاه گلی به نوشته های روی جعبه: شیرینی فروشی محتشم.
-پس چیه؟
درد گلی توضیحی بود که به این مرد و خانواده اش بدهکار بود و قلبش نمی خواست بدهی اش را پرداخت کند. اضافه کردن ماجرایش، ازدواج موقتش، بچه ی در شکمش، مردی که خود را شوهر او نمی دانست، طردشدنش، کار او نبود. از قضاوت می ترسید. اما لطف این مرد و اطرافیانش و پنهان کاری خودش او را تا مرز خفه شدن پیش می برد.
قدم روی پله ی بعدی گذاشت که بازویش کشیده شد: گلی.
صوتیش محکم و تا حدودی هشداردهنده بود.
نفس گلی حبس در سینه اش شد. او در آستانه ی چهار ماهگی اش بود و کم کم شکمش بالا می وارد شد و نمی اطلاع داشت تا کی می تواند واقعیت کریه زیستن اش را از این مرد کتمان کند.
_اگه دوست نداری اینجا باشی برمی گردیم.
کلافکی تغییر هویت داد و خشمی گرمتوجه شد که بر سر وحید هوار شد: آقای رستاخیز چند بار بگم من مشکلی با اومدن به خونه شما ندارم… چقدر سوال می سؤال کرد.
ابروهای وحید بالا رفت و گلی تعجب را در آنها خواند. لحظاتی بعد تعجب از چشمانش پر کشید و اخمی روی پیشانی اش جای گرفت. کف دستش را پس کشید و جاده افتاد و با قدم های بلند به سمت در خانه راهی شد. گلی نگاه بر هم نهاد و نفس عمیقی کشید. مرد را رنجانده بود. دو پله ی باقی مانده را طی کرد و کنار او پشت در از حرکت ایستاد. وحید زنگ را فشرد.
گلی آب دهنش را قورت داد و رو کرد به وحید که نگاهش میخ در بود: آقای رستاخیز… من امروزگار…
هنوز حرفش تمام نشده بود که در باز شد و راحله میان در نمایان شد. سرچرخاند و سعی کرد تبسمی بزند.
بعد از احوالپرسی قدم به داخل گذاشت. راهرو را که طی کرد زنی را دید نحیف اندام با قدی متوسط در کت و دامنی برازنده که از پله کنار مسیررو پایین می وارد شد. لبهایش به تبسمی مزین بود. یاد مامان در دلش جوانه زد.سلام داد و زن که بی شک مادر آن خانواده بود با آغوشی باز سلام او را پاسخ داد. سراز آغوش او که برداشت نگاهش نگاه های براق وحید را شکار کرد که مرد با کندی آن را گراهی شد و جادهی ته سالن شد.
-خوش اومدی دخترم… تعریفتو از راحله شنیدم… جریان اون شامگاهم شنیدم… متاسفم که تو خونه ی وحید اون اتفاق برات افتاده… حالا هم دنده اش نرم برات یه خونه مطمئن پیدا کنه…
از این حرف تبسم روی لبهای گلی وارد شد. نگاهش را به وحید داد که با ابروی راست بالا حرکت کرده به او می نگریست.
-مولین من… اصولا با ضایع کردن من بهت خوش می گذره نه؟
مادر رو به او اظهار کرد: حتما می گذره که میگم… گلی جان سرپا نایست برو بشین… منم میام خدمت.
گلی که سمت مبل می راهی شد گفت: باعث زحمت شما و بچه هاتون شدم… شرمنده ام.
مادر از پله ها بالا حرکت کرد و وارد آشپزمنزل شد و با صوتی بلندی اظهار کرد: شرمنده اونه که کنار کف دستت قرار گرفته… آدمهای اون ساختمون رو می شناخت و او خونه رو بهت معرفی کرد.
گلی قلبش تبسم می خواست ولی اخم وحید باعث شد سرفه ای کند تا افسار خنده اش را بکف دست گیرد.
بعد از یک ساعت آنقدر صمیمت جاری بین اعضای خانواده به او تزریق شد که با راحله و عالیه خانم در آشپزخونه قرار گرفته بودند و از هر دری صحبت می کردند.
وحید هم در سالن قرار گرفته بود و تلویزیون نگاه می کرد. نگاهش به تلویزیون و تمام حواسش به آشپزخانه. همواره از اینکه آشپزخونه طوری طراحی شده بود که از سالن کسی به آن اشراف نداشت راضی بود اما حالا دلش می تمایل داشت دیوارهای آن را بردارد و با سالن یکی کند. چیزی در آنجا بود که مانند آهن ربا او را به آن طرف می کشید. کنترل را روی میز گذاشت و به طرف آشپزخانه جاده افتاد. از پله ها که بالا می راهی شد صدایشان را شنید.
– همینجوری بودنش هم نعمته… من که برای یه نگاهش جون میدم.
ابروی راستش بالا راهی شد. از حرکت ایستاد.
صوتی مادرش به گوش رسید: خدا بهتون صبر بده… اون پیرمرد هم شفا بده عزیز جان.
جاده افتاد و پشت کانتر ایستاد. مامان عالیه در قابلمه به کف دست، داشت با قاشق غذا را هم می زد. گلی و راحله پشت به کانتر روی صنقلبی نشسته بودند و چای می خوردند. مسیر نگاهش را نمی توانست کنترل کند. مردمکان چشمهایش کودکانی بازیگوش شده بودند که از سر لجبازی خلاف میل او عمل می کردند. نگاهش پاورچین پاورچین به سمت گلی مسیر گحرکت کرد.
-اونی که باید خدا بهش صبر بده مولینمه… من که همش اینجام… نهایت دو هفته یک بار برم سر بزنم… تمام زحمتاش…
مولین عالیه برگشت و نگاه خیره ی وحید را روی گلی شکار کرد. تبسمی هم بازی لب های مولین شد.
-چیزی می خوای آقا وحید؟
سر گلی و راحله به طرف او چرخید. وحید غافلگیر شده، کف دستی پشت گردنش کشید و رو به مامانش کرد: اومدم ببینم چیزی لازم ندارید؟
مامان ابرویی بالا کشید. راحله نگاهی به او و بعد به گلی انداخت و طرح تبسمی روی لبانش نشست.
-تو کی اومدی آشپزخونه ببینی ما چیزی لازم داریم که این بار دومت باشه؟
وحید از خباثت مادرش حرص خورد: الله اکبر… ابرو واس ما نذاری یه وقت مادر من.
گلی میانه را گحرکت کرد: خوب اگه تنهایی حوصله اتون سر میره پیش ما بشینید.
وحید بدون اینکه نگاهی به گلی بیندازد وارد آشپزخانه شد و اظهار کرد: حرف حقو باید از بچه شنفت.
مادر و دختر از این حرف به خنده افتادند و گلی از حرص با چشمهای درشت شده به مردی که قصد کرده بود به او نگاه نکند، خیره شد.
غرید: آقای رستاخیز!
عالیه خانم در قابلمه را سر جایش برگرداند و گفت: گلی جان… تا کی میخوای به این پسر ما سر دوشی بدی با این آقای رستاخیز اظهار کردنت؟ همون آقا وحید براش کافیه… زیاد کف دست بالا نگیرش.
گلی سرش را پایین انداخت و ملایم زمزمه کرد: این چه حرفیه آخه!
وحید هم نمک پاش روی میز را به بازی گرفت. مادر در قلب بیان کرد: مثل اینکه از این حرف من خوشت اومد وحیدم که آوات درنمیاد و سرتو انداختی پایین تا کسی رضایتو از دیدهات نخونه.
آوای زنگ گوشی باعث گرمتوجه شد تا گلی نگاهش را از میز بگیرد و به گوشی اش بدهد: بزرگمهر مصطفوی.
نگاهش همچنان به صفحه ی گوشی بود که روی میز می رقصید. بلاخره بعد از نه روز تماس گراهی شده بود.
ببخشیدی گفت و از پله ها پایین راهی شد.
-الو سلام.
-سلام… چطوری؟
-خوبم.
-همه چیز خوبه؟ مشکلی نیست؟
گلی در قلب اضافه کرد: اگر هم بود تو بعد از نه روز تماس گرفتی و تو این مدت اینقدر پی خوشی خودت و زنت بودی که من به درک، سراغی از بچه ات نگراهی شدی… چرا بگیری؟ وقتی احمقی مثل من داره از بچه ی تو مراقبت میکنه… اگر هم خبری باشه بهتره تو بی خبری بمونی.
-نه مشکلی نیست.
-ما فردا شامگاه داریم بر می گردیم… هستی یا داری میری خونه؟
-فردا بعد از تموم شدن شیفتم میرم خونه تا چهاردهم هم برنمی گردم.
-که اینطور… پس همدیگه رو نمی بینیم… مواظبی دیگه؟
و گلی می دانست این مواظبی خرج او نمی شود، سهم فرزندش بود که در بطن او پرورش می یافت.
-مواظبم دلواپس نباش.
-نسیه حرف می زنی… جمله هات دو کلمه ای شدن… زبون درازت چی شده؟
گلی بی حوصله اضافه کرد: کاری نداری؟
-چرا… دارم حرف می زنم… چته تو؟
-مهمه؟
-فکر می کردم صلحیم… اما ظاهرا با بحث بیشتر موافقی.
گلی نگاهی به آشپزخونه انداخت و دهانش را به گوشی چسباند و ساکت بیان کرد: صلح یعنی اینکه تو نُه روزگار بری و خبری نگیری؟ خوب وقتی خیالت راحته که یه احمقی مثل من مواظب بچه اته … چه دردیه زنگ بزنی..
-تو که انتظار نداری وقتی ناهید سایه به سایه ام میاد گوشی کف دستم بگیرم و با تو خوش و بش کنم.
گلی پوزخندی زد: خوش و بش؟! اونوقت الآن عاشقیت کجاست که تونستی گوشیتو دستت بگیری و زنگ بزنی؟
-ببین به من تیکه ننداز که وقتی عصبانی شم…
صوتی پوفش در گوشی پیچید: من از اول بهت اضافه کردم شرایطمون چه طوریه و وضعیت رابطه ی خودمونو روشن کردم… الآن هم نمی فهمم گیر دادنت واسه چیه؟
گلی با تمسخر بیان کرد: چیه؟ در ذهنش گذراندی دارم خودمو آویزونت می کنم؟ برو بخواب… مثل اینکه تو این مسافرت ناهید جونت نذاشته شامگاها خوب بخوابی… خدافظ.
گوشی را قطع کرد. هنوز قدمی برنداشته بود که دوباره تماس گحرکت کرد و این بار آن را رد کرد. گوشه پذیرایی از حرکت ایستاد، آیا می توانست درباره این مرد و فرزندش به این خانواده چیزی بگوید و شاهد قضاوتشان باشد.
***
-واقعا همه ی اینا رو خودت دوختی ؟! عالین.
-آره …همه رو.. کارم خیاطیه دیگه… مزونمم چند خیابون بالاتره.
-خوش به حالت هنرمندی… من چیزی از هنر نمی دونم… نگاه به انگشتهام کن هیچی ازشون نمیباره.
راحله تبسمی زد: الآن دیگه به این نتیجه رسیدم که پیشونی باید سفید باشه، پنجه طلا به دردت نمی خوره.
گلی لباسها را کناری گذاشت و گفت: بی انصاف نباش… اگه این پنجه های طلا رو نداشتی با این پیشونی نوشت باید چجوری خرج خودتو میدادی.. از بیکاری دیوونه می شدی.
راحله لباسها را از جلوی گلی جمع کرد و در کشوی دراور چید: چه می دونم والله… به جایی رسیدم که دیگه هیچ چیزی برام مفهوم نداره… فقط شبم میشه روزگار… روزم میشه شامگاه.
گلی در قلب بیان کرد: حداقل تو آبرومندانه ازدواج کردی و داری طلاق می گیری… من چی… نه ازدواجم ازدواجه… نه طلاقم طلاق… دارم بچه ای رو به جهان میارم در حالیکه اسم هیچ مردی تو شناسنامه ام نیست.
راحله در رختخوابش دراز کشید. گلی قرار گرفته اضافه کرد: پسرها تو این خونه نمی خوابند؟
نگاه راحله به سقف بود و کف دستانش زیر سر: نه … این خونه ی سه طبقه مال خودمونه… طبقه ی پایین من و مولین… دوم مال داداش… سوم هم مال محسن.
گلی لبانش را جمع کرد و گفت: راحله… این داداش محترم شما قهر کنه، چجوری آشتی می کنه؟
راحله به پهلو شد و متعجب اضافه کرد: چیزی شده؟ با هم قهرید؟
گلی با خنده جواب داد: همچین میگی با هم قهرید که… من امروز از یه چیزی عصبانی بودم… آقای رستاخیز پاپیچم شد، منم خشمگینتمو سر اون بنده خدا خالی کردم… فکر کنم دلخور شدند.
راحله مجدداً رو به بالا خوابید: پس کارت درومده.
از گوشه چشمش نگاهی به ابروهای بالا حرکت کرده گلی انداخت: داداش هر چقدر اخلاق خوب داشته باشه یه اخلاق گند داره… وقتی قهر کنه باید بری کلی منت کشی تا از قلبش دربیاد.
گلی با صوتیی متعجب بیان کرد: وای… حالا من چکارکنم؟!
خنده در صدای راحله موج می زد: بستگی به میزان دلخوریش داره… گاهی با یه کلمه ببخشید حل میشه اما گاهی باید دنبالش بدویی تا رضایت بده.
گلی پوفی کشید: حالا نمیشه این اخلاقشو خوب کنه؟!
راحله پتو را روی خودش کشید و نگاهانش را بست: تو بهش بگو شاید خوبش کرد.
گلی نالید: به من چه مربوطه؟ من چکاره ام؟
راحله با خود گفت: نمی دونم… شاید یه روزگاری نقش تو، تو زیستنش اونقدر پررنگ شه که اگه ازش میل داشتی این اخلاقشم خوب کنه.
گلی هم دراز کشید. کمی دل دل کرد. گوشی اش را برداشت و نوشت: معذرت می خوام… نباید با شما قد بلند صحبت می کردم… متاسفم.
گوشی را بین دستانش گراهی شد. هر چقدر حمایت این خانواده از او بیشتر و پررنگ تر می شد، حس عذاب وجدان او هم کشنده تر. به پهلو رو به دیوار خوابید. بی قرار بود. از کثیف بودن متنفر بود و حالا راهی شدار او با این خانواده عین کثافت بود. به پهلو دگر شد و به پشت راحله نگاه دوخت. با خود اضافه کرد: میگم… میگم و خودمو راحت می کنم.
اما هرچه کرد قفل دهانش باز نشد. با انگشتش ریز روی لبش می کوبید. مردمک دیده هایش می لرزید. بغضش را با آب دهانش فرو فرستاد. اشک بی اذن او، راه به نگاهش یافت. یک قطره از چشمش روی بالش سفید چکید و او اندیشید نمیخواهد حمایت این خانواده را از کف دست بدهد. قطره ای دیگر چکید و او از خودش بیزار شد. قطره ای دیگر و تمنای بودن میان جمع صمیمی شان. قطره ها سیل شد و کاش های جمتوجه شد او را در خود غرق کرد و او فهمید انتخابش داشته های جدیدش را روزی از او خواهد گراهی شد. پشت به راحله کرد و روسریش را در دهانش چپاند تا آوای ضجه اش را خفه کند اما نمی اطلاع داشت زنی که در کنارش دراز کشیده، با دیدهانی باز و لبانی خاموش شاهد لرزش بی امان شانه های اوست و سوال های بی جواب از خود می پرسد.
گوشی اش لرزید. صفحه اش را باز کرد: شامگاه بخیر خانم.
چنان دردی در دلش پیچید که دیگر روسری درمان آوای ضجه هایش نبود.
***
همین که پشت در رسید، با ذوقی سرریز مانند همواره با هفت هشت تا زنگ پی در پی اظهار وجود کرد. در را باز کرد و چمدانش را به داخل برد. صدای دویدن مولین روی پله ها و قربان صدقه هایش را متوجه شد: گلی اومده… رولَه عزیزم… رولَه بی کَسِم گلی اومده.
تا گلی به خودش بجنبد در آغوش مولین جای گرفته بود و صورتش غرق در بوسه شد. کف دستش را دورکمر مولین حلقه کرد و سر روی سینه ی پر مهرش گذاشت. دست مامان پشتش را از غبار غصه می تکاند و مهر در وجودش تزریق می کرد. عطش زیارت دخترکش که فرو کش کرد، کمی گلی را عقب کشید.
چهره ی گلی خندان بود: چطوری شیرین جون؟ گلیت اومده.
گلی دید مادرش چگونه تلاش می کند بغض سرکشش را خفه کند، زبانی تر کرد و اضافه کرد: آی آی نداشتیما… دیدهات تر نشه کپلم.
لب های مولین جانی تازه گرفت و گوشه هایش را به سمت گوشهایش حرکت داد.
-پدر صلواتی… بذار مثل من چهار شکم بیاری ببینم سه قد من میشی یا نه!
صدای لیلا آنها را به بالا خواند: بابا خونه یه طبقه بالاتره… دم درو با کجا اشتباه گراهی شدید؟!
مولین چمدان کوچک را قد بلند کرد و کف دستش را پشت گلی گذاشت و با هم پله ها را بالا رفتند.
بعد از اینکه از آغوش خواهرش بیرون آمد، روسری اش را برداشت و به سمت اتاق آقا پرواز کرد. پیرمرد رنجور و نحیف با پلک هایی بسته، طاقباز خوابیده بود. میان اتاق توقف کرد. روزگاری این مرد توقف کرده با دستانی پشت کمرش، دم در از او استقبال می کرد. روزگارهایی بود که گلی پا میان زانوهایش، سر بر بازوانش می گذاشت و با آسودگی خیال به خوابی شیرین می حرکت کرد و این مرد موهای مواجش را با دستان بزرگ و پدرانه اش، دریایی طوفانی می کرد. روزهایی بود که آقا در آغاز سال تحصیلی، کتابهایش را جمع می کرد و با تبسمی پر از عطوفت آنها را جلد می کرد. روزگارهایی بود که آقا او را به حمام می برد و با هر کیسه بر تن نحیف و دخترانه اش، ترانه ی عشق پدری اش را سر می داد:
دِلِم پی دِلِتَ جومه نارنجی…
کجا منزلِتَه جومه نارنجی…
مسیر افتاد. کنار رختخوابش جای گرفت. کف دست استخوانی اش را در دست گحرکت کرد، سرد بود.
بوسید… و زمزمه کرد: حلالم کن.
بوسید… “ببخش که نتونستم آبروتو حفظ کنم.”
بوسید… “گلیو به خاطر این بی آبرویی ببخش.”
بوسید… “دعام کن.”
بوسید… “این آخرین باره پیشتم، حلالم کن نفس.”
دستش را بر پیشانی اش کشید و خود را متبرک کرد و بر دیده نهاد و توتیای آن کرد.
-کی خوابیده؟
مولین میان چهارچوب جواب داد: بسیار وقت نیست.
صدای خر خر تنفس آقا، اخم به پیشانی گلی آورد. کف دستش را انداخت و پتو را کمی پایین کشید. هن و هن کنان آقا را به طرف خود کشید که صوتی اعتراض مامان را کشیده کرد: چکار میکنی تو؟! بذار برسی.
-یادت نیست می بیان کرد وقتی رو بالا می خوابم نمی تونم خوب نفس بکشم… می خوام به پهلو بخوابونمش.
مامان کف دست یاری اش را دراز کرد و با کمک هم آقا را به پهلو کردند و آوای مزاحم قطع شد.
گلی به هیکل استخوانی آقا نگرست: فکر میکنی کی بیدار بشه؟
مولین کف دست گلی گرفت و کشید: تا ما با هم بریم یه کم حرف بزنیم و یه کم ازت پذیرایی کنم ، آقاتم بیدار میشه.
وارد پذیرایی که شدند، لیلا را متوجه شدند که چمدان را باز کرده بود و داخلش را می گشت. کمی سرش را بالا آورد و هدایایش را با یک کف دست تکان داد واظهار کرد: مال منه دیگه؟
-آره… فقط به بقیه کاری نداشته باش.
مولین همچنان کف دست او را می کشید و به طرف آشپزخونه هدایت می کرد. او را نشاند و ظرفی میوه جلویش گذاشت… یک پیش کف دستی شیرینی… کمی شکلات… پاکت گز… یک استکان چای…
مردمک های چشمان گلی با دولا راست شدن مامان، بالا پایین میشد. مهر مادر بارانی شد و دخترش را خیس عاشقی کرد. تبسم بر لبان گلی جای گرفت.
مولین وسط آشپزخانه از حرکت ایستاد و متفکر سرش را خاراند. کمی که گذشت دیدهانش برقی زد و صورتش باز شد. در ماشین لباسشویی را باز کرد و با رضایت کاسه ای پر از شیرینی نخودچی پیچیده در نایلونی را بیرون آورد.
-تا به خودم اومدم، محمد همه اشو خورده بود، فقط همین مونده بود که منم قایمش کردم… آخه تو عاشق شیرینی نخودچی… اینم داداشت گرفته خیلی خوش طعمه… اگه تموم می شد روم نمی شد بهش بگم یه پاکتی دیگه بخره.
و ظرف را جلوی او گذاشت. سرش را بالا گراهی شد و به نگاه های گلی خیره شد که عشقی بی کران در حوضچه چشمانش موج می زد و طوفانی در قلب مولین به پا کرد. مولین طاقت از کف داد و مجدداً دخترش را در آغوش کشید: گلی مظلومِم… شرمنده اتم مامان… هیچ کاری از کف دستم برات بر نمیاد، جز قایم کردن یه کاسه شیرینی برات.
و پیشانی اش را به بوسه ای مزین کرد.
گلی کف دست مولین را میان دستانش گراهی شد: همین که داداشو راضی کردی عیدو بیام پیشتون… مادری رو در حقم تموم کردی شیرین جون.
-باز که سر و کله این پیدا شده اینجا.
گلی نگاهش را به سمت بالا داد. محمد دم آشپزخانه توقف کرده بود و خیره به او.
گلی کشیده شد و سر محمد را خم کرد و بین کف دستانش گراهی شد و بوسید: سلام آقا محمد… سال نوت مبارک.
-مگه داداش ناظهار کرد دیگه پاتو تو این خونه نذاری؟
مولین کنار گلی ایستاد: بذار برسه بعد بیا آتیش به جونش بریز.
گلی با تبسمی جواب داد: مولین از داداش اجازه گراهی شده واسه عید اینجا باشم.
محمد راست از حرکت ایستاد: داداش ببخشه من نمی بخشم … میدونی که؟
گلی مجدداً نشست و یک دانه شیرینی نخودچی در دهانش گذاشت: آره می دونم.
محمد هم کف دستش را داخل کاسه چینی کرد و مشتی شیرینی برداشت که مولین محکم روی کف دستش زد: مال گلیه… تو سهمتو خوردی.
محمد راست ایستاد و با اخم اظهار کرد: باز گلی اومد و شد تاج سر…
نیش خندی زد: خوشم میاد این تاج سرتونم بد گند زد به همه اتون.
مولین نیم خیز شد که گلی تند مچ کف دستش را گحرکت کرد: تو درست میگی… مامان شما هم بشین.
کاسه شیرینی را بالا آورد و سمت او گحرکت کرد: برای تو… همه اشو بخور.
ابروهای محمد بالا رفت: چیه مهربون شدی؟ دیروزگار پریروزگار آدم حسابمون نمی کردی، زرت و زرت نیش می زدی… حالا سهمتو تعارف می زنی.
جوابش نگاه پر مهر گلی بود. این بار گلی نمی تمایل داشت، داشته های اندکش را از کف دست بدهد. شاید این آخرین بار بود برادرش را می متوجه شد.
-حالا که مهربون شدی… یه پاما بده میخوام با سمانه برم یه روزگاره شمال… خرجی…
گلی اجازه نداد حرفش را تموم کند: برو تو کیفم اونقدر که لازم داری بردار… فقط کیف و با جاش نبری؟
محمد در حالیکه از آشپزمنزل بیرون می راهی شد، بیان کرد: فکر نکنی اگه بهم پول دادی من کوتاه میام.
مامان با دلخوری به گلی دیده دوخت: چرا بهش پول میدی؟ به اندازه ی کافی از من و رضا می گیره.
گلی دانه ای دیگر برداشت: می دونم کارم اشتباهه… ولی گاهی اوقات آدم به جایی می رسه که آدمهایی که دیروزگار براش زحمت بودن امروزگار می شن رحمت… الآن به جایی رسیدم که داشتن یه لحظه ی این پسر هم برام غنیمته… شیرین جون دیگه کسی برام نمونده… نمی دونم این بار که برگردم تهران کی مجدداً می تونم بیام اینجا.
چانه ی چروکیده ی مولین به سینه اش چسبید. بازی مدته، این روزها، نازنینش را زمین گیر کرده بود. کرکس نحس تنهایی، شامگاهانه روزگار بالای سرش در حال پرواز بود و منتظر بود تا قلببندش کم بیاورد و زمین بخورد و گلی نیمه جان را با ولع تا خود مرگ ببرد. و چقدر حس شرم داشت در عدم همجادهی دخترش در وادی بی کسی. درد داشت مولین، درد.
کمی بعد بلند شد و جویا شد: آش دوست داری برای عصرونه درست کنم؟ هوس چیزی نکردی؟
لیلا وارد شد و گفت: من دلم آش رشته می خواد.
گزی برداشت و خودش را مشغول کرد: یه کم از شوهرت بگو … چه ریختیه؟ آدم حسابی هست؟ اگه عکسشو داری نشون بده منم مستفیض بشم.
و گلی خیره به خواهری شد که دنیایش به وسعت میدان بینایی اش بود و بس.
***
دوباره کف کف دستش را با روغن زیتون چرب کرد و هر دو دستش را پشت آقا گذاشت و دورانی ماساژ داد. کف دست های آقا کنارش افتاده بود. پیرمرد دیگر جانی نداشت.
-به به … چه پوستی ام داره… خوشت میاد دارم ماساژت میدم؟ از این افتخارها نصیب هر کسی نمیشه آقاجون…
زانوهایش را پشت آقا گذاشته بود تا به خاطر بی جانی به عقب برنگردد. سنگینی او به کمرش فشار می آورد اما نمی میل داشت شاید آخرین تماسهای پوستی اش را از کف دست بدهد.
-چه معنی میده یه مرد اینقدر بدنش کم مو باشه… یه تار مو نداری… ماشاالله… چه هلویی بودی تو جوونی… شیرین جون چه کیفی کرده…
و خودش ریز ریز خندید.
-بعد از اینکه خوب پشتتو مالیدم… میرم سراغ دستات تا حسابی حال بیاد… نظرت چیه؟ هوم؟ دختر خوبی هستم برات؟ هنوزم دوستم داری؟
پوست آویزان بازوهایش را بین دو دست کوچکش گحرکت کرد و نرم نوازش کرد.
-هنوزم میگی مایه افتخارتم؟ یه اتفاقایی افتاده که برای اامان بار مسرورم که هوش و حواست سرجاش نیست…
بین دو کتفش را ماساژداد.
-اگه مثل قبل بودی، کمر تو هم مثل داداش تا می شد… اونوقت من بیچاره تر می شدم اگه تو نگاهت می شکستم.
بوسه ای به شانه ی راستش زد.
-یه حموم درست و حسابی باید ببرمت…
زنگ در به صوت درآمد و دل گلی به دیوار سینه اش چنگ زد. دستش روی کمر آقا خشک شد و نگاهانش به در.
مولین در را باز کرد و قامت داداش در میان منزل نمایان شد. کف دست حدیث در دستانش بود. بعد از آنها فرزانه وارد شد. سر داداش چرخید و نگاهش در نگاه گلی افتاد. قلب گلی چنان در قفس تنگ سینه اش می کوبید که پنداشت هر آن سینه اش شکافته خواهد شد . نگاه ها به هم، طولانی و عمیق و مشتاق دیدار.
داداش وقتی پاهای گلی را پشت آقا مشاهده کرد و درک کرد خواهر باردارش چه وزنی را تحمل می کند، ابرو در هم کشید و رو کرد به مولین و اظهار کرد: آدم دیگه تو این خونه نیست که پشت آقارو بماله؟
به لیلا نگریست: تو اینجا چکاره ای؟ مترسک سر جالیز؟ جز تو و مولین کس دیگه ای حق نداره به آقا رسیدگی کنه… با همه ام… فهمیدید یا نه؟
لیلا لب ورچید: خوب خودش تمایل داشت… نمیذاره کسی به آقا کف دست بزنه.
داداش توپید: خودش غلط کرده… تو هم که بدت نیومده.
کف دست فرزانه روی بازوی داداش نشست.
زیستن گلی سگی هار شده بود و بی وقفه او را گاز می گراهی شد و پاچه اش را رها نمی کرد. لعنتی به او فرستاد. سریع سریع کف دستش را ستون آقا کرد و او را در رختخواب خواباند. کف دستش را با کف دستمالی پاک کرد. داداش با چهره ای درهم وارد اتاق شد. گلی سرپا توقف کرد، با انگشتانی پیچیده در هم و پاهایی جفت شده. داداش بی نگاه از کنارش رد شد. سر گلی با او چرخید تا وقتی کنار رختخواب آقا قرار گرفت. گلی داداش را نفس کشید، عمیق.
دو دلتنگ… دو همخون… دو بی تاب برای آغوشی گرم… دو طالب برای بوسه ای بر پیشانی… دو نگاه مشتاق ولی یکی صید و دیگری صیاد… چه بازی داشت زمانه.
ساکت زمزمه کرد: سلام.
جوابش کف دست داداش روی زانوی خم شده اش بود.
-سال نو مبارک داداشی.
جوابش جویدن سبیلش بود.
-قلبم براتون یه ذره شده بود.
جوابش نوازش برف های سپید و ناب، روی سر آقا بود.
نگاه گلی زائری شد و داداش را بارها و بارها طواف کرد… نگاه داداش آهویی گریز پا، سرگردان میان در و دیوار اتاق آقا.
آه از سینه اش بیرون خزید. بیرون راهی شد و برادرزاده اش را در آغوش کشید و دستی که در کف دستان داداش بود، دلی سیر بوسه زد.
داداش اندام نحیف خواهرش را از پشت حریصانه وجب کرد. گره اخم میان ابروهایش پمشاهده کردار شد. خواهرش چهار ماهه باردار بود و هیچ تغییر فیزیکی در او ایجاد نشده بود. لب گزید و از خود پرسید نکند غذای مقوی نمی خورد و جانی نمی گیرد.
-مولین محمد کجاست؟
مولین حدیث را از آغوش گلی بیرون کشید. می ترسید وزن سنگین نوه اش کمر دخترکش را بیازارد. جلوی در وارد شد و گفت: رفته بیرون… کاریش داری رضا جان؟
نگاه داداش به سمت آقا حرکت کرد: زنگ بزن بهش بگو بیاد، بهش پول بدم جیگر و قلوه بخره… یه کم آقا جون بگیره.
و گلی برادرش را عین کف دستش می شناخت و لبش از پشت بودن زیر پوستی داداش به تبسمی باز شد.
وقتی با زن بردارش احوالپرسی کرد و مشاهده کرد رنگ نگاهش تغییری نکرده است، از این همه حمیت و غیرت برادرش برای حفظ وجهه ی خواهرش تا آخرین لحظات، قلبش خوشی پمپاژ کرد و تمام وجودش لبخند شد.
***
-آقا.. منو نگاه کن… من دخترتم… محرمتم… حالا کف دستتو بردار فدات شم.
نگاه آقا ملتمس بود و دستش گیر شلوارش.
-اگه نذاری شلوارتو دراریم که نمی تونیم بشوریمت… ببین (با کف دست به خودش اشاره کرد)… این خانم پرستارِ … دکترِ.. بذار به کارم برسم.
گلی به راحتی می توانست کف دست بی جانش را کناری بزند و لباسش را درآورد. ولی نگاه معذب آقا این اختیار را از او می گحرکت کرد. نمی میل داشت عزت نفسی که تنها بازمانده از دوران مردانگی اش بود را بر باد دهد و شاهد ترک برداشتن آن در دیدهان بی فروغش باشد.
-بشورمت؟ یادته می گفتی دکترا محرمند… منم پرستارتم آقا جان پس مضطرب نباش.
آقا نگاهش را جدا نمی کرد. گلی خم شد و بوسه ای بر آن دو گوی رو به افول زد و لباسش را درآورد و با کمک مولین شستشویش دادند. وقتی کارشان تمام شد، گلی از پاهای آقا گحرکت کرد که مولین اضافه کرد: تو کف دست نزن… میرم لیلا رو آوا می کنم… بلایی سر اون بچه بیاد ، اون مرد ول کن ما نیست دیگه.
گلی همچنان دولا و کف دست به پاهای آقا اضافه کرد: خوبه میشناسیش… آقا لخت باشه طرفش نمی یاد… بگیر ببریمش سرما می خوره… بعد هم نترس این بچه همچین چسبیده که هیچی تکونش نمیده.
و مامان قربان صدقه ای میخواست که خرج نوه اش کند ولی از ترس گلی لب گزید و به تکان دادن سرش قناعت کرد.
نگاه آقا بین آن دو می چرخید.
مولین از شانه هایش و گلی از پاهایش گرفتند و او را به سمت رختخوابش بردند.
کمر که راست کرد، لیلا با گوشی در کف دستش وارد اتاق شد. تا دیدهش به آقا افتاد، کف دستش را روی نگاههایش گذاشت: اَه… چرا نمی گید آقا لخته.
مولین با اخم جواب داد: به جای کمک کردنته ورپریده… باید گلی با این وضعش کمک کنه؟
لیلا همانطور که نگاهانش را بسته بود، گوشی را سمت گلی گرفت: بیا گوشیت چند بار زنگ خورد… چه اسم عجیبی… قیامت دیگه کیه؟
از متوجه شدن این اسم تبسمی همنشین لبهایش شد. نفسی عمیق کشید تا ریتمش کمی منظم شود.
-الو.
-سلام.
ادب این مرد را می پسنمشاهده کرد.
-سلام از منه آقای رستاخیز… خوب هستید؟
-خدا رو شکر… تو خوبی؟
-ممنونم… عالیه خانم و راحله چطورن؟
-همه خوبند… نفس نفس میزنی.
گلی نگاهی به آقا انداخت.
-آقاجونمو یه کم جابجا کردم… به خاطر اونه.
-خدا شفا بده… زنگ زدم بگم که یه مورد پیدا کردم اما یه سری شرایط خاص داره که نمی دونم می پسندی یا نه؟
-می شنوم.
-خوب اول اینکه تو اون محله نتونستم چیز خوبی گیر بیارم… محله ی دیگه اس.
گلی روی زمین جای گرفت و به دیوار تکیه داد: این که مشکلی نیست.
-خوبه… مسئله بعد اینه که خونه قدیمی سازه… یه خونه ی سه طبقه… که صاحبخونه تو یکی از طبقات حیات میکنه… با این چی؟ مشکلی نداری؟
صاحبخونه و مشکل گلی… صاحبمنزل و شاید پنهان کاری دیگر…
-چی شد؟
مولین لباس آقا را پوشید و نگاهی به گلی انداخت. گرد بیچارگی را روی صورت دخترش می متوجه شد.
-صاحبخونه؟ خوب یه کم سخته تو یه ساختمون با صاحبخونه بودن.
-در موردش پرس و جو کردم… یه پیرزنه با دخترش که نامزد داره… همه ی افراد کوچه میشناختنش… میگن زن خوبیه و کاری به کسی نداره… میگن معتمده… بازم اگه تو نخوای مشکلی نی… بیشتر می گردم.
زانوهایش را بغل کرد: شما همیشه حرف اولو آخر می زنید… چند؟
– من نمیدونم ما هنوز خونه رو اوکی نکردیم واس چی تو میری سراغ قیمت.
گلی پوفی کشید: چرا دلخور می شید… شما فرضو بر این بذارید که من تا اینجا مشکلی ندارم.
-فرض به درد کار ما نمیخوره… مشکلی با صاحبخونه نداری؟
-اگه مطمئن باشه و فضول نباشه… نه.
-حالا این شد حرف حساب… زیرا خونه قدیمی ساخته متراژها یه کم بالاس… خونه دور و بر هشتاد متره اما یه خوابه اس… میگه یازده ششصد… اما بریم چراکهه بزنیم می تونیم پایین تر رِدیفش کنیم… چطوره؟
گلی زیر نرمه گوشش را خاراند و گوشه ی دیدهش را کمی جمع کرد: این پول یه کم زیاده… اگه پایین نیومد چی؟
-اون با من… دوستتم هس دیگه؟
و گلی نمی خبر داشت چرا وقتی که گفته بود دو نفریم، این مرد از حرف او دوست را برداشت کرد بود.
روزگاری او به چه چیزهایی که متهم نخواهد شد… و آیا آن روزگار پشیمانی فایده ای خواهد داشت؟ توضیحاتی که باید امروز می اظهار کرد و او برای فردا و فرداهای دیگر می گذاشت، دردی را درمان خواهد کرد یا نوش دارویی خواهد بود بعد از مرگ سهراب… آه صوتقت… آه… وای مکافات… وای.
نفسی گراهی شد: ما دو نفریم… از اول هم اضافه کرده بودم آقای رستاخیز.
– و پولتون همین قدره؟
– بله.
– باشه… میریم چونه می زنیم کمش می کنیم… کی برمی گردی؟
-پس فردا عصر دیگه… فردا شبش هم شیفتم.
-شما پونزدهم میای.
گلی با تعجب اضافه کرد: چرا پونزدهم؟!
-تو که نمیخوای شامگاه تو اون خونه تنها بمونی… راحله نیست با مامان راهی شدن مشهد تا روحیه راحله بهتر شه… تو هم پونزدهم صبح میای و میریم خونه رو می بینیم و شب میری بیمارستان.
چه حس خوبی داشت کسی تکلیفش را تعیین می کرد و او ورای آن، دلواپسی و مردانگی را لمس می کرد… چه نوازشگر بود این دلواپسی های مردانه که نرم در روح و تنش می لغزید و رنجش های او را پارو می کرد.
-باشه من پونزدهم میام تا با هم بریم خونه رو ببینیم… فقط چونه زدن با شما… من روی کمکتون حساب باز می کنم.
مرد باشد و جنس ظریفی برای کاری هرچند کوچک به او تکیه کند و قلبش از پشت بودن گرم نشود… و حس شیرین شریک شدن در مشکلات دخترک در لایه لایه روحش پاشیده نشود…
-هستم در خدمتت… کاری باشه؟
گلی با تبسم اظهار کرد: کارو که انجام دادید آقای رستاخیز… من فقط می تونم بگم به‌شدت خیلی ممنونم.
-میبینمت پونزدهم… خدافظ.
-خدانگهدارتون.
گوشی را کناری گذاشت و به کمک مولین شتافت. کارهای آقا که تمام شد، تیشرتی برداشت و به پذیرایی راهی شد. لباس خیسش را درآورد و یقه تیشرت را در سر کرد که نگاهش به آینه افتاد. پایی که برای پیشروی برداشته بود را به جای خود برگرداند. دستش همچنان به یقه ی تیشرت بود و نگاهش خیره به شکمش. بررسیدگی خیلی کوچک درست بالای کمر شلوارش به او دهن کجی می کرد. پلک نمی زد.
این بروارد شدگی در باورش نمی گنجید. این امکان نداشت. این روزها عالم و آدم کف دست به دست هم داده بودند و تیشه ای به دست گرفته بودند و محکم به تن نحیف او ضربه وارد می کردند و حالا تیشه به کف دست جنین حاضر در رحمش افتاده بود.
کف دستانش افتادند… نگاه از آینه نمی گرفت. آب دهنش را قورت داد. کف دستانش، لرزان، به سمت آن تپه ی خیلی کوچک حرکت کردند. نگاهش به آینه بود و کف دستانش روی حجم بروارد شده ای که ابراز وجود می کرد.
حرص خونش را به جوش آورد. قدمی عقب گذاشت. ترس تارهایش را رها کرد و او را دربرگرفت.
قدمی دیگر عقب گذاشت که در آغوش مولین جای گرفت. مولین کف دستهایش را از پشت روی سینه ی دخترش حلقه زد و او را محکم به خود چسباند. کف دستان او را در کف دست گراهی شد و بار دیگر روی بررسیدگی شکمش گذاشت. کف دستش را روی آن کشید… بالا… پایین.
-این بچه اته.
دست دیگرش و نوازشی دیگر: لمسش کن… اولادته.
نوازش کف دست دو مادر بر جایگاه امن جنینی تشنه ی محبت: فرارم کنی بازم این بچه اته… بچه ی تو.
سر گلی به سرعت به سمت مولین چرخید. نگاه دو مادر آمیخته در هم.
مولین به‌آرامی گفت: بچه اته… ازش فرار نکن… قبول کن که بچه اته.
نگاههای گلی درشت شد. دست مولین را به شدت پس زد و از آغوشش بیرون رسید.
-چی میگی مولین؟ چی میگی شیرین؟
فریاد کشید: چی میگی آخه؟
مامان به سمت او راهی شد که گلی کف دستش را بالا آورد: نیا… درد به جونم نریز… این بچه ی من نیست… بچه ی اونه… اون.
صوتی مامان آرام و نوازشگر بود: اما مال تو هم هست… گلی عزیزِم.
لیلا کناری ایستاده بود و با چانه ای لرزان و گلویی پر بغض شاهد مناظره آن دو بود.
آوای فریاد گلی برای بار دوم در منزل پیچید: نیست… نمی خوامش… زندگیمو به گند کشیده… همه چیزمو گراهی شد… چرا بخوامش چرا؟
-لمسش کن… بذار تو بی کسیت مونست باشه… غمخوارت… قبولش کن.
گلی کف دستانش را دور شکمش پیچید تا آن بررسیدگی نفرت انگیز را پنهان کند… تا آن حجم کوچک خاری در دیده و دلش نباشد تا یادش نیاید چه بلای مهیبی به سرش وارد شده است.
همانجا روی زمین نشست و بنای گریه گذاشت و قلب اهالی منزل را به درد آورد. کاش خداوند او را از راز این تقدیر آگاه می کرد و کمی درد جانکاهش را تقلیل می داد…
و خدا در آن بالا نظاره گر بود.
-دردمو نمی فهمی شیرین… نمی فهمی… این بچه بلاست… این بچه مصیبته که روی زیستنمون هوار شده… شدم یه آدم کثافت که هر جا میرم دروغ می گم… مخفی کاری می کنم… می ترسم از اون روزگاری که کف دستم رو شه و مردم رخت کثیف بودن و بی آبرویی تنم کنند… شیرن جون بچه ات داره از کف دست بچه اش دق می کنه… غلط کردم نگهش داشتم… غلط کردم به حرف داداش گوش نکردم… نه مسیر پس دارم نه جاده پیش… مولین دارم می میرم…دارم می میرم.
هق هق پر دردش رعشه ای بر آهستهش نسبی آن خانه انداخت. مامان، طفلک معصومش را در فضای گرم بین بازوان و سینه اش جای داد و بوسه بر اشکش زد: حالا که انتخاب کردی دیگه پسش نزن… هر چی بیشتر نخوایش بیشتر زجر می کشی… قبولش کن و باهاش حرف بزن… از خودش به خودش بگو… اون منتظر نوازش توئه گلی… حست میکنه رولَه نازِِِِم.
گلی هق زد: نمیخوامش… فقط به دنیا بیاد و منو راحت کنه… میدمش به اون و میرم پی زیستن خودم.
و مامان دلش میل داشت بگوید:” روزگاری پاره ی تنت میشه و اون روز به خاطر ترس از جداییش ضجه می زنی… الآن به خاطر داشتنش میگی نه و روزی به خاطر نداشتنش میگی نه…”
این مادر حرف داشت برای اضافه کردن ولی دخترش گوشش را با دستانش گراهی شده بود و جاده را بر روی حرف حق بسته بود.
***
بازوان مامان دور شانه های گلی پیچیده شده بود، سفت و محکم. قلبش نمی میل داشت دخترکش برود. هق هق گلی، تیزی چاقویی بود روی قلبش. لیلا هم آمد و دستهایش را روی کف دستان آنها گذاشت و بنای گریه گذاشت. آغوش مولین آخر جهان بود برای گلی. چطور از جایی که تمام جهانیش بود قلب بکند؟!
مولین درک کرد اگر کاری نکند طفلکش از گریه و غصه دق خواهد کرد. دستانش را باز کرد و شانه های گلی را عقب کشید. اما گلی تکانی نخورد. زور بیشتری در کف دستانش ریخت و به سختی او را از خودش جدا کرد.
نگاه خیس گلی بالا رسید و آهسته زمزمه کرد: مامان!
مامان او را داخل خیابان فرستاد: برو.
لیلا نالید: مولین اذیتش نکن.
مولین با اخم رو به گلی اظهار کرد: برو.
لب های گلی لرزید. قوتی در پاهایش نبود تا قدمی بردارد. توقف کرده بود بی حرکت، با چشمانی بارانی، مات مامان.
آوای مامان بالاتر راهی شد: برو… گلی برو… سختش نکن.
دستان لیلا روی کف دست مشت شده ی مولین جای گرفت.
گلی دلِ قلب کندن نداشت.
مولین داد کشید: برو.
گلی قدمی عقب گذاشت و کف دسته ی چمدانش را کشید.
-شیرین جون دعام کن.
مامان با بغض اظهار کرد: خدا نگهدارت باشه عزیزِم.
گلی قدمی عقب تر گذاشت: دعام کن مولینی.
حجم بغض مولین بیشتر شد: عاقبت به خیر بشی نفس من.
قدمی عقب تر با هق هق بیشتر: بازم شیرینم.
بغض، اشکی شد و چکید: هر چی از خدا می خوای بهت بده.
قدمی عقب تر: بازم.
قطره قطره اشک مولین میان لایه های چروک صورتش گم شد: خدا نصیبت یه مرد کنه، مردی که کوهت باشه گلی… دعای خیر منو آقات پشتته عزیزِم… برو خیر پیش.
اشک پشت اشک… آه پشت آه.
وداع با آقای بی هوش و حواس خوابیده در رختخواب، وداع با مولین تکیده از غم دخترکش عین مرگ بود… عین مرگ.
و کمی آنطرف تر مردی در ماشینش قرار گرفته بود، شاهد وداع خواهرش با خانواده. کف دستش روی فرمان مشت بود و نگاهانش لحظه ای را در تماشای خواهرش از دست نمی داد. می خبر داشت شاید آخرین دیدار خواهرش باشد.
دیدهانش سوخت. کف کف دستش را روی آنها کشید و نم اشک را روی آن دید. دلش بی تاب آغوش کشیدن گلی بود، بی قراری میکرد و دیگر گوشش به هیچ حرفی بدهکار نبود.
حق خواهرش این همه تنهایی نبود اما چاره ای نداشت، تنها راه مصون نگه داشتن خواهرش از زخم زبان ها، دور نگه داشتنش از خانواده بود. این بهترین مسیر برای کمتر آسیب متوجه شدن او بود.
نگاهش به سمت خیابان کشیده شد و گلی را افتاده روی زمین دید. بی درنگ کف دستش به سمت کف دستگیره ی در حرکت کرد و آن را باز کرد و یک پایش را بیرون گذاشت. با قد بلند شدن گلی نفس راحتی کشید و بار دیگر داخل جای گرفت. ماشین را روشن کرد. می اطلاع داشت اگر کمی دیگر آنجا بماند، عنان از کف می دهد و به سمت گلی می دود.
نگاه آخر را به او انداخت و زیر لب زمزمه کرد: خدا پاداش این همه از خودگذشتگی رو بهت بده… دعای خیر من بدرقه ی راهت، عزیز داداش…
دستی را خواباند و به راه افتاد.
***
همین که به میدان نزدیک خانه رسیدند، گلی رو کرد به وحید و بیان کرد: همین جا نگه دارید لطفاً.
وحید با ابروی بالا رفته، نیم نگاهی به او انداخت: اما هنوز مونده برسیم… جایی کاری داری؟
گلی به روبرو چشم دوخت: نه … فقط شما یه بار قبل از تعطیلات اومدید تو اون خونه یه عالمه حرف ازش درومد… دیگه قلبم نمی خواد دم حرکت کردن اتفاقی بیفته.
ابروهای وحید در هم گره خورد و در حالیکه ماشین را به سمت کنار خیابان هدایت می کرد اظهار کرد: جواب اون مرتیکه با من… ولی اگه تو خوش نداری مسئله ای نی.
گلی کمی به طرف او چرخید و با لبخندی اضافه کرد: آقای رستاخیز من مضطرب خودم نیستم… من که دارم فردا شب از اونجا میرم اما این شمایید که خونه اتون اونجاست و حالا حالاها با افراد اون ساختمون سروکار دارید… خدایی نکرده نمی خوام به خاطر من از این جماعت کوتاه فکرحرف بشنوید.
نگاه وحید به خیابان بود: تو که بری میذارمش برای فروش با قیمت پایین تر از منطقه… با اتفاقایی که افتاد قلب نیگه داشتنشو ندارم… نمی خوام دیگه این اتفاق واس مستاجر من بیوفته و لعن و نفرینش پی ام باشه.
گلی با تعجب گفت: لعن و نفرین؟! منظورتون که من نیستم؟! اینقدر تو این مدت شما با کاراتون و پیگیریاتون منو شرمنده کردید که همیشگی ذکر خیرتونه، نه خدایی نکرده لعن و نفرین.
وحید به او خیره شد، کمی کشدار.
لبش به لبخندی باز شد: اگه بخوام واس هر مستاجرم دنبال خونه بیفتم از کار و کاسبی میفتم که… پس همون بهتر بذارمش واس فروش… تازه راحله رو بگو مجبورم هر شامگاه بفرستمش پیش مستاجر تا از تنهایی نترسه.
گلی گردن کشید و توپید: آقای رستاخیز!
وحید خندید: بپرپایین خانم کوچولو.
و در را باز کرد و پیاده شد. گلی دندانهایش را محکم فشار داد. این مرد بلد بود چطور با شیطنت های نرمش او را حرص بدهد. او هم پیاده شد.
وحید چمدان را از صندوق عقب بیرون کشید و به طرف گلی گراهی شد: کی وسایلتو جمع می کنی؟
گلی کف دسته ی چمدانش را در کف دست گراهی شد: امشب که سرکارم ولی فردا جمع می کنم… فکر کنم تا عصر تموم شه… زیاد وسیله ندارم.
-پس تا فردا عصر تمومه؟ من می تونم ماشین بگیرم واس فردا شامگاه؟
تعجب ابروهای گلی را به سمت بالا هل داد: شما چرا؟! من خودم بقیه کارارو می کنم… زحمت نکشید… تو این کارا دیگه اوستا شدم… همیشه تنهایی اسباب کشی کردم… تا اینجا هم به‌شدت تو دردسر انداختمتون.
وحید کف دستش را به ماشین تکیه داد و با نگاهانی ریز شده اضافه کرد: اون وقت این یعنی چی؟ خوش نداری مارو دور و برت ببینی؟
– آقای رستاخیز! شما چطور از حرف من این برداشتو کردید؟ با اندازه کافی به شما و خانواده اتون زحمت دادم… خودم از پس بقیه کارا برمیام.
وحید نگاهش را از آن دو گوی قهوه ای گراهی شد و به درختان استوار خیابان داد: هستم در خدمتت… مولین و راحله فردا صبح میان… میگم عصری بیان کمکت… مشکلی که نی؟
و دوباره شامگاه چشمانش را به قهوه نگاهان گلی داد.
وحید تشکر شناور در نگاه گلی را خواند.
-نه مشکلی نیست… فقط من نمی دونم این همه لطفتون رو چه طور جبران کنم.
وحید کف دستانش را روی سینه چلیپا کرد و مستقیم در دیدهان گلی خیره شد: طولانی، بدون پلک.
نگاه خیره ی وحید از دیدهان گلی عبور کرد و به سمت قلبش مسیر گرفت و در آن وادی پر تلاطم، دانه ای کوچک کاشت.
آنجا گاه گره نگاه و قلب بود… گاه هم آغوشی پنهان دو حس جاری… گاه لِی لِی احساس به روی دلی.
-یه بار گفتم بازم میگم، هیچ منتی نی… هر چی هس وظیفه اس… پس جبرانی هم لازم نی.
و با سر به خیابان اشاره کرد: حالا هم برو… دست به وسایل سنگین هم نزن… بذار واس منو محسن.
گلی با تبسم قدمی عقب گذاشت: شما بگید وظیفه من میگم لطف… ممنونم … بسیار زیاد جناب… تا فردا شب.
و برگشت و به سمت پیاده رو رفت و نمشاهده کرد تبسمی عمیق را که بر لبان وحید کاشته بود.
هنوز چند قدم دورتر نراهی شده بود که وحید آوایش زد: گلی.
گلی ملایم آرام به سمت او برگشت. این مرد دانه ای کوچک کاشته بود و حالا قطره ای مهر پای آن ریخت.
-می تونم بمونم تا بری کاراتو بکنی و من برسونمت تا مترو.
گلی سرش را به این طرف و آن طرف تکان داد: نه برید شما… من کارم زیاد طول میکشه… از صبح معطل من شمشاهده کرد… خدا به هممسیرتون.
***
در را باز کرد و وارد ساختمان شد. نفس نفس زنان به طبقه ی پنجم رسید. کلید را که وارد کرد و چرخاند، متوجه شد قفل در باز شده است. وحشت کرد و دلش ریخت. بی اختیار قدمی عقب گذاشت. کف دسته ی چمدان را رها کرد. کف دستش از روی کلید افتاد. چند ثانیه مکث کرد. خیره به در بود. بعد با اضطراب در را کمی هل داد. در عقب رفت و داخل منزل نمایان شد. نگاه پر از ترس و استرس گلی میان منزل چرخید و روی مردی ثابت ماند که به جلو خم شده بود و آرنج هایش را روی زانو گذاشته بود و به او می نگریست.
گلی نگاه بر هم نهاد و نفس راحتی کشید.
وارد منزل شد و وسط پذیرایی ایستاد. مرد حرکت او را دنبال می کرد.
-قرار بود دیروز بیای… نباید بگی تصمیمتو عوض کردی؟
کتش را روی کف دست مبل گذاشته بود و با پیجادهن سفید و تنگش، سینه ی ستبرش را به نمایش گذاشته بود. موهایش را به‌شدت کوتاه کرده بود با اینکار به جذابیت چهره اش افزوده بود اما دل گلی گیرش نبود. هیچ حسی او را قلقلک نمی داد و نفسش تند نمی شد و قلبش دیوانه وار نمی کوبید.
-با توام… نباید خبری بدی؟
گلی چمدان به دست جادهی اتاق خواب شد: تو هم نباید وقتی می خوای بیای تو این خونه قبلش یه خبری بدی؟ آدم هر جا میره قبلش یه تلفنی میکنه.
چمدان را گوشه ی اتاق خواب گذاشت و روسری را از سرش درآورد.
صدای بزرگمهر را گوش داد: اینجا هر جا نیست… منم واسه اومدن به اینجا نیازی به کسب اجازه ندارم… اینو تو اون سرت فرو کن.
گلی نفس گراهی شد و با خود اضافه کرد: آروم باش… آروم باش..
از اتاق خواب خارج شد و به دیوار تکیه داد: بعد از این همه مدت اومدی و داری منم منم می کنی؟
اخم های بزرگمهر در هم حرکت کرد: وقتی داخل آدم حسابمون نمیکنی جوابت میشه اخم و تخم… تو فقط خودت تنها نیستی… دیده یه جماعت دنبال توئه واسه بچه ای که تو شکمته… می فهمی من نگرانم؟ می فهمی قلبم میخواد شاهد روز به روز بزرگ شدن بچه ام باشم و نمی تونم؟ این وسط تو با سرتق بازیات همه چیزو بدتر نکن.
گلی به آشپزمنزل رفت: از کدوم سرتق بازی حرف می زنی؟ به جای اینکه دیروزگار بیام امروزگار اومدم… همین.
صوتی بزرگمهر را از فاصله ای نزدیک شنید. سر را به طرف او چرخاند، پشت کانتر ایستاده بود: من باید در جریان همه چیز باشم… همه چیز… می فهمی؟
گلی پوزخندی زد: همه چیز! باش تا در جریان قرار بگیری.
خون به صورت بزرگمهر دوید، قدمی داخل اشپزمنزل گذاشت: چه باشم چه نباشم، تو باید منو در جریان کارات بذاری.
گلی براق شد: چند روز به تعطیلات مونده راهی شدی و الآن اومدی… یه بارم بیشتر زنگ نزدی… وقتی نیستی انتظار بیجا نداشته باش.
کف دست بزرگمهر روی مچ گلی نشست. خشم در صوتیش موج میزد: تو از من چه انتظاری داری؟ ها؟!
گلی نگاه خیره اش را نگراهی شد: چه انتظاری؟ تو این مدت کم، درک کردم از تو نباید انتظار چیزی رو داشت؟ هیچ انتظاری… میفهمی هیچ انتظاری.
-اینو باید اون موقع می اظهار کردی که یه گله آدم دوره امون کرده بودند… اون موقع باید می اظهار کردی که هیچ انتظاری از من نداری که منم خودمو تو همچین دردسری نندازم.
مجدداً یادآوری آن شامگاه پر از نکبت، شعله ای شد بر هیزم خشم گلی.
هوار کشید: تو بار دیگر شروع کردی؟ لعنتی مگه نبیان کردم یادم نیار… مگه نبیان کردم دردمو به رخم نکش… چی از جونم میخوای؟
بزرگمهر کف دستش را رها کرد و با صدای قد بلندی اظهار کرد: صوتتو واسه من بالا نبر… اینو یادت باشه تا عمر داری مدیون منی…
روی سینه اش کوبید: مدیون من… که اگه بی خیالت می شدم… لاشه اتو باید تو بیابونا پیدا می کردند وقتی کلی زجر کشیده بودی، اون بی ناموسا داغونت کرده بودند.
ریتم نفس گلی سریع شده بود. خشم و عجز در تمام تنش لولیده بود. کف دستانش را باز کرد و غرید: درست نگاه کن… من دینمو به تو پس دادم…
به شکمش اشاره کرد: با نگه داشتن بچه ات.
به خونه اشاره کرد: با گذشتن از خانواده ام به خاطرتویی که اون شامگاه لعنتی ازم حمایت کردی اما نابودمم کردی… دیگه چی میخوای با نابود کردن زندگیم دینمو بهت پس دادم… پس سر من اینقدر منت نذار.
بزرگمهر لبانش را بر هم فشرد: نمیذاری مثل آدم این چند ماه تموم شه… نمیذاری همه چی به خوشی تموم شه و هر کی بره پی زندگیش.
گلی دو کف دستش را روی صورتش گذاشت و سعی کرد کمی ساکت باشد. نفس کشید، عمیق ، پشت هم.
بزرگمهر دستانش را برداشت و به دیدهانش خیره شد: گلی… من نمیخوام آزردهت کنم… قبلا هم بهت اضافه کردم صلح بهتر از جنگ… برای بچه این همه بحث خوب نیست.
آوای گلی آهسته بود: بزرگمهر… زنتو میخوای قبول… منو به همسری قبول نداری قبول… قرار بعد چند ماه هر کی بره دنبال زندگی خودش قبول… اون شب از کف دست یه گله نامرد نجاتم دادی اینم قبول… اما زخمی بزرگمهر… پشت نیستی… حس نمیشی تو این زندگی… منم مجبورم کارامو خودم کنم… پس جای گله نیست.
بزرگمهر هم دستی به صورتش کشید: گله نکن که بیشتر از این در توانم نیست… دارم برای ماموریت کاری فردا میرم تبریز… سه روزی نیستم.
گلی دست به کمر شد: مشاهده کردی نیستی… نیومده داری میری… اون وقت میای و هوار می کشی چرا اینجوری چرا اونجوری…
بزرگمهر روی صورت گلی خم شد و اضافه کرد: نمی فهمی نه؟ میگم ماموریت کاریه… همیشگی میرم… ازت هم انتظار دارم بی خبرم نذاری از هیچ چیز.
گلی خیره در چشمانش گفت: پس انتظارات من چی میشه؟ تو کی قرارِ انتظارات منو برآورده کنی؟
بزرگمهر از آشپزخونه خارج شد و کتش را از روی مبل برداشت. کف دست در جیب بغلش کرد و پاکتی روی کانتر گذاشت: چیزی کم و کسر بود بهم بگو.
به سمت در جاده افتاد که آوای آمیخته با حرص گلی را شنید: تو این خونه کسی به صدقه احتیاجی نداره… پولتو بردار و برو.
بزرگمهر با خشمگینت برگشت و غرید: دِ لعنتی دردت چیه؟ کم می کشم تو هم شدی قوز بالا قوز؟
گلی با انگشت خودش را نشان داد و اضافه کرد: من قوز بالا قوزم؟ تو که هر چی گفتی تا حالا من احمق اظهار کردم چشم… از چی حرف می زنی؟ تو چی می کشی بزرگمهر؟ چی میکشی؟ عید با زنت میری ددر… سیزده با محبتت میری طالقون… حالا هم که داری میری تبریز… به من بگو تو چی می کشی که من نمی بینم؟
-درد من اون بچه ی توی شکم توئه… توضیحیه که باید به مردم بدم… برم چی بگم؟ بگم چند تا بی شرف مث سگ دوره ام کردنو تحقیرم کردند… برم بگم که تا حالا چشم ناپاک به کسی نداشتم اما به زور ناموس کسی رو واسه نجاتش بی عفت کردم… بگم حالا ازش بچه دارم… بگم زن صیغه ایم شده…
روی سینه اش کوبید: من … بزرگمهر مصطفوی… زن صیغه ای دارم!
سری تکان داد: چه توضیحی بدم… چه توضیحی بدم که میدونم میشم حرف هر شامگاه خونه ها… حرف هر دوره همی خاله زنکها… پس اینقدر با من بازی نکن و با همینی که هست بساز… انتظار انتظارم نکن… که بیشتر از حدم دارم خرج می کنم.
به سمت در حرکت کرد و بی خداحافظی خانه را ترک کرد. گلی میمیل داشت به او بگوید که قرار است خانه را عوض کند اما با حرف آخرش، از تصمیمش منصرف شد… انتظار بی انتظار.
دیگر نفسی برایش نمانده بود. چهل تخت بخش، بیمار داشت و او تازه به اواسط بخش رسیده بود و نیمی دیگر باقی مانده بود. مجدداً شیفت های چهارنفره اشان شروع شده بود، اما متفاوت از هر شیفتی دیگر با جوی سنگین و خاموشیی دلگیر بین آنها حکمفرما. کسی حرفی نمی زد و اگر گلی سوالی می سؤال کرد، منیژه و ایوب به جوابی کوتاه قناعت می کردند.
ترالی دارو را اتاق به اتاق می برد و داروهای عصر را می داد. از ظهر که شیفتش شروع شده بود، منیژه نیم نگاهی هم به او نینداخته بود. کفری بود و خسته. احساس می کرد کمرش قرار است از نیمه دو تکه شود. هر قدمی که برمی داشت با کف دست مانتویش را کمی جلوتر می کشید. احساس می کرد تمام افراد حاضر در بخش، خیابان، کوچه، همه و همه به شکم او زل زده اند و راز او را می دانند.
از اتاق ده که بیرون رسید، مدیر داخلی بیمارستان را دید که ابتدای بخش نزدیک در ورودی ایستاده بود.
گلی در دل بیان کرد: مردک مجدداً اینجا پیداش شده… هیچی بارش نیست فقط عاشقی گیر دادن داره.
آقای مدیر او را صدا زد: خانم پرستار… بیا سرم تخت پنج تموم شده جداش کن.
گلی بار دیگر اندیشید: مردک خود شیرین.
ترالی را کشید و به اتاق بعدی راهی شد و اضافه کرد: دارم اتاق به اتاق میام… رسیدم به اون مریض سرمشو عوض می کنم و یه جدید براش وصل می کنم.
صوتی آقای مدیر دوباره به گوشش رسید: میگم تموم شده… بیا جداش کن.
امروزگار به اندازه کافی تحمل کرده بود. کاسه ی صبرش سرریز بود.
از اتاق بیرون آمد و کف دست به سینه شد: منم اظهار کردم اتاق به اتاق دارم میام جلو…به هممسیرش بگید صبر داشته باشه… هیچ اتفاقی برای مریض هم نمی یوفته..
میل داشت به اتاق برگردد که متوجه شد: وقتی من بهت میگم بیا جداش کن باید بیای.
این روزها همه من بودند. این روزگارها دیگری مفهوم غریبی داشت، دور، ناملموس.
خشم خون گلی را به غلیان درآورد: شما اینجا چکاره ای؟ مدیری باش… منم مسئول شیفتم و هر وقت قلبم بخواد کار مریضو انجام میدم… حالا برید به اتاقتونو به مدیریتتون برسید.
مرد برای چند ثانیه به دخترک حاضر جواب روبرویش خیره شد. کف دستی به ریش بلندش کشید و اظهار کرد: وقتی نامه توبیخی برات رد کردم می فهمی کار مریضو کی باید انجام بدی.
-منم می تونم از خودم دفاع کنم که شما مانع از انجام کار و رسیدگیم به بیمارها شمتوجه شد… اگه اینقدر با من بحث نکرده بومتوجه شد تا حالا به تخت پنج رسیده بودم… مگه شما پزشک نیستید؟
سگرمه های مرد در هم راهی شد: که چی؟
-وقتی می بینید پرستار بخش سرش خیلی شلوغه، یه سرم جدا کردنه پس خودتون جداش کنید… ثوابی هم می برید و امروزگار هم یه کار مفید انجام دادید… اگر هم بلد نیستید که خیر پیش… بذارید پرسنل به کار خودشون برسند.
و دیگر نماند تا حرفی دیگر بشنود.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان اگه میتونی عاشقم کن,رمان عاشقانه,رمان

مشاهده و دانلود ←