رمان راز یک سناریو پارت ۱۷

بزرگمهر درست روبرویش ایستاد و با صدای بلندی بیان کرد: اینجا چه غلطی می کنی؟! کی بیان کرد می تونی بیای اینجا؟
نگاهان ناهید با ترس پوشیده شد. میشی چشمانش تکان تکان می خورد. آوای کوبش قلبش را می شنید. به جان کندن اضافه کرد: اومدم حرف بزنیم.
بزرگمهر با دست بیرون را نشان داد: گمشو بیرون. حرفو تو دادگاه می زنیم.
ناهید شهامتش را جمع کرد. جمع کرد و در کلامش ریخت: من طلاق نمی گیرم.
بزرگمهر سرش را چرخاند و به بابا خیره شد. بابا چشم بست و باز کرد. بار دیگر خیره در دیدهان خیس ناهید شد: پس می خوای بمونی؟!
ناهید سرش را به طرف پایین تکان داد.
-تحت هر شرایطی؟!
لب های ناهید لرزید. به کجا رسیده بود! حالا برای زیستن که در آن ملکه وار حیات می کرد باید شرایطی را قبول می کرد. دوباره سرش را تکان داد و با آوای لرزانی اظهار کرد: با هر شرایطی.
دل بزرگمهر دیگر گنجایش این همه غصه را نداشت. مگر چقدر می توانست تحمل کند؟! زن روبرویش، کسی بود که هفده سال روی چشمش جا داشت. آب دهانش را قورت داد. کمی مکث کرد و بعد ادامه داد: میای تو اون خونه و با من و زن و بچه ام می سازی. کارای خونه ارو می کنی. کلفتی گلی رو می کنی. بی نق و نوق. بی گله. بی حرف.
اشک از دیدهان ناهید غلتید. نفسش کند شد. سرش را پایین انداخت و لب پاینش را به دهان کشید. بزرگمهر قدمی عقب گذاشت. هر کس گوشه ای از حرکت ایستاده بود و شاهد بیان کردگوی آنها. قدمی دیگر عقب حرکت کرد که ناهید سرش را بالا آورد و درحالیکه صورتش از اشک خیس بود، گفت: قبوله. هر کاری می کنم فقط بذار کنار تو باشم.
بزرگمهر از درد سری تکان داد. نگاه از زنش نمی گحرکت کرد. از ملکه ی دلش. امشامگاه همه قصد جانش را کرده بودند. امشب، این شامگاه پر هیایو و رنج، جنجری شده بود که روی دلش فرود می آمد. این چند روزگار بی پایان، چیزی بیخ گلویش چسبیده بود و مرتب تکان می خورد. از دل به گلو و از گلو به چشمش در حرکت بود. چرا بغض لعنتی رهایش نمی کرد؟! می شد نقطه ای جلوی همه ی این اتفاقات بگذارد و تمام؟! حتی دلش نمی خواست از سر خط شروع کند. لب زد: چکار کردی با خودت؟ با من؟! خودتو تا کجا کشیدی پایین؟!
صدای هق هق ناهید در خونه پیچید. کف دست روی صورتش گذاشت و روی مبل قرار گرفت و حیات اش را زار زد. بزرگمهر پر بغض، این بار بدون گلی، بدون ناهید، تنهای تنها، از خونه بیرون زد. باربد به اتاقش پناه برد و امیرعلی و بنفشه روی مبل نشستند و سهم غصه اشان را از این ماجرا دریافت کردند.
و ناهید…
***
تو به جای منم داری زجر می کشی
یکی عاشقته که تو عاشقشی
تو به جای منم پر غصه شدی
نذار خسته بشم نگو خسته شدی
بار دیگر شماره اش را گراهی شد. باز هم بی پاسخ. آن را روی دراور کوچک کنار تخت پرت کرد که تلق تلقی کرد و بعد ساکت گحرکت کرد. قدم زد. قدم زد. گلی خسته شده بود. بریده بود. حاضر بود به جای او کوله بار زندگی اش را به دوش بکشد تا گلی خستگی در کند. کف دست به دیوار گرفت و از لای پرده کنار راهی شده به تاریکی کوچه نگاه دوخت. تاریک مانند لحظات او. سیاه زیرا جاده زندگی اش. بی هیچ کورسویی. سی و هفت سال از زندگی اش می گذشت و تا به حال چنین تجربه ای نداشت. گاهی فکر می کرد این دلدادگی محکی شده است برای مردی اش. برای استواری اش. اینکه چقدر می تواند پای حرف قلبش بماند. آخ اگر گلی برود! فرزاد یک جور به جریان قلبدادگی اش می نگریست. مادرش جوری دیگر. راحله و حتی گلی هم. هیچ کس جای اونبود. هیچ کس. کف دست هایش را روی سینه اش چلیپا کرد و به دیوار کنارِ پنجره تکیه داد. سرش را به شانه دیوار سپرد. نفس عمیقی کشید پر از یاد گلی. خستگی اش را به جان می خرید ولی حرف از رفتنش را نه. با خودش زمزمه کرد: من باس چکار کنم؟! بکشم کنار و بذارم بچه به جهان بیاد؟! تا صیغه تموم شه؟! اگه هر کس دیگه ای جای من بود تا شرایط گلی رو می متوجه شد، پا پس می کشید. اما من موندم. اونقدری واسم ارزش داره که به پاش بمونم. هیشکی وحید نی بدونه من چی می کشم. همه کنار گود نشستن. راحته اونجا قرار گرفتنو منو نیگا کردن. تو گود بودن و لنگش کردن کار هر کسی نی. دیگه نمی دونم چی درسته چی غلط. کدوم مسیره کدوم بیمسیر. فقط دلم می خواد همه چی زودتر تموم شه و.
لرزه ای بر دلش افتاد. از این “و” می وحشت کرد. از ادامه جمله ای که قرار بود آینده اش باشد، هراس داشت.
صوتی دل و نوای عقلش در جنگی تن به تن. یکی ماندن می تمایل داشت یکی عقب نشینی تا به جهان رسیدن بچه. و او شده بود محل این پیکار. میدان این کارزار.
چند بار دست در موهایش کشید و آنها را به هم ریخت. مجدداً گوشی اش را برداشت و پیامی برای گلی نوشت. سوئیچش را برداشت و از کنار آینه رد شد. چیزی نظرش را جلب کرد. قدم جلو گذاشته شده را عقب گذاشت و به خودش در آینه خیره شد. کمی چشم دوخت. نگاه کرد و کم کم تبسمی روی لبش پهن شد. آن سپیدی های نورس چون نوری بر قلب دلگیرش تابیدند. انگشتان را بالا برد و موهای سپید کنار شقیقه اش را لمس کرد. کی رنگ باخته بودند که نمتوجه شده بود؟! چه یادگاری قلبچسبی از این دلسپردگی نصیبش شده بود. سرش را برگرداند. طرف دیگر هم چند تار موی سپید میان موهای سیاهش فخرفروشی می کردند. می شد این سپیدی را میان این لحظات تاریک به فال نیک گحرکت کرد؟! می شد همان فانوس باشد میان جاده تاریک حیات اش؟! آمینی اضافه کرد و از خانه بیرون زد. از حجم فکرهای جورواجور در ذهنش، سرش سنگینی می کرد. از منزل ای که هر دم حس می کرد دیوارهایش به هم نزدیک می شوند و او در حال خفه شدن بود. بیرون زد شاید بادی به سرش بخورد و ذهنش را از فکرهایی که گلی در آن ها حضور نداشت بتکاند. دلش برگ ریزان می خواست.
نگران منی که نگیره قلبم
باسه مشاهده کردن تو داره میره قلبم
دلواپس منی مثل بچگیام
تو خودت می دونی من ازت چی می خوام
بالش را بین پاهایش جابه جا کرد. شده بود تفی در دامن بزرگمهر؟! راست می گفت. خانواده چیزی بود که او دیروزگار داشت و امروزگار نداشت و حسرتش را می خورد. پارسال همین روزگارها بود که داداش به سراغشان وارد شد و همگی با هم به شمال، شهر نور، رفتند. آن ساحل شنی. آن دریای آرام. آقا هنوز زمین گیر نشده بود. بلال و جوجه و هندوانه کنار ساحل. صوتی خنده هایی از سر بی غمی. در عرض یک سال تمام حیات شان زیر و رو شد. کاش آن روزگارها را در صندوقچه ای پنهان می کرد تا هیچ وقت از کف دستشان ندهد. گوشی اش لرزید. آن را برداشت و صفحه را باز کرد.
پیامی دیگر از وحید: این قهرو کی تموم می کنی کوچولوی من؟! تنبیه خوبی نیست این نبودنت.
گوشی را کناری گذاشت. میان تخت قرار گرفت. قلبش گحرکت کرده بود و هر بار وحید با هر پیامش حصار سینه اش را برای دل درمانده اش تنگ تر می کرد. بزرگمهر آمد و حرکت کرد. ناهید رسید و رفت. او مانده بود و پسرک، محبوس در اتاقی کوچک. دست روی شکم بزرگش گذاشت. شکمی که ترک هایش روز به روز بیشتر می شد و گاهی می خارید. یادگاری روزهای سختش، شاید شیارهای روی شکمش باشد. کف دست می کشید و با پسرک حرف می زد: من گیج گیجم. دیگه بریدم. تو میگی چکار کنم؟! هوم؟! بابات میگه من باهاش بمونم. میگه دوستم نداره منم نمی خوامش. قرار نیست هر صیغه به عاشق شدن ختم شه که. بمونم اون وقت تو می تونی بابا و مولینی رو تحمل کنی که هیچ حسی به هم ندارن؟ مولینی که توی تختش با بابایی، دلش برای مردی دیگه می زنه. اون وقت ناهید و وحید چی میشن؟! جای من بودن سخته پسرک. به‌شدت سخت. یکی به من اظهار کرد احمق. یکی گفت خودخواه. یکی اظهار کرد نانجیب. یکی اضافه کرد بی احساس. فنجون زندگی من پر از قهوه تلخه. هر کسی نمی تونه پشت میز بشینه و اونو سر بکشه. جای من بودن سخته پسرک.
از روی تخت کشیده شد. سرپا. قلبش خانه ی کوچک خودش را می خواست. راه رفت. با کف دستی به کمر گودش. شامگاه و تنهایی و تصمیم های پی در پی. همه نگران دلتنگی او بودند. پسرک خوابیده بود انگار. تمام جهانی او رحم گلی بود و تمام جهانی گلی اتاق خوابی که خود را در آن محصور کرده بود. تمام درها را به روی دنیای بیرون بسته بود. مسیر راهی شد. مسیر رفت. مسیر رفت. باید دست می کشید؟! باید پرچم سفید را برمی افراشت تا پسرک به جهان بیاید؟! شاید به جای صلح باید عقب نشینی می کرد؟! مغزش رو به انفجار و قلبش تنگِ تنگ.
شاید باید این یک و ماه و اندی را کف دست می شست از خودش، از وحید، از بزرگمهر و انتظار. انتظار.
مگه میشه باشی و تنها بمونم
محاله بذاری محاله بتونم
دلم دیگه مشتاق دیداریاش بی شماره
هنوزم به جز تو کسی رو نداره
وارد منزل شد و کلید را زد. نور در تمام خانه پخش شد. خاموشی. خاموشی تلخ و تنهایی همبستر در آن خونه. زاده آنها هم غمی بود که روی سینه ی بزرگمهر سنگینی می کرد. به طرف آشپرمنزل راهی شد. در یخچال را باز کرد و سرکی داخل آن کشید. دو قابلمه کوچک را بیرون آورد. در هر دو را باز کرد . یکی برنج و دیگری قیمه. لب هایش را جلو کشید. ظرف برنج را زیر شیر آب گرفت و کمی آب داخل آن ریخت و روی گاز گذاشت. زیر هر دو را روشن کرد و به اتاق خواب رفت. کتش را درآورد و روی تخت انداخت. تن خسته اش را به آغوش سرد تخت گلی سپرد. به پهلو چرخید و به دیواری که بوم رویاهای گلی بود نگاه دوخت. بومی کهنه و زرد رنگ. خیره شد. نگاه کرد. کف دستش را بالا آورد و با نوک انگشتش شروع کرد به طرح زدن. صدای گلی هنوز در گوشش طنین داشت.
” این تویی.”. ” آره همین قدر گنده”.
خودش را کشید.
” این پسرته. ببین کف دستشو گذاشتم تو کف دستت”.
پسرک را کشید. کف دستش را میان کف دست خودش گذاشت. حالا نوبت به ناهید رسید. کف دستش میان هوا ثابت ماند. دیگر به او اعتماد نداشت. زخم خورده او بود. چند وجب آن طرف تر را خیره شد. جایی که گلی خودش را کشیده بود. او را چه کند؟! او کجای زندگیش بود؟! در این بوم لعنتی ِرنگ پریده، فقط خودش بود و پسرش. چرا زنی کنارش نبود؟! خودش بود و لوبیای سحر آمیزش و حفره ای بزرگ در سینه اش که ناهید درست کرده بود. داشت خفه می شد. زیستن بد سازی می زد. کر کننده و گوش خراش. با کف کف دست بر آن طرح کوبید. کوبید. از جایش قد بلند شد و جای گرفت. دکمه بالای پیمسیرن سفیدش را باز کرد و از سر بیرون کشیدش. اما هنوز حس خفگی رهایش نمی کرد. سرش را میان دستانش گراهی شد. تمام خاطراتش با ناهید بوی گند خیانت می داد. گلی هم از روزی که با او آشنا شده بود انگار ساکش را برای رفتن بسته بود.
کف دست روی کف دست گذاشت و سرش را پایین انداخت و با خودش حرف زد: یکی بیاد به من بگه چکار کنم؟! ناهیدو طلاق بدمو گلی رو نگه دارم به خاطر بچه وقتی می دونم قلبش با من نیست یا با وجودی که دیگه به ناهید اعتمادی ندارم نگهش دارمو بذارم گلی بره؟ اگه نگهش داشتمو گلی هم نرفت چی؟! من تو این ماجرا حتی به خودمم فکر نمی کنم فقط به پسرم. همه میگن خودخواهم ولی من دیگه از خودم گذشتم. میگم فقط آسایش پسرم. فقط پسرم.
نمی خبر داشت گرمای خونه بود یا گرمای جهنم زیستن اش که مسیر نفسش را بند آورده بود. کلید کولر را زد و به آشپزخانه راهی شد. شیر آب سرد را باز کرد و سرش را زیر آن گراهی شد شاید التهابش فروکش کند. سرش را بیرون کشید. قطرات آب از موهایش روی تن عریانش چکه می کرد و او نگاهش خیره ی کاشی سفید دیوار بود. گیج. منگ. مبهوت. صوتی شرشر آب فضا را پر کرده بود. با ناهید چکار کند؟! با گلی؟!
زیستن اش شده بود بازی شطرنج. ملکه صفحه اش سوخته بود. او مانده بود و مشتی سرباز. کار دیگری از دستش برنمی آمد و شاید بهتر باشد تن دهد به کیش و مات. بوی سوختن برنج او را از اوهامش بیرون کشید.
تو رو تا ته خاطراتم کشیدم
به دلربایی تو کسی رو ندیدم
نگو دیگه آب از سر من گذشته
مگه جز تو کی سرنوشتو نوشته
تحمل نداره نباشی
قلبی که تو تنها خداشی
می شست و می شست. زیر شیر آب پارچه را خیس کرد و بعد چلاند. نگاهی به دور و بر انداخت. خاک روی وسیله ها جای گرفته بود. از پذیرایی شروع کرد تا دوباره به آشپزمنزل رسید. کاری می کرد که هیچ گاه در زیستن اش نکرده بود. پدرش ابداً اجازه چنین کاری را به او نداده بود. دستمال را شست و دوباره روی میز ناهارخوری را کف دستمال کشید. وسواس گراهی شده بود. تی را برداشت و کف آشپزمنزل را تمیز کرد. تی کشید و کشید و هق زد. کشید و تنهایی امشب رهایش نمی کرد. کمرش خم. تی در کف دستش. کف آشپزمنزل را می سابید و زیر لب با خودش حرف می زد: سی و پنج سالمه اما هیچ وقت تصمیم درست نگراهی شدم. منم قلبم بچه می خواد.
سرش را با همان کمر دولا بالا گحرکت کرد، رو به سقف یا شاید آسمان: چرا من؟! منم قلبم بچه می خواد. چرا ندادی؟! آخه منو خود تو آفریدی. پس چرا نباید منم مثل بقیه زنا بچه نداشته باشم.
اشکی سر خورد و از چانه اش روی سرامیک کهربایی افتاد. مجدداً سابید، جلو، عقب: چرا نذاشتی بابا؟! چرا نذاشتی یاد بگیرم محکم باشم؟! چرا اون دختر اونقدر محکمه و من اینقدر ضعیف؟! اگه بزرگمهر منو نخواد؟!
کف دسته ی تی از کف دستش روی کف رها شد. با لبهای ورچیده کف آشپزخانه نشست. زانوهایش را در آغوش کشید و سرش را روی آنها گذاشت: به خدا دوست دارم. تو برگرد من جبران می کنم. اگه بابا بیاد سراغم چی؟!
گیج و مات سر از روی زانوهایش برداشت. به خاموشی خونه چشم دوخت. به تنهایی که میوه خیانتش بود. هر کدام او را به طرفی می کشید. هر کدام او را برای خود می خواست: خاموشی، غم، تنهایی.
پیچیده شده میان هاله ای از طرد شدگی فریاد کشید: خدا غلط کردم. غلط کردم خدا.
فریاد کشید: بزرگمهر این بار می خوام خودم تصمیم بگیرم.
فریادی دیگر: بزرگمهر من بی تو می میرم.
ملایم زمزمه کرد: بزرگمهر من هنوز می ترسم.
باید می سابید و تمیز می کرد. شاید روزی بزرگمهر برگردد. تی را برداشت و دوباره تمیز کرد. نشیمن. اتاق خواب. آشپزمنزل.
شاید روزگاری بزرگمهر برگردد. شاید باید همه چیز را به خدا بسپرد.
یه غرور یخی یه ستاره سرد
یه شامگاه از همه چی به خدا گله کرد
یه دفعه به خودش همه چی رو سپرد
دیگه گریه نکرد فقط حوصله کرد
***
پا که داخل نشیمن گذاشت با مشاهده کردن آنها روی مبل، همانجا جلوی راهرو ورودی خشکش زد. نگاهش را در چهره ی تک تکشان چرخاند. دیگر حتی نمی اطلاع داشت عصبی شود، حرص بخورد یا بی خیال باشد. هر سه نفر با چشم های قلبواپس او را می نگریستند. نفس عمیقی کشید کف دست های را به کمر زد که لبه های کتش کنار راهی شد. لبی تر کرد: خوبه. بازم جَمعتون جَمعِ. این بار تو خونه ی من. دیگه چه نقشه ای دارید؟! این بار می خواید چجوری نابودم کنید؟! این بار می خواین چی ببندین به ریش نداشته ام؟!
صدایش بالا رفت و با دست در خروجی را نشان داد: دیگه وقاحتو از حد گذرونمشاهده کرد. گمشید بیرون از خونه من.
مستانه کف دست به مبل گراهی شد و لرزان از جایش قد بلند شد. با یک مشت قرص اعصاب زندگی اش را سپری می کرد. قدم جلو گذاشت. جلوتر. اضطراب دستان قوی اش را دور گردن او حلقه کرده بود راه نفسش را تنگ. نگاه در چشم بزرگمهر. قدم های نامطمئنش را جلوتر کشید. کنار بزرگمهر ایستاد. تماس نگاهی شان قطع نمیشد. نگاهان بزرگمهر پر از خشم و غضب. به دفعتاً مستانه کنار پای بزرگمهر زانو زد که باعث شگفتی همه شد. سر بزرگمهر پایین وارد شد و سر مستانه بالا. دلش نمی تمایل داشت حتی برای این زن مفلوک افسوس بخورد. اشک نشسته در نگاهان زن. قیافه اش از بار قبل که مشاهده کرده بود، پیرتر به نظر می رسید. مستانه کف دستانش را به هم مالید و التماس کرد: بزرگمهر تو رو به خدا ازم شکایت نکن! تو رو به هر کی می پرستی! شکایت نکن ازم. با کار اون روزگارت آبروم تو صنفمون حرکت کرد. مراجعه کننده هام از نصف هم کمتر شده. اما شکایت نکن. اگه جوازمو بگیرن من بدبخت می شم.
بزرگمهر پوزخندی زد. هر وقت ده سال از زندگی او را برمیگرداند، او هم باقی زندگی مستانه را می بخشید. به مسیرش ادامه داد که شلوارش اسیر پنجه های مستانه شد. زانو زده روی زمین، سرش را به پاهای بزرگمهر چسباند و نالید: قسمت میدم به جون بچه ات. به خاطر بچه هام به من رحم کن و شکایت نکن. من اشتباه کردم، من طمع کردم، من بیشتر خواستم حالا پسرم داره تاوان میده.
بزرگمهر پایش را محکم کشید و با قدم های سریع به طرف اتاق خواب راهی شد. مستانه به سرعت از جایش قد بلند شد و بار دیگر بازوی او را محکم گحرکت کرد. بزرگمهر چشم بست و سرش رابالا گراهی شد. با این زن چه کند؟! اگر اورا نبخشد و به خاطر شکایت او بچه اش رنج بکشد، می تواند روزی جوابگوی همان بچه باشد؟! مستانه برود به جهنم! آن بچه چه گناهی داشت که آینه ی کارهای اشتباه مادرش شده بود؟!
مستانه چشمهای خیسش را پر از التماس کرد: تو رو به جون بچه ات بزرگ! تو خودت الآن پدری . حال منو درک می کنی که دلت نمی خواد برای بچه هات اتفاقی بیفته. رحم کن به بچه هام. اونا رو از نون خوردن ننداز. بابا که بالا سرشون نیست منم و من.
بزرگمهر سرش را کج کرد و با افسوس به او چشم دوخت: کثافت از هیکلت بالا میره مستانه. تا عمر دارم از شنیدن اسمت تهوع می گیرم. نمی بخشمت اما شکایت نمی کنم به خاطر همون بچه ی ویلچر نشینت. حالا گمشو از جلوی نگاهام.
مستانه با کمری خمیده به سالن برگشت و بدون کلامی دیگر کیفش را از روی مبل برداشت و آن خانه را ترک کرد. سر ناهید فرو افتاد و نگاهش به میز وسط چسبید. کف دستی روی دستش قرار گرفت. نگاهش را به سمت بالا هل داد و با مادرش چشم در چشم شد.
نگین گفت: پاشو ما هم بریم. اینجا دیگه جای موندن تو نیست.
ناهید کف دستش را از زیر کف دست مادرش بیرون کشید و بااخم گفت: دیگه به ححرکت کرد گوش نمی دم.
از جایش قد بلند شد و به آشپزخانه حرکت کرد. نگین به دنبالش راه افتاد. ناهید مشغول قهوه درست کردن شد. نگین دوباره کف دستش را گحرکت کرد و با اخم اضافه کرد: احمق نشو. میخوای بمونی و با زن و بچه اش سر کنی؟! تو اینو می خوای؟!
صدای ناهید بالا حرکت کرد. قدمی عقب گذاشت تا فاصله اش را با مادرش بیشتر کند: آره من اینو می خوام . هر کاری که باعث بشه بزرگمهرو داشته باشم انجام می دم. هر کاری.
نگین سری تکون داد و قدمی جلو گذاشت که ناهید کف دستش را بالا آورد و به او فهماند نزدیک تر نرود. نگین با افسوس گفت: آبی که ریخته رو دیگه نمی تونی جمعش کنی. اون دیگه تو رو نمی خواد. بیا بریم خونه ی خودمون عزیز من. حقارته موندنت اینجا.
دیگر خسته شده بود. از این نسخه پیچیدن ها. از این تجویزهای اشتباه که عوارض جانبی اش شده بود جدایی بزرگمهر از او.
کف دست بین موهایش برد و آنها را کشید و فریاد زد: دست از سرم بردار مامان. کف دست از سرم بردار.
صدایش را پایین تر آورد: هجده ساله ام بود که درک کردم نازام. اومدم بهت گفتم. اظهار کردی به بزرگمهر نگو. اظهار کردی به بابا نگو. اظهار کردی اگه به بابا بگی اون پنهان کاری نمی کنه. اظهار کردی بابا کاری نمی کنه که دو روز بعد سرش بره تو شکمش یا کف دستمونو رو می کنه یا میره به بزرگمهر میگه. گفتی بذار حداقل تو این ماجرا بابا کف دستاش تمیز بمونه.
با انگشت به خودش اشاره کرد و رو به مادری که روبرویش در آشپرمنزل از حرکت ایستاده بود، اظهار کرد: مولین من فقط هجده ساله ام بود. یه دختر هجده ساله عاشق. اونقدر تو گوشم خوندی و منو ترسوندی که لال شدم. بیان کردی خوبیمو می خوای. بیان کردی اگه به بزرگمهری که عاشق بچه است بگی نمی توی بهش بچه بدی ولت می کنه. نقشه ریختی و منو هل دادی جلو. می دونستی من ضعیفم. می دونستی می ترسم.
کف دست به میز ناهار خوری گرفت و ملایم روی زمین جای گرفت و گریست: بسه مولین. هرچی نقشه کشیدی و منو بدبخت تر کردی بسه. بذار این بار اون کاریو بکنم که فکر می کنم درسته.
نگین جلوی پایش زانو زد: من هنوزم می گم هر کاری کردم به خاطر خوشامگاهختی تو بوده. اگه یه کم زرنگ تر بودی و وقتی فهمیدی اون دختره ازش حامله است، هول نمی کردی و پا به فرار نمی ذاشتی، الآن هیچ کدوم از این اتفاقا نمیوفتاد. حالا به من بگو موندن تو این خونه کار درسته؟! مگه ناضافه کرده باید با زن و بچه اش بسازی؟! این جاده درسته؟! می تونی تو این خونه با هووت زیستن کنی؟!
ناهید اشکش را با انگشتانش گرفت و در چشمان مادرش زل زد: من فقط می خوام کنار شوهرم باشم. برو مامان. برو از حیات من بیرون. بذار با همین ترس و لرزم تو این زیستن بمونم. برو مامان. دیگه سراغم نیا. نذار کم بیارمو دنبالت جاده بیفتم. برو دیگه پاتو تو این خونه نذار که کف دست و پام برای راهی شدن نلرزه.
نگین از جایش قد بلند شد و مانتو و کیفش را برداشت و او هم خانه را ترک کرد. ناهید برخاست. قهوه را درست کرد و به اتاق خواب رفت. در را که باز کرد بزرگمهر را متوجه شد که روی تخت دراز کشید بود و ساعد یک کف دستش را روی نگاه هایش گذاشته بود و دست دیگرش را روی شکمش.
جلوتر حرکت کرد و در حالی که فین فین می کرد، فنجان قهوه را روی پاتختی گذاشت و آرام گفت: قهوه بزرگمهر. همونجور که دوست داری.
بزرگمهر تغییری در حالتش نداد و بی حوصله اضافه کرد: چرا نمی ری؟ چرا راحتم نمی ذاری؟!
ناهید یک پایش را جلوی پای دیگرش گذاشت و دست روی کف دست. نگاهش را به زمین دوخت: بذار بمونم. می خوام این بار جبران کنم. بشم اون زنی که تو میخوای.
بزرگمهر چنان از روی تخت خیز برداشت که ناهید، هراسان با دیده هایی گشاد شده، به عقب راهی شد. آنقدر که با صدای بلندی با در اصابت کرد. بزرگمهر با صورتی گراهی شده و دلی شعله ور، خود را به او چسباند و در صورت هراسیده ناهید داد کشید: زن قلبخواه من؟! زنو واسه من تعریف کن. تعریفت از زن چیه ناهید؟!
سینه بزرگمهر به شدت بالا و پایین می شد. دو نگاه چسبیده به هم. گوش هایش هم داغ کرده بودند.
بزرگمهر کف دست لای موهای ناهید برد و از میان دندان های کلید شده اش گفت: به موهای بلوند؟!
کف دستش را پایین تر آورد و روی کمر ناهید چرخاند: به هیکل باربی؟!
دست روی لب های ناهید کشید با خشونت: به لب و بوسه و عشوه؟!
دو دستش را کنار صورت ناهید گذاشت و نگاه از میشی های لرزان ناهید نگراهی شد. ناهید میان او و دیوار محصور شده بود: اینارو هم یه زن که کنار خیابون وایمیسه و ساعتی با آدم حساب می کنه هم داره. تو چی اضافه تر داشتی اونو بهم بگو.
قلب ناهید از این حرف عربده کشید و بر سرش کوبید. با زنی خیابانی هم تراز شده بود. اشکش راه گراهی شد. باید تحمل می کرد. باید دریا می شد و هر طغیانی را تحمل می کرد. سخت بود برای اویی که یاد نگرفته بود.
بزرگمهر تنش را از ناهید جدا کرد و کف دست به صورت گرفت و چند قدم آن طرف تر توقف کرد. بار دیگر به سمت او برگشت و گفت: حتی اگه به خاطر من جلوی بابات درمیومدی می تونستم روی این حماقتت چشم ببندم اما هر چی فکر می کنم جز عاشقی تو چیز دیگه ای بهم ندادی. هیچی.
و نگاه دلخورش را به ناهید سپرد و بیشتر آتش در جان او ریخت. ناهید همانجا، چسبیده به دیوار لب گشود: این تو تنها نبودی که زجر کشیدی. هر بار بابا باهات بد حرف می زد منم آتیش می گراهی شدم اما تو دیدی من تو چه خانواده ای بزرگ شدم. چطوری بزرگ شدم. نمی تونستم تو روش وایسم. از بچگی هر بار اومدم حرف بزنم زد تو دهنم. اما تو از کجا می دونی من بهش اعتراض نکردم؟! زیرا جلوی نگاه تو نبوده فکر می کنی من ازت دفاع نکردم؟! بابا اگه جلوی جمع جوابشو بدی ، جری تر میشه، نابودت می کنه. من بیست و پمج سال باهاش زندگی کردم. می شناسمش. تو بودی اون وقتایی که من رفتم اتاقشو وقتی حالش خوب بود، ازش تمایل داشتم اینقدر سربه سر تو نذاره؟! تو بودی وقتایی که من دست بابا رو تو خلوتش بوسیدمو اضافه کردم تو رو می خوام و دوستت دارم پس نیشت نزنه؟! آخه به من چه که بابا از تو خوشش نمیاد. من نمی تونم تو جمع تو روش وایسم اما تو خلوت خودمون من از تو اضافه کردم از خودمون گفتم. حالا چراکه تو نمتوجه شدی فکر می کنی من کاری نکردم؟!
بزرگمهر روی تخت قرار گرفت و انگشتانش را روی زانوهایش، درهم قفل کرد: من ده سال نیش چیزی رو خوردم که حقم نبوده. تف به ذات خرابه همه اتون.
دیگر برای این یکی جوابی نداشت. نگاهش را روی پارکت کف اتاق سر داد. ساکت اظهار کرد: من مثل جونم از بچه ات نگهداری می کنم بزرگمهر!
بزرگمهر بدون نگاه کردن به او پوزخندی زد: یادمه گفتی قلبت نمی خواد بچه ی منو بزرگ کنی. اون همه تو خونه ی اون دختر بدبخت هوار کشیدی و ناز کردی!
ناهید جلوتر آمد و جلوی پای او جای گرفت. جراتی خرج داد و سر روی زانوهای او گذاشت و بزرگمهرش را طواف کرد. قلبش بازوهای تنومند او را می خواست اما به همین زانوهایش هم قانع بود. گونه روی زانوهایش کشید. بزرگمهر خیره به او با افسوس. با حسرت. با قلبی خرد شده.
-وقتی با یه زن دیگه مشاهده کردمت که شکمش جلو اومده بود شکستم وقتی متوجه شدم اون بچه مال توئه و کف دستم داره رو میشه وحشت کردم. گیج بودم. فقط میتمایل داشتم فرار کنم و به مامانم پناه ببرم تا یه مسیر حلی جلوی پام بذاره. ببخش بزرگمهر. ببخشم که بدون تو نمی تونم حیات کنم. من از هجده سالگی با توام.
مروایدهای احساسش روی شلوار بزرگمهر چکید و دایره ای کوچک درست کرد.
بزرگمهر برخاست و ناهید سرش را عقب کشید. به طرف کمد راهی شد و چند کف دست کت وشلوار و پیجادهن برداشت و در چمدانی جا داد. بی حرف آن خونه را ترک کرد. ترک کرد. این بار مردی خانه را ترک می اضافه کرد و زنی جای گرفته میان اتاق خواب ثانیه ها را به هم می دوخت برای بازگشتش.
عشق تختخوابی با همان تخت شروع می شود و با همان تخت تمام. عشقی که با فداکاری شروع شود، عشقی که تخت ندارد اما ازخودگذشتگی دارد، زمان جلوی آن به زانو درمی آید، سرنوشت خلع سلاح می شود و آدمی را بنده ی خود می کند.
آی عشق. آی عشق.
***
وحید برگه را لوله کرد و کنار کف دستش گذاشت و کاغذ لوله شده ی دیگری را باز کرد و دو طرفش را با کف دست گحرکت کرد و مشغول توضیح دادن شد. نگاه گلی ولی ثابت بود. به جایی میان آن مربع ها و مستطیل ها میخ شده بود. وحید همچنان می اظهار کرد و از طرح های متفاوت طبقه مخصوص در آخرین طبقه زمین لواسان می گفت. او می اضافه کرد و گلی سکوت را حرف می زد. وحید سرش را بالا گحرکت کرد و لب بربست. نگاه گلی همچنان به صفحه ای پر از خط های راست و قائمه. قطع شدن یک‌بارهی صدای وحید محرکی شد که بلاخره نگاهش دل از آن طرح ها بکند و به نگاهان وحید بدهد. دو نگاه پیچیده در هم. یکی خسته و دیگری پر از نیازی که با تمام قوا سعی در سرکوبش داشت. گره این نگاه ها کورتر شد و دل ها را بیشتر به هم نزدیک کرد. باربد جای گرفته کنار گلی، با انگشت کنار ابرویش را خاراند و با آوایی نرم اظهار کرد: تو کدومو پسندیدی گلی؟!
گلی از مرد روبرویش چشم گحرکت کرد و سرچرخاند و به باربد، گیج نگاه کرد. باربد با سر به نقشه ها اشاره کرد. گلی سرچرخاند و به کاغذی نگاه کرد که میان کف دست های وحید اسیر شده بود. زمزمه کرد: فرقی نمی کنه.
وحید لب فشرد و از جایش قد بلند شد. کاغذ به حالت اولش بزگشت و لوله شد. وحید کف دست به کمر گرفت و کف دستی دیگر به پیشانی. پوف می کشید. کنار مبل ها قدم زد. لابی هتل خلوت بود و فنجان قهوه ترک آنها سرد. گلی ابتدا نگاهی به آن قامت کشیده انداخت و بعد رو به باربد بیان کرد: بریم.
باربد کشیده شد و گلی هم. وحید سعی داشت آهستهشی را که این روزها معلوم نبود کجا سیر می کرد مجدداً بازیابد. ده روزگار، ده روزی که این ثانیه را با دلتنگی و بلاتکلیفی در کف دست ثانیه بعدی می گذاشت تا دقیقه شوند و بگذرند. رو به گلی کرد و شاکی گفت: اصلا حواست به من بود؟! این طرح ها رو دادم واس خاطر تو زده. هنوز یکیشونو ندیدی.
گلی از میان مبل ها رد شد و به طرف در رفت. پشت به او جواب داد: هر کدومو خودت دلبسته شدی انتخاب کن. من حرفی ندارم.
چند نفس عمیق کشید، چند نفس عمیق آوار دار و کلافه. همانجا از حرکت ایستاده بود و رفتن گلی را تماشا می کرد. وقتی از در خارج شدند، قدم های بلندی برداشت تا به آنها برسد. میان پیاده رو، جلوی در هتل، صدایش کرد: وایسا ببینم.
اما گلی می حرکت کرد. قدم هایش بلندتر. باربد برگشت و جلوی او توقف کرد. وحید ابرو در هم کشید و با غیض گفت: چیه؟!
باربد با همان خونسردی همیشگی اش گفت: جوابتو داد. دیگه ولش کن.
وحید کف دست را بالا برد و انگشت وسط و سبابه اش را تکان داد: ببین می خوام دو کلوم باهاش حرف بزنم. شیرفهمی دیگه؟!
باربد سربرگرداند و گلی را کنار ماشینش متوجه شد. دوبار روبه وحید بیان کرد: اگه می خواست حرف بزنه می موند و گوش می داد. بادی لنگوئج می دنی چیه؟! وقتی اونجا وایساده ( با سر به گلی کنار ماشین اشاره کرد) یعنی نمی خواد حرف بزنه با زبون بی زبونی.
گوشه ی لب وحید بالا حرکت کرد. نگاهی به خیابان کم تردد انداخت و بعد به استهزا اظهار کرد: چیه نکنه فکر کردی از پشت کوه اومدم یا میون مردم نگشتم که نمی دونم بادی لنگوج یعنی چی؟! تو چی جناب؟! وقتی می گم من باهاش حرف دارم می فهمی یعنی چی؟! یعنی اینکه من حرف می زنم اون می شنفه. حالیمه که اون نمی خواد با من هم کلوم شه. حالا بکش کنار.
بادبد جوابی نداد و کنار هم نراهی شد. وحید حرصی روی سینه باربد زد. لجش گرفته بود از خصلت این خانواده: شما خانوادگی موجودات عجیبی هستید. تو، اون داداشت. کُلُهم. نیستید نیستید نیستید تا من یه کم می رم طرف اون دختر بدبخت و سیاه روز، یه دفعه از آسمون( دستهایش را بالا برد و پایین آورد) میفتید وسط ما دوتا. رگتون باد می کنه. اونوقت من میشم اَخِه. شما می شید پسر پیغمبر. غیرت اینه که پشت ناموست وایسی تو مواقع سخت نه تا یکی کج نیگاش کرد از مشتت استفاده کنی. خوب حالا اگه غیر بادی لنگوئج حرف دیگه ای داری، گوشم با توئه.
وقتی جوابش نگاه افتاده باربد شد، با کف دست او را به کناری هل داد و به طرف گلی توقف کرده کنار ماشین حرکت کرد. این روزها باربد درس می گرفت و انتقاد می شد. به روزهایی در زندگی اش رسیده بود که بر تعداد منتقدینش روز به روزگار افزوده می شد. باید تکانی به خودش می داد.
وحید کنار گلی از حرکت ایستاد. نگاه گلی به ماشین پارک شده جلویی، نگاه وحید به نگاه بی روح او.
وحید زبانش را به گوشه لبش کشید و خیره به گلی اظهار کرد: مگه من لامصب چی بیان کردم بهت؟! ها؟! من عصبی بودم نه از تو از خودم.
با کف دست روی سینه اش زد: چرا اینقدر بهت برخورد گلی؟!
لب های خاموش و نگاه گریزان از او جوابش شد.
بار دیگر نرم ادامه داد: قهری؟! مشکلی نی . نازتو می کشم. مگه اینکه یه جای کار بلنگه. که متوجه شدی موندن با من واست سخته، باس زیاد سختی بکشی، قلبت میل داشته بری و با داداش این آقا بمونی.
حرفش قلب گلی را سوزاند. ماندن با بزرگمهری که قرار شده بود، ناهید را نگه دارد، محال بود.
وحید دست به سقف ماشین گحرکت کرد و کمی سرش را به طرف گلی خم کرد: نگاتو نگیر. حرف بزن. دق نده.
گلی نگاهش نکرد ولی حرف زد: خسته ام.
وحید نفسی گراهی شد. بلاخره بعد از ده روزگار گلی با او حرف زد. بعد از ده روزگار تلخ. گلی را دور زد و روبروی او توقف کرد و مسیر نگاهش را سد کرد. نگاه گلی بالا آمد و در نگاهان وحید نشست. این قلببستگی قایقی کوچک شده بود در کف دست امواج سهمگین دریای حیات. تا کی تاب می آورد و غرق نمی شد؟!
وحید مهربانی اش را از طریق دیدهانش به گلی عطا کرد: منم می گم خستگی در کن. حرفی نی. پس این نگاه گحرکت کردنت چیه؟!
گلی سرش را پایین انداخت و به کفش های جلو بازی که به خاطر ورم پاهایش پوشیده بود، خیره شد: نمی خوام مردی دور و برم باشه.
دیگر این از آن حرف ها بود که وحید نمی توانست سنگینی اش را تحمل کند. آوایش رابالا نبرد و ولی خشمگین سرش را تا آنجا که می توانست پایین آورد: اِ. نکنه فکر کردی نشستیم گوشه ی یه خونه داریم بازی می کنیم. تو شدی عروس و من شدم دوماد. یه عالمه کاسه بشقاب رنگی و پلاستیکی دورمون چیدیم.
با انگشت شاره به جایی میان شان اشاره کرد: گلی این چیزی که ما توشیم، اسمش واقعیته. وقتی می گی هستم، میگی تا آخرش. باس فکر اینجاشومی کردی. این جاده مثل کف کف دست نی که راحت توش جولون بدی. بالا و پایین زیاد داره. خستگی داره. شاید درجا زدن. اما پا پس کشیدن نه.
گلی ابروهایش را گرهی داد و با چشمانی پر از اخم اضافه کرد: چرا نمی فهمی می گم خسته ام.
وحید هم اخم کرد و با صوتیی که کمی بالاتر راهی شده بود از سدی که گلی درست کرده بود و نمی شکست: تو چرا منو نمی فهمی؟! تو اینی؟! اینکه تا دوتا دعوا و مشاجره پیش اومد بکشی کنار و بگی ازت خسته شدم؟! توزیستن هم می خوای بچه بازی دراری؟!
دست هایش را باز کرد: این چیزیه که هست. کم یا زیاد زندگی تو همینه گلی. خستگی درکن اما نگو برو. نگو نیا.
گلی کف دست جلو برد و گوشه ی کتش را گراهی شد. چقدر خوب بود که وحید خسته نمی شد. چقدر خوب بود انتخابش مردی پخته و مهربان بود. تحصیلات عالیه نداشت، خانه آنچنانی نداشت، مدیر عامل شرکتی نبود، اما مرد بود، لوطی، محکم. دیوار ترک خورده نبود. بغض سر باز کرد و شانه هایش را به لرزه انداخت و در آخر اشک هایش را جاری کرد. وحید نگاه بست از این همه درد. مجدداً سر پیش برد و گفت: حیات همینه گلی. یه بار لیست می زنه و نوازشت می کنه. یه بارم مثل یه بوکسور میفته به جونت. یه مشت می کوبه تو گیج گاهت و پرتت می کنه زمین. گیج میشی. گیج گیج. نمی فهمی دور و برت چه خبره. اما عزیز من. اگه کف دستتو نگیری زمین و قد بلند نشی. مردم زیر دست و پاشون لهت می کنن. آدما از خود دنیا و زیستن بی رحمترن. بی انصاف ترن. استراحت کن عزیزمن. اگه هم نمی تونی قد بلند شی کف دستتو بده من تا قد بلندت کنم.
دزدگیر ماشین به صدا دروارد شد و قفل ها باز شد. وحید به باربدی چشم دوخت که زیر سایه درخت کنار جدول توقف کرده بود. در را باز کرد و گلی قرار گرفت. خودش هم ماشین را دور زد و روی صنقلبی کناری جا گرفت. گذاشت گلی ساکت بگیرد. ثانیه ها پی هم دویدند و دل گلی کمی از تلاطم ایستاد. وحید کامل به طرف او چرخید و با مهربانی اضافه کرد: می خوام یه چیزیو بگم واس اولین بار و آخرین بار. خودت خوب می دونی من اهل حرف زدن از احساسم نیستم ولی اینجام تا از خودم بگم.
و در قلب اضافه کرد: شاید دیگه فرصتی پیش نیاد.
نفسی گحرکت کرد و ادامه داد: دور و بر هر مردی زن هس. زیاد، کم. هس. دور و بر منم بوده.
گلی با چشمانی سرخ و بینی سرخ، سر بالا گحرکت کرد. صورتش قلبخوری را نشان می داد. وحید از این قیافه تبسمی زد: ولی هیچ وقت دلم واس هیچ زنی نسرید. نلرزید. تا اینکه تو پا گذاشتی تو املاک. از همون بار اول ازت خوشم اومد. ریزه میزه و حاضرجواب.
گلی سرش را پایین انداخت.
-کم کم این خوش اومدن شد دلبسته شدنو ریشه داد.
کف دست گذاشت روی قلبش و از گلی نگاه نگراهی شد.
-اونقدر ریشه داد و عمق گحرکت کرد که ده روز قهرت منو دیونه کنه. گلی اگه بری اگه نباشی، نمی گم که می میرم. نمی گم سر به بیابون می ذارم که اینطوری نی. سنم از این حرفا گذشته. با تو، بدون تو، بعد تو زندگی می گذره. منم پا به پاش می گذرونم. خونه املاک زمین. ولی با جون کندن. با یه چاله بزرگ تو دلم.
و انگشت سبابه اش را دو بار ملایم روی دلش زد. گلی از گوشه چشمش به انگشت او چشم دوخت. با لبه ی مانتویش بازی می کرد. وحید نگاه نگرفت و گفت: منو نیگا.
گلی سرش را بالا گرفت و خیره در دیدهانش شد. وحید لب زد: بسیار می خوامت. به‌شدت.
نفس گلی از این اعتراف بند رسید. لب هایش را جلو کشید. این صراحت، این صوتقت در کلام وحید، جانش را به آتش کشید. چه بد موقع عشقی چنین عزیز و پاک به سراغش آمده بود. مرتب آب دهانش را فرو می فرستاد تا بتواند نفسی را بیرون دهد. قلبش تحمل این اعتراف صریح را نداشت. تالاپ تالاپ می کرد و نفس او را کند. مردمک دیدهانش را مرتب می چرخاند، بی هدف. دلدادگی، بازی اش گرفته بود.
وحید سرش را جلو برد: اینارو نبیان کردم که لب ورچینی و نگاه بدزدی. گفتم تا یه روزگار از ناضافه کردنش پشیمون نشم. حالا هم پا پس می کشم تا این بچه به جهان بیاد. صبر می کنم. می کشم کنار چون می خوام تو آهستهش داشته باشی عزیز من. اما یه وقتایی بهت پیام می دم و ازت انتظار جواب دارم. جواب میدی دیگه؟!
گلی سرش را به طرف پایین تکان داد. وحید از ماشین پیاده شد. کف دستانش را روی سقف ماشین اهرم کرد و سرش را خم: برو به سلامت. تو این مدتی که نیستم مراقب خودت باش.
کمی خاموشی کرد. سر بالا گحرکت کرد و به آسمان بی لک چشم دوخت. مجدداً به گلی گفت: من هستم گلی. فقط کافیه زنگ بزنی. می دونی که؟!
جواب این همه مهرش، هق هق گلی و صورت پوشیده شده با کف دستانش بود. وحید کف دست به صورتش کشید و از ماشین فاصله گراهی شد.عقب تر رفت. عقب تر. قلبِ قلب کندن نداشت. باربد از کنارش رد شد و داخل ماشین قرار گرفت و عزیزکرده ی وحید را با خود برد.
او ماند و جای خالی گلی.
او ماند و قلبی که می زد و نمی زد.
او ماند و آسمان بی لک و خیابانی خلوت و حضور مشتاق دیدار دلدادگیی ناب.
خم شد. کف دست به زانو گحرکت کرد. سخت بود مرد ماندن. سخت بود عاشق شدن و مردانگی تنگش زدن.
***
شیفت آخر بود و از فردا دیگر کاملا منزل نشین می شد. از همین حالا هم دلتنگ این با هم بودن ها بود. هر چند رابطه اش با منیژه کف دستخوش تغییر شده بود اما به این بخش و همکارها و شاید بیمارها عادت کرده بود. با شکم گنده اش، بچه ها اجازه نمی دادند وارد بخش شود و کارهای سنگین را انجام دهد. پشت میز می جای گرفت و پرونده ها را چک می کرد و با اتاق عمل و سونوگرافی و رادیولوژی هماهنگ می کرد. منیژه به اتاق لنژ راهی شد و ملحفه و لباس زنانه برداشت و به اتاق بیست و پنج رفت. گلی کف دست به صندلی گرفت و به سختی از جایش بلند شد. ملایم ملایم به همان اتاق حرکت کرد. وارد اتاق شد. بوی تلخ و گزنده تنهایی مشام را می آزرد. به زن ورم کرده روی تخت نگاه کرد که هفته ها بود دیدهانش را باز نکرده بود. دکترها از او قطع امید کرده بودند و او را به حال خودش رها شاید روزگاری مرگش فرا رسد. دوماه بود که در بخش بستری بود و کسی علت بیماری اش را نمی فهمید. مرتب بدنش آب پس می داد و هر چهار ساعت یک بار باید تمام لباس ها و ملحفه ها را عوض می کردند. به کمک منیژه راهی شد و بدون رد و بدل کردن کلامی تا آنجا که در توانش بود به او کمک کرد. منیژه تمام ملحفه های خیس را جمع کرد و بیرون رفت. ولی گلی ماند. نگاه از زن روی تخت نمی گحرکت کرد. صندلی را آورد و کنار تخت گذاشت و قرار گرفت. خاموشی زن را با خاموشی جواب می داد. درد همدیگر را خوب می متوجه شدند. دیده بود این زن با پای خودش در بخش بستری شده بود و حالا همه عقب کشیده بودند تا زنگ حرکت کردنش به صدا درآید. می خبر داشت که می شنود. می دانست که شنوایی آخرین حسی است که در آدم از بین می رود. کف دست زیر شکمش گذاشت و شروع به درد قلب کرد: اومدم پیشت جای گرفتم که فکر نکنی تو تنها آدم تنهای روی کره زمینی. که تو تنها زنی هستی که خانواده اش ترکش کردن.
نگاهش را دورتا دور اتاق گرداند. اتاقی بزرگ و خالی. اتاقی بزرگ و تختی در آن. اتاقی بزرگ و زنی که دیدهش را به روی جهانی بی رحم و آدم های بی رحم ترش بسته بود. بار دیگر به او خیره شد. آه کشید. لبش را خیس کرد: می دونم بچه هاتو یک ماهه ندیدی. می دونم شوهرت هفته هاست ولت کرده اینجا و نیومده دیدنت. می دونم قلبخوری. مشتاق دیداری. قلبگیری. اما یه نگاه به من بنداز.
نگاهی به خودش با آن شکم بزرگ و دستها و پاهای ورم کرده انداخت. سرش را بالا گرفت: خیره شدی؟!
نگاه های زن همچنان بسته بود.
-آرم باردارم. پا به ماهم. اما تنهام. نه مولینم میاد دیدنم نه خواهر و نه برادرم. منم مثل تو هواشونو می کنم.
سرش را خم کرد و به پاهای ورم کرده زن نگاه کرد درست مانند پاهای خودش.
-اینجا کنارت نشستم بدونی یه همدرد چند متر اونورترِ تو داره کار میکنه. اومدم بگم زیاد غصه نخور. مثل تو زیاده. مثلا همین چند وقت پیش یه پیرزن رو آوردن تو بخش بستری کردند و حرکت کردند. بیچاره وقتی مرخص شد هیشکی نیومد دنبالش. آخر هم پرسنل بخش پول جمع کردن و هزینه اشو دادن و بعد فرستادنش بهزیستی. دیدی؟!
بار دیگر به صورت زن نگاهی انداخت. دست هایش را جلو برد و کف دست نمناک اما گرم زن را در دست گرفت: از خونه اومد ولی رفت بهزیستی. جهانی دلنشینی نیست. مریض باشی بی پول هم که باشی دیگه اصلا جهان نیست میشه عین جهنم. حالا تو فکر کن زنم باشی تو این وانفسا. حالتو خوب می فهمم. منم مثل خودت زخم خورده ام. من اینجا جای گرفته ام تا نگی کسی نبود به حرفات گوش کنه. من ساکت می شم تو یه چیزی بگو.
و لب بست و به زن نگاه کرد. بیچاره! طفلک! مادر بود. همسر بود. خواهر بود. ولی هیچ نبود. هفته ها بود که فراموش شده بود. همدمش دیوارهای اتاق و همبسترش بیماری. ثانیه ها که دقیقه شد گلی کف دست به صنقلبی گرفت و توقف کرد. رو به بیمار گفت: حرفات تلخ بود. تلخ. بسیار خوب معنای حرفاتو می فهمم. من شدم تف تو دامن. تو شدی بار اضافی. من تازه دارم مادر می شم تو داری از مادر بودن کف دست می کشی. حق با توئه. جهان به‌شدت نامرده.
پلک های زن روی هم.
-سکوت احساس یه زن در مقابل بی مهری خانواده اش یعنی مرگ. می دونم دلت مرگ می خواد. می دونم.
از اتاق خارج شد. بار دیگر به استیشن حرکت کرد.
شامشان میان شوخی های پر بغض میلاد و ایوب گذشت. به تجدید خاطراتشان با هم. ایوب مثل همیشگی دست و قلببازی کرده بود و چیپس و دلستر و تنقلات مهمانشان کرده بود. جای خالی منیژه به قلب نیش می زد اما هر سه سعی می کردند با خنده هایی از سر مشتاق دیداری نبودش را کناری بگذارند. بعد از شام هر کس به دنبال کاری در بخش رفت و گلی پشت میزش جای گرفت. هنوز خوب جاگیر نشده بود که مردی با قامتی متوسط اما چشمانی افسرده آن طرف استیشن توقف کرد و اظهار کرد: ببخشید خانم پرستار، ملافه می خوام با لباس برای خانمم.
گلی کشیده شد و به سمت اتاق رفت: کدوم تخت؟!
صدای مرد را شنید که گفت: بیست و پنج.
پاهای گلی از حرکت توقف کرد. کمی درنگ کرد و بعد سرش را به طرف مرد چرخاند. خوب نگاهش کرد. امشب چه خبر بود؟! درد قلب او با زن و حالا حضور به‌یک‌بارهی شوهرش. حس بدی در قلب گلی رخنه کرد. دستی لباس و ملحفه برداشت وبه مرد داد و حرکت کردنش را تماشا کرد.
ساعت یازده شامگاه بود و همه در استیشن جمع که بار دیگر همان مرد وارد شد و این بار به‌شدت آهسته رو به جمع حاضر گفت: ببخشید.
همه به طرف او چرخیدند. مرد به صورت یک یک آنها نظری انداخت و آخر نگاهش را در نگاهان گلی حلقه کرد و انگار با خودش حرف می زند گفت: خانمم مرد.
چنان آرام اضافه کرد که برای چند ثانیه کسی واکنشی نشان داد. منیژه لب زد: مرد؟!
مرد با نگاهی خالی جوابش را داد. گلی قد بلند شد. منیژه کشیده شد. میلاد و ایوب هم. کف دست گلی به سمت تلفن حرکت کرد تا گروه احیا را خبر کند که مرد شتابزده کف دستش را جلو کشید: به کسی خبر نمتوجه شد خانم. می خوام خانمم آرامش داشته باشه.
نگاه های همه درشت شد. گلی گوشی را برداشت که مرد با لحنی سرد اظهار کرد: به‌شدت وقته رفته.
کف دست گلی بی حرکت در هوا ماند. پسرها به طرف اتاق دویدند. منیژه به دنبال آنها. و نگاه مشکوک گلی خیره در نگاه یخی مرد. گلی نگاهش را نمی گرفت. مرد نگاه دزمشاهده کرد و به سمت اتاق رفت. گلی گوشی را گذاشت و راهی اتاق شد. بچه ها دور تخت بودند. مرد پایین تخت و خیره به همسر فوت شده اش. گلی قدم جلو گذاشت که ایوب بیان کرد: خانم رضایی بدنش سرد سرده.
نگاه گلی دوباره روی مرد نشست. آنقدر نگاهش کرد که سر شوهرِ زن به طرف او چرخید. این مردن برای کسی مثل گلی باور پذیر نبود. این رفتن را حرکت کردنی طبیعی نمی دانست. بودن مرد آن وقت شامگاه در بخش. مرگ همسرش چند دقیقه بعد از حضور او. کشتن وقت بعد از مرگ همسرش تا مدتیکه بداند دیگر نمی شود کاری برایش کرد. گلی بغض کرد. شوهر آن زن چکار کرده بود؟! خودش را راحت کرده بود یا زن بدبختش را؟!
جواب نگاه مشکوک و پر بغض گلی یک جمله مرد شد: خودم می پیچمش. نمی خوام کسی مزاحممون بشه.
همه بیرون راهی شدند و آخرین نفر گلی بود. قبل از خروج رو به مرد اظهار کرد: جای شما بودن سخته آقا. نمی تونم بگم کارت درست بوده یا غلط. بیشتر به فکر کدومتون بومتوجه شد. ولی به‌شدت غریب بود به‌شدت تنها.
راهی شد و شوهری با همسر مرده اش تنها گذاشت شاید بخواهد مردانه، تنهایی زنش را بگرید.
آخرین شیفتش را تحویل داد و به اتاق حرکت کرد و لباسش را تعویض کرد. به تک تک اتاق ها نگاه انداخت. دیگر آنجا برنمی گشت. دیگر به آن بیمارستان برنمی گشت. این آخرین باری بود که در آن بخش قدم بر می داشت. قصد کرده بود بعد از مرخصی زایمان به بیمارستان دیگری برود و تمام خاطرات تلخ را همانجا وسط بخش جراحی چال کند. دلش فشرده شد. گام برداشت و از کنار استیشن رد شد. همکارهایش مشغول کار بودند. رد شد. اتاق به اتاق گذشت. نزدیک در خروجی بود که کسی صدایش کرد: رضایی.
برگشت. از دیدن آن جمعیت توقف کرده در وسط بخش اشکی که از سر صبح در چشمش نیش می زد ریخت. تمام پرسنل از حرکت ایستاده بودند و یک قدم جلوتر سمیعی مقتدر. سمیعی گامی جلوتر گذاشت و کف دستش را به طرف گلی دراز کرد و گفت: برای خودم و بیمارای این بخش متاسفم که داریم یه پرستار نمونه و مسئول رو از کف دست می دیم. من به حیات خصوصیت کاری ندارم زیرا به من مربوط نیست ولی جای خالی پرستاری مثل تو دیر پر میشه. برات آرزوی موفقیت میکنم.
اشکی دیگر چکید. کف دستش را پیش برد و دو زن کف دست همدیگر را سخت فشردند. گلی نگاهی به جمع انداخت. همه بودند. ایوب، میلاد، پورمقدم، شعبانی، نیک پور، عموصفر، و آن آخر دختری هم قد خودش که با کمی فاصله از همه توقف کرده بود ، منیژه.
گلی پر بغض اضافه کرد: من خداحافظی نمی کنم اما همه اتونو به خدا می سپرم.
برگشت و اجازه داد اشک هایش بریزد. به دم در که رسید و برگشت. دید که ایوب و میلاد قلب نمی کنند و پشت سر او قدم برمی دارند. گلی با کف دست به بخش اشاره کرد: نیاید. سختش نکنید. برید. همین جوری ام برام سخته.
برگشت و از پله ها پایین رفت. ایوب و میلاد بالای پله ها از حرکت ایستادند.
گلی به پاگرد رسید که میلاد اضافه کرد: آجی یه دونه ای.
ایوب هم با لهجه ی کردی اش اضافه کرد: شیر دالکت حلالت با خانم رضایی.
گلی دست روی دهانش گذاشت و پایین راهی شد. جلوی در خروجی بزرگمهر منتظر او بود. بزرگمهری که گلی به تازگی با او آشتی کرده بود.
***
از یک طرف پذیرایی به سمت دیگر می حرکت کرد و بار دیگر همان مسیر را برمی گشت. روزگارهای آخر نه ماهگی اش بود و او بیشتر در خانه می ماند و قدم می زد. این روزگارها، بزرگمهر آهسته بود، وحید هم. ناهید. خودش. همه ملایم بودند. زیادی آهسته. آنقدر آهسته که دلشوره به جان گلی می افتاد. آنقدر ساکت که اضطراب خفه اشان می کرد. آنقدر ساکت که بزرگمهر و وحید تا پاسی از شب با نگاهانی باز به فضای نیمه تاریک منزل، میان هیاهوی سکوت، خیره می شدند. مجدداً درد در رحمش پیچید. کف دست به دیوار گراهی شد و لب گزید. لبهایش را گرد کرد و نفسش را طولانی بیرون داد. بزرگمهر تازه راهی شده بود و ساعتی دیگر بنفشه خانم مثل روزگارهای قبل پیش او می آمد. نگاهی به ساعت انداخت: هشت صبح.
تلفنش به صدا دروارد شد. به اتاق خواب رفت و از روی دراور برداشتش. از مشاهده کردن اسم قیامت آن وقت صبح تعجب کرد. دستی دلش را به طرف پایین کشید. دکمه را فشار داد: سلام.
صدای وحید ملایم بود: سلام از منه خانم. خوبی تو؟!
گلی لبه تخت جای گرفت: خوبم.
و نطقی که چراغش کور شد. وحید چیزی ناظهار کرد و گلی ناظهار کرده هایش را گوش داد. دل گلی می کوبید. هراسان. کمی که گذشت بلاخره وحید گفت: می خوام بیام دنبالت بریم بیرون. جایی کاری نداری؟!
ابروهای گلی در هم رفت. با شک پرسید: این وقت صبح؟! کجا؟!
-تو بپوش بهت میگم. می ریم یه دور می زنیم. به‌شدت وقته همو نمشاهده کردیم.
چیزی به دل گلی چنگ انداخت. نگاهش گوشه اتاق بساط پهن کرد. زمزمه کرد: وحید؟!
-تا ده دقیقه ی دیگه اونجام. بیا سر کوچه ی سی و دو.
گلی باشه ای آرام گفت و تماس را قطع کرد. گوشی را روی تخت گذاشت. پیجادهنش را از تن بیرون کشید. در کمدش را باز کرد. لباس ها را کنار زد و پیجادهن مورد نظرش را بیرون کشید. همان پیجادهن مشکی که برای روزگار مبادا خریده بود. جوراب مشکی اش را هم پوشید. روسری اش را از کمد درآورد و پوشید. مانتوی مشکی هم. به بنفشه خانم زنگ زد که جایی می رود و تا ظهر بر می گردد. کف دسته ی کیفش را میان دستانش گراهی شد و بار دیگر لبه تخت جای گرفت. منتظر. با نگاهی که به دیوار منگنه اش کرد.
وحید را با آن کت و شلوار تیره که متوجه شد، در دل نعره کشید. آخ آقایش. داخل ماشین قرار گرفت؛ حتی سلام نداد. دهانش برای سلام دادن باز نشد، آخر دلش در حال مرثیه خوانی بود. نگاهش نکرد. بی صوت، بی اشک روی صنقلبی جلو نشست. آن لب های خاموش، آن دیده های بی فروغ راهی برای ابراز همدردی وحید نگذاشت. او هم سکوت پیشه کرد و ماشین را به قلب جاده زد. گلی از شیشه بغل به بیرون خیره بود. به جادهی آشنا. جاده ای آشنا. جاده مخصوص کرج. وحید از این همه خاموشی و نگاه خالی گلی دلواپس بود. درد بار دیگر در رحم گلی پیچید. گلی پلک فشرد، محکم. لب گزید. محکم. کوچه و خیابان و اتوبان تمامی نداشت. به داخل قبرستان که پیچید، چیزی در گلویش بالا و پایین شد. چیزی از درون بی قرارش کرد. چیزی جاده نفسش را تنگ کرد. آخ آقایش. چشمانش خالی بود. خالی خالی. خاموشی بی موقع گلی داغی بود روی لب و قلب وحید. ماشین کمی دورتر از اتوبوس های پارک شده متوقف کرد. هر دو به جلو خیره بودند. به مردمی که کنار غسالخانه جمع شده بودند. کسی حرفی نمی زد. به ناگاه صدای لا اله الا الله شروع شد. و مردی که روی کف دستان مردهای دیگر به سمتی برده می شد. گلی داداش را طرف چپ متوجه شد. متوجه شد که زیر تابوت را گرفته است. همه بودند و او نبود. صوتی ناله و شیون همه به گوشش می رسید، آوای شیون خودش نه. وحید به طرف گلی چرخید. نگاه گلی با جمعیت آقا به دوش و لا اله الا الله گویان حرکت می کرد. او باید درست کنار شیرین جون باشد. آخ قلبش. وحید لبی تر کرد و با نرمی اظهار کرد: گلی جان!
گلی نمی شنید. گلی فقط می مشاهده کرد. محمد را دید. با آن قد بلندش میان جمعیت به راحتی دیده می شد. سرش افتاده بود طفلک! لیلا کجا بود؟! چرا لیلا را نمی دید. اصلا چرا خودش را نمی متوجه شد؟! لا اله الا الله. دردی در رحمش پیچید. لب گزید و چشم بست. حالا نه پسرک. حالا نه. آقا دارد می رود. دردهایش را با دست هایش مشت کرد. آقا را زمین گذاشتند. وحید کامل به سمت گلی برگشت. نگاه گلی به جمعیت. وحید دست روی روسری اش گذاشت و سر او را سمت خود چرخاند. باز نگاه گلی به جمعیت. مردها به صف شدند. وحید بیشتر چرخاند. این بار نگاه گلی به چشمان غمزده وحید افتاد. حرفی از میان لب ها به میان نیامد. چشم ها حرف می زدند. دیده وحید می گفت: نگاه نکن عزیزکم. طاقت نداری.
نگاه گلی جواب می داد: من سوگلیش بودم.
مردها نماز خواندند. او را در آن گودال گذاششتاب‌زده و وحید اجازه نداد نگاه گلی از نگاهش کنده شود.. قلبشان سنگین تر شد. بغض بود که بیداد می کرد ولی نه حرفی می رسید نه اشکی. داداش داخل گودی راهی شد. دل گلی مرغ سرکنده بود که برای در کنار بودن آقا بال بال می زد. میل داشت سر بچرخاند که وحید با دو کف دست محکم تر سرش را نگه داشت. گلی با نگاهش التماس کرد. وحید سر تکان داد. وقتی کار تمام شد. جمعیت به سمت اتوبوس ها به جاده افتادند. گوشی وحید زنگ خورد. نفسی گحرکت کرد و گلی را رها کرد. از ماشین پیاده شد و کمی از آن فاصله گحرکت کرد. صفحه را لمس کرد و جواب داد: جانم آقا رضا.
صدای رضا خش دار شده بود: رسیدید؟!
نگاه وحید به ماشین: بله. با فاصله از اتوبوسا وایسادیم. مشاهده کردم که اتوبوسا راهی شدن.
-حالش چطوره؟!
وحید کمی مکث کرد و بعد جواب داد: از خونه تا اینجا یه کلوم حرف نزده. اشک نریخته. هیچی نمیگه.
حزن درآمیخته با صدای رضا به خوبی حس می شد: تا من مهمونا رو می رسونم تالار، تو ببرش سر مزار. بذار خداحافظی کنه. بتونم میام پیشتون.
وحید به طرف ماشین راهی شد: رو دیده.
در طرف گلی راباز کرد و خم شد: بیا بیرون.
پاهایش را یکی بعد از دیگری بیرون گذاشت. جانی در پایش نبود. هر چه بود بغض بود و بغض. پاهایش هم بغض کرده بودند. پیش نمی حرکت کردند. راه افتاد. افتان و خیزان. میان زمین و آسمان. هر چه می حرکت کرد به آن کپه خاک برجسته نزدیک تر می شد. حالا آنجا بود . توقف کرده کنار آقا. باز هم خوابیده بود، ولی این بار نه در بستر گوشه ی اتاقش، در بستر خاک. قرار گرفت. وحید بالای سرش از حرکت ایستاد. هیچ کاری نمی کرد. فقط به آن خاک نمدار زل زده بود. حتی فاتحه نمیخواند. چهار زانو کنار آقا نشسته بود. کاش کشیده شود تا کمرش را بمالد. کاش کشیده شود تا قاشق قاشق آب مرغ یا گوشت در دهانش بگذارد. دقیقه ها آنجا نشسته بود، خیره به آن خاک های بالا آمده. وحید کنارش قرار گرفت و کف دست روی همان خاک ها گذاشت و شروع به خواندن فاتحه کرد. نگاه گلی کنده نمی شد. قد بلند شد و بار دیگر بالای سر گلی ایستاد. خاموشی سراسر قبرستان را فرا گراهی شده بود.
زبانش به کامش چسبیده بود. قفل کرده بودند. ولی زبان قلبش به چرخش دروارد شد: مگه ندیدی چقدر این روزگارها قلب سوخته ام. تو که با این رفتنت سوخته ترش کردی. قلب من که پر بود. تو نمشاهده کردی؟! حالا این داغو کجای قلبم بذارم؟! یعنی دیگه قامت رعناتو نمی بینم؟! دیدههای مهربونتو چی؟! آخه آقا تو که بی وفا نبودی؟! مگه همیشگی نمی گفتی من سوگلیتم؟! مگه نمی گفتی من برات یه چیز دیگه ام؟! نتونستی یه هفته ی دیگه تحمل کنی تا این بچه به جهان بیاد؟! اضافه کردی بذار گلی حسرت لحظه ی آخرو بخوره؟! اینه رسمش بی وفا؟! قهر کنم باهات؟! برم دیگه نیام؟!
کف دستی روی شانه گلی قرار گراهی شد. گلی شانه اش را پس کشید.
-عزیز داداش. گلی جان.
سر برگرداند و خیره در نگاهان قرمز داداش شد. داداش کف دست زیر بغلش برد و از جایش قد بلندش کرد. خواهرش سنگین شده بود. گلی را به طرف خود چرخاند و در آغوش کشید. سر گلی روی سینه داداش.
داداش کنار گوشش زمزمه کرد: قوی باش. مثل همیشگی. من بهت ایمان دارم عزیز قلبم. بذار آقا هم نفس بکشه. یک ماهه رو دوش داریم می کشیمش این بیمارستانو اون بیمارستان. دیگه خسته شده بود. دیگه قلبش نمی خواست چشماشو باز کنه. گلی دلش حرکت کردن می خواست که به هیچی جواب نمی داد. پس راضی باش به راهی شدنش. به حرکت کردنی که خودش می میل داشت.
بوسه ای کنار سر گلی کاشت. بوسه ای دیگر روی پیشانی اش.
سرش را با دو دست گحرکت کرد و عقب کشید. در چشمان گلی خیره شد. دیدهانی که غم داشت و اشک نداشت. بغض داشت و نم نداشت.
داداش آب دهانش را فرو فرستاد و گفت: زایمان که کنی برت می گردونم. دیگه تنهات نمی ذارم. حالا که دیگه مضطربی آقا رو ندارم، چهارچشمی حواسمو می دم به تو. یعنی از این لحظه به بعد دیگه تنهات نمی ذارم. یه خونه برات می گیرم تا بتونی خودتو جمع و جور کنی . بعد مجدداً بیا پیش خودمون. چیزی نمی خوای بگی؟!
لبهای خاموش گلی و دیده های پر حرفش. داداش رو به وحید کرد: ببرش. گوشیتو دم کف دست بذار باهات کار دارم.
وحید جواب داد: نگاه آقا رضا.
رضا دستش را به طرف او دراز کرد: رضا صوتم کن. ممنونم مرد. ممنونم.
دو مرد مردانه کف دست همدیگر را فشردند. داداش مجدداً پیشانی خواهرش را بوسید به سمتی تالاری رفت که به محمد سپرده بود. گلی برای آخرین بار به آن خاک خیره شد و به سمت تهران راه افتاد.
***
پله ها را دو تا یکی کرد و به سمت منزل دوید. با شتاب در را باز کرد و قدمی داخل گذاشت که راحله سینی به کف دست از آشپزمنزل خارج شد و با دیدن او هینی کشید. به داخل آشپزخونه برگشت و بزرگمهر هم بیرون رفت و در را بست. دست میان موهایش کشید و لپ هایش را پر و خالی کرد. تا خبر فوت آقا را از زبان مادرش متوجه شده بود، جلسه با حاجی را رها کرده و بی خیال دکتر دکتر بیان کردن های او شده بود. چها روز دیگر نوبت زایمان گلی بود و آقا با رفتنش شرایط را سخت تر و پیچیده تر کرده بود.
در باز شد و راحله، لباس پوشیده با سری پایین انداخته، اضافه کرد: ببخشید. بفرمایید تو.
بزرگمهر قدمی داخل گذاشت و بدون نگاهی به او بیان کرد: ببخشید اینقدر هول شدم یادم راهی شد که شما اینجایید. شرمنده.
و نگاهی به گلی انداخت که روی کاناپه دراز کشیده بود با پاهایی از زانو خم، کف دستی زیر گونه اش و نگاهی که معلوم نبود روی کدامین نقطه ثابتش کرده بود. نفسی عمیق کشید و مژه زد. گلی با آن نوع خوابیدن و نگاهش، بوی غم می داد. به طرفش حرکت کرد و جلوی کاناپه زانو زد. کف دست روی صورت گلی گذاشت با نرمترین لحنی اضافه کرد: گلی.
راحله کیف به کف دست کنار در از حرکت ایستاد: ببخشید آقای مصطفوی من باید برم. شربت درست کردم. روی میز آشپزخونه است. میل داشتید بخورید.
سر بزرگمهر به طرف او چرخید. راحله ادامه داد: از صبح که خبر فوت آقاشو شنیده، لام تا کام حرف نزده. گریه هم نکرده. من به مادرتون خبر دادم. دوستشم. حالا هم اگه کاری ندارید من برم.
بزرگمهر خواست از جایش کشیده شود که راحله با کف دست از او خواست که برنخیزد: قد بلند نشید لطفا. فقط یه چیزی. فکر کنم درد داره. چیزی که نمی گه اما از لب گزیدنش و سرخ شدن صورتش معلومه که درد می گیرش.
بزرگمهر به نشانه متوجه شدن سری تکان داد و راحله حرکت کرد. به گلی خیره شد. موهایش را نوازش کرد. نوازش کرد. خم شد و شقیقه اش را نرم بوسید. بار دیگر و بار دیگر. اما نگاه گلی همچنان ثابت. موهای روی پیشانی اش را کنار زد و دوباره اسمش را صدا زد: گلی جان. به من نگاه کن.
چطور می توانست مسیر نگاه گلی را عوض کند؟! کف دست زیر بغل گلی برد و او را نشاند. گلی بی هیچ حسی جای گرفت. نگاهش را به دیدهان نگران بزرگمهر دوخت. نگاهی که از آن چیزی خوانده نمی شد. حتی نَمی متوجه شده نمی شد. شاید شوکه بود! داغ کمی نبود که گلی برای آن اشک نریزد!
بزرگمهر صورت گلی را با کف دستانش قاب کرد: تسلیت می گم گلی. خدا آقاتو بیامرزه.
خاموشی در دیدهان و بر لب های گلی مهمان شده بود. قلبش می خواست کاری برایش کند. خیره در قهوه ای چشمان گلی گفت: اگه دوست داری بری سر خاک می برمت. می خوای بری؟!
گلی سرش را روی سینه بزرگمهر گذاشت. بزرگمهر نفسش را با آه درآمیخت و رها کرد. کف دستانش را دور شانه او حلقه کرد. چانه اش را روی سرش گذاشت و به روبرو خیره شد: هر کاری بخوای برات انجام می دم. دوست داری الآن کجا بری؟! بخوای میریم کرج. بخوای میریم سر خاک. هر چی تو بگی. چی می خوای؟!
رحم گلی منقبض شد، این بار شمتوجه شدتر. از درد در خودش جمع شد و محکم لب پایینش را گاز گحرکت کرد. بزرگمهر این جمع شدن را حس کرد. کف دست به شانه های گلی گراهی شد و او را عقب کشید. با دیدهانی ریز شده به صورت سرخ و درهم گلی دیده دوخت. با مضطربی جویا شد: چیه؟! درد داری؟! مگه وقتشه؟!
عرق جای گرفته روی پیشانی گلی را با سرانگشتانش پاک کرد. گلی نفسش را طولانی فوت کرد. نفس عمیق دیگری از بینی کشید و با لب های گرد شده آن را بیرون فرستاد. کف دستش را زیر شکمش گرفت. بزرگمهر از جایش بلند شد. کف دستی میان موهایش کشید. حس کرد تا به دنیا رسیدن پسرش چیزی نمانده است. به اتاق خواب راهی شد. چمدان گلی را برداشت و لباس ها و وسایل شخصی اش را تا جایی که چمدان جا داشت، داخلش گذاشت. مانتو و روسری گلی را از گیره لباسی برداشت و به پذیرایی حرکت کرد. هنوز رنگ گلی قرمز بود. جلو راهی شد و خم شد. دست گلی را گرفت و داخل آستین مانتو کرد و در همان حال گفت: بپوش. دیگه اینجا موندن فایده نداره. میریم خونه ی من. زنگ می زنم مولینمم بیاد.
گلی پلک گشود و نفس زنان و ناراضی نگاهش کرد. بزرگمهر بدون اعتنا به اخم و چهره ناراضی اش دست دیگرش را وارد آستین مانتو کرد: اینهمه دردسر نکشیدیم که اتفاقی برای بچه بیفته. خونه تو اینور شهره و بیمارستان اونور شهر. اگه اتفاقی بیفته تا برسیم اونجا من از نگرانی می میرم. در عوض از خونه ی خودم چند دقیقه بیشتر مسیر نیست.
گلی نگاه بست. شاید بشود چند شامگاه و یا فقط همین امشب را در خانه ی بزرگمهر سر کند و بعد به دنبال سرنوشتش برود. بزرگمهر روسری اش را سرش کرد و دست زیر بغلش برد و بلندش کرد.
***
ساعت دیوار ساعت چهار صبح را نشان می داد و او از درد دور خودش می پیچید. مسیر رفت. جاده رفت. خانه برایش غریبه بود. اتاق لوکس و تخت دو نفره لوکس برایش ناآشنا بود. کف دستی به کمر و دستی به شکم راه می رفت. فاصله بین دردها به دقیقه رسیده بود و بر شدت آنها اضافه شده بود. بزرگمهر در سالن سر می کرد و ناهید و بنفشه در اتاق مهمان خوابیده بودند. رحمش چنان منقبض شد که دلش خواست فریاد بکشد. روی زمین زانو زد. کف دست هایش را ستون کرد و لب گزید و در دل نام خدا را خواند.
روی مبل قرار گرفته بود و ماگ قهوه اش را مزه مزه می کرد. دو کف دستش دو طرف ماگ بود و نگاهش میان وسایل منزل می چرخید. غرق در افکارش. هیچ گاه در مخیله اش نمی گنجید روزی در منزل اش زن دائمی و صیغه اش با هم سرکنند. همواره مردهایی را که زنی را صیغه می کردند به باد تمسخر می گرفت و حالا خودش به مرض آنها مبتلا شده بود. دو ماه از زمانیکه راز ناهید فاش شده بود می گذشت و هنوز در خانه ی او زیستن می کرد. کاش این بچه زودتر به جهان بیاید و تکلیف همه روشن شود. صوتی جیغ کشیده گلی دستی شد که او را محکم از دنیای افکارش بیرون کشید. ماگ از دستش افتاد و با آوای بدی با شیشه میز برخورد کرد. مایع قهوه ای سراسر شیشه را پوشاند و از لبه های آن روی فرش می ریخت. از جایش پرید. به سرعت به طرف اتاق خواب راهی شد که پایش به پایه ی مبل گیر کرد و دو زانو به زمین خورد. درد شمشاهده کردی در پایش پیچید.دست به زمین گرفت و لعنتی فرستاد. صوتی جیغ دیگر گلی اهرمی شد که او را از جایش کشیده کرد. به طرف اتاق دوید. مولین و ناهید هم داخل اتاق بودند. جلوتر رفت. گلی دستی به دهان گحرکت کرده بود و با کف دست دیگرش پیراهنش را چنگ زده بود. دیدهانش از درد سرخ و درشت شده بود. بزرگمهر مبهوت با دهانی باز به لباس خیس گلی نگاهی انداخت. همانجا جلوی گلی مات از حرکت ایستاده بود. گلی از درد فریاد کشید: خدا.
بنفشه به طرف گلی راهی شد و زیر بغلش را گرفت و رو به بزرگمهر اظهار کرد: چرا وایسادی بزرگمهر. کیسه آبش پاره شده باید بریم بیمارستان.
بزرگمهر تکانی خورد و دست به پیشانی اش گراهی شد. نگاهش را دور تا دور خانه حرکت داد و مضطرب در حالیکه کف دستانش می لرزید، بیان کرد: سوئیچم کو؟! کیف. کیف پولم؟!
ناهید به طرف میز توالت راهی شد و کیف و سوئیچش را برداشت و دست او داد: به دکترش زنگ بزن بگو زودتر خودشو برسونه.
گلی جیغ دیگری کشید و نالید: وای مولین. وای خدا.
بزرگمهر مجدداً خیره اش شد. ضربان دلش قابل شمارش نبود. بنفشه در حالیکه مانتوی گلی را می پوشید با صدای قد بلندی گفت: بجنب تو که نمی خوای بچه تو ماشین به جهان بیاد.
بزرگمهر گیج به طرف سالن برگشت و اظهار کرد: نه. نه. موبایلمو کجا گذاشتم؟!
کف دستی به جیب شلوارش کشید. آنجا نبود. کف دستانش به وضوح می لرزید. دلش در دهانش می کوبید. مردمک دیدهانش تکان تکان می خوردند. لبش چاک خورد. پسرش داشت به دنیا می وارد شد. به طرف مبل حرکت کرد و گوشی اش را برداشت. شماره دکتر را پیدا کرد و تماس گراهی شد.
***
تمام چیزهایی که پرستار برایش لیست کرده بود را از داروخونه پایین خریده بود. کیف بهداشتی، دمپایی، پد بهداشتی و … . همه را به مادرش سپرد تا داخل کمد جا کند. اتاق تک تخته رزرو کرده بود تا همه راحت باشند، مخصوصا گلی. دمپایی را برداشت تا پایین تخت بگذارد که صدایی از بیرون به گوششان رسید: نوزاد رضایی. پسرتونو آوردیم. اگه دوست دارین بیاین ببینین.
دل بزرگمهر از بام سینه اش پایین افتاد. دمپایی از میان کف دستان بی حسش لیز خورد و با کف اتاق اصابت کرد و آوا داد: تَق. آب دهانش را پر صدا قورت داد. پسرش؟! هیچ کس تکان نمی خورد. امیرعلی. بنفشه. باربد. ناهید. همه به بزرگمهر نگاه می کردند که کنار تخت مجسمه شده بود. دست های بنفشه خانم از ذوق روی دهان نیمه بازش جا گراهی شده بود.
آوا دوباره به گوش رسید: رضایی. نوزادتونو می خوایم ببریم بخش نوزادان.
بنفشه جلو رفت و بازوی بزرگمهر را کشید. تکان نخورد. پاهایش از اضطراب و سرخوشی بی جان بودند. امیرعلی دست روی شانه ی او گذاشت و با تبسمی اظهار کرد: دیدهت روشن بابا. مبارکه. بجنب. بجنب بریم ببینیمش.
بلاخره پاهایش از زمین قلب کند و بزرگمهر به راه افتاد. چند قدم تا متوجه شدن لوبیایش نمانده بود. خدایا! خدایا! از در که خارج شد، نوزادی را متوجه شد که میان پتویی لیمویی، داخل انکوباتور، به پهلو خوابیده بود. پاهایش ضعف رفت. قلبش ضعف راهی شد. کف دست به دیوار گرفت. آن نوزاد تپل و قرمز پسرش بود؟! خدایا!بنفشه خانم از خوشحالی بی حد و حصر جیغ کوتاهی کشید و خودش را به انکوباتور رساند. نگاه هایش را تا جایی که ممکن بود درشت کرد تا خوبِ خوب نوه اش را ببیند. بدون اینکه از پسرک نگاه بگیرد با ذوقی سرشار گفت: وای وای. امیرعلی بیا نگاش کن. عزیز قلب مولینی جونی. نمی دونم از خوشحالی چکار کنم!
سرکه برگرداند، بزرگمهر را بغض کرده خیره به پسرش دید. جلو رفت و دوباره بازوی بزرگمهر را کشید: چرا اونجا وایسادی بابا جونش؟! بیا از جلو ببینش.
نگاه بزرگمهر از پسرک جدا نمی شد. تا اتمام ده سال حسرت چند قدم فاصله داشت. هر گامی که به او نزدیک تر می شد، کوبش دلش بالاتر می رفت. حس شیرینی تمام وجودش را فرا گرفت. حالا درست کنار انکوباتور توقف کرده بود. بابا و باربد به جمعشان اضافه شدند. چهار جفت دیده به نوزادی درشت و گلی رنگ خیره بود. بزرگمهر هم مانند بقیه خم شد. به سختی تلاش می کرد اشک شوقش نچکد. کف دستی به دهانش کشید و بعد آن را ملایم ملایم جلو برد. انگشتانش را جایی روی انکوباتور گذاشت که اگر آن محفظه نبود روی لپ پسرش می جای گرفت. جذابترین صحنه ای را که خدا برایش خلق کرده بود، درست جلوی نگاهانش قرار داشت: فرزندش. با حالی که نمی دانست اسمش را چه بگذارد، زمزمه کرد: عزیز بابایی.
نفسش را فوت کنان بیرون داد تا دلش امانش دهد. از این قربان صدقه اشک مادرش چکید و تبسم روی لب بابایش وسعت گراهی شد و قلب عمویش سرخوش گرمتوجه شد. بزرگمهر تک تک اجزاء صورت پسرک را از نظر گذرانید. موهای مشکی اش و خدا را شکر بیان کرد. لب های قرمزش و شکری بار دیگر. نگاه های پف کرده اش و الهی شکری دیگر. دست های کوچکش که مشت کرده بود و کنار شقیقه هاش گذاشته بود و این بار در قلب از گلی تشکر کرد. با انگشتانش چند بار روی محفظه شیشه ای را لمس کرد: فدای تو بشه بابا.
کاش پسرک هم نگاهانش را می گشود و نگاه شیرین و پر ذوق بابایش را می دید. باربد کف دست به جیب برد و مژدگانی به حمل کننده نوزاد داد و مشغول گحرکت کردن عکس شد.
بنفشه رو به شوهرش گفت: امیرعلی خوب نگاه کم. انگار بزرگمهر بار دیگر به جهان اومده. خوب نگاه کن. ببین چقدر شبیه بزرگمهره.
بار دیگر چهار سر به انکوباتور چسبید. امیرعلی حرف های همسرش را تایید کرد: حق با توئه. بینی و لب و دهن و طرح صورتش بسیار شامگاهیه بزرگمهره.
سرش را کج کرد و رو به بزرگمهر که تقریبا صورتش را به آن محفظه چسبانده بود، اظهار کرد: باباجان به خودت کشیده پدر سوخته!
لب های بزرگمهر تا گوش هایش کش وارد شد: پسرمه. نفسم.
پسرک هر دو مشتش را کمی تکان داد که آوای ای جانم همه قد بلند شد. امیرعلی نگاهی به پشت سرش انداخت. ناهید را متوجه شد که با نگاهی مشتاق از دور به پسرک دیده دوخته بود. به طرف او حرکت کرد. ناهید نگاهش را از او نگحرکت کرد. امیرعلی کف دست پشت سرش گذاشت و او را به جلو فرستاد: تو هم بیا ببین بابا.
ناهید محکم سر جایش ایستاد و باغمی بیان کرد: آخه!
بابا دوباره به جلو هلش داد: برو ببینش. اتفاقی نمی یوفته.
ناهید با قدم های نامطمئن به طرف پسرک راهی شد. باربد کنار رفت و جایش را به او داد. بزرگمهر کمر راست کرد، خیره به ناهید. ناهید نگاهی به او کرد و بعد به نوزاد داخل انکوباتور. لبهایش به لبخندی باز شد و بی اختیار گفت: ای جانم. چقدر شامگاهیه بزرگمهره!
نگاه پرافسوس همه به طرف او چرخید.
***
ساعتی می شد که از اتاق زایمان آمده بود و روی تخت خوابیده بود. بنفشه و بزرگمهر برایش کمپوت باز می کردند و در ظرفی می ریخشتاب‌زده تا بخورد. اما او به جای هر حلقه زرد رنگ آناناس، بغض فرو می فرستاد. قلبش شیرین جان را می میل داشت. امیرعلی و باربد کنار دیوار ایستاده بودند. ناهید گوشه ای به دیوار تکیه داده بود و نگاه از توجهات بزرگمهر و بنفشه نمی گراهی شد. چرا او نباید جای گلی باشد؟! گلی ظرف آناناس را روی کمد کوچک کنار تخت گذاشت و از تخت پایین آمد. به سمت کمد دیواری حرکت کرد. همه به او می نگریسسریع. در کمد را باز کرد و داخلش سرکی کشید. بنفشه جعبه شیرینی را داخل یخچال جا داد و کنار گلی از حرکت ایستاد: چیزی می خوای گلی جان؟! بگو من بهت بدم چرا کشیده شدی؟!
گلی مانتو و روسری اش را از داخل رخت آویز بیرون کشید و در را بست: بله. من دیگه باید برم.
بزرگمهر ابروهایش را به هم نزدیک کرد و فاصله را با قدمی پر کرد. مانتو را از بین انگشتانش بیرون کشید و روی تخت پرت کرد: کجا به سلامتی؟!
گلی قدمی برداشت تا به طرف تخت برود که بزرگمهر مسیرش را سد کرد. به طرف دیگر رفت که بزرگمهر دوباره جلویش را گحرکت کرد. گلی نگاه بست و نفسش را از بینی بیرون داد. پلک گشود. خسته از زایمانی سخت و نفس گیر به بزرگمهر گفت: بچه اتو تمایل داشتی که من به جهان آوردمش. دیگه چی می خوای؟!
بنفشه ابرویی بالا انداخت و با دهانی باز به امیرعلی خیره شد که چهره اش در هم راهی شده بود. بزرگمهر بازوهای گلی را میان دستانش گرفت: من امروز حالم خوبه. پس با کارای بچه گانه ات گند نزن به حالم.
گلی بازوهایش را بیرون کشید و با کف دست او را کنار زد که بزرگمهر از جایش تکان نخورد. با کف دو کف دست محکم به سینه ی او کوبید: برو کنار. من نمی خوام بمونم. من نمیخوام اون بچه ارو ببینم. چرا نمی فهمی؟! بذار برم پی حیاتم.
بزرگمهر با ابروهای گره شده، مچ دست های گلی را گراهی شد و در صورتش غرید: یعنی تو به بچه ات هیچ حسی نداری؟!
نگاه گلی به دکمه پیراهن بزرگمهر. خوب جای پسرک در شکمش خالی بود. به او عادت کرده بود. به ضربه هایش. تکان خوردن هایش. بی‌قرار حضورش در شکمش بود. وقتی به دنیا وارد شد و برای اولین بار صدای گریه اش را شنید، گوش هایش را محکم گرفته بود و نگاهانش را محکم فشرده بود. می خبر داشت اگر بماند و بچه را ببیند وابسته اش می شود. پس باید برود. نگاهش را بالاتر برد. بالاتر. حالا خیره در نگاهان بزرگمهر بود، با دستانی که اسیر پنچه های قوی او بود: بذار برم. بچه ارو صحیح و سالم تحویلت دادم. مگه همینو نمی تمایل داشتی؟!
بزرگمهر مچ کف دستانش را رها کرد. بازویش را گحرکت کرد و به طرف تخت چرخاند و لبه آن نشاند: من خودتو می خوام. مادر بچه امو. زنمو.
قفسه سینه گلی شتاب‌زده شتاب‌زده بالا و پایین می شد. بی کسی تا کجا؟! خودش بود و جماعت مصطفوی ها. خودش بود و سرنوشتی که تازیانه بر کف دست گرفته بود و بر پشت گلی می کوبید. تف به غیرتی که او را غربت نشین کرده بود. پر حرص اضافه کرد: دوبار تو شروع کردی زور بیان کردن؟! چطور می خوای باهات بمونم وقتی هنوز تکلیفت با خودت مشخص نیست. اگه من زنتم پس اون کیه؟!
و با انگشت به ناهید مغمومِ گوشه ی اتاق اشاره کرد. بزرگمهرنگاهی گذرا به ناهید انداخت و بار دیگر چشمانش را قفل نگاهان گلی کرد و مطمئن اظهار کرد: تو بمون طلاقش می دم.
زانوهای ناهید لرزید و کمی خم شد. حقارتی سهمگین را تحمل می کرد. حالا می متوجه شد بزرگمهر چه می کشید وقتی پدرش میان جمع به او توهین می کرد و او پشتش در نمی وارد شد. حس گندی بود. تلخ. گزنده. ویرانگر. او این بار می خواست بماند و بجنگد، نمی تمایل داشت به این زودی از صحنه حذف شود. او بزرگمهرش را می میل داشت. گلی بار دیگر مانتویش را برداشت و خواست به تن کند که بزرگمهر با برآشفتهت آن را کشید و این بار روی زمین پرتش کرد. با انگشت اشاره با حالت تهمشاهده کرد بیان کرد: با تو نمیشه مثل آدم حرف زد. یک درصد تو فکر کن من بذارم بری. شده تو خونه حبست می کنم ولی نمی ذارم بری.
گلی با مشت روی سینه ی او کوبید و با صوتی کشیدهی گفت: تو یه زور گویی. حق نداری گند بزنی به زیستن من. حق نداری برای من تصمیم بگیری.
امیرعلی که تا حالا صبر کرده بود و قصد دخالت نداشت، قدمی جلو گذاشت و با تحکم بیان کرد: بس کنید. با هردوتونم.
تشنج بر فضای اتاق حاکم بود. بنفشه بازوی بزرگمهر را گرفت و عقب کشید. با شماتت اظهار کرد: مادر جان تازه زایمان کرده، مراعاتشو کن.
بزرگمهر کف دستی به صورتش کشید: این احمق داره گند می زنه به همه چیز. من که حالم خوب بود.
چند ضربه به در خورد و پرستار با کریر بچه وارد اتاق شد. قلب گلی فرو ریخت. پرستار تبسم به لب به حاضرینی نگاه کرد که عصبی به نظر می رسیدند. جلوی در از حرکت ایستاد. سر همه به طرف او چرخیده بود. اضطراب داخل اتاق به او هم منتقل شد. کمی خودش را جمع کرد و لبخندش را دوباره به لب هایش کشید. کریر بچه را به جلو هل داد: پسرتونو آوردم. دکتر نوزادانمون ویزیتش کرد. خدا رو شکر مشکل جسمی نداره اما گشنشه. از موقعی که اومده بخش یه ریز گریه میکنه. بخش رو گذاشته بود رو سرش.
کسی نمی ریز خندید.
پرستار ادامه داد: مولینیش بلده چجور شیرش بده یا آموزش بدم؟!
سر همه با حرکت رو به جلو پرستار می چرخید. خاموشی بود و سکوت. محافظ را کنار گلی و بزرگمهر گذاشت. گلی از شوک خارج شد. با شتاب تمایل داشت پایش را روی زمین بگذارد که بزرگمهر دست روی سینه اش گذاشت و به عقب هلش داد که به پشت روی تخت افتاد. پرستار، متعجب، شاهد این صحنه بود. بزرگمهر پراخم به طرف او برگشت و بیان کرد: شما بفرمایید. خانم من خودش پرستاره می دونه چطور به بچه شیر بده.
صدای گریه بچه کشیده شد. برای اامان بار. گلی افتاده روی تخت، با پاهای آویزان، به سقف خیره شد. صوتی گریه اش چنگکی شد و روی قلبش خراش می انداخت. قلب بزرگمهر فشرده شد. پرستار اتاق را ترک کرد. قبل از بستن در اظهار کرد: بسیار گرسنه است. زودتر شیرش بمتوجه شد لطفا.
بنفشه و امیرعلی به طرف پسرک رفتند که دهانش را باز کرده بود و با کف دستانی مشت شده و کوچولو کنار سرش و نگاهانی بسته گریه می کرد. بنفشه بچه را بیرون آورد و بغل کرد: الهی فدات شم. چه گریه ای می کنه.
مشتش را بوسید. امیر علی هم خم شد و پیشانی اش را بوسید. گلی درون تخت خزید. پتو را روی خودش کشید و به پهلو خوابید و بالش را روی گوشش فشرد. بزرگمهر نمی خبر داشت از مشاهده کردن بچه خوشحال باشد یا از عکس العمل گلی خون گریه کند. خیره به گلی مچاله شده زیر پتو بود که دستش کشیده شد. سرچرخاند و نگاهش به طرف پسرش در بغل بنفشه افتاد. لبخند افسردهی زد و کف دستانش را جلو برد. پسرک همچنان می گریست. وقتی در آغوش بزرگمهر جای گحرکت کرد، لبش را به دندان کشید و فشار داد. سر خم کرد و گونه ی مخملی اش را برای اامان بار بوسید. دلش مست محبت پدری شد. دستانش را بالاتر آورد تا بتواند زیر گلویش را ببوسد: خوش اومدی جان بابا. خوش اومدی نفسم.
خانواده مصطفوی دور بچه گریان حلقه زده بودند و قربان صدقه اش می راهی شدند. بنفشه کیف بچه را زیر و رو می کرد. در آخر وقتی چیزی را که می میل داشت پیدا نکرد رو به بزرگمهر اظهار کرد: شیر خشک نیست. کجا گذاشتیش مولین؟!
بزرگمهر پسرک را به آغوش پدرش سپرد: گذاشتم خونه.
بنفشه کمر خم شده اش را راست کرد و با تعجب پرسید: چرا عزیزم؟! بچه گرسنه است. باید یه چیزی بخوره یا نه؟!
بزرگمهر نفس عمیقی کشید و به گلی جمع شده زیر پتو خیره شد: تا مولینش هست نیازی به شیرخشک نیست. گلی شیرش میده.
گلی زیر پتو دیدهانش را که محکم به هم فشرده بود را باز کرد. آوای گریه بی وقفه پسرک آزارش می داد.
بنفشه غرید: بزرگمهر.
بزرگمهر از موضعش پایین نیامد: بچه ارو یا گلی شیر میده یا همین جور از گرسنگی گریه کنه.
گلی بار دیگر دیده بست. امیرعلی نگاهانش را با خشم درآمیخت و حواله بزرگمهر کرد. بزرگمهر اعتنایی نکرد و دیده از گلی نگرفت. او را خوب می شناخت. می خبر داشت آنقدر مسئول و احساسی هست که از پسرش نگذرد. می اطلاع داشت به زودی سد مقاوت گلی در هم خواهد شکست و تسلیمِ تصمیم او خواهد شد. بچه همچنان گریه می کرد و همه، مخاموشی، به جدال خاموش گلی و بزرگمهر می نگریسسریع.
اتاق و گریه بچه و تصمیم گلی.
گریه پسرک و دل مادرانه گلی.
دقیقه ها گذشت و گلی سر از زیر بالش درنیاورد.
بنفشه غر زد: بزرگمهر بچه هلاک شد.
بزرگمهر کف کف دستش را به نشانه ی خاموشی بالا برد. گلی از جایش برخاست و بالش را محکم به طرف بزرگمهر پرت کرد که روی سینه اش خورد و روی زمین افتاد. فریاد کشید: خدا لعنتت کنه بزرگمهر. لعنت به تو که راحتم نمی ذاری. کاش همون شب می مردم.
به طرف بنفشه خانم چرخید و دستانش را دراز کرد و نالید: بدینش به من.
تبسم نامحسوسی کنج لب بزرگمهر نشست. گلی پسرک را در آغوش کشید و رو به بزرگمهر بیان کرد: برو بیرون لعنتی برو بیرون.
بابا و باربد اتاق را ترک کردند ولی بزرگمهر تکان نخورد. گلی با خشمگینت بیان کرد: به روح آقام قسم بزرگمهر اگه نری به بچه شیر نمی دم.
بزرگمهر قدمی عقب گذاشت و اتاق را ترک کرد. گلی ماند و پسر گریان در آغوشش. خوب نگاهش کرد. خودش هم دلش گریه حسابی میمیل داشت. نگاهش را از او نمی گراهی شد. سیبک گلویش تکان تکان می خورد. بنفشه خانم تعلل گلی را که متوجه شد جلوتر وارد شد: گلی جان از حال راهی شد. مادر اگه می خوای شیرش بدی زودتر.
گلی با دستان لرزان پیمسیرنش را بالا زد. از حرکت ایستاد. اشکش چکید. سینه اش را میان دو انگشتش گرفت و کمی به جلو خم شد و آن را روی لب پسرک گذاشت. پسرک با دهان باز همچنان می گریست. دوباره سینه اش را به لب پسرک مالید. به بنفشه خیره شد و مستاصل بیان کرد: نمی گیره. چکار کنم؟!
بنفشه جلو رسید و مشغول نوازش سر بچه شد: خوب هلاک شد تا شما دوتا دعوا کرمشاهده کرد. بار دیگر امتحان کم. بذارش تو دهنش نه رو لبش.
گلی بیشتر خم شد و امتحان کرد. این بار پسرک پرحرص سینه گلی را درون دهانش کشید و برای اامان بار مکید. گلی لبش را گاز گراهی شد و اظهار کرد: آخ.
هممدت چیزی در دل گلی فرو ریخت. پسرک محکم می مکید و گلی بیشتر قوز می کرد. تمام تن گلی مور مور شد. بی حس. انگار تنش از این مکیدن ها به خواب می حرکت کرد. قلبش دیوانه شد و بالا و پایین می پرید. با هر مکیدن او، چیزی از دل گلی وارد سینه اش می شد و در گلوی پسرش می ریخت. بینی بچه شتاب‌زده شتاب‌زده باز و بسته می شد و سینه گلی را می مکید و دل گلی سرشار از حس مادرانه می شد. خم شد. بیشتر . بیشتر. سرش را نزدیک سر داغ پسرک برد و اجازه داد اشک هایش جاری شود. گریست. همین دیروز آقایش را به خاک سپرده بودند و امروزگار پسرک به دنیا وارد شده بود. دیروزگار یکی از عزیزانش را از کف دست داده بود و امروز خدا یکی دیگر به او بخشیده بود. چه مهره چین ماهری! پسرک لحظه ای مکیدن را متوقف کرد و با بینی گسرخوش شده نفسی گحرکت کرد. اما سینه گلی را رها نکرد. گلی سرش را بالا گحرکت کرد و با تبسمی او را مخاطب قرار داد: خسته شدی؟! چرا اینقدر هول میزنی؟! همش مال خودته!
بنفشه خانم هم لبخند زد. پسرک بار دیگر محکم شروع به مکیدن کرد. چیزی بر زبان گلی رانده شد: جانم.
بچه با ولع شیر می خورد و وجود و دل گلی پر از حس مادرانه می شد.
و گوش اتاق زنی توقف کرده بود خیره به صحنه روبرو. با ظاهری که سعی می کرد محکم باشد اما درونش لحظه به لحظه فرو می پاشید. او هم قلبش بچه می تمایل داشت. دلش می میل داشت پیراهنش را بالا بزند و سینه اش را دهان بچه اش بگذارد.
***
شماره را مجدداً گراهی شد و کلافه داخل سالن قدم زد. بعد از چند بوق، مادرش جواب داد: بزرگمهر تو بیشتر از این بچه داری ما رو کلافه می کنی مادر.
آوای گریه پسرش هنوز می رسید.
با اعصابی خرد گفت: این که هنوز داره گریه می کنه. چرا آروم نگرفته؟!
-عزیزم بچه است دیگه. گلی هم داره سعی می کنه شیرش بده. بد قلقه. اصلا کولیه این شازده ات.
لبخندی از این صفت لب های بزرگمهر را به طرفین کشید.
-مامان جان بذار ما به کارمون برسیم. من برم کمک گلی که دیگه نا نداره.
بزرگمهر پس گردنش را لمس کرد: باشه. من دوباره تماس می گیرم.
-باشه عزیزم. ولی نیم ساعت دیگه نه هر دقیقه.
بزرگمهر تماس را قطع کرد و به آشپزمنزل راهی شد. بدون اعتنا به ناهید قرار گرفته روی صنقلبی، سیبی از یخچال بیرون کشید. گازی به سیب زد. آنقدر از اتاق خواب به پذیرایی و از آنجا به آشپزخانه رفت تا ده دقیقه گذشت. طاقتش تمام شد و گوشی را برداشت و بار دیگر شماره مادرش را گراهی شد. بعد از دو بوق آوای ملایم مادرش را متوجه شد: خوابید عزیزم . خوابید.
بزرگمهر نفسش را با آسودگی خیال بیرون داد.
-باشه پس منم قطع می کنم. فردا صبح زود میام تا کارای ترخیصو بکنم.
با آرامش به اتاق خواب راهی شد و خودش را روی تخت انداخت. کف دست هایش را زیر سرش چفت کرد و به سقف خیره شد. با گریه هایی که امروز از پسرش مشاهده کرده بود از فردا شامگاه باید خواب را ببوسد و کنار بگذارد. پناه. اسم دلنشینی بود. از گلی میل داشته بود تا اسمی برای پسرشان انتخاب کند و او هم بعد کمی فکر پناه را انتخاب کرده بود. در ذهنش تکرار کرد: پناه مصطفوی.

دوستش داشت. در باز شد. زیر نگاهی دید که ناهید وارد اتاق شد. نگاهش را دوباره به سقف چسباند. ناهید، دست روی کف دست، کمی این پا و آن پا کرد. نگاهی به بزرگمهر خوابیده روی تخت انداخت و بعد نگاهی به کف. قلبش دل میزد و زبانش از گفتن درمیل داشتش قاصر بود. بزرگمهر در تخت قرار گرفت و پاهایش را از زانو جمع کرد: وسایلتو جمع کن و برو تا درتمایل داشت طلاق برسه به کف دستت. مهریه اتم کامل می دم.
ناهید دستانش را به پشتش برد و انگشتانش را در هم قفل کرد. محکم. محکم. با صدایی که تلاش می کرد لرزشی نداشته باشد، اضافه کرد: تو مستانه رو بخشیدی. رفتی شکایتتو از بابا پس گراهی شدی. نمیشه منو ببخشی؟! یعنی مسیر نداره؟!
بزرگمهر از تخت پایین رسید و جلوی او ایستاد: می بخشمت.
برقی از امید در نگاهان ناهید درخشید. بزرگمهر ادامه داد: اما به بابات.
ناهید تمام شجاعتش را یک جا جمع کرد و گامی جلو گذاشت. دستانش را دور کمر بزرگمهر حلقه کرد. سرش را بالا گراهی شد: اگه خواهش کنم چی؟! منم مثل اونا ببخش.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان قو

مشاهده و دانلود ←