قاطع و بدون ذرهای فکر پاسخ داد:
– نه!
صدای خندهی ترمه از پشت شایان به گوشش رسید. دخترک بلافاصله به حرف آمد:
– شایان میبینی چه دومادی گیرمون اومده…عزیز این راهی شدارش رو ببینه دیگه قضیه رو تموم میکنه.
شایان انگار او را پسنمشاهده کرده بود که اینطور سرش را با رضایت بالا و پایین میکرد.
– شهاب زنگ نزد؟
– چرا زنگ زد گفت تو راهه یه نیم ساعت دیگه میرسه.
میعاد در گوشش زمزمه کرد:
– کارت ساختهست داداش، بنظرم قبل از رسیدن شهاب بیا فلنگ رو ببندیم.
آوایش را صاف کرد و تا رسید جوابش را بدهد که صوتی ترمه به گوشش رسید:
– بنظرم قبل از سر رسیدن عمو شهاب، کیامهر بره هیلا رو ببینه وگرنه بعدش تبدیل به آرزویی محال میشه.
میعاد کنار کف دستش ریز ریز شروع به خنده کرد و در همان حین لب باز کرد:
– بخدا این دختر خوراک خودمه!
نگاه چپکی نثارش کرد.
– اما بنظرم داداشش بیشتر خوراکته تا خودش!
میعاد با صورتی درهم سقلمهای به بازویش زد و ایشی زمزمه کرد. شایان کف دست در جیب به سمتش چرخید.
– بنظرم ترمه درست میگه قبل از اومدن شهاب ببینیش بهتره زیرا شهاب نسبت به بقیهمون سفت و سختتره و امکان داره واکنش خوبی نشون نده…من برم ببینم حالش چطوره بعد خبرت میدم که مناسبه بری ببینیش یا نه!
– باشه مشکلی نیست.
با حرکت کردنش میعاد فشاری به بازویش آورد و باعث شد رو به سمتش بچرخاند.
– چیه؟
– یکم بشین…آروم بگیر مرد داره میگه حالش خوبه.
پوف قد بلندی کشید و روی صندلی قرار گرفت. چنگی به موهایش زد و چرا ساکت نمیگراهی شد؟ انگار تا هیلا را نمیدید حالش قرار بود همین روند را طی کند. میعاد سرش را نزدیک آورد و در حالی که دیده از دخترک روبهرویش برنمیداشت در گوشش پچ زد:
– عجیب این دختره حرکت کرده تو دلم…البته دختره که نه ترمه خانم بگم بهتره.
چشم غرهاش را روانهاش کرد ولی او آدمیزاد نبود که به این راحتی عقب بکشد.
– بنظرم امروز مدت خوبیه واسه مخ زدن!
با دیدهانی گرد شده ملایم غرید:
– زهرمار!
میعاد صورتش را درهم برد و با زمزمهی نامفهومی خودش را عقب کشید. زیاد طول نکشید تا شایان به سمتشان وارد شد.
– برو فقط زود برگرد، بهش زیاد فشار نیار!
– باشه مضطرب نباش.
– تخت شماره صد و هشته!
سری برایش تکان داد و پا درون بخش گذاشت. سرش را برای متوجه شدن شمارهی تخت میچرخاند اما با پردههایی که کشیده شده بودند، کارش را ساخشتابزده و همین باعث شد کف دست در جیب قدمهایش متوقف شود.
با متوجه شدن زنی که روپوش سفید تنش بود یک قدم جلو راهی شد.
– ببخشید خانم، میشه بگید تخت صد و هشت کدومه؟
اشارهی کف دست را گرفت و با تشکر کوتاهی از کنارش گذشت. پردهی آبی رنگ را آهسته کشید و با دیدن صورت رنگ پریدهاش و دیدهانی که بسته بود کف دست روی دلش گذاشت. همینطور مشاهده کردنش کافی بود تا در آن نقطه احساس درد کند.
ساکت آرام قدم برداشت و کنار تختش از حرکت ایستاد. لبانش خشک و بیرنگ شده بود و چه بلایی به سر دخترکش آمده بود؟ کف کف دستش را روی گونهاش گذاشت و خم شده روی پیشانیاش را بوسید. سر که بالا آورد دیدهان بازش را رؤیت کرد. بیدرنگ جویا شد:
– خوبی؟
چشمانش بیحالتر از صورتش بود و او تا کی باید این حال بدش را میمشاهده کرد و هیچ کاری نمیکرد؟ این ناتوان بودنش عصبیاش کرده بود. لبان هیلا به زور تکان خورد:
– نگران نباش.
– نمیتونم میفهمی؟ دارم دق میکنم که تو این حال میبینمت!
– مشکلات من تمومی ندارن کیامهر!
موهایش را نوازش کرد و قلبش برای آن آوای گحرکت کرده راهی شد.
– درد من مشکلاتت نیست…درد من خودتی که حالت خوب نیست!
هیلا لبخند افسردهی به لب نشاند.
– پس بیحساب شدیم جناب معید!
نگاه گرد کرد.
– بیحساب؟ یعنی چی؟
– اون روزگاری که من تو رو با صورت درب و داغون توی هواپیما متوجه شدم.
کیامهر حالا تبسم ملایمی روی لب کاشت و موهای روی پیشانی دخترک را کنار زد.
– داری اشتباه میکنی…اگه به شمردن باشه من دوبار حال بدت رو دیدم و سکته کردم.
هیلا با یادآوری سری قبل گوشهی لبش را گزید و نفسش را آرام بیرون داد.
– به هیچی فکر نکن و فقط نگاهات رو ببند.
– نمیتونم…نمیتونم کیامهر…حس میکنم یه روزگاره خونه خراب شدم.
– قربونت برم من هر اتفاقی که افتاده گذشته…مال امروزگار یا این یکی دو سال که نیست…مال سالها پیشه…درک میکنم چقدر درد داره مخصوصا تویی که شمتوجه شدا به پدرت وابسته بودی اما حق نداری به خودت و سلامتیت آسیب بزنی وقتی انقدر برای یه خانواده و برای من عزیزی…متوجهی چی میگم؟
چشمان دخترک پر از اشک شد و او حالا نوازشش را به سمت گوشهی نگاهش کشید.
– باشه عزیزم؟ تموم میکنی این حال بدت رو؟
– قول نمیدم اما…تموم تلاشم رو میکنم!
عرض لبخندش را بیشتر کرد.
– به همین هم راضیم…من میرم تا بیشتر استراحت کنی خب؟ آخر هفته پرواز داریم سمت جنوب باید باشی، من بدون تو هیچ جایی نمیرم.
دخترک کف دستش را بالا آورد، دست او را گحرکت کرده و آن را فشرد.
– مرسی ازت…مرسی که همه جا هستی و کنارمی!
خم شده روی پیشانیاش را عمیقتر و طولانیتر بوسه زد.
با خیال راحتتر عقب کشید و پتوی روی دخترک را مرتبتر کرده، با نگاهکی که به سمتش زد از کنارش راهی شد و پرده را کشید. با کف دستی که در جیبهایش فرو برد از اورژانس بیرون زد.
تا میل داشت به شایان حرفی بزند آوای ترمه از پشت سر به گوشش رسید و باعث شد نیم چرخی بزند.
– ای وای عمو شهاب اومد!
با مشاهده کردن شهابی که با صلابت و پر قدرت قدم به جلو برمیداشت سرش بالا و پایین شد. با اینکه یادگاری چندان خوبی از او نداشت اما مردانگی و موفقیتش را در فضای کار عجیب تحسین میکرد.
– نظرت چیه فلنگ رو ببندیم کیامهر؟ من از این میترسم بخدا!
از زمزمهی میعاد خندهاش گرفته بود و در تلاش برای جلوگیری از کش وارد شدن نیشش، گوشهی لبش را فشرد و صدایی صاف کرد.
شهاب به آنها رسید و مستقیم به سمت شایان راهی شد.
– حالش چطوره؟
– خوبه خداروشکر…سرمش تموم بشه مرخص میشه!
– خوبه…میتونم برم ببینمش؟
– آره.
شهاب به سمت او چرخید و یک قدم برداشت. تنش را جلو کشید و کف دستش را به سمتش دراز کرد.
– سلام حالتون چطوره؟
شهاب با همان نگاه ریزبینش دست به کف دستش داد و لب باز کرد:
– سلام، ممنون جوون…انتظار مشاهده کردنت رو اینجا نداشتم.
سری برای مرد تکان داد و کف دستش را عقب کشید.
– بنظرم اگه اینجا نبودم باید دور من رو برای دخترتون خط میکشیدین!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن