کف دست در جیب شلوار گرم کنش فرو برد و به ملایمی به سمت در اتاق قدم برداشت اما کوبیدن پشت سر هم دستی به در، خراشی روی مغزش ایجاد کرد که باعث درهم فرو حرکت کردن اخمهایش شد.
بیهوا کف دست روی کف دستگیره گذاشت و در را به سمت خودش کشید که تن ظریفی صاف در آغوشش فرو راهی شد. با ابروهای بالا راهی شده سرش را پایین انداخت که بلافاصله آخ ظریفی در گوشش پیچید.
رایحهی خوش هلویی که زیر بینیاش پیچید، ناخودآگاه باعث باز شدن گرهی اخمش شد و بینیاش بدون اجازهای از سمت مغزش، با ولع آن عطر خوش را به سمت خودش میکشید.
با حس دور شدن آن رایحهی زیادی قلبچسب گویا نگاهانش باز شد که نگاهش به صورت دخترک و بعد لب گزیده شدهاش برخورد.
– اِهم…ببخشید…چیز شد…حواسم نبود….یهو…چیزه…اتاق خانم رستگاری اینجاست؟
کیامهر انگار در مستی عمیقی فرو حرکت کرده بود که مغزش برای حلاجی جملهی دخترک دچار تأخیر شده بود.
با پلک بسته چند نفس عمیقی کشید تا تنش را به ملایمش دعوت کند.
هیلا قدمی عقب راهی شد و حس میکرد که مرد از حرکت نابجایش آزرده و عصبانی شده…مخصوصا با نمایش دلربای که ظهر رقم زده بود!
– خانم شرافت…تو این ساعت دقیقا پشت در اتاق من چیکار میکنید؟
هیلا مشتش را جلوی دهانش گحرکت کرد و تک سرفهی ظاهری کرد بلکه کمی وقت بخرد تا جادهحلی برای جمع کردن سوتیاش پیدا کند.
رأس جـنون🕊, [۱۴/۰۱/۱۴۰۲ ۰۹:۴۰ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۱۴۷
– خب…چیزه…مگه اتاق خانم رستگار اینجا نیست؟
کیامهر پوفی کشید و شانهی چپش را به چهارچوب در تکیه داد.
– شمارهی اتاق خانم رستگار چنده؟
هیلا بدون فکر لب باز کرد:
– سیصد و شصت و شیش!
کیامهر پر از خنده لب بهم فشرد و گلویش را صاف کرد. دخترک انگار کمی خنگ میزد!
– اگه چشماتون اذیت نمیشه نگاهتون رو بالا بکشید و شمارهی اتاق رو ببینید!
هیلا در قلبش دیده غرهای به لحن پر تمسخر کیامهر حرکت کرد و تا دیده بالا کشید تمام تنش دچار بهت شد. ناباور با دهانی باز مانده نگاهش را به سمت کیامهر چرخاند.
همین که اثری از خشم و عصبیت در چهرهاش نمیمشاهده کرد یعنی خدا به جانش رحم کرده بود؟
هول شده لب زیرینش را مکشوار به دهان کشید و چند ثانیهای میان دو نفر خاموشی برقرار شد.
– ببخشید…برای من فرستاده بود اتاق سیصد و شصت و شیش…فکر کنم اشتباه فرستاد…چیزه…شما نمیدونید اتاقشون شماره چنده؟
کیامهر با تفریح نچی زمزمه کرد و ابرو بالا انداخت.
این پا و آن پا کردن هیلا به قدری واضح بود که کیامهر با حوصلهای عجیب منتظر شنیدن حرفش مانده بود.
– اِهِم…آقای معید؟
کیامهر لب گزید تا لبهایش خندهاش را رسوا نکند. لحن دخترک زیادی گربهوار بود یا چه؟
– بله خانم شرافت!
هیلا از لفظ کاربردی کیامهر لب گزید.
– چیزه…احیانا یکم پیش چیزی براتون نیاوردن؟
رأس جـنون🕊, [۱۵/۰۱/۱۴۰۲ ۰۹:۴۰ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۱۴۸
کیامهر متفکر سری به چپ تکان داد.
– وسیله و چیز میز زیاد به کف دستم رسید…چی باید برام میآوردن مگه؟
هیلا ناخودآگاه به سرفه افتاد و دست جلوی دهانش گرفت. کیامهر قدمی جلو گذاشت و با ابروهایی بالا راهی شده لب باز کرد:
– چیشد؟
هیلا نفس عمیقی کشید و دستی زیر چشمانش کشید.
همزمان که بینیاش را بالا کشید، موهایش را پشت گوش فرستاد.
– هی…هیچی.
کیامهر سری تکان داد و سؤال کرد:
– خب نگفتی!…چی باید فرستاده میشد برام؟
دخترک لب بهم فشرد و پر استرس دستانش را درهم فرد برد. کیامهر که از حالت استرس زای هیلا تعجب کرده بود، با چشمانی گرد شده عقب راهی شد و مانند چند دقیقهی پیش به چهارچوب در تکیه داد.
– چیشده که استرس گرفتی؟
هیلا تبسم تظاهری زد:
– هیچی!
کیامهر مشکوک شد و دندان به روی لب زیرینش کشید. کف دست در جیب فرو برد و مغزش در جستجوی یک چیز بود.
– پس چرا استرس گرفتی؟
هیلا پوست گوشهی لبش را کند و با تپشی قلبی که احساس کند بودن پیدا کرده بود دستانش را پشت کمرش بهم قفل کرد.
کیامهر با ابروهایی بالا راهی شده با ترمتوجه شد لب باز کرد:
– ببینم نکنه…نکنه کوکی گردویی رو…تو؟
رأس جـنون🕊, [۱۶/۰۱/۱۴۰۲ ۰۹:۴۰ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۱۴۹
هیلا با لبهایی بهم فشرده، از ترس قدمی به عقب برداشت و سریعی به حرف رسید:
– یه لحظه به من گوش بدین! خانم رستگاری به من زنگ زد اضافه کرد که کجام منم گفتم تو لابیَم اظهار کرد که یه جعبه کوکی گردویی از کافی شاپ گرفته ولی یادش راهی شد ببره با خودش بالا هر وقت من حرکت کردم بالا براش جعبه رو ببرم…منم زیرا گیر صحبت کردن با مادربزرگم بودم گفتم شاید دیر بشه دادمش یکی از خدمه براش بفرسته بعد که اون خدمه رو ندیدم گفتم خودم برم پیگیری کنم ببینم کوکی به دستش رسید یا…
دخترک با مشاهده کردن صورت پر از حرص کیامهر معید ادامهی حرفش را فرو خورد و لب بهم دوخت.
باز گند زده بود!
– هیلا! هیلا! هیلا! وای باورم نمیشه! یه تنه امروزگار اعصاب برام نذاشتی.
– بخدا کارم عمدی نبود…قبول دارم فرار ظهرم عمدی بود ولی این یکی نه!
کیامهر با نگاه گوشه دیدهی به چشمان گربه مانند دخترک آرام زمزمه کرد:
– همین نیم وجب بچه امروزِ منو کامل بهم ریخت.
– چیزه…آقای معید!…خوبید؟
کیامهر کف دستی به صورت سرخ مانندش کشید و بعد از دم عمیقی لب باز کرد:
– بنظرت میتونم چجور باشم؟
هیلا جسورانه لب زد:
– من که اظهار کردم تقصیر من نبود!
– اما به دست تو انجام شد متأسفانه.
هیلا چند نفس عمیقی کشید و انگشتانش را از هم جدا کرد.
رأس جـنون🕊, [۱۷/۰۱/۱۴۰۲ ۰۹:۴۰ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۱۵۰
– فکر کنم…بهتره من برم.
کیامهر بیهیچ حرفی نگاهش کرد.
هیلا عقب گرد کرده به سرعت جادهروی طویل هتل را طی کرد و به سمت طبقهی خودش گام برداشت و به درک که رستگاری یک شب بی کوکی گردویی میماند.
فعلا با این گندی که روی کیامهر معید زده بود احساس آلرژی کوچکی نسبت به آن بسکوییتها پیدا کرده بود که حتی خودش را هم به خنده میانداخت!
***
– بخاطر یه سری مشکلات قرار شد تو رستوران هتل جلسه رو برگزار کنیم…منم فعلا حاظر و آماده قرار گرفتم تا وقتش برسه برم پایین…اون سمتو چه کردین؟
صوتی خستهی میعاد در گوشش پیچید:
– از این سمت خیالت راحت دیروز خبر برگشت فرزینو پخش کردیم اوضاع خاندان ضیائی بد بهم ریخته فعلا…محسن فعلا گیر شازده پسرش افتاده!
پوزخند بلندی روی لب نشاند و با اخمی پا روی پا انداخت.
– وقتی برگشتم باید یه پلن اساسی واسه اون مدارک کوفتی بریزیم…فرزین دیگه داره زیادی قسر درمیره!
– مرتیکه ری*ده به همه چیمون دو قورت و نیمش باقیه و همین اعصابمو بهم میریزه!
پوف کلافهی کیامهر از خفگی که توسط کروات ایجاد شده بود، بلند شد.
نیم نگاهی به ساعت انداخت و سپس لب زد:
– باید برم…حواستون به کارا باشه.
گوشی را قطع کرد و از روی مبل کشیده شده روبهروی آینهی قدی کنار در توقف کرد. کف دست کوتاهی به موهایش کشید و کمی مرتبشان کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن