پس از بیرون رسیدن، در ماشین را بست و نگاهش را به عقب چرخاند و راهی که طی کرده بود را از نظر گذراند. با ندیدن چیز مشکوکی خیالش راحت شد هر چند در این ساعت از شب محسن عمرا به فکرش میزد که کسی را برای تعقیب او بفرستد.
– خوبه که رسیدی، بیا تو!
سرش را به پشت سر چرخاند و با مشاهده کردن در بزرگی که حالا نیمه باز شده بود و پویا میان آن از حرکت ایستاده بود، قدمی به سمتش برداشت.
– وضعیت چطوره؟
از میانهی در گذشت و پویا با نگاه اجمالی در را بست و در همان حین لب باز کرد:
– همه چیز اوکیه…از این طرف بیا.
دیدهانش دوری در محوطه زد و با متوجه شدن انبار قدیمی که زیادی دور از شهر بود و متروکه بودنش از همه جا فریاد میزد، با خیال راحتتری پشت سر پویا قدم برداشت.
چند مرد هیکلی را پشت در قرمز رنگی دید و در قلبش پویا را تحسین کرد. همیشگی کارش تمیز و بینقص بود!
هوا آنچنان هم گرم نبود و نسیم خنکی در آن حال میوزید اما برای اویی که سراسر بدنش هیجان مشاهده کردن فرزین را داشت گرم محسوب میشد و قطرات عرق را روی پیشانیاش حس میکرد.
کف دستش را بالا گرفت و رد ریزش عرق را پاک کرد که در همان حال پویا به سمتش چرخید و لب باز کرد:
– میفرستمشون یه جای دیگه و خودم فقط پشت در میمونم خیالت راحت.
بابت این همه شعور پویا باید ارزش قائل شد!
– ممنون.
رأس جـنون🕊, [۰۵/۱۰/۲۰۲۴ ۰۹:۴۵ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۶۰۰
جلوی در ورودی به انبار داخلی خالی شده بود و فقط پویا بود که در حال باز کردن قفل در بود. بعد از باز شدنش با سر به او اشارهای زد و او هم سری به معنای تشکر برایش تکان داد و پا درون انبار سرپوشیده گذاشت.
بالاخره بعد از چند ماه بدو بدو توانسته بود فرزین را گیر بیاندازد هر چند که تا حدودی مدیون خودش بود که کف دست روی نقطه ضعفش گذاشته بود و انگیزهاش را بیشتر از قبل کرده بود.
قدم به قدم به صندلی که تک و تنها در آن خرابهای که فقط یک چراغ کوچک زرد رنگی آن را روشن نگه داشته بود، نزدیک میشد و ابروهایش با هر قدم بیشتر هم را در آغوش میگراهی شدند.
آوای قدمهای کشیدهش گویا شامگاهیه به ناقوص مرگ شده بود که فرزین در آن ساعت یک و نیم شامگاه کف دست و پایش تکان ریزی خورد. لبش به پوزخندی باز شد و حالا فقط چند سانتی متر با صنقلبی فاصله داشت.
یک کف دستش آرام روی شانهی فرزین قرار گرفت و دهانش به گوش مرد نزدیک شد و با وحشتناکترین تُن آوایش لب باز کرد:
– مشتاق دیدار آقای فرزین ضیائی…پسر عزیز دردونهی محسن ضیائی!
این سری صنقلبی تکان بیشتری خورد و صوتی نامفهومی به گوشش رسید. پوزخند کشیدهتری زد و از کنارش رد شد و حالا روبهرویش قرار گرفت. با مشاهده کردن دهان بسته و نگاهان پر از ترسش لبش به خندهی کشیدهی باز شد…از آنها که فقط ترس و وحشت را بیشتر تزریق میکرد!
– این ترسو دوست دارم فرزین…خیلی مشاهده کردنش رو توی دیدهات دوست دارم…راستی اینجا چطور میگذره؟ بهت خوش میگذره؟…چون بهشون توصیه کردم که به بهترین نحو ممکن ازت پذیرایی کنن تا آمادهی مشاهده کردن من بشی!
رأس جـنون🕊, [۰۷/۱۰/۲۰۲۴ ۰۹:۴۴ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۶۰۱
رگههای قرمز میان سفیدی چشمانش در ذوق میزد و نشانگر این بود که این مدت کوتاه را حسابی خوش گذرانده بود. کف دست روی زانو گذاشت و رو به تن لرزانش کمی خم شد:
– چرا جواب نمیدی؟ نکنه لال شدی؟
صورتش حالت متفکری گحرکت کرد و بعد از چند ثانیه خاموشی لب باز کرد:
– اِه یادم حرکت کرد دهنت رو بستن…ببخشید در ذهنش گذراندم جدی جدی لال شدی!
با بیرحمانهترین شکل ممکنی که از خودش سراغ داشت چسب روی دهانش را در یک حرکت کند و صدای آخ آغشته به دردش در سراسر فضا پیچید.
این صدا نمیتوانست آن کینهای که میان قلبش موج میزد را از بین ببرد…بیشتر از این را میمیل داشت!
– حالا میتونی حرف بزنی!…حرف بزن فرزین…حرف بزن بلکه بتونی جون سالم در ببری.
صوتی مرد به زور بالا میآمد. لب و لوچهی خونی و گونهی ورم کرده و زخمیاش حالش را فقط اندکی جا میآورد. هنوز درد حسِ لرز تن هیلا میان دلش بود و فقط عاشق شد تا میتواند مشت به دهانش بکوبد.
– تُ…تُ…تُـوِ عوضی…من میدونستم…تو پشت این…ماجرایی!
تک خندهای زد و سرش به عقب پرتاب شد.
– واقعا که خنگی! انتظار داشتی کی به جز من پشت این ماجرا باشه؟…هوم؟
– ولم کن!
– چرا فکر کردی ولت میکنم فرزین؟ من بعد از سالها تازه بهت رسیدم! تازه…قراره بیشتر از این حرفا مهمون من باشی و ازت پذیرایی بشه…باید خودتو آمادهی مشاهده کردن اصل کاری کنی!
رأس جـنون🕊, [۰۷/۱۰/۲۰۲۴ ۰۹:۴۵ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۶۰۲
ابروهای فرزین متعجب بالا پرید و با لبانی لرزان پرسید:
– اَ…اصل کاری؟…ک…کی؟
دست در جیب فرو برد و اجازه داد تا خاموشیش بیشتر از هر چیزی فرزین را عذاب بدهد و آنقدری که چشمانش هر لحظه لرزانتر از قبل شود.
– ازت…پرسیدم اصل کاری…کیه؟
نفس برای یک حرف زدن عادی نداشت. آنقدری که کتک خورده بود حتی جان عادی هم در بدن نداشت.
– وقتی بهت میگم خنگی غمگین میشی ولی متأسفانه باید بگم که خنگی…هیلا شرافتو که میشناسی؟ اون اصل کاریه!
نگاهان فرزین تکان واضحی خورد و نیشخند او بیشتر کش وارد شد.
– چیشد؟ ترسیدی؟
سرش را عقب برد و با همان نگاه از بالا به پایینش لب باز کرد:
– گوش داده بودم خودت و بابات و نولیدریت زیادی از شهاب شرافت میترسین و از شاهین شرافت هم متنفرین!
فرزین پر از کینه فریاد کشید:
– صد بار گفتم نگو نامادری!
عمیقا به موضوع آگاه بود و از عمد نمک به زخمش پاشید…ای کاش میشد این صحنهها را فیلم بگیرد و برای هیلا بفرستد تا لااقل کمی از درد دلش آرام شود.
– چرا نگم نولیدری؟ باشه من حاضرم تو این مورد کوتاه بیام از این به بعد میگم زن بابا!
فرزین پر از خشم غرش در گلویی کرد. پلکی زد و تا میل داشت ادامه بدهد در انبار پر سر و آوا باز شد و نگاهش به آن سمت کشیده شد.
رأس جـنون🕊, [۰۸/۱۰/۲۰۲۴ ۰۹:۴۵ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۶۰۳
تنش یکهو تکانی خورد و با تعجب به فردی که ساکت ملایم قدم برمیداشت، نگاه میکرد.
هیلا اینجا چه میکرد؟ برنامهی آمدنش را نریخته بود…هنوز مانده بود تا هیلا را سوپرایز کند ولی…
نتوانست بیشتر از این خودداری کند.
– اینجا چیکار میکنی؟
فرزین با دیدن حالت صورت کیامهر تعجب کرد و پرسید:
– کی…کیه؟
نفسش بالا نمیرسید و همین باعث شد تا پوزخندی روی لب هیلا بنشیند. کیامهر بابت اوضاعی که حالا از دستش خارج شده بود کلافه دیده در حدقه چرخاند و دوست نداشت جلوی فرزین با دخترک بحث راه بیاندازد.
– منم.
هیلا به آرامی جلو وارد شد و کنارش ایستاد. فرزین با حرص سر تا پایش را چشم دوخت و کیامهر خودخوری کرد تا مشتش پای چشم مرد ننشیند.
– چشاتو درویش نکنی قول نمیدم خودم شخصا از خجالتت درآم.
حالا نگاه حرصی فرزین به سمت کیامهر چرخ خورد و هیلا سنگین لب باز کرد:
– خوش میگذره؟
فرزین پوزخندی زد.
– به قیافهم میخوره خوش بگذره؟
هیلا دست به سینه شد و با مکث سر و صورتش را از نظر گذراند.
– پس خودتو آماده کن و با روزگارای خوش گذرونیت خداحافظی کن…از قضا فعلا قرار نیست سالم از این قضیه بیرون بیای.
رأس جـنون🕊, [۰۹/۱۰/۲۰۲۴ ۰۲:۴۴ ب.ظ]
#رأسجنون
#پارت۶۰۴
کیامهر کلافهتر از قبل پوفی کشید و کف دست در جیبهایش فرو برد. گرما را بیشتر از قبل حس میکرد و ای کاش بهانهای برای بیرون بردن هیلا پیدا میکرد.
– اینو تو تعیین میکنی؟
– دقیقا…اینو من قراره تعیین کنم…واقعا فکر نکردی که یه روزی لو بری؟
صورت فرزین از فشاری که متحمل بود سرخ شده بود و کیامهر با مشاهده کردن حالتش پوزخند بلندی زد که فرزین تکان محکمی به تنش داد.
– لو برم قراره چی بشه مثلا؟
– والا…من اگه عقب بکشم عموهام دوست ندارن عقب بکشن، میشناسیشون که؟
فرزین بهت زده دهانش چند باری باز و بسته شد اما صوتیی بیرون نیامد.
– یعنی بخوام زیباتر تعریف کنم بابات تو خونهش زندانیه و جرأت نداره پاش از خط قرمزی که شهاب شرافت تعیین کرده رد بشه!
– تو جرأت انجام هیچکاری رو نداری!
آوای فرزین به فریاد شباهت داشت و همین صدای بلند باعث شد تا کیامهر عصبی به سمتش گام بردارد ولی میانهی جاده از حرکت ایستاد. هیلا با گرفتن بازویش این اجازه را نداد و دخترک امشامگاه زیادی در حال راه رفتن روی اعصابش بود.
– چی باعث شده پیش خودت فکر کنی من جرأت ندارم؟ تو کوری که فکر میکنی من اون دختر شونزده سالهم که نمیتونم زبونمو باز کنم.
نیشخند فرزین بدتر از این حرفها بود که بشود تحملش کرد.
– انگار یادت حرکت کرده من کیام هیلا شرافت؟ گذشتهای که باید عملیش میکردم رو ممکنه در آینده عملی کنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن