نام نویسنده:روباه آبی
نام رمان:دیدار
ژانر:درام،عاشقانه
روزی که رامین رو متوجه شدم،دو ماه از تولد ۱۸ سالگیم گذشته بود.رامین عکاسی میخوند،عاشق این بود بریم یه جا،اون دوربینشو بیاره؛من وایسم و اون عکس بگیره.
همیشگی میبیان کرد:«نیم رخ شو آوا،نیم رخت بهشدت دلنشینه»
تا وقتی اون بود،عاشق عکس گحرکت کردن بودم.بعد از اینکه حرکت کرد،از عکس گراهی شدن زده شدم.
من و رامین از طریق دوست دوران دبیرستانم مینا،که خواهر رامین بود آشنا شدیم.مینا دنبال بهونه بود مارو بهم معرفی کنه،آخر سر یه روز بیان کرد:«آوا،داداشم امروز با ماشین اومده دنبالم.بیا بریم تو رو هم تا یه جایی میرسونیم.»
همون لحظه که سوار ماشین شدم فهمیدم داداشش رو به زور آورده بود،منو هل داد تو ماشین و به داداشش بیان کرد:«رامین،آوا رو هم تا یه جا ببریم؟»
سوال نبود،کف دستور بود!
وقتی برگشت نگاه کنه و سلام بده،دیگه نتونستم ازش نگاه بردارم.خیلی دلپذیر بود!شاید فقط من فکر میکردم انقدر جذابه،شاید برای بقیه هم جذاب بود؛اما نه اونطور که برای من بود.از همه چیش خوشماومد،اسمش،شغلش،رشتش،صورتش،استایلش،همه چیش!هرچند با وجود همه اینا اوایل فکر میکردم رابطه منو رامین هم نهایتش یکی دو سال طول بکشه،اما خیلی بیشتر از اینا شد.من و رامین شش سال باهم بودیم.
_آخ آوا من چقدر دوستت دارم!
همش اینو در گوشم میخوند،میگفت اسممو خیلی دوست داره.میگفت همش قلبم میخواد اسمتو آوا بزنم.اما فکر کنم دنیا از آوا دلنشین تر بود.آخه حرکت کرد جهانشو پیدا کرد!
دیگه برنگشت،آخرین باری که همو متوجه شدیم بیان کرد:«آوا،من از یکی دیگه خوشم اومده»
حتی در اون لحظات هم دلم ضعف میحرکت کرد وقتی با اون لحن اسممو صوت میکرد.
ازش سوالای زیادی جویا شدم،ولی سکوت کرد و هیچی نگفت.از نگاهش شرمندگی معلوم بود،دلخور هم بود؛اما وقتی اضافه کرد “از یکی دیگه خوشم اومده” شاد بود،دیدهاش برق میزد.دوستش داشت.
جویا شدم:«اسمش چیه؟»
باز هیچی نبیان کرد.آخر سر از طریق مینا مطلع شدم با یه دختره به اسم جهان آشنا شده.صدف دوست مشترک من و مینا،عکس دنیا رو مشاهده کرده بود.میگفت بهشدت قشنگ و ملایمه.میبیان کرد نقاشه و خودشم شامگاهیه نقاشیه.
اواخر دیگه مثل سابق نبودیم،از همدیگه فاصله گرفته بودیم ولی از علاقه من به اون چیزی کم نشده بود.فکر میکردم رامین هم همینطوره،فکر میکردم علاقش به من ثابت میمونه؛ولی نموند.هیچوقت بازیم نداده بود،اون هم واقعا دوستم داشت.اما وقتی جهان رو مشاهده کرد،بیشتر از من،عاشق اون شد.اوایل از خودم میسؤال کردم همچین چیزی ممکنه؟یکی رو دوست داری،اما از یکی دیگه هم خوشت بیاد؟
اما بعد متوجه شدم ممکنه،نگاهاش روزگاری که اومد همه چیز رو با من تموم کنه،وقتی از جهان حرف میزد،میدرخشید.واقعا دوستش داشت،اما این خیانت به احساسات من بود!نبود؟
پس من چی؟من باید چیکار میکردم؟همه چیزو تنهایی تحمل میکردم و میسوختم؟
از اینکه رامین رو سرخوش میدیدم خرسند بودم،ولی از اینکه اون شادیش بخاطر من و با من نبود؛برآشفته و داغون بودم.
مینا شرمنده بود،هربار بهش میاضافه کردم:«تقصیر تو نیست!»
ولی میاضافه کرد روش نمیشه تو چشمای من نگاه کنه.روابط من و داداشش به اون ربطی نداشت،اما اصرار داشت برام جبران کنه.سعی میکرد منو به قرار های آشنایی مختلف ببره،بسیار اصرار میکرد ولی من علاقه ای نداشتم.
چند وقتی بود حال بهشدت بدی داشتم،فکر میکردم بخاطر شرایط و استرس هاییه که این مدت کشیدم؛اما هرچی بیشتر گذشت فقط شرایط برام سخت تر شد.از تایم پریودم گذشته بود و دچار حالت تهوع میشدم،برای همین یه تست بارداری گرفتم و جواب مثبت بود.جهان روی سرم خراب شد،من مونده بودم با یه بچه که باباش؛داشت با یکی دیگه ازدواج میکرد.
من تو خانواده ای بزرگ نشده بودم که بخوان بخاطر روابط قبل از ازدواج توبیخم کنن.ولی حاملگی؟این یه موضوع کاملا جدا بود!چطور میتونستم تو دیدهای پدر و مادرم نگاه کنم و بگم:میدونم با رامین بهم زدم،اما ازش حامله ام.
احتمالا دیوانه میشدن.اول میتمایل داشتم بی سر و صوت بچه رو سر به نیست کنم،هنوز فقط یه ماهم بود و فکر میکردم چیزی برای دلواپسی وجود نداره؛اما نمیتونستم از پسش بربیام.
مامان کم کم بهم مشکوک شده بود،متوجه شده بود وقتی سر میز غذا ام گاهی حالم بد میشه.آخر سر به روم اورد و گفت:«چته آوا؟چرا اینجوری شدی؟مریضی؟»
نتونستم دیگه دروغ بگم.همه چیزو گذاشتم کف کف دست مولینم،اونم دو دستی زد تو سرش.
_خاک تو سرت کنن!مگه چیکار کردی که همون دفعه اول حامله شدی؟خودتو دو دستی بدبخت کردی!حالا میخوای چیکار کنی؟
میمیل داشت منو ببره برای سقط،اما میهراسیدم.نمیتونستم بچه رو بندازم.هرچی بیشتر مقاومت میکردم،لج مولینمو بیشتر درمیاوردم.
میگفت:«خدا لعنتت کنه آوا!بابات بفهمه دیوانه میشه!روت میشه بهش بگی از دوست پسر سابقت حامله شدی؟»
روابط یه چیز جدا بودن،چیزی که والدینم از وقتی یه آدم بالغ شدم سعی میکردن توش دخالتی نکنن.اما این به این معنی نبود که اونا باردار شدن من رو هم به راحتی میپذیرن!این موضوع،تحت هیچ شرایطی به راحتی قابل پذیرش نبود.من زیادی مطمئن بودم که قراره با رامین ازدواج کنم،شش سال بود باهم بودیم؛بنابراین ما کاملا درست و اخلاقی انجامش دادیم.اما اونجوری که برنامه ریزی کرده بودم پیش نراهی شد،ما ازدواج نکردیم!
میدونستم با مقاومت برای سقط بچه،دارم پشت پا میزنم به ازدواج موفقی میتونستم در آینده داشته باشم،به فرصت های شغلی بی نظیر و زندگی مجردی لذت بخش و بعد از اون؛یه زندگی متاهلی آروم.ولی کف دست خودم نبود،میترسیدم از کاری که میمیل داشتم انجام بدم و هر روزگاری که میگذشت؛بیشتر به بچه ای وابسته میشدم که هنوز حتی نمیشد بهش بچه گفت.
دیر یا زود بابا میمتوجه شد و اونوقت دیگه عمرا نمیشد بچه رو نگه داشت،احتمالا تا مدت زیادی با خودمم حرف نمیزد.مامان هم هر بار که دیدهش به من میوفتاد،لعن و نفرینم میکرد.به زور و التماس نگهش داشته بودم تا به رامین و خانوادش چیزی نگه.آخر سر یه روز اومد تو اتاق و اظهار کرد:«میخوای انقدر حرصم بدی که منو بکشی.میگی نمیخوای بچه رو سقط کنی،به باباشم نمیخوای بگی،فکر حرف فامیلم که نمیکنی.باباتو بگو،سکته میکنه اگه بفهمه!پس نباید بمونی اینجا،با خاله ت حرف زدم،برو آلمان پیش اون.فعلا هم به هیچکس نگو حامله ای تا یه خاکی تو سرمون بریزیم!»
تا کارامو بکنم دو ماه طول کشید،هر روزگار بیشتر از روزگار قبل بیشتر شامگاهیه زنای حامله میشدم.دیگه نمیتونستم مثل قبل با صدف و مینا برم بیرون،زیرا صد در صد میدرک کردن یه مرگیم هست.روز آخر تو فرودگاه مینا و صدف هم برای بدرقه اومده بودن.بعد از کلی گریه و بغل و خداحافظی،آخر سر سوار هواپیما شدم حرکت کردم.
این همه ی چیزی بود که تو فصل قبلی حیاتم اتفاق افتاد.از همون لحظه که هواپیما تو خاک آلمان جای گرفت،از همون لحظه که پامو روی زمین سفت گذاشتم،از همون لحظه که تو فرودگاه خاله سحر رو متوجه شدم و تو بغلش پریدم؛فصل جمتوجه شد حیات من شروع شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن