آشو کنار در آرایشگاه نگهداشت. با هم وارد شدیم. بعد از چند ساعت، هاویر آماده از اتاق عروس بیرون اومد.
با متوجه شدن هاویر و اونهمه دلربائی با شوق سمتش راهی شدم. تو اون لباس سفید مثل یه ملکه شده بود. چرخی زد.
-چطور شدم؟
-عین ملکه ها شدی … عاااالی …
-تو که هنوز آماده نشدی!
-آماده میشم. فیلمبردار پایین منتظره؛ برم آشو رو بگم بیاد.
-نه، اول شنلمو سرم کن بعد برو.
هاویر به همراه آشو حرکت کردن آتلیه و قرار شد فرانک به همراه نامزدش، بیان دنبالم.
کار آرایشم تموم شد. لباس قرمز آتشین دکلته ای که به انتخاب هاویر خریده بودم رو پوشیدم و از در آرایشگاه بیرون اومدم.
دلم شور می زد. ماشین نریمان، نامزد فرانک، کنار پام ترمز زد.
سوار شدم و به سمت تالار حرکت کردیم. ماشین وارد باغ شد.
همراه فرانک به قسمت تعویض لباس رفتیم. فرانگیز رو اونجا متوجه شدیم.
هر سه نگاهی بهم انداختیم و هموقت بیان کردیم “چه خوشگل شدی!”
زدیم زیر خنده و با هم از اتاق پرو بیرون اومدیم. مهمون ها هنوز نیومده بودن.
سمت زندائی و بقیه رفتم، هر چند خاله و زندائی (مولین ویهان) باهام سرسنگین بودن.
کم کم مهمون ها اومدن. عمه خانوم با دیدنم لبخندی زد.
عمه خانوم برای من یک زن مهربون و قدرتمند بود. گرم تو آغوش کشیدم. چقدر این زن دوست داشتنی بود!
از بغل عمه بیرون اومدم. با گوش دادن آواش به عقب برگشتم.
نگاهش از پایین تا بالا اومد و روی چشمهام متوقف شد. از آخرین باری که متوجه شده بودمش هیچ تغییری نکرده بود.
-باورم نمیشه خودتی اسپاکو!
سری تکون دادم.
-سلام.
قدمی جلو اومد. حالا کامل به فاصله ی یک کف دست رو به روی هم قرار داشتیم.
سرم و کمی بالا گحرکت کردم تا صورتش رو بهتر ببینم.
-مسرورم که برگشتی ولی دیدنت بیشتر دلتنگم می کنه و پشیمون از اینکه اون صیغه نامه رو فسخ کردم!
نمیدونستم چی بگم. بیشتر از اینکه نمی تونستم کاری کنم ناراحت بودم.
خانومی با موهای بلوند و چشمهای رنگی اومد سمتمون و کف دستش و دور بازوی آریا حلقه کرد.
-اینجائی عزیزم؟
نگاهش به من افتاد.
-سلام. من لنام، همسر آریا و شما؟
تبسمی زدم و کف دستم و سمتش دراز کردم.
-خوشامگاهختم، منم اسپاکو هستم.
-پس اسپاکو شما هستی؟
نگاهم بین لنا و آریا چرخید.
-چطور؟
-آخه آریا …
آریا نذاشت ادامه بده.
-عزیزم، فکر کنم دنیل تنها باشه.
لنا لبخندی زد.
-بار دیگر می بینمت.
-حتماً!
سمت دیگه ی باغ حرکت کردن. مهمون ها کم کم اومدن و باغ شلوغ شد.
نگاهی تو جمعیت انداختم. ویهان کنار چند نفر ایستاده بود و صحبت می کرد.
هاویر به همجاده آشو وارد شدن. صوتی جیغ و کل قد بلند شد.
هاویر تو اون لباس سفید و دیدههایی که از خوشحالی برق می زد از همیشه زیباتر به نظر می رسید.
از ته قلبم برای هر دوشون دعا کردم تا طعم خوشامگاهختی رو کنار هم بچشن.
فرانک به همجاده فرانگیز رفتن وسط. سمت جایگاه عروس و دوماد راهی شدم. هاویر با مشاهده کردنم لبخندی زد.
-چقدر قشنگ شدی!
-از عروس که قشنگ تر نشدم!
-نبایدم می شدی … ناسلامتی عروس باید بدرخشه.
دیدهکی زدم.
-تو رو که بدون آرایش نمیشه تحمل کرد. خدا خیر همین بزک دوزک ها رو بده …
-من و تو که تنها میشیم اسپاکو!
-نچ، از این به بعد آشو مثل چسب بهت چسبیده.
با اومدن ویهان سمتمون ضربان دلم بالا حرکت کرد. توی اون کت و شلوار نوک مدادی و پیراهن سفید بسیار دلربا شده بود. هاویر به پهلوم زد.
-قورتش دادی!
-چی؟
-نگاهتو بگیر.
تازه متوجه شدم که خیره ی ویهانم. نگاهمو ازش گحرکت کردم.
با هاویر و آشو کف دست داد. عطرش از این فاصله هم مشامم رو پر کرد.
من چقدر دلتنگ این عطر بودم. بدون اینکه بهم توجه کنه با آشو شروع به صحبت کرد. قلبم گرفت از اینهمه مشاهده کرده نشدن.
ازشون فاصله گرفتم و روی صندلی های خالی دور میزی نشستم.
-اجازه هست؟
نگاهم به لنا افتاد.
-البته.
روی صنقلبی کناریم جای گرفت.
-آریا همیشه ازت تعریف می کنه. بسیار مشتاق بودم تا از نزدیک ببینمت. میدونی، من عاشق آریام ولی میدونم اون شما رو بسیار دوست داره حتی شاید بیشتر از بهشدت! دروغ گفتم اگه بگم مهم نیست.
-برای یه زن عاشق خیلی مهمه که مردش جز اون به کس دیگه ای فکر نکنه ولی من راضیم به همین بودن آریا.
بعد از اینکه آریا ترکم کرد افسرده شدم و بهشدت زمان برد تا تونستم خوب بشم. روزگاری که اومد دنبالم انگار دوباره متولد شدم. هر چقدر هم اون منو دوست نداشته باشه ولی من به اندازه ی هر دوتامون دوسش دارم.
مکثی کرد.
-نمیخوام مجدداً از کف دستش بدم.
-قرار نیست از کف دستش بدی. اون با میل خودش اومده دنبال تو، پس مطمئن باش دوست داره. دل تو انقدر پاک هست که آریا دوباره عاشقت بشه.
تبسمی زد. دعا کردم آریا واقعاً عاشقش بشه. میدونستم لنا گذشته ی خوبی نداشته و حقشه آینده ی خوبی داشته باشه. قد بلند شد.
-تو بسیار دوست داشتنی هستی … شاید من اولین نفری باشم که عشق شوهرش رو می بینه و هیچ حس بدی نسبت بهش نداره. شبت بخیر.
از کنارم رد شد. نگاهمو به هاویر و آشو دادم که وسط در حال رقص بودن.
صنقلبی کناریم بار دیگر پر شد و اون عطر آشنای لعنتی تا عمق وجودم رفت.
نگاهش کردم. نگاهم کرد. بعد از مدت ها به دیدههام چشم دوخت.
قلبم مثل دل گنجشکی که اسیر صیاد شده باشه تو سینه ام می کوبید.
گونه هام داغ شدن. من چه مرگم شده بود؟ با صوتی آرومش به خودم اومدم.
-متأسفانه تنها صندلی که به جایگاه عروس و دولید نزدیک بود همین صنقلبی بود! مجبور شدم اینجا بشینم.#پارت_448
-برای یه زن عاشق بسیار مهمه که مردش جز اون به کس دیگه ای فکر نکنه ولی من راضیم به همین بودن آریا.
بعد از اینکه آریا ترکم کرد افسرده شدم و خیلی مدت برد تا تونستم خوب بشم. روزی که اومد دنبالم انگار دوباره متولد شدم. هر چقدر هم اون منو دوست نداشته باشه اما من به اندازه ی هر دوتامون دوسش دارم.
مکثی کرد.
-نمیخوام دوباره از کف دستش بدم.
-قرار نیست از دستش بدی. اون با میل خودش اومده دنبال تو، پس مطمئن باش دوست داره. قلب تو انقدر پاک هست که آریا بار دیگر عاشقت بشه.
لبخندی زد. دعا کردم آریا واقعاً عاشقش بشه. میدونستم لنا گذشته ی خوبی نداشته و حقشه آینده ی خوبی داشته باشه. بلند شد.
-تو بهشدت عاشق شدنی هستی … شاید من اامان نفری باشم که عشق شوهرش رو می بینه و هیچ حس بدی نسبت بهش نداره. شامگاهت بخیر.
از کنارم رد شد. نگاهمو به هاویر و آشو دادم که وسط در حال رقص بودن.
صنقلبی کناریم دوباره پر شد و اون عطر آشنای لعنتی تا عمق وجودم رفت.
نگاهش کردم. نگاهم کرد. بعد از مدت ها به چشمهام چشم دوخت.
دلم مثل قلب گنجشکی که اسیر صیاد شده باشه تو سینه ام می کوبید.
گونه هام داغ شدن. من چه مرگم شده بود؟ با صوتی آرومش به خودم اومدم.
-متأسفانه تنها صنقلبی که به جایگاه عروس و دولید نزدیک بود همین صنقلبی بود! مجبور شدم اینجا بشینم.
سکوت کردم. مگه حرفی هم برای زدن بود؟ خودش گفت نه با میل خودش بلکه از روی اجبار اومده و روی صندلی کناری من قرار گرفته.
از اول مجلس منتظر اومدن آرین بودم ولی انگار اصلاًنبود و هیچ کس هم راجبش صحبتی نمی کرد.
نگاهم به کف دست چپ ویهان کشیده شد. جای حلقه توی دستش خالی بود.
بالاخره بعد از پاسی از شامگاه هاویر و آشو سوار ماشین گل زده ای شدن.
سوار ماشین دائی شدم. عروس و دولید رو تا خونشون هممسیری کردیم.
زندائی اشک می ریخت از اینکه تنها دخترش حالا صاحب خونه و زیستن جمتوجه شد شده بود.
به خونه برگشتیم. با دیدن جای خالی هاویر بغض کردم. تنهاتر از همیشگی شده بودم.
صبح فردای عروسی ویهان دوباره غیبش زد.
یک هفته از عروسی هاویر می گذشت و این مدت هاویر هر روزگار می اومد تا مثلاً ما احساس تنهائی نکنیم.
منتظر بودم تا دائی راجب گذشته حرف بزنه. مبهم بودن گذشته عذابم می داد. آخر شامگاه هاویر به همجاده آشو راهی شدن.
روی تخت جای گرفته بودم که چند ضربه به در خورد و دائی وارد اتاق شد.
-بیداری؟
-بله.
-پس یکم حرف بزنیم؟
-حتماً.
دائی اومد و کنارم روی تخت نشست.
-میدونم این مدت بسیار اذیت شدی و سختی کشیدی.
-من فقط میخوام راجب گذشته بیشتر بدونم.
-میدونستی مولینت یه سروان بود؟
-چی؟!! یعنی مولین من پلیس بود؟ آخه چطوری؟
-قصه اش بهشدت طولانیه. من و مولینت هر دو دلبسته شدیم پلیس بشیم.
-ولی آقا بزرگ مخالف بود. می ترسید از اینکه ما رو از کف دست بده. اما هر طوری بود ما درسش رو خوندیم.
بخاطر فاصله ی سنی کمی که با هم داشتیم همه فکر می کردن ما دوقلو هستیم. همه جا با هم بودیم.
عموت عاشق مامانت بود و میدونستم مامانت هم بی میل نیست ولی با باز شدن پای زن عموت تو زندگیمون، جدائی مادرت از عموت و ازدواج اجباری که با پدرت داشت همه چیز تغییر کرد.
تو همین کشمکش ما متوجه شدیم که متأسفانه عموت و پدرت تو یه باند بزرگ که همه مقلب قاچاقی انجام میدن، فعالیت دارن.
مادرت وقتی از این موضوع آگاه شد وانمود کرد که از شغلش استعفا داده و به همجاده پدرت به اون روستا حرکت کردن.
مولینت و زن عموت هم رشته بودن به همین قلبیل من باهاش نامزد کردم ولی متأسفانه اومدن و درس خوندن زن عموت فقط بخاطر نفوذ تو ارگان دولتی بود تا بتونه راحت تر کارش رو انجام بده که خوشبختانه نتونست.
من هیچ وقت دوست نداشتم تا تو بدون پدر بزرگ بشی ولی پدرت به خاطر حرص و طمع جهان راهی شد اونور آب تا بتونه کارهای اونور رو سر و سامون بده.
مادرت پاش وسط این ماجرا بود و باید مدارک لازم رو جمع می کرد. تمام جوانیش رو پای این کار گذاشت.
مدارک جمع کردن علیه باندی که خیلی قوی بود و هزاران سرشاخه داشت سخت بود.
همه فکر می کردن پدرت مرده اما اون زنده بود و تو قاچاق انسان و اسلحه و مواد دست داشت.
-چند سال پیش تونستیم پدرت رو در حین جابجائی مواد کف دستگیر کنیم اما اعتراف نکرد که همکف دست داره. متأسفانه ما از عموت غافل شدیم.
اون روز بعد از اومدن تو و ویهان، تو به همراه مادرت بیرون حرکت کردین. ما فکرش و نمی کردیم که تو اون ماشین بمی کار گذاشته شده باشه. بمب های ساعتی کوچیک که به راحتی میشه تو چند ثانیه به بدنه ی ماشین چسبوند.
اونا فکر می کردن تو توی ماشینی و ما فکر می کردیم مادرت به همراه تو وارد اون بستنی فروشی شده. هیچ کس نمی دونست ویهان پلیس مخفیه؛ یه جوری ما هر سه پلیس مخفی بودیم!
فقط میخوام بدونی ویهان تو مرگ مامانت بی تقصیر بود. اون نمی دونست مولینت تو ماشینه و از اون روز تا به الان خودشو مقصر مرگش میدونه.
نمیدونم پدرت تو اون زندان بهت چی بیان کرد ولی بدون اگر امروز پدرت تقاص کارهاش رو پس داد، باعث مرگش نه من و مادرت و نه ویهان هستیم، بلکه خودش مقصر بود.
جوون هایی که هر روز داره به اعتیادشون اضافه میشه و دخترهایی که معلوم نیست اون ور آب چه بلائی سرشون میاد …
اگر اینا رو بهت اضافه کردم خواستم بدونی تو مرگ پدرت و مادرت هیچ کدوم از ما کف دست نداشتیم اما اینو بدون که مادرت شهید شد.
مطمئن باش بعد از تموم شدن این عملیات چندین ساله یادبودی که در شأنش هست براش گرفته میشه.
-چرا همه ی اینا رو قبل از اون اتفاقا بهم نبیان کردین؟!
-ما نمی دونستیم پسر بزرگ اتابک اونور آ عامل اصلی این کف دسته است. فکر می کردیم با مرگ اتابک و کف دستگیری پدرت همه چی تموم شده ولی متأسفانه وقتی درک کردم تو رفتی زندان متوجه شدن پدرت و به راحتی تو چنگ آرشاویر هستی، ترسیدیم اقدامی بکنیم و تو رو هم از کف دست بدیم. صبر کردیم تا موقعه اش برسه.
ما حتی نمی دونستیم تو اون ماشین بمب جاساز شده تا اینکه یکی از بچه های خودمون که تو باند آرشاویر بود اطلاع داد. تو اون وقت کم ما تنها تونستیم از ماشین بیایم بیرون ولی دو تا از دوستامون شهید شدن.
ما می دونستیم آرشاویر دنبال ماشینه پس باید وانمود می کردیم که مردیم.
باورم نمی شد تمام این سالها دائی و مامان پلیس بودن بدون اینکه ما متوجه بشیم.
-الان تونستین کاری بکنین؟
دائی از روی تخت قد بلند شد.
-همه رو کف دستگیر کردیم. تنها کسی که معلوم نیست کجاست بردینه. بعد از اون شامگاهی که نیروها به روستا حمله کردن و اتابک مرد، بردین غیبش زد. البته فکر نمی کنم کاری بتونه بکنه.
-یعنی گرشا و آرشاویر رو گرفتین؟
-خوشامگاهختانه تمام باندشون رو بعد از چندین سال شکست، موفق شدیم و متلاشیشون کردیم.
-چه بلائی قراره سرشون بیاد؟
-هر دو اعدام میشن؛ پرونده شون بسیار سنگینه.
-چرا بابا حقیقت و بهم نگفت؟
-زیرا فکر می کرد با مرگ من و ویهان میتونه از زندان نجات پیدا کنه.
452
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن