رمان دیازپام پارت ۴۷

-ولی در مورد حال روحیش هنوز نمیتونم حرفی بزنم زیرا از لحظه ای که بهوش اومده هنوز یه کلمه حرف نزده.

هاویر اومد سمتم.

-حالت خوبه؟

پلک زدم و نگاهمو ازش گحرکت کردم و به سمت دیگه ی اتاق خیره شدم.

-بهتره بذارین استراحت کنه.

همه از اتاق خارج شدن. دیدههام بار دیگر بسته شد.

نمیدونستم چند روزگار بیمارستان بودم و تنها کسی که پیشم بود هاویر بود.

-آقای دکتر قلبیل خاموشیش چیه؟ از روزی که بهوش اومده یه کلمه حرف نزده!

-شوک شمشاهده کرد عصبی؛ مثل اینکه ایشون مدت طولانی تحت فشار عصبی بوده و اتفاق یا حرف آخری که شنیدن باعث تشمشاهده کرد اون حال و بیهوشی عصبیشون شده. فکر می کنم بهتره پیش یه روانکاو ببریدش، بعد از مدتی البته اگه خودش بخواد میتونه حرف بزنه … بستگی به خودش داره. از نظر ما ایشون مرخص هستن.

هاویر اومد سمتم تا لباسهام رو تنم کنه.

-نمیخوای حرف بزنی؟

نگاهش کردم. چند روزگار بود میتمایل داشتم لب باز کنم و بپرسم ویهان زنده است؟ اما زبونم قادر به همکاری نبود.

دوباره به همون خونه برگشتیم. یک هفته می شد تمام روزگار کنار پنجره می نشستم و نگاهمو به بیرون می دوختم.

چند باری همجاده هاویر پیش روانکاو راهی شدیم.

با آوای در به عقب برگشتم.

-تا کی می خوای یه گوشه بشینی و مثل این بدبخت ها نگاهتو به بیرون بدوزی، ها؟ اصلا به فکر اطرافیانت هستی؟ هه، از کی دارم می پرسم؟ … از کسی که با خودسری هاش کم مونده بود جون دو نفر رو بگیره!

نفس آسوده ای کشیدم. پس ویهان و دائی زنده بودن. الان می تونستم بدون عذاب وجدان برم.

-دارم باهات حرف می زنم … آقا بزرگ میل داشته برگردی خونه.

پوزخند تلخی زدم. خونه؟ کدوم خونه؟ هاویر اومد جلو و رو به روم توقف کرد.

-داری زجرم میدی اسپاکو … تو از خواهر بهم نزدیک تر بودی.

مکثی کرد.

-حتی هستی لعنتی!

یهو کشیدم تو آغوشش.

-از دستت عصبی بودیم هممون … تو رو خدا حرف بزن، یه چیزی بگو … اینطوری خاموشی نکن!

به هر سختی بود لب باز کردم.

-خوبم.

ولی اونقدر آروم و پر خش بود که خودم به سختی شنیدم.

-تو حرف زدی، آره حرف زدی … میریم خونه، باشه؟

سرم و به معنی نه به دو طرف تکون دادم.

-اما باید بیای؛ بابا تمایل داشته اونجا باشی.

با گوش دادن اسم دائی ته دلم گرم شد از اینکه زنده است حتی اگه باعث مرگ مردی باشه که خودش رو پدر می نامید.

-میای اسپاکو؟

با بغض دیده روی هم گذاشتم. چشمهاش پر از اشک شد.

-بذار حالت خوب بشه، حساب تمام روزگارهایی که مشتاق دیدار و مضطربت بودم رو باهات تسویه می کنم.

کف دستهاش رو گرم فشردم. “تو جونمو بگیر فقط خواهرم باش، مال من باش!”

کنار هاویر روی صنقلبی های عقب جا گراهی شدیم.توی دلم آشوب بود؛

آشوب از مشاهده کردن آدمهایی که یک عمر بهم نیکی کردن ولی همه رو نمتوجه شد گرفتم. ماشین وارد ویلای پیرمرد شد.

تپش دلم رو حتی از روی لباسم حس می کردم. از ماشین پیاده شدم.

نگاهم به دائی و زندائی افتاد. دائی اومد سمتم. خجالت می کشیدم از مرد رو به روم … مردی که برام پدر بود.

-به من نگاه کن!

آروم سرم بالا اومد. همون چهره ی همیشگی مهربون. چطور می تونستم ازش متنفر باشم؟

کشیده شدم تو آغوش گرمش. از ته دلم هق زدم.

بغض های چندین ماهم انگار فقط منتظر آغوش گرم کوه زندگیم بود. کف دست دائی روی کمرم نشست.

-تو دردونه ی منی … یادگار خواهرم، همدمم. تنها کسی که تو این راه لعنتی همه کوره همراهم بود.

قلبم می خواست بگم چقدر دوستش دارم ولی ببخشید تنها واژه ای بود که از لای لبهای بسته ام بیرون اومد.

هممسیر دائی و زندائی وارد سالن شدیم. همه بودن جز ویهان. قلبم خالی شد.

پیرمرد با دیدنم بیان کرد:

-من نمیدونم تا کی ما باید خراب کاری های تو رو جمع کنیم؟

با همه احوالپرسی کردم. خدا رو شکر کسی راجب یکهویی رفتنم حرفی نزد.

اصلاً نمیدونستم کسی چیزی راجب این چند ماه گذشته میدونه یا نه!

من چقدر احمق هستم؛ معلومه که میدونن! بعد از شام همه راهی شدن. باز ویهان نیومده بود.

کلی سؤال راجب اون روزگارها تو سرم بود ولی نمیدونستم چطور باید از دائی بپرسم.

روی تخت کنار هاویر قرار گرفتم.

-هنوز نمیخوای حرف بزنی؟

-می خوام ولی انگار یه چیزی مانع حرف زدنم می شه. اینکه چی بگم و از کجا بگم در مورد گذشته ای که پر از خطا بوده.

-اینطور نگو.

-نمیدونم چطوری ولی از اینکه دائی و ویهان زنده ان بارها خدا رو شکر می کنم.

-بیا گذشته رو فراموش کنیم.

پوزخند تلخی روی لبهام جای گرفت.

-تمام چیزهایی که من راجب گذشته میدونم یه تعداد حرف پوچ تو خالیه. من حقیقت و راجب گذشته نمیدونم یهو یکی میاد میگه من پدرتم بعد چند ماه بعدش می فهمی اعدام شده … اه، ولش کن؛ تو از خودت بگو.

لبخند روی لبهاش نشست.

-هفته آینده مراسم عروسیمه.

-چی؟!

-اوهوم.

-بذار حدس بزنم … با آشو؟

با شوق سری تکون داد. چشمهاش برق محبت داشت.

-بسیار برات شادم.

-منم از اینکه هستی به‌شدت مسرورم، تو تنها خواهرمی.

-چی شد که شما دوتا؟

تبسم لحظه ای از روی لبهاش کنار نمی حرکت کرد.

-تو که رفتی انگار دل مولین و بابا هم همراهت رفت. همه ناراحت بودیم و حال روحیم اون روزها اصلاً خوب نبود. این وسط آشو خیلی هوامو داشت و یه جورایی همیشه کنارم بود. نمتوجه شدم چی شد ولی یه وقت به خودم اومدم که دیدم بدون اون و دلدادگیش نمی تونم … یک دفعه شد جانانم!

-پس حسابی عاشق شدی؟

-اونم بدجور!

انگار این دو برادر عجیب کوه بودن رو بلد بودن. یه چیزایی رو باید بلد باشی مثل شناختن یه زن و کوه بودن براش.

-میدونی قلبم برای چی تنگ شده؟

-چی؟

-گذشته، اون روستای دورافتاده، مامانم، کودکیم، اون روزگارهایی که من بودم و مامان بود و یه دنیا عاشقی … ولی این روزگارها رو دوست ندارم. روزگارهایی که برام کابوسه؛ روزگارهای بدون مولین و پدری که اومد فقط یه کلمه اظهار کرد که بیگناه افتاده زندان.

من هیچی راجب گذشته نمیدونم. یه مدتی ندونستن خوبه که تو هیچیِ هیچی ندونی اما نمی فهمی ندونستن نصفه نیمه چه زجری داره …

هر کی از مسیر میرسه و اونطوری که دوست داره این نصفه نیمه دونستن رو کامل می کنه و تو حقیقت رو نمی فهمی.

تو لجنزار افکارت غرق میشی، اونقدر غرق که کف دست آشنا و غریبه رو از هم تشخیص نمیدی و فقط میخوای از اون لجنزار بیای بیرون. ولی وقتی میای بیرون تازه می فهمی ای قلب غافل، بار دیگر راه رو اشتباه اومدی!

437