میدونستم حق با اونه اما من حتی چهره اش رو درست نمتوجه شده بودم و اصلاً نمیدونستم کی هست!
-بهتره انقدر بهم فکر نکنی!
-کی اظهار کرده دارم به تو فکر می کنم؟
-نیازی به اضافه کردن نیست، من حس می کنم.
قدمی برداشتم تا بتونم صورتش رو ببینم اما بهم پشت کرد.
-فردا یه بقچه برات می فرستم. به گرشا بگو خودت کت و شلوار داری. یکم برات بزرگه … بده مادرت اندازه کنه.
این از کجا می دونست مادرم خیاطه؟ ته دلم از اینکه کمکم کرده بود مسرور شدم.
چقدر دلم آبتنی می خواست ولی می وحشت کردم کسی ببینه.
صبح همونطور که اظهار کرده بود بقچه ای برام فرستاد. مادر سؤالی نگاهی به بقچه انداخت.
بقچه رو باز کردم. نگاهم به یه کف دست کت و شلوار مشکی افتاد.
-این برای چیه؟!
-پسر خان مهمونی دعوته و تمایل داشته کت و شلوار بپوشم.
-وای از کف دست تو اسپاکو … از اون روزی می ترسم که خان بفهمه تو پسر نیستی!
-نگران نباش! تا الان کسی نمتوجه شده، از این به بعد هم نمی فهمه.
مادر سری تکون داد. کت و شلوار و پوشیدم اما با متوجه شدن گسرخوش بودن بیش از اندازه اش، مثل یه بادکنک خالی شدم.
-مادر میتونی درستش کنی؟
مادر نگاهی به کت و شلوار انداخت.
-هرچند زیادی برات بزرگه ولی میشه یه کاریش کرد.
خوشحال، کت و شلوار رو درآوردم. بالاخره کار مادر تموم شد و همون چیزی شد که میمیل داشتم.
قرار بود به یکی از روستاهای مرزی عراق بریم.
خان، گرشا و یکی دیگه که معلوم نبود سوار یع ماشین شدن و من با چند نفر دیگه سوار ون بزرگی شدیم.
چند ساعتی تو جاده بودیم. روزگار از نیمه گذشته بود که رسیدیم.
تا ما پیاده بشیم، خان و بقیه داخل رفته بودن. نگاهی به اطراف انداختم.
اکثر خونه ها کاهگلی بودن. مردی اومد جلو و به زبان عربی گفت:
-همجاده من بیاین.
روستای خنکی بود و اکثراً درخت های خرما داشت. خونه ای با نمای آجری و حیاطی پر از درخت خرما.
نگاهم به اطراف بود که خان از خونه بیرون اومد. به مرد اشاره کرد بره.
-باید بسیار حواستون باشه … هر چیز مشکوکی مشاهده کردین، تند به من خبر میدین. تو، همراه من بیا داخل.
دنبالش جاده افتادم. وارد سالن بزرگی شدیم. تمام پنجره ها رو پرده های ضخیم گرفته بودن و نور کمی تو سالن بود.
گوشه ی سالن یه کف دست مبل چرم چیده شده بود و چند نفر دور هم نشسته بودن. فقط گرشا رو می شناختم.
مردی با لباس کشیده سفید عربی و چفیه (چیزی که روی دوش می اندازن) و شکمی برآمده به زبان غلیظ عربی بیان کرد:
-ازتون ممنونم که اومدین. ما می خواهیم تعدادی اسلحه از کشور خارج کنیم. زیرا می دونین مرزهای شمالی عراق رو داعش گرفته و اونا نه اسلحه دارن نه سرباز. ما میخوایم اگه بشه اسلحه بفرستیم.
خان: میدونید که این کار چقدر خطرناکه؟
مرد به پشتی مبل تکیه داد.
-من میدونم این پیشنهاد رو به کی بدم.
و نگاهی به مردی که کنار گرشا قرار گرفته بود و موهای قد بلندش روی قسمتی از صورتش رو گرفته بود انداخت.
نگاهم به نیم بوت های مردونه اش افتاد و شلوار مشکی ذاغش. با حرف خان نگاهم رو ازش گرفتم.
-قبوله ولی باید سودی هم برای ما داشته باشه. ما هم داریم خطر می کنیم!
مرد: نگران نباشید.
و اشاره کرد مردی با صندوق چوبی بزرگی اومد جلو و صندوق رو روی میز گذاشت و درش رو باز کرد.
با مشاهده کردن شمش های طلا، متعجب خیره شدم. چیز کمی نبود.
انگار خان و بقیه هم شوکه شده بودن. مردی، کارتی روی میز گذاشت.
-اینم سپرده تو یکی از معتبرترین بانک های سوئیس.
خان: برای کی میخوای؟
-هرچی زودتر، بهتر.
-موافقم.
مرد قد بلند شد و با خان دست داد.
-قابل بدونید امشامگاه جشنی گرفتیم. دخترها، تا شامگاه از آقایون پذیرایی کنید. ما هم بریم کمی توی باغ قدم بزنیم؟ هرچند، خشکسالی پی در پی باعث شد تا چیزی باقی نمونه!
خان همراه عمرخان حرکت کردن. سه دختر قشنگ وارد سالن شدن. با اشاره ی گرشا از سالن بیرون اومدم.
یعنی خان می تمایل داشت اسلحه از کشور خارج کنه؟
هوا تاریک شده بود و مهمون های عمر خان همه اومده بودن.
سالن شلوغ و پر از زن و مرد بود و زنی آهنگ عربی می خوند و هنرنمائی می کرد.
گوشه ی سالن از حرکت ایستاده بودم که دختری با لباس تقریباً برهنه اومد سمتم و با فاصله ی کمی کنارم ایستاد.
-افتخار نمیدی بیای تو جمع؟
به حرفش توجه نکردم و نگاهم رو به رو به رو دوختم.
احساس کردم سرانگشتهاش گردنم رو لمس کرد. تند چرخیدم.
لبخند دندون نمائی زد و دستش رو کشید و تمایل داشت بیاره پایین که تند مچ دستش رو گحرکت کردم.
صورتش رو آورد نزدیک و با ناز زبونش رو روی لبش کشید.
با تن صدائی نازک گفت:
-می تونم یه شامگاه یاد انگیز برات درست کنم.
و تمایل داشت لبش رو روی لبم بذاره که به عقب هلش دادم و به عربی بیان کردم:
-دخترها برام دلربایت ندارن!
شوکه شدنش رو احساس کردم. حرکت کرد سمت دیگه ای. خنده ام گرفته بود؛
بیچاره به کاهدون زده بود و نمی دونست منم دخترم. نگاهم به گرشا افتاد که کم مونده بود دختره رو بخوره.
بالاخره جشن تموم شد و به روستا برگشتیم. قرار شد یک هفته ی دیگه محموله رو از مرز خارج کنن.
از اینکه یکی از اون آدمهایی که قرار بود محموله رو حمل کنه من بودم، هم تعجب کردم هم وحشت کردم ولی هیچ جاده برگشتی نبود.
چند روزی خان بهمون مرخصی داد. از فرصت استفاده کردم و راهی تهران شدم. روی تخت هاویر جای گرفتم.
-به خدا تو دیوونه ای اسپاکو! اگر با اون محموله بگیرنتون، میدونی جرمت اعدامه؟
-آره میدونم … تو میگی چیکار کنم؟
-ای درد و چیکار کنم … روزگار اول بهت نگفتم به اون عمارت و خان زاده هاش نزدیک نشو؟ چقدر عمه ازت خواهش کرد؟
-یه فکری به حال اینا کن.
و به بالا تنه ام اشاره کردم.
-من چه فکری به حال اون پرتقالا بکنم؟
کوسن رو پرت کردم سمتش که با خنده جا خالی داد.
-یه مدل چسب متوجه شدم … باید کامل چسب کاری بشه.
-عمه میدونه؟
روی زمین کنارش جای گرفتم.
-نه، هیچکس چیزی راجع به اینایی که برات تعریف کردم نمیدونه … توام انگار نه انگار که متوجه شدی!
-من دلواپستم اسپاکو. به خدا جای تو دارم قالب تهی می کنم.
لبخندی زدم. بعد از خرید وسایل مورد نیاز به خونه اومدیم.
هاویر تند خوابش برد ولی من انقدر ذهنم مشغول بود که خواب به نگاههام نمی اومد.
خودمم هراسیده بودم. با چند مردی که نمی شناختم، باید باری رو جابجا می کردم که غیر قانونی بود. کنار هاویر دراز کشیدم و سعی کردم بخوابم. صبح باید بر میگشتم.
-اسپاکو، تا یه جایی میخوای بری ولی به من نمیگی!
-الهی قربون قلب نگرانت بشم … با پسر خان میخوام برم شهر؛ چند روزی بیشتر وقت نمیبره، زود بر می گردم.
-آخر از کف دست تو دق می کنم.
بغلش کردم.
-نگران نباش، فقط برام دعا کن.
کوله ای که توش وسایلم بود رو برداشتم. دستی به بالا تنه ام کشیدم و از سفت بودن چسب ها مطمئن شدم.
دل خودمم شور میزد اما باید می راهی شدم. نمیدونم چرا خان، گرشا رو همجادهمون نفرستاد.
دو تا جیپ بزرگ سبز رنگ تو حیاط عمارت بود. میدونستم این ماشین ها برای جاده های خاکی و بالا راهی شدن از سراشیبی بسیار خوبن.
قرار شد ۹ نفر بریم. از ظاهر ماشین ها هیچ چیزی مشخص نبود.
خان به همجاده گرشا و مردی که لباسهای مشکی کردی تنش بود و صورتش رو با چفیه بسته بود اومدن.
خان: الان حرکت کنید تا غروب آفتاب از مرز خارج می شید. خیلی مراقب باشید.
یه چیزی آورد بالا.
-این سیانوره؛ همین که احساس کردین میخواد اتفاقی بیوفته و امکان داره اسیر بشین بهسرعت بخورید.
تو کف دست هر کدوم یه دونه گذاشت. همون مرد قد کشیده اومد جلو و سوار یکی از جیپ ها شد.
خان: تو، همراه تو …
به من و کناریم اشاره کرد.
-سوار اون حیپ بشید.
به ناچار سمت جیپی که همون مرد قرار گرفته بود رفتم و روی صندلی عقب نشستم.
نگاههاش از توی آینه خشن به نظر می رسید. نگاهی بهم انداخت. هر دو ماشین حرکت کردن.
با مهارت و سرعت بالا می روند. بالاخره از روستا خارج شدیم و تو قسمت خاکی جاده افتادیم.
گاهی از اینکه مسیر انتقام رو انتخاب کردم پشیمونم؛ مثل الان که نمیدونم کجا قراره بریم و چه اتفاقی قراره بیوفته.
هوا رو به تاریک شدن بود که به مرز رسیدیم. مرد از ماشین پیاده شد و سمت نگهبانی حرکت کرد.
از جیب شلوارش کاغذی بیرون آورد. نگهبان همجاده دو پلیس دیگه به سمت ماشین ها اومدن و نگاه گذرایی انداختن.
-می تونید برید.
نفسم رو آسوده بیرون دادم. نگاهم تو نگاه مرد تلاقی کرد. احساس کردم گوشه ی چشمش چین خورد. حتماً درک کرده ترسیدم.
با عبور از مرز به بیابونی رسیدیم. تا چشم کار می کرد تاریکی و زمین خاکی ناهموار بود.
فقط چراغهای ماشین باعث روشنی جاده بودن.
خسته شده بودم. سرم رو به صنقلبی تکیه دادم و دیدههام رو بستم.
تو خواب و بیداری بودم که صوتیی به گوشم خورد و ماشین با ترمز بدی ایستاد.
هراسون نگاه باز کردم. انگار به یه جای مخروبه اومده باشیم.
دو تا مرد اومدن جلو. تفنگ بزرگی رو دوششون بود.
-بیاین پایین زود.
ته دلم خالی شد. از ته لهجه اش مشخص بود که عراقیه. اومد جلو.
-شما از کجا میاین؟
بالاخره مردی که همراهش بودیم به حرف اومد و با تن آوای بم و مردونه اظهار کرد:
-شما کی هستین؟
مرد مسلح با ته تفنگ زد تو سینه ی مرد همراهمون.
-اینجا زرنگ بازی در نیار، متوجه شدی؟ یالا بگو کی هستی؟ اینجا چیکار می کنی؟
-ما با خالد بیگ کار داریم.
مرد تفنگ رو پایین آورد و نگاه خیره اش رو بهمون دوخت.
-شما با خالد بیگ چیکار دارین؟
-باید با خودش حرف بزنم.
-خالد بیگ الان اینجا نیست. میرم بهش بی سیم بزنم. مراقبشون باشید!
و ازمون فاصله گحرکت کرد.
از ترس دلم تو سینه ام می کوبید. نمیدونستم اصلاً کجا هستیم. مرد اومد سمتم و با فاصله ی کمی کنارم توقف کرد.
سوالی نگاهش کردم که با تن صدای پایین اضافه کرد:
-صوتت درنیاد، درک کردی؟ تو لالی!
شوکه سرم رو بالا آوردم. این صوتی همون شبحه بود. انگار از نگاهم متوجه شد که بیان کرد:
-انقدر برات تعجب آورده؟ اگر نمی خوای تا صبح زیر دست این لاشخورا جون بدی بهتره هر کاری که بهت می گم رو بکنی.
حتی فکرشم وحشت برانگیز بود. سری تکون دادم. مرد اومد سمتمون.
-فعلاً نمیشه، جاده خطرناکه! شب رو اینجا بمونید صبح با یکی از افرادم میفرستم برید پیش خالد بیگ. هممسیرم بیاین.
هممسیر مرد راه افتادیم. وارد حیاط خرابه ای شد. آتیش روشن بود و چندین مرد دورش قرار گرفته بودن.
-مهمون داریم، دور آتیش رو خلوت کنین.
کمی از آتیش فاصله گحرکت کردن. سمت آتیش راهی شدیم که یکهو مچ دستم داغ شد. سرم رو بالا آوردم.
همون شامگاهحه مچم رو طوری که کسی نفهمه کشید. کنارش جای گرفتم. مردی که هنوز اسمش رو نمیدونستیم رو کرد بهمون.
-من زاهدم. اینا هم افرادم هستن. شما نمیخواین خودتون رو معرفی کنید؟
-منم ویهانم و اینا هم افرادم.
زاهد: نمیخوای صورتت رو باز کنی؟
پس اسمش ویهان بود!
-به موقعه اش زاهد خان.
با کف دست بهم اشاره کرد.
-پسر دلبریه ویهان!
-به قیافه اش نگاه نکن، دست و پا گیره.
-خب اگه دست و پا گیره بذارش پیش ما.
با این حرف مرد، تیره ی پشتم لرزید. زیرنگاهی به شبح چشم دوختم.
-خیلی قلبم میتمایل داشت اما فعلاً لازمش دارم.
زاهد دیدهکی زد که معنیش رو نمتوجه شدم.
ویهان: اینجا چرا مخروبه شده؟ دفعه ی پیش که اومده بودم اینطوری نبود!
زاهد: داعشی ها به اینجا حمله کردن و تا تونستن همه جا رو تبدیل به مخروبه کردن. زن ها رو اسیر کردن و مردها رو کشتن.
متأسفانه افرادمون کم بود و فقط تونستیم روستا رو از چنگشون دربیاریم.
اینجا بسیار چیز برای خوردن نیست، بهتره با همین سیب مینی آتیشی شکمتون رو سیر کنید.
سیب زمینی ها رو توی سینی بزرگی انداختن و همه دورش جای گرفتن.
گرسنه ام بود. دو تا سیب زمینی برداشتم و با کمی نمک خوردم.
زاهد: تو یکی از خونه ها می تونید بخوابید.
ویهان تشکری کرد و قد بلند شد. بقیه هم کشیده شدن. اشاره ای به دوتا از همراهامون کرد.
-شما دو تا کنار ماشین ها می مونید. خوابتون گرفت بیاین بیدارم کنید.
سری تکون دادن. وارد اتاقی شدیم که گوشه ی اون فانوسی روشن بود.
گلیمی کهنه کف اتاق پهن بود و تعدادی رختخوب گوشه ی اتاق بود. ویهان رو کرد به یکی از مردها.
-آسو، رختخوابارو بنداز.
لحافی پهن کرد و پتو گذاشت. امکان نداشت رو یه لحاف کنار سه مرد بخوابم.
نگاهی به رختخواب ها انداختم. فقط دو تا پتو و یه لحاف بود.
اون دو تا تند دراز کشیدن. ویهان اومد سمتم.
-چرا وایستادی؟ بیا بخواب. صبح علی الطلوع باید بریم.
تن آوام رو پایین آوردم.
-کجا بخوابم؟
-تو بغل من!
-چی؟
-هیس، صوتتو بیار پایین … نترس، علاقه ای به دخترهای پسرنما ندارم! مجبوری تحمل کنی، کاخ پادشاه نیومدیم؛ برای حمل اسلحه اومدیم. پس بهتره ناز و بذاری کنار.
سمت لحاف رفت و روش دراز کشید.
هوای نیم شامگاه سوز داشت. با قدم هایی که هیچ میلی به حرکت کردن نداشتن سمت لحاف راهی شدم و گوشه ی لحاف توی خودم جمع شدم.
پتوی من و ویهان یکی بود. از پنجره ی شکسته سوز می اومد داخل و باعث می شد احساس سرمای بیشتری بکنم.
به ناچار خودم رو گوشه ی پتو جا دادم. آوای پوزخندش رو شنیدم ولی توجهی نکردم.
از ترس خواب از نگاههام فرار کرده بود. هر آن منتظر بودم که کسی با اسلحه وارد اتاق بشه.
از به یک پهلو بودن خسته شدم و به اون یکی پهلو چرخیدم که صورت به صورت شامگاهحه شدم.
دیدههاش بسته بود و روبندش هنوز روی صورتش بود. حتی موقع شام کنجکاو بودم صورتش رو ببینم.
نور فانوس روی صورتش افتاده بود. ابروهای پر و مردونه ای داشت و مژه های قد بلندش روی چشمهاش سایه انداخته بود.
نمیدونم چقدر بهش خیره بودم که کم کم دیدههام گرم خواب شد. با تکون کف دستی هراسیده تو جام نشستم.
برای لحظه ای فراموش کردم کجا هستم و اومدم دهن باز کنم که دستی روی دهنم جای گرفت.
-هیسس … صدات درنیاد! تو خونه ی ننه جونت نیستی، الان یه پسر لالی!
سر برگردوندم که نگاهم با نگاه ویهان تلاقی کرد. به معنی فهمیدن سری تکون دادم.
دستش رو از روی دهنم برداشت.
-من موندم عقلت کم بود که زندگیت رو اینطوری به خطر انداختی؟
-چرا جلوی دهنمو گرفتی؟
-نمی گراهی شدم که الان ننه جونت رو آوا کرده بودی و ما رو هم بدبخت! شما دخترا تا یک ساعت بعد از بیدار شدنتون هنوز خوابین!
پشت نگاهی نازک کردم.
-خوبه، اطلاعاتت راجع به دخترا زیاده!
-وقتی هر شب با یکی سر کنی …
وقتی هر شامگاه با یکیشون سر کنی میشناسیشون.
و دیدهکی زد و کشیده شد.
-بهتره قد بلند شی، موقعه راهی شدنه.
هوا هنوز گرگ و میش بود. از اتاق بیرون اومدیم. هوا سوز بدی داشت. زاهد اومد سمتمون.
-بهتره تو مسیر مراقب باشید … امن نیست!
سوار ماشین شدیم. جاده خاکی و ناهموار بود. باید از اینور عراق به سمت مرز سوریه می حرکت کردیم و بسیار مسیر داشتیم تا برسیم.
از جای گرفتن زیاد پایین تنه ام درد گراهی شده بود و هی رو صنقلبی تکون می خوردم.
ویهان از آینه نگاهی بهم انداخت و با همون تن آوای خش دارش اضافه کرد:
-صنقلبی میخ داره انقدر وول میخوری بچه؟!
ابرویی براش بالا انداختم و رو ازش گحرکت کردم. هوا داشت تاریک می شد که به شهر کوچیکی رسیدیم.
مردم تک و توک در حال راهی شد و آمد بودن.
ماشین و کنار مسافرخونه ای نگهداشت.
-بمونید، میام.
وارد مسافرخونه شد. آوای آهنگ نانسی از مسافر خونه به گوش می رسید. بعد از چند دقیقه ویهان برگشت و سوار شد.
مردی در پارکینگ رو باز کرد. جز ماشین ما ماشینی تو پارکینگ نبود. وارد مسافرخونه شدیم.
چند تا تخت گذاشته بودن و مردی اون وسط در حال راهی شد و آمد بود.
ویهان سمت تخت خالی حرکت کرد. نیم بوت های کشیدهش رو درآورد و در رأس تخت جای گرفت.
نگاهی به چند تخت رو به رو انداختم که داشتن قلیون می کشیدن.
زیرا تخت کوچیک بود و تخت دیگه ای خالی نبود، به ناچار چسبیده به ویهان جای گرفتم.
مرد سفره رو پهن کرد و مخلفات رو چید. کف دست ویهان سمت صورتش حرکت کرد و روبندش رو برداشت. با هیجان سر قد بلند کردم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن