-چه شب هایی که برای سلامتیت دعا کردم … من با تو بزرگ شدم اسپاکو، تو خواهرمی!
-میدونم. اون روزگارهای سخت، تنها دلواپسیم تو و دائی بودین. اگر بلائی سرتون میومد هیچ وقت خودمو نمی بخشیدم.
-خیلی بهت سخت گذشت؟
قطره اشکی از نگاهم روی گونه ام چکید.
-هر روزش جهنم بود. اگر ویهان پیدام نمی کرد، معلوم نبود چه بلائی سرم میومد.
هر دو روی تخت کنار هم دراز کشیدیم.
-اما باید قاتل مامان و پیدا کنم.
-یه بار راجع به این موضوع به بابا گفتم ولی عصبی شد و اظهار کرد انقدر راجب گذشته حرف نزن.
سرم و روی شونه ی هاویر گذاشتم.
-خودم یه کاری می کنم.
شامگاه از نیمه گذشته بود و صدای نفس های منظم هاویر خبر از به خواب حرکت کردنش می داد. آروم از تخت پایین اومدم.
شنل بافت روی صنقلبی توی اتاق و برداشتم و روی شونه های لختم انداختم.
آروم در تراس و باز کردم. سوز سردی از لای در وارد اتاق شد.
پاهای برهنه ام سرامیک های سرد تراس و لمس کرد. کامل وارد تراس شدم و به بدنه ی فلزی تراس تکیه دادم.
نگاهمو به تاریکی شامگاه دوختم. اتفاقات مثل یه تراژدی از جلوی چشم هام عبور کردن.
تنها آدم پررنگ اون روزگارها ویهان بود.
بازوهامو تو آغوش کشیدم و کمی رو پنجه ی پا بلند شدم. نگاهی به تراس اتاق ویهان انداختم.
نور کمی از لای پرده ی اتاق تراس و روشن کرده بود. نفسم و سنگین بیرون دادم و وارد اتاق شدم.
آروم کنار هاویر دراز کشیدم. قلبم سنگین بود ولی دلیل این سنگینی رو خودمم نمیدونستم.
با تکون کف دستی نگاه باز کردم ولی نگاههام هنوز طالب خواب بودن.
-پاشو دیگه، چقدر می خوابی؟
-اووف هاویر، ول کن.
-همه سر میز صبحانه منتظرن.
-الان یه دونه از اون فحش ها به همه میدماا!!!
-پاشو بعد به هر کی میل داشتی فحش بده.
میدونستم هاویر دست بردار نیست. با اخم از تخت پایین اومدم و وارد سرویس بهداشتی شدم.
آبی به دست و صورتم زدم که باعث شد خواب از سرم بپره.
هاویر آماده روی تخت نشسته بود. نگاهی به سر تا پاش انداختم.
-عروسی میری؟
ابروئی بالا داد.
-نچ، نمیخوام فکر کنن با یه پلشت طرفن!
-جااان؟؟؟ حرفای جدید می زنی!!!
زد روی شونه ام.
-آماده شو دیگه.
-دیر نمیشه.
موهامو شونه زدم و فرق انداختم وسط موهام. از دو طرف بافتمشون و روی شونه هام انداختم.
شومیز بافت لیموئی با شلوار راسته ای که پاچه هاش تا بالای قوزک پام بود و یه چاک خیلی کوچیک میخورد پوشیدم.
-بریم.
هاویر نگاهی به سر تا پام انداخت.
-بدک نیستی!
-بروو …
با خنده از اتاق بیرون اومدیم. همه دور میز صبحانه جمع بودن. پیرمرد نگاهی به هر دومون انداخت.
-دفعه ی بعد قبل از بزرگ ترها سر میز حاضر باشید!
نفسم و سنگین بیرون دادم. باز این حس رئیس بودنش گل کرد و اینجا رو با پادگان اشتباه گرفت. کنار هاویر جای گرفتم.
کف دست دراز کردم تا ظرف پنیر و بردارم که دستی هممدت دراز شد و روی کف دستم نشست. سرم چرخید و نگاهم به نگاه ویهان تلاقی کرد.
هول کردم و بهسرعت کف دستم و از زیر کف دستش کشیدم ولی گرمی کف دستش هنوز روی پوستم حس می شد.
ظرف پنیر و کنارم گذاشت. زیر دیدهی به بقیه نگاهی انداختم. از اینکه همه درگیر صبحانه بودن نفس آسوده ای کشیدم.
بعد از صبحانه هر کس دنبال کاری حرکت کرد. همراه دخترها به حیاط راهی شدیم و توی آلاچیق جای گرفتیم.
فرانگیز: برای چی بی خبر رفتی اسپاکو؟
شونه ای بالا دادم.
-نمیدونم.
فرانک: اون روزگاری که تو رفتی تا غروب هیچکس متوجه راهی شدنت نشد، تا اینکه آریا اومد. یعنی همه ی ما فکر می کردیم حرکت کردی خونه ی آریا ولی با اومدن آریا متوجه اشتباهمون شدیم. همه جا رو در به در دنبالت بودیم ولی هیچ اثری ازت نبود تا اینکه ویهان اومد. تا اون روز ویهان و انقدر عصبی نمشاهده کرده بودیم. ما همه میدونیم که خاله قبل فوتش تو رو به ویهان سپرده و اون لحظه ویهان فکر می کرد که نتونسته از امانتی خاله مراقبت کنه.
فقط سری تکون دادم زیرا دوست نداشتم همه اینو یادآوری کنن که من و ولینت به ویهان سپردن! ذکیه وارد آلاچیق شد.
-آقا اضافه کردن بیاین کارتون داره.
نگاهم با نگاه هاویر گره خورد.
-باشه شما برو.
فرانک: یعنی آقاجون چیکارت داره؟!
-حتماً مجدداً میخواد یادآوری کنه که اینجا پادگانه و حواسمو جمع کنم!
هر سه زدن زیر خنده. بلند شدم.
-میرم ببینم چیکارم داره.
پشت در اتاقش مکث کردم و آروم دو ضربه به در زدم.
-بیا تو.
وارد اتاق شدم و همون جلوی در از حرکت ایستادم.
-کارم داشتین؟
به پشتی صنقلبیش تکیه داد.
-تو هیچ وقت ادب یاد نمی گیری؟
-فکر کنم از تربیت کردنم بیست و اندی سال میگذره!
-زبونتم که کوتاه نشده!
-مگه قرار بود کوتاه بشه؟
-این لجبازیت به مادرت رفته.
-فکر کنم ارثی باشه … از شما به مادرم و از مادرم به فرزندش!
-هیچ وقت نخواستم با مادرت لج کنم.
پوزخندی زدم.
-اگه لج نکردین، پس چرا طردش کردین؟
-مادرت با آبروم بازی کرد.
-کدوم آبرو؟ همه ی اون اتفاق ها دسیسه ی یکی دیگه بوده ولی چوبشو مادر من خورد و حالام گریبان منو گراهی شده.
دستشو رو هوا تکون داد.
-صوتت نکردم تا راجب گذشته حرف بزنی.
-گذشته دیگه تموم شده.
-گذشته برای شما بهشدت ساله تموم شده ولی اون گذشته، آینده ی الان منو ساخته.
از پشت میز کارش بیرون اومد. با گامهای محکم و استوار اومد سمتم و با فاصله رو به روم توقف کرد.
هر دو کف دستش و از پشت روی کمرش به هم قفل کرد و دیدههاش و بهم دوخت.
-داشتی امنیت خانواده ام رو به هم میزدی!
-اصراری به موندن ندارم.
-حالا که جون همه رو به خطر انداختی؟
عصبی گوشه ی لبمو به دندون کشیدم.
-نمی خواستم امنیت شما و خانواده ی عزیزتون رو به چالش بکشم، فقط راهی شدم انتقام مادرم رو بگیرم.
-چه انتقامی؟ تا کی میخوای با این فکر پوچ زیستن کنی؟ اون یه حادثه بود و تموم شد.
چشمهامو تنگ کردم.
-باورم نمیشه این حرف و از دهن یه پدر راجب دخترش متوجه شده باشم.
سرمو به طرفین تکون دادم.
-اگر پدر منم مهر الان شما رو داشت، خوشحالم که نمشاهده کردمش. اگر امری ندارین من برم.
-بهتره از ویهان فاصله بگیری!
گوشهام لحظه ای قفل شدن و دیدههام از حد معمولش فراخ تر شد.
-بله؟؟
-همینی که شنیدی دختر جون، از ویهان فاصله بگیر.
-مگه الان بهش چسبیدم؟
-اون اگه بهت توجه می کنه فقط به خاطر قولیه که به مادرت داده.
-من متوجه حرفهای شما نمیشم.
-خوب متوجه میشی اما خودت رو به نادونی میزنی.
قلبم می خواست سرش فریاد بزنم. قدمی به عقب برداشتم.
-نوه ی عزیزت ارزونی خودت، من نیازی نه به ویهان نه به امثال شما ندارم.
-خوبه!
در اتاق و باز کردم و خودمو کامل از اتاق بیرون پرت کردم که تو سینه ی سختی فرو حرکت کردم.
بغض گلومو چنگ زده بود.
-حالت خوبه؟
با متوجه شدن صداش سالن آوار شد روی سرم.
-اسپاکو؟
چنان محکم ولی با ساکتش اسممو صوت کرد که دلم ضعف حرکت کرد. سرم و بالا آوردم.
فاصله ی صورتهامون به اندازه ی یه کف کف دست بود. حرفهای پیرمرد تو سرم فریاد زد.
-خوبم.
و سریع از کنارش رد شدم. پله ها رو بالا حرکت کردم و جسم سنگینمو پرت کردم توی اتاق.
کف دستمو لای دندونهام گذاشتم تا آوای فریادم قد بلند نشه. پاهام سست شد و روی تخت جای گرفتم.
قلبم برای آغوش مولین و عطر تنش تنگ شده بود ولی حرف های پیرمرد باعث می شد تا هر لحظه بیشتر از قبل ازش متنفر بشم.
تمام روز تو اتاقم موندم. هاویر چند بار جویا شد که چی شد اما هر بار بغض گلومو چنگ می زد و باعث می شد تا نتونم حرف بزنم.
حالمو درک کرد و آروم شروع به نوازش موهام کرد. هر دو خاموشی کرده بودیم.
ممنون بودم ازش که درک می کرد و می دونست تا خودم نخوام حرفی نمیزنم و پیله ام نمی شد ولی تنها هم نمیذاشت بمونم درست مثل یه همدم و یه خواهر از تمام جهان.
باید از ویهان فاصله می گراهی شدم. اینطوری برای هر دومون خوب بود. بعد از یک روز کامل و سکوت حالم کمی بهتر شد.
شب بزرگ ها خونه ی عمه خانوم دعوت بودن. دخترها از نبود بزرگ ترها استفاده کردن و خونه ی خاله جمع شدیم.
با کمک هم لازانیا درست کردیم. فرانک آهنگ گذاشت و مجبورم کردن تا باهاشون برقصم.
آشو و ویهان خونه ی یکی از دوستهاشون رفته بودن.
فرانگیز: بچه ها نظرتون چیه بریم استخر؟
هاویر: این موقع شب؟
فرانگیز: آره، آبشم آشو تازه عوض کرده. اونام که معلوم نیست کی میان.
همه موافقت کردیم. مایو دو تیکه ای …
پوشیدم و موهامو بالای سرم گوجه کردم. چهارتایی پریدیم توی آب و به سر و کله ی هم زدیم. خسته از آب بیرون اومدیم.
نمیدونم چی شد پام سر خورد و رو هوا معلق شدم. اومدم دستمو به نردبان توی استخر بگیرم ولی سرم به لبه ی استخر اصابت کرد و پرت شدم کف استخر.
صوتی جیغ و فریاد دخترها به گوشم می رسید اما توانائی هیچ عکس العملی رو نداشتم.
آب داشت داخل دهانم می شد و حس خفگی هر لحظه بیشتر می شد.
دیدههام سیاهی رفت که کف دستی دور کمرم حلقه شد و تو تاریکی فرو رفتم.
با حس سنگینی چیزی روس دستم دیده باز کردم. سرم درد می کرد. توی اتاق دیده گردوندم، توی اتاقم بودم.
آخرین چیزی که یادم بود افتادن توی آب بود و دیگه چیزی یادم نمی اومد. دست بردم و روی پیشونیم گذاشتم.
باند روی پیشونیم حاکی از این بود که سرم زخمی شده. نگاهم پایین اومدو روی موهای مجعد و پرش خیره موند.
کف دستش روی دستم بود و سرش و روی کف دستم گذاشته بود. وسوسه ی لمس موهاش باعث شد کف دستم آروم سمت سرش بره.
حرفهای پیرمرد توی سرم اکو شد. بدون اینکه به موهاش کف دست بزنم، دستم روی هوا سست شد.
تکونی به خودم دادم که باعث شد ویهان بهسرعت سرشو کشیده کنه.
نگاهمون با هم تلاقی کرد. آوای بم و خشدارش آروم و گوش نواز توی گوشم نشست.
-کی بیدار شدی؟
-تازه.
-حالت خوبه؟
-خوبم ولی نمیدونم بعد از افتادنم توی آب چه اتفاقی افتاد!
کمی روی صورتم نیم خیز شد. فاصله ی کممون باعث شد هرم نفس هاش همراه با عطر تنش مشامم رو پر کنه.
با انگشت آروم …
روی باند کف دست کشید.
-به خیر گذشت! یه ضرب کوچیک به سرت خورده که الان بهتره.
-ساعت چنده؟
-فکر کنم صبح شده باشه.
-بقیه؟
-جز عمو نذاشتم کسی چیزی متوجه بشه.
روی صنقلبی نشست و آروم کف دستمو توی کف دستش گرفت.
-حتماً باید همیشگی یه بلایی سر خودت بیاری؟!
آروم از درد چشمهام رو باز و بسته کردم.
-نمیدونم چی شد که افتادم تو آب!
با انگشت شصتش آروم پشت کف دستم رو نوازش کرد.
-کاری می کنی حتی بیرون از این خونه هم نگران باشم نکنه بلائی سر خودت بیاری!
تبسم تلخی زدم.
-اظهار کردم که بزرگ شدم.
بلند شد.
-میدونم ولی برای خودت، نه برای من. میرم بگم برات صبحونه ات رو بیارن تو اتاق.
-مطمئنی پیرمرد اجازه میده؟
برگشت و تصنعی اخمی میان ابروهای پر و مردونه اش نشست.
-آقاجون! … مضطرب اونش نباش، با من.
با بیرون راهی شدنش از اتاق، نگاهمو به سقف بالای سرم دوختم. ذهنم خالی بود. در اتاق باز شد و هاویر پرت شد تو اتاق.
-رو تخت مرده شور خونه ببینمت اسپاکو …. تو آخر این پسره رو جوون مرگ می کنی!
روی تخت نشستم و به پشتی تخت تکیه دادم.
-چی شده مگه؟!
-چی شد؟!! دختر، تو مگه دست و پات مال خودت نیست؟ خدا بسیار بهمون رحم کرد که ویهان همون لحظه رسید!
-چی؟ همون لحظه؟ یعنی منو با اون لباسا دید؟!
هاویر پشت نگاهی نازک کرد.
-نه تو رو خدا، چادر سرت کردیم! توی آب افتاده بودی، مگه زور ما می رسید تا بیاریمت بیرون؟ ویهان وقتی متوجه شد افتادی تو آب، نبودی ببینی چطور شیرجه زد تو آب و کشیدت بیرون. آورد اتاقت و ما لباس هاتو عوض کردیم. آشو اومد و پیشونیتو باندپیچی کرد … خدا رحم کرد بقیه دیر اومدن، جز بابا کسی متوجه نشد. بعدشم اجازه نداد کسی پیشت باشه و تا صبح بالای سرت موند!
به زور دخترها صبحونه ام رو خوردم. دائی وارد اتاق شد. دخترها بیرون راهی شدن. اومد کنارم لبه ی تخت نشست.
-هر روز که میگذره بیشتر پیش مادرت شرمنده میشم!
-این چه حرفیه دائی؟
اشک توی چشمهای همیشه مهربونش حلقه بست.
-حقیقته دائی جان … اگر بلائی سرت میومد، اون جهان جلوی مادرت سرافکنده بودم.
-دائی؟
-جانم؟
-ویهان راست میگه مولین عمو رو دوست داشته نه بابا رو؟
دستمو توی کف دستش گرفت.
-عاشق بودن، دلدادگی واقعی فداکاری می خواد! مادرت عاشق پدرت نبود ولی پدرت یه عاشق خودخواه بود. با اینکه میدونست مادرت عموت رو دوست داره و به اسم هم هستن، ولی حسادت و محبت کورش کرد. طوری وانمود کرد که همراه مادرت به عموت خیانت کردن. هیچکس حرفهای مادرت رو قبول نکرد … آقا جونم مادرت رو مجبور کرد با پدرت ازدواج کنه و از خونه بیرونش کرد. نارین خود شیطانه!
-نارین؟
-زن عموت.
-و نامزد شما؟
سری تکون داد.
-این زن ذره ای رحم نداره … نمیدونم چیکار کرد تا تونست با عموت ازدواج کنه ولی باز هم کف دست از سر زیستن مادرت برنداشت. پدرت که فکر می کرد داشتن مادرت رو مدیون اون زنه، مادرت رو مجبور کرد به اون روستای دورافتاده برن.
-چرا سنگ قبری از پدرم نیست؟
نگاهشو به دیدههام دوخت.
-چراکه نه زنده ی پدرت معلومه نه مرده اش.
-چی؟
-اگر چیزی بهت ناضافه کردیم فقط به این دلیل بوده که امید واهی بهت ندیم … چراکه هیچ جا نیست.
-یعنی امکان داره زنده باشه؟
-ما تمام ایران و زیر و رو کردیم ولی هیچ اثری ازش نبود.
گلومو چنگ زدم.
-چرا زیستن من اینطوریه دائی؟ چرا همه اش باید تو حسرت باشم، چرا؟
کشیدم توی آغوشش.
-آروم باش عزیزم.
-میخوام برم.
-کجا؟
-دنبال پدرم.
-الان جز این خونه هیچ کجا برای تو امن نیست.
-عمو اگر عاشق مادرم بود چرا انقدر از ما متنفر بود؟
-چراکه هیچ وقت نمتوجه شد تمام این نقشه ها زیر سر زنیه که زیر یه سقف داره باهاش زندگی می کنه.
-از همشون بدم میاد … چرا هیچ کس متوجه کثافت کاریهاشون نیست؟
-زیرا مدرکی نیست. به دائیت قول بده بدون اطلاع من و ویهان هیچ کاری نکنی، باشه؟
سری تکون دادم.
-یکم استراحت کن.
با حرکت کردن دائی اشک سمجی که پشت پلکم کمین کرده بود روی گونه ام چکید.
نمیدونستم از پدرم متنفر باشم یا قلبم برای مظلومیت مادرم بسوزه!
هر چی بود باعث شد از دلدادگی متنفر باشم. تمام دردسرها از عاشقی شروع میشه.
ولی چیزی ته دلم می تمایل داشت پدرم زنده باشه و ببینمش.
***
دور میز شام نشسته بودیم که خاله اضافه کرد:
-پیشونیت چی شده عزیزم؟
نگاهی به ویهان انداختم.
-از پله ها افتادم.
خاله: مراقب خودت باش عزیزم.
-این دختر خوشش میاد جلب توجه کنه و دیگران رو نگران!
کف دستمو مشت کردم و از سر میز کشیده شدم. نگاهمو با نفرت بهش دوختم.
-بشین!
-صرف شد.
-مهم نیست … تا همه قد بلند نشدن حق نداری کشیده شی!
-مگه پادگانه؟
خاله لب گزید. زن دائی سرش و پایین انداخت و هاویر ریز خندید.
-مثل اینکه روزگار اول و قانونهای این خونه رو فراموش کردی! بشین …
گوشه ی لباسم کشیده شد و هاویر با التماس نگاهم کرد. هممسیر با بغض و نفرت سر جام نشستم بدون اینکه لب به چیزی بزنم.
همین که از سر میز قد بلند شد مثل پرنده ای که از قفس آزاد شده سمت در سالن مسیر افتادم.
با باز کردن در سالن و هجوم هوای آزاد به صورتم، نفسم رو با هق بیرون دادم.
عصبی کف دستی زیر دیدههام کشیدم و سمت ته باغ شروع به قدم زدن کردم.
باید دنبالش می گشتم؛ اگر زنده باشه! روزنه ی امیدی توی دلم روشن شد.
روی نیمکت چوبی زیر درخت بید مجنون جای گرفتم. بازوهامو به آغوش کشیدم.
-آه مولین، کاش زنده بودی … کاش از این شهر لعنتی با هم می راهی شدیم …
-دختر کوچولومون که مجدداً قهر کرده اومده ته باغ!
از عالم و آدم عصبی بودم. از روی نیمکت قد بلند شدم. نگاهش و به چشمهام دوخت.
-چی از جونم میخوای؟
لحظه ای تعجب توی نگاهش جای گرفت.
-منظورت چیه؟
-منظورم واضحه؛ کف دست از سرم بردار … قول میدم مولینم اون دنیا یقتو نچسبه! از توجه های الکی بدم میاد … از این خونه و آدمهاش بدم میاد …. می فهمی؟
کف دستی لای موهاش برد.
-اگه از آقاجون آزرده شدی، خودت میدونی یکم شتابزدهه.
پوزخند آواداری زدم.
-وای چقدر جالب! به ما که رسید وا رسید. بله اقاجونتون شتابزدهه اما فقط با من نه با کس دیگه ای! ازت خواهش می کنم دنبال زیستن خودت باش، شاید اینجوری آقاجونتم کف دست از سر من برداره!
میل داشتم از کنارش رد بشم که مچ دستمو گرفت.
-آقاجون چیزی بهت گفته؟
-نه، چی باید بگه این مرد شریف و مهربان؟ الانم میخوام تنها باشم.
-چرا واضح صحبت نمی کنی؟
چرخیدم و رو به روش قرار گراهی شدم.
-مگه شماها واضح صحبت می کنید؟ اصلاً من جز اینکه میدونم تو پسر دائیمی، چی ازت میدونم؟ هوم؟ هیچی … یکیتون دنبال اون قاتلی که مولینمو جلوی دیدههای خودم زنده زنده سوزوندش نگرفتین! تا اومدم میپرسم هم تو هم دائی گفتین دنبالشو نگیرم … باشه، نمی گیرم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن