اخمی کردم.
-مگه من لباس تمایل داشتم؟
-تو، نه ولی خودم حس کردم.
با اینکه تو قلبم خرسند شدم از اینکه تو یادش بودم و درک کرده که بیرون نراهی شدم ولی بی تفاوت ابروئی بالا دادم.
-هرچند لباس لازم نداشتم اما به هر حال ممنون.
پاکت و روی تخت گذاشت.
-میدونم خوشت میاد.
-از کجا انقدر مطمئنی؟ فاصله ی بینمون رو پر کرد و صورتش و کمی روی صورتم خم کرد.
عطرش از این فاصله ی کم انگار بهشدت خوش بوتر بود. یه بوی تلخ مخلوط شده با یه بوی ملایم.
نگاهمو به نگاهش دوختم.
با نگاهش کل صورتمو از نظر گذروند و بار دیگر روی نگاههام ثابت موند.
صدای مردونه اش توی گوشم طنین انداخت.
-چراکه سلیقه ی دوستمو میدونم! بهتره زودتر آماده بشی تا دیر نشده. از اتاق بیرون راهی شد.
سمت پاکت روی تخت راهی شدم و آروم بازش کردم.
یه پیجادهن بلند مشکی لمه با یقه قایقی بود و آستین کشیده چاکی سمت چپ پیمسیرن بهش دلربایی بیشتری داده بود.
از اینهمه خوش سلیقه بودنش تبسمی روی لبهام قرار گرفت. آرایش ملایمی کردم و موهای مشکیم رو اتو کشیدم.
لباس و پوشیدم و تو آینه قدی اتاق نگاهی به خودم انداختم. موهام لخت روی شونه هام افتاده بودن.
کفش های مشکی تمام بندم رو پوشیدم.
تبسمی از رضایت روی لبهام جای گرفت.
نگاهم به شیشه ی عطر مامان افتاد.
برش داشتم.
با باز شدن درش اون بوی خاص و وسوسه برانگیز تمام اتاق رو برداشت.
با لذت هوا رو نفس کشیدم و کمی ازش روی مچ هر دو کف دستم و زیر لاله ی گوشم زدم.
مهمون ها یکی پس از دیگری وارد باغ می شدن. پرده ی اتاق رو انداختم و شنل قرمز رنگم و روی سر و شونه هام انداختم.
از اتاق بیرون اومدم و وارد خونه ی خاله شدم. شنلم رو روی آویز جلوی در گذاشتم.
خواستم وارد سالن بشم که با صدای ویهان که از فاصله ی کم پشت سرم به گوشم نشست سر جام موندم.
هرم نفسهای گرمش به لاله ی گوشم خورد.
-اگه میدونستم انقدر قشنگ میشی همچین لباسی برات نمی خریدم.
روی پاشنه ی پا به عقب برگشتم. فاصلمون قد یه کف کف دست بود.
نگاهم به تیپش افتاد، کت و شلوار مشکی و پیراهن سفید.
نگاهم بالا اومد و قفل نگاههاش شد ولی نگاه ویهان کل صورتمو کنکاش کرد و کمی روی لبهام مکث کرد.
خنده ای کردم و با تن صدای پایینی اضافه کردم:
-این لباس شما نیست که من و دلبر کرده، من از اولم دلبر بودم.
با این حرفم گوشه ی لبش کمی بالا راهی شد. سرش و روی صورتم خم کرد و با صدای بم و مرتعشی بیان کرد:
-بر منکرش لعنت بانو!
سرش و کمی خم کرد و بین گردن و لاله ی گوشم رو بو کرد.
-یه دختر خوب هیچ وقت از این بوهای وسوسه کننده استفاده نمی کنه.
اخمی تصنعی کردم و دستم و روی سینه ی ستبر و مردونه اش گذاشتم و کمی به عقب هولش دادم.
-برو اونور ببینم.
دست به جیب شد و جدی نگاهم کرد.
-بهتره از کنار من تکون نخوری!
پشت چشمی براش اومدم.
-اما من از پس خودم برمیام.
-آره، ولی امانتی!
نفسم و عصبی بیرون دادم.
-کلاً دیالوگت شده این ولینتی بودن من!
تبسم کم رنگی روی لبهاش جای گرفت ولی حرفی نزد. هنوز جلوی در بودیم.
عمه فخری وارد سالن شد و پشت سرش آرین و آریا وارد شدن.
آرین با مشاهده کردنم اخمی کرد اما آریا نگاهش از سر تا پام حرکت کرد و روی صورتم ثابت موند.
عمه با متوجه شدنم تبسمی زد و گرم به آغوش کشیدم.
#پارت_243
-سلام به روی ماهت … هزار الله اکبر، چقدر زیبا تر شدی عزیز عمه.
این زن چقدر مهربون و عاشق شدنی بود. قلبم می خواست یه بار دیگه بغلم کنه.
آغوشش بوی محبت واقعی می داد. با عشق گونه ی چروکیده اش رو بوسیدم.
-خوبی عمه جون؟
گونه ام رو نوازش کرد.
-مگه میشه تو رو مشاهده کرد و بد بود عمه؟
لبهام از تبسم کش اومدن. آریا پشت سر عمه قرار گرفت.
-مامانی، میذاری ما هم احوالپرسی کنیم؟
عمه سمت سالن اصلی راهی شد و آریا رو به روم قرار گراهی شد. کف دستش و آورد جلو.
-سلام.
مردد بودم ولی آروم دستمو توی دستش گذاشتم. فشاری به کف دستم آورد و با انگشت شصتش پشت دستم و نوازش کرد.
-خوبی؟
کف دستم و از توی کف دستش بیرون کشیدم ولی هنوز گرمی انگشت شصتش و پشت دستم حس می کردم.
-ممنون.
-امشب بهشدت قشنگ شدی!
تبسمی زدم. آرین بی توجه به وجود من حرکت کرد سمت ویهان و بهشدت راحت گونه اش رو بوسید.
-سلام؛ از کیه نمتوجه شدمت؟
از اینهمه صمیمی شدن یهوئی ابروهام بالا پرید اما حرفی نزدم. آرین چسبیده به ویهان توقف کرد.
آریا با ویهان دست داد. از وسطشون رد شدم و سمت سالن اصلی جاده افتادم.
آریا کنارم قرار گحرکت کرد. کمی سر برگردوندم. آرین هنوز به ویهان چسبیده بود.
لحظه ای نگاهمون به هم گره خورد. اخمی میون ابروهاش بود. با صدای آریا از ویهان رو برگردوندم.
-الان که متوجه شدمت درک کردم چقدر این مدت دلتنگت بودم … فکر نمی کردم روزگاری قلبم برای یه زن انقدر تنگ بشه … نمیدونم تو با من چیکار کردی!
نمیدونستم چی بگم. روزی که توی اون خونه حرکت کردم هیچ وقت فکر نمی کردم مردی مثل آریا بخواد از کسی خوشش بیاد. حرف و عوض کردم.
-حال دنیل خوبه؟
-خوبه، حال همه این روزگارا خوبه.
سری تکون دادم اما خدا میدونست درونم آشوبه.
در بین خانواده ی دولید نگاهم به مادرش افتاد. سری برام تکون داد منم مثل خودش براش سری تکون دادم.
سمت آشو و فرانگیز راهی شدیم. فرانگیز آروم توی گوشم اضافه کرد:
-این چرا به ویهان چسبیده؟
نگاهم به آرین و ویهان افتاد که داشتن به این سمت می اومدن. بی تفاوت شونه ای بالا دادم.
-نمیدونم!
کم کم بقیه هم اومدن و الی با متوجه شدن آرین که لحظه ای از کنار ویهان تکون نمی خورد اخمی کرد.
فامیل دوماد یه قسمت بودن و فامیل ما یه قسمت دیگه. فرانک هممسیر نریمان وارد شدن.
آوای کف دست و سوت بقیه بلند شد. وارد اتاق عقد شدن و به دنبالشون تمام فامیل درجه یک جاده افتادن.
تمایلی به حضور در اتاق عقد نداشتم. روی صنقلبیم لم دادم و نی شربت توی دستم و به لبهام نزدیک کردم.
آریا و ویهان قسمت دیگه ای از سالن راهی شده بودن. سرم پایین بود که نگاهم به یه جفت کفش افتاد و کم کم بالا اومد.
برادر نریمان بود. روی صنقلبی کناریم جای گرفت. یکی از ابروهام از تعجب کمی بالا راهی شد.
نگاهم هنوز روش بود. با خونسردی پا روی پا انداخت و نگاهش و بهم دوخت.
-چرا اتاق عقد نرفتی؟
پام و روی پام انداختم. چاک لباسم کنار حرکت کرد و پاهای خوش تراشم نمایان شد. نگاهش سمت پام کشیده شد.
-نبود یه دختر خاله اونقدرها مهم نیست که نبود یه برادر مهمه جناب!
-خوشم اومد؛ سر زبون داری.
-برای خوش آمدگویی شما نیست، کلاً زبون دارم.
-منم عاشق زبونم!
از اینهمه پرروئی و وقاحتش خوشم نیومد. نگاهم و ازش گراهی شدم که به نگاه اخم آلود ویهان افتاد.
با سر اشاره کرد برم سمتش. از روی صنقلبی قد بلند شدم. اونم قد بلند شد.
-نظرت چیه با هم بریم اتاق عقد؟
-شما تشریف ببرید، بنده جای دیگه کار دارم!
اجازه ندادم دیگه ادامه بده و سمت دیگه ی سالن راهی شدم.
#پارت_245
-اجازه هست؟
سر برگردوندم. آریا با فاصله کنارم ایستاد.
-هنوز میخوای جدا شی؟
-آریا خودتم میدونی اون عقد به خواست آقا بزرگ بود تا من راحت تر به کار درمان آرین برسم. الانم که ماشاالله آرین از من هم سالم تره!
-اما جات توی خونه خیلی خالیه.
-تو نمی خوای دنبال مادر دنیل بری؟ اون زن الان به وجود تو نیاز داره!
کف دستی پشت گردنش کشید. موهای قد بلندش و مثل همواره پشت سرش بسته بود.
ریش هایی که کشیده شده بودن از همواره این مرد و دلربا تر کرده بود.
-اون روز آقا بزرگت اومده بود شرکت.
بی هیچ عکس العملی بهش نگاه دوخته بودم.
-اظهار کرد نباید از هم جدا بشین. اندیشیدم خواسته ی توام همینه.
-پدربزرگ برای اعتبار و آبروی خودش این حرف و میزنه. من کارهای مهم تر از ازدواجم دارم آریا … بهتره بری دنبال زنت و پای کاری که کردی وایسی.
آریا نگاهم کرد.
-جای خالی تو رو با چی پر کنم؟
لحظه ای قلبم لرزید. سرم و پایین انداختم و خاموشی کردم.
-نمیخوام به اجبار توی زندگیت باشم.
قلبم می تمایل داشت چیزی بهش بگم و حرفی بزنم ولی زبونم قفل شده بود. با صوتی زنگ گوشیش ازم فاصله گرفت.
عروس و دولید از اتاق عقد بیرون اومدن و صدای موزیک کل سالن رو برداشت.
سمتشون رفتم و گونه ی فرانک رو بوسیدم. با بغض نگاهم کرد.
-تو هنوز از کف دست من آزردهی؟
ته قلبم کلی ازش قلبخور بودم ولی لبخندی زدم.
-نه دیوونه.
ریز خندید.
-من دوست دارم اسپاکو.
-منم دوست دارم و امیدوارم خوشامگاهخت بشی. حالام خودتو جمع کن الان آرایشت خراب میشه!
-بهشدت قشنگ شدی.
پشت چشمی نازک کردم.
-یعنی از عروس خوشگلتر؟
آروم زد به بازوم.
-پررو نشو!
سری تکون دادم.
-الان مادرشوهرت …
#پارت_246
-ببینه، پشیمون میشه از اینکه گراهی شدت.
-از خداشم باشه عروس به این زیبای گحرکت کرده.
خنده مو با کشیدن لبهام توی دهن مهار کردم و فقط سری تکون دادم.
فرانگیز کف دستمو کشید.
-بیا با هم برقصیم. به ناچار هممسیریش کردم.
با تموم شدن آهنگ از وسط کنار کشیدم ولی فرانگیز هنوز اون وسط در حال رقص بود.
-چرا وقتی بهت گفتم بیا اینور از پیش اون مردک، نیومدی؟ کمی سرم و به عقب برگردوندم. ویهان با فاصله ی کمی کنارم ایستاده بود.
-لازم نیست انقدر مضطرب من باشی؛ بارها بهت بیان کردم من خودم می تونم از خودم مراقبت کنم!
-بله میدونم ولی از این برادر دوماد خوشم نمیاد.
-تو این یه قلم با هم هم عقیده هستیم چون منم خوشم نمیاد.
عمیق نگاهم کرد و نفسش و سنگین بیرون داد.
هرم نفس های داغش روی لاله ی گوشم و قسمتی از صورتم که سمتش بود قرار گرفت.
هر دو خاموشی کردیم. دائی، ویهان رو صدا کرد. -تا میام مراقب خودت باش.
خنده ام گراهی شده بود ولی ته قلبم مسرور بودم از اینکه ویهان انقدر دلواپسمه.
تو اوج بی کسی یکی میاد که همه کست میشه. تبسم روی لبهام جای گرفت.
آرین اومد سمتم.
تمایل داشتم ندیده بگیرمش که گفت: -هنوز از داداش من جدا نشده داری تورتو یه جای دیگه پهن می کنی؟
-بهتره مراقب حرف زدنت باشی.
-توام بهتره مراقب حرکت کردارت باشی، ویهان مال منه! کف دستهامو روی سینه ام قلاب کردم.
-خب؟ -خب نداره … نمیذارم چیزی که مال منه رو کسی بگیره.
-این حرف ها رو بهتره بری به کسی که دیدهش دنبال ویهانه بزنی نه من. پوزخندی زد.
-مطمئن باش هیچ کس نمیتونه ویهان و از من بگیره.
-ببین دختر خوب، بسیار داری از حد و حدود خودت میگذری! اصلاً حوصله ی بچه بازی های تو رو ندارم.
الانم برو ویهان جونتو از کف دست الی خانوم بگیر تا درسته قورتش نداده!
برگشت و نگاهی به ویهان و الی انداخت.
تنه ای بهم زد و از کنارم رد شد. گاهی آدمهای اطرافمون طوری راهی شدار می کنن که آدم حس می کنه اصلا نمی شناستشون. آریا اومد سمتم.
-افتخار یه دور رقص بهم میدی؟
سری تکون دادم و کف دستم و توی دستش گذاشتم.
هر دو وسط رفتیم.
یه کف دستش و دور کمرم حلقه کرد و اون یکی دستش و بند انگشتهام کرد.
نگاهم به گردنش بود و آروم با هر حرکتش باهاش جا بجا می شدم.
نگاهم به ویهان افتاد که اونور سالن تنها ایستاده بود. لیوان توی کف دستش رو یکجا بالا برد.
انگار از تلخی طعم لیوان چشمهاش کمی جمع شد.
با صوتی آریا نگاه از ویهان گحرکت کردم.
-تا حالا کسی بهت اظهار کرده آغوشت کدئین داره؟
سرم و بالا گرفتم. نگاهش و به نگاهم دوخت. -دورادور شنیده بودم مادرت با ازدواج کرده.
همواره می بیان کردم عشق یه چیز الکیه … چرا یه آدم باید بخاطر یه نفر از بهشدت ها بگذره!
ولی الان دلم می خواد؛ کافیه اونی که قلبم و برده لب باز کنه، تهران که هیچ، حاضرم باهاش به مریخ برم!
لبمو کمی تر کردم.
-گذر زمان احساسات آدم ها رو هم عوض می کنه.
لبخند تلخی زد.
–
پس تا الان عاشق نشدی تا بدونی گذر وقت فقط شاید
جای خالیشو کم رنگ کنه اما هیچ وقت از یاد آدم نمیبره! … ممنون که پیشنهاد رقصمو قبول کردی، شب بسیار خوبی بود.
کمی خم شد و پشت دستمو بوسید و ازم فاصله گحرکت کرد.
از این کارش احساس کردم خون با سرعت نور به گونه هام هجوم آوردن.
نگاهی به اطراف انداختم. حواس کسی به ما نبود.
تا لحظه ی شام ویهان و نمتوجه شدم.
مهمون ها بعد از خوردن شام کم کم راهی شدن.
لحظه ی حرکت کردن آرین اومد سمتم.
-قلبم برات بهشدت میسوزه … میخوای آریا رو راضی کنی برگردی خونه؟!
با تمسخر دستی به گونه اش کشیدم.
-تو بهتره به فکر خودت باشی عزیزم، اونی که از اون خونه اومده بیرون من بودم؛ بهتره کمی هوای برادرت رو داشته باشی.
دندون قروچه ای کرد.
-تقاص تمام کارهاتو پس میدی … من ازت نمیگذرم و میدونم خدا جای حق نشسته.
-دلیل اینهمه نفرتت رونمی فهمم. -تو باعث شدی یکسال روی ویلچر بمونم و حافظه ام رو از دست بدم.
-خودتم میدونی از روی عمد نبود. شونه ای بالا داد.
-برام مهم نیست از روی عمد بوده یا نه فقط دعا می کنم به بدترین نحو تقاص پس بدی!
از کنارم رد شد. نفسم و کلافه بیرون دادم.
من تمام سعیم رو کرده بودم تا خوب بشه! سری تکون دادم.
خانواده ی دوماد آخرین نفرها بودن.
با حرکت کردنشون از همه خداحافظی کردم و آروم تو جاده ی سنگفرشی که به خونه ی پیرمرد منتهی می شد مسیر افتادم. هنوز چند گام بیشتر برنداشته بودم که ویهان کنارم قرار گراهی شد.
-نمیخوای یه فرصت دیگه بهش بدی؟ سرم و کمی سمتش چرخوندم.
-به کی؟ -به آریا. مثل اینکه دوستت داره. نگاهم و ازش گحرکت کردم.
-یه عادت زودگذره که تموم میشه.
-اما اون بوسه ای که روی دستت گذاشت نشون دهنده ی دلبسته شدن بود.
-من وقتی برای عشق و عاشقی ندارم.
فسخ اون صیغه هم برام اهمیت نداره.
-چرا نمیخوای راجع بهش فکر کنی؟
چرخیدم و کامل رو به روش قرار گرفتم. هر دو کف دستمو روی سینه قلاب کردم.
-میشه بدونم تو مضطرب چی هستی؟ -من؟ مضطربی ندارم. سری تکون دادم.
-نمیخواد دلواپس وصیت مولینم باشی؛ حتی اگه بخوای امضای کتبی میدم که تو آزادی و در قبال من هیچ مسئولیتی نداری! -فکر کن و تصمیم بگیر اسپاکو.
-من فکرامو کردم.
خسته شدم از اینکه فقط بخاطر مولین انقدر حواست به منه. دو روزگار دیگه ازدواج می کنی اون وقت دیگه نمیتونی ۲۴ ساعته مراقبم باشی!
لبخند ملایمی لبهاش رو از هم باز کرد.
-نمیخواد نگران اون قسمتش باشی، من تا تو رو عروس نکنم ازدواج نمی کنم.
احساس کردم ته قلبم خالی شد.
نگاهمو گنگ بهش دوختم و با تن صدایی که لرزش داشت رو کردم بهش.
-شاید من اصلاً نخوام ازدواج کنم!
آروم زد نوک دماغم. -ولی من عروست می کنم!
حالام برو بخواب.
و بدون اینکه اجازه ی صحبت بهم بده پشت کرد و سمت ساختمون خودشون رفت.
قامت بلندش تو تاریکی شامگاه مثل یه سایه محو شد. نمیدونستم ویهان کجای حیاتمه اما از اینکه بود شاد بودم.
از محبتهای زیرپوستیش و از توجهش به منی که هیچ کس و نداشتم، وجودش نعمت بود.
چند روزی از عقد فرانک میگذشت.
باید تکلیفم و روشن می کردم.
بدون در زدن وارد اتاق پیرمرد شدم.
با متوجه شدنم عینکش و جابجا کرد.
-بهت در زدن یاد ندادن؟
-اگر منظورت به دختر خودت و مادر منه، چرا، خیلیم خوب بهم یاد داده ولی به وقتش و به جاش! قرار بود من تا مدتی که حال آرین خوب میشه اونجا بمونم و بعدش از هم جدا بشیم؛ قرار ما این نبود!
از پشت میز کشیده شد و اومد این طرفش.
-ببین دختر جون، روزگار اولم بهت بیان کردم، اجازه نمیدم با آبروی من بازی کنی بعدش بهتر از آریا نمیتونی پیدا کنی. اگر فکر می کنی میتونی نوه ی ارشد من و گول بزنی و باهاش ازدواج کنی کور خوندی!
باورم نمی شد این مرد پدر مادرم باشه. مگه یه پدر چقدر می تونه سنگدل باشه؟
از شدت خشمگینت قهقهه ای زدم.
-شما فکر می کنی من نگاه به کدوم نوه ی عزیزت دارم؟
اومد جلو و کاملاًرو به روم قرار گراهی شد.
عصای تمام چوبش و بالا آورد و آروم روی شونه ام چند ضربه زد.
-ببین دختر جون، من این موها رو توی آسیاب سفید نکردم.
همه میدونن بعد از مرگ من تمام اموالم به ویهان می رسه و تو هم از این موضوع مطلع هستی و میخوای هر طور شده خودت رو به ویهان بچسبونی.
اگر میبینی بهت توجه می کنه چون زیادی دل رحمه.
اون حتی به گربه ی سر کوچه پناه میده تو که یه آدمی و جای خود داری!
هر کلمه ای که از دهانش خارج می شد احساس می کردم مثل تیری توی دلم فرو میره.
بغض گلوم رو چنگ زده بود.
هوای اتاق بوی تعفن می داد، بوی سنگدلی.
نگاهم و به پیرمرده رو به روم دوختم. به مردی که نمی شناختمش.
-بهتره هر چی زودتر وسایلتو جمع کنی و به خونه ی آریا برگردی … فکر طلاقم از سرت بیرون کن! اجازه نمیدم یه الف بچه با آبروی من بازی کنه.
با صوتی لرزونی که به سختی از حنجره ام خارج شد لب زدم: -باورم نمیشه تو یه پدر باشی … حداقل پدر مادر من! آدم به سنگقلبی تو ندیده ام.
من خودم بالغم و خوب و بدم رو تشخیص میدم.
از اتاق بیرون اومدم و در و محکم پشت سرم بستم. بالاخره اشکهام مسیر خودشون و پیدا کردن و گونه هام خیس شدن.
باید می حرکت کردم.
تا عصر توی اتاقم موندم.
با آوای در اتاق به خودم اومدم. -کیه؟ -میتونم بیام تو؟ کف دستی به موهام کشیدم.
-بیا. در اتاق باز شد و ویهان وارد شد و در و بست.
لباس بیرون تنش بود. اومد جلو و کنارم روی تخت جای گرفت.
نگاهش و به صورتم دوخت.
-گریه کردی؟ حرف های زهرآلود پیرمرد توی سرم اکو شد.
بغضم مجدداً می تمایل داشت سر باز کنه اما گریه بس بود. تبسم کم جونی زدم.
نمیدونم اصلاً شامگاهیه لبخند شد یا فقط لبهام به سختی کش اومد؟ از روی تخت کشیده شدم و در تراس و باز کردم.
هوای آزاد و کامل بلعیدم تا بغضم فروکش کنه.
با صدای خش داری اظهار کردم: -نه، گریه برای چی؟ -حتماً دلیل پف چشمهاتم خواب زیاده! کف دستی روی شونه ام جای گرفت و آروم مجبورم کرد برگردم سمتش.
به ناچار به عقب برگشتم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن