اتاق بیرون اومدم. تمام لامپ های سالن خاموش بودن و فقط چند تا چراغ خواب روشن بود. در ذهنش گذراندم نیستن. به وسط سالن نرسیده بودم که نگاهم به مبل سه نفره افتاد. النا روی پاهای آریا نشسته بود و هر دو کف دستش و دور گردن آریا حلقه کرده بود و لبهاشون روی هم بود. با مشاهده کردن این صحنه تند نگاهم رو ازشون گحرکت کردم و قدمهام رو سمت آشپزخونه شتابزده کردم. لیوانی آب خوردم و از آشپزخونه بیرون اومدم. خواستم بدون خیره شدن رد بشم ولی نشد. سرم بالا اومد و پام به چیزی گیر کرد و با زانو محکم زمین خوردم. آوای جیغم توی سالن پیچید. از درد زیاد لبم و به دندون گراهی شدم. نگاهم به پاهای آریا افتاد. سرم کم کم بالا اومد و نگاهم تو نگاهش نشست. روی پنجه ی پا خم شد. -حالت خوبه؟ -پام. از زیر آرنجم گحرکت کرد و کمکم کرد تا به بدنه ی مبل تکیه بدم. با کشیده شدن پام آهی کشیدم. لباس خوابم کامل بالا راهی شده بود. با کف دستم سعی کردم پایین بکشمش. -الان وقت این کارها نیست! زانوم زخم برداشته بود و قوزک پام درد می کرد. کف دستش روی پام قرار گرفت و فشاری داد. کف دستم و روی کف دستش گذاشتم. -فکر کنم فقط یه ضرب مشاهده کردگیه، می برمت اتاقت. تا به خودم بیام یه کف دستش و زیر زانوهام انداخت و اون یکی رو دور گردنم و کشیدم تو آغوشش. عطر مردونه اش پیچید توی دماغم. النا با اخم نگاهمون می کرد. آروم روی تختم گذاشتم. از روی میز توالت کرمی برداشت و کنارم روی تخت نشست. پام و گذاشت روی پاش و در کرم رو باز کرد. کمی ازش روی پام زد و به حالت دورانی شروع به ماساژ دادن کرد. -من نمیدونم اون موقع شب تو سالن چیکار داشتی! نکنه داشتی زاغ سیاه من و چوب می زدی؟ -نخیر، رفته بودم آب بخورم. بعدشم، مگه سالن جای اون کاراست؟ با این حرفم سرش و آورد بالا و با شیطنت نگاهم کرد. -پس کجا جای اون کارهاست؟ -من چه میدونم! دستش و نوازش وار تا زیر زانوم کشید.
با این کارش هول کردم. سریع واکنش نشون دادم و پامو عقب کشیدم.
این کارم باعث شد درد توی پام بپیچه و صدای آخم اتاق رو برداشت. روی بالا تنه ام خم شد. جایی برای عقب رفتن نبود. گردن کشیدم. صورتهامون رو به روی هم قرار داشت. نگاهشو به نگاههام دوخت. کف دستش روی گونه ام قرار گرفت و آروم نوازش وار تا زیر لبم اومد. انگشتش که روی لبم نشست بهسرعت به دندون گحرکت کردمش. -آخ روانی، چیکار می کنی؟ -خودت داری چیکار می کنی؟ برو از اتاقم بیرون. آریا اخمی کرد. -خوبی هم بهت نیومده. خم شدم و پتو رو روی پاهام کشیدم. دلم تو سینه می کوبید. سمت در اتاق حرکت کرد. -بار آخرت باشه از حد خودت فراتر میری! قلبم نمی خواست بهم نزدیک بشه. با این حرفم به عقب برگشت و تکیه اش رو به در داد. نگاه پر از تمسخری بهم انداخت. -اگه از حدم بگذرم چه اتفاقی می افته ؟ میخوای چیکار کنی؟ نکنه با اون پات فرار کنی؟ نیشخندش پر رنگ تر شد
به پشتی تخت تکیه دادم. -من جزو اون دوست دخترهای رنگا رنگت نیستم پس بهتره فکرهای پلید و از خودت دور کنی.
-دختر برای من کم نیست دختر خانوم، خیالت راحت تو رو اصلاً به عنوان یه زن یا دختر نمی بینم. در و باز کرد و بیرون رفت. -پسره ی عوضی از خودراضی! پتو رو روی سرم کشیدم. صبح وقتی از خواب بیدار شدم پام کمی درد می کرد و باعث شد کمی بلنگم. آرین با دیدنم مضطرب شد. -تو که دیشامگاه خوب بودی! لبهامو به هم فشردم. -اوهوم ولی لیز خوردم و پام یه کم ضرب دید؛ دلواپس نباش.
ااز اریا و دوست دخترش خبری نبود
-امروز یه کم آب تنی کنیم؟
-آره.
ذکیه به کمکم اومد و هممسیر آرین لبه ی استخر نشستیم. آب گرم باعث شد تا درد پام کمتر بشه. -این دختره قراره تا کی مزاحم ما باشه؟ شونه ای بالا دادم. -فعلاً که جا خوش کرده … مسجد گرمه و گدا آسوده! آرین زد زیر خنده. ذکیه با تلفن اومد سمتمون. -فخری خانوم هستن. گوشی رو از دست ذکیه گرفتم.
صوتی پر صلابت و مهربون عمه توی گوشی پیچید. -سلام دخترم. -سلام عمه جون، خوبین؟ -فدات شم عزیزم. تو و آرین خوبین؟ -مام خوبیم عمه. -زنگ زدم بگم شامگاه دورهمی داریم، حتماً بیاین. آریا یادش راهی شده یادآوری کنه … گفت جلسه داره و دیر میاد؛ راننده رو میفرستم با آرین زودتر بیاین. -چشم عمه. گوشی رو قطع کردم. -برای شامگاه دعوت شدیم. -اووف، خوبه این نکبت خانومو نمی بینیم. آرین و حموم کردم و با انتخاب خودش لباس تنش کردم. از تو لباسهام بلوز قرمز رنگی با شلوار سورمه ای سیر پوشیدم. رژ قرمزی روی لبهام زدم و موهامو با کلیپس به حالت باز و بسته بالای سرم جمع کردم. شالی روی سرم انداختم و مانتوی جلو بازمو پوشیدم. کیف و کفش قرمز رنگی برداشتم. ذکیه تو چهارچوب در نمایان شد. -خانوم، ماشین اومد. -باشه الان میایم. وقتی پامو زمین میذاشتم کمی درد می کرد. ماشین کامل وارد باغ خونه عمه شد. زیرا کف باغ سنگ ریزه بود تنهایی سختم می شد تا ویلچر و هدایت کنم. در ساختمون باز شد و ویهان بیرون اومد. آرین با دیدن ویهان با هیجان اظهار کرد: -واای، این خوشتیپه هم اینجاست! ابروهام از این تعریف آرین پرید بالا. ویهان بهمون نزدیک شد و سلام کرد. آرین: سلام. شمام اینجایین؟ ویهان نگاهی بهم انداخت. -امر عمه خانوم بود. -نه، بهشدت هم خوبه. اومد سمتم. -بذار من میبرم. بی هیچ حرفی از ویلچر فاصله گراهی شدم. آرین سعی داشت با ویهان صحبت کنه. بوی عطر همیشگیش پیچید توی دماغم. دلم برای حمایت کردنهاش تنگ شده بود. با صداش به خودم اومدم. -برای چی می لنگی؟ از اینکه اینقدر ریزبین بود و حواسش هنوز هم بهم بود انگار ته دلم یه نسیم خنکی وزید. -خوردم زمین. -حواست و جمع کن. اونجا کسی نیست اگه اتفاقی برات بیوفته مراقبت باشه! بهشدت وقت بود کسی اینطوری نگرانم نشده بود. این مرد عجیب حواسش به اطرافیانش بود. مولین هم اینو می دونست که ازش تمایل داشته بود مراقبم باشه.
وارد سالن شدیم. همه اومده بودن. با همه سلام و احوالپرسی کردم و کنار دخترها جا گحرکت کردم.
همه گرم صحبت بودن که آریا وارد شد. با همه احوالپرسی کرد و اومد سمت ما. آرین سرش و آورد نزدیک گوشم.
-به نظرت اون ایکبیری رو کجا گذاشته؟
-حتماً خونه است.
با قرار گرفتن کسی کنارم سر برگردوندم که نگاهم به نگاه آریا گره خورد.
گوشه ی چشمهاش از تبسمی که روی لبهاش قرار گرفت کمی چین افتاد. آروم لب زد:
-خوشگل کردی!
اخمی کردم.
-زیبا بودم.
ازش رو گراهی شدم که نگاهم به ویهان افتاد. وقتی متوجه نگاهم شد روش رو برگردوند.
بعد از صرف شام جوون ها به سالن دیگه ای راهی شدیم. سمت پنجره ی کشیده سالن حرکت کردم و نگاهم رو به سیاهی شب دوختم.
با متوجه شدن آوای الی کمی سر برگردوندم. نگاهی تمسخر آمیز به سر تا پام انداخت.
-افتادن آرین برای اون اگه بدشانسی بود، برای تو یکی بهشدت خوب بود!
کف دستم و دور ماگ توی کف دستم حلقه کردم و از گوشه ی دیده نگاهش کردم.
-اون وقت چه خوبی برای من داشت؟!
خنده ی ریزی کرد.
-یعنی خودت ندرک کردی چه شانسی در خونه ات رو زده که هر شامگاه تو بغل مردی می خوابی که آرزوی خیلی از دخترهاست حداقل یه شامگاه و باهاش سر کنن؟ … هر چند برای تو زیادیه این شانس!
این دختر نمی میل داشت از غرور کاذبش کم کنه. کمی سمتش خم شدم و با تن صوتی آرومی اظهار کردم:
-نکنه یکی از اون دخترها که آرزوشونه یه شامگاه رو با آریا بگذرونن توئی؟!
و با خونسردی کامل دیدهکی زدم. لحظه ای حالت صورتش تغییر کرد.
از لای دندون های کلید شده گفت:
-حرف دهنتو بفهم، همه میدونن من ویهان و دوست دارم!
-اما ویهان تو رو دوست نداره!
#پارت_205
-خودت خوب میدونی باعث حال الان آرین توئی … اگر اونجا اون کار و نمی کردی الان این دختر روی ویلچر نبود.
قهقهه ای زد.
-واقعاً ححرکت کرد مسخره است … تو بودی که هولش دادی؛ میدونی، بسیار منتظر اون لحظه ام که آرین حافظه اش رو به کف دست بیاره … میخوام بدونم بازم مثل الان اینقدر دوست داره یا با نفرت از خونه و زندگی داداشش پرتت می کنه بیرون؟
-تو نمیخواد مضطرب اون روز باشی …
با اینکه با حرفهاش قلبم و آتیش زد نفس عمیقی کشیدم تا بتونم به اعصابم مسلط بشم.
قلبم می میل داشت دلخوریمو سر یکی خالی کنم. قلبم برای مولین تنگ بود، برای عطر تنش، برای شبهایی که از ترس تو آغوشش مچاله می شدم و مولین برام لالائی میخوند.
-به چی فکر می کنی؟
با گوش دادن صدای گرم و آروم ویهان با فاصله ای کم بدون اینکه به سمتش برگردم، نگاهم و از توی پنجره ی سالن که تاریکی شامگاه باعث شده بود صورت ویهان واضح داخلش مشاهده کرده بشه دوختم.
نمیدونم چرا بغض گلومو چنگ زده بود.
-مهمه من به چی فکر می کنم؟
کامل پشت سرم قرار گحرکت کرد. شونه های پهنش از عرض شونه ام پهن تر بود. همینطور نگاهش رو از توی شیشه بهم دوخت.
-از کی تا حالا ذهن منو میخونی که بدونی مهم هستی یا نه؟
پوزخند تلخی زدم.
-بهم گفته بود قراره دوست هم باشیم.
-گفته بود ولی تو چیکار کردی؟ شامگاه نامزدیت درک کردم قراره ازدواج کنی.
سرش و بین گوش و کتفم قرار داد.
-البته مطمئن باش ته و توی این ازدواج عجولانه رو در میارم.
لب گزیدم و نگاهم و ازش گرفتم.
-می بینم دختر عمه و پسردائی خلوت کردین!
ویهان کف دست توی جیب شلوارش کرد.
-حرف خصوصی نبود.
آریا سری تکون داد.
ویهان: راستی کی مجدداً میری لندن؟
-یک ماه دیگه برای یه قرارداد میرم.
حس کردم ویهان پوزخند زد. انگار چیزی پشت این پوزخند بود.
چند روزگاری از مهمونی عمه فخری می گذشت و طی این مدت النا هنوز توی خونه اطراق کرده بود.
شام و همراه آرین دو تایی خوردیم. ساعت از ۱۲ شامگاه گذشته بود که در سالن باز شد.
گوشه ی سالن جای گرفته بودم و چون تمام چراغ ها خاموش بودن، به در ورودی متوجه شد نداشتم.
با متوجه شدن صدای آریا ناخواسته گوشهام تیز شدن.
-تو نمیخوای برگردی لندن؟
-چه اصراری به برگشت من داری؟
-چون بودن زیادت حالمو داره بد می کنه، می فهمی؟
صدای قهقهه ی النا بلند شد.
-تو مستی هات که خلاف اینو میگی … که بهتر از من پیدا نمیشه …
-بهتره دهنتو ببندی و همین فردا از اینجا بری.
-توام بهتره پای اشتباهی که کردی وایسی وگرنه قانون اروپا رو میدونی!
-دهنتو ببند.
-چیه؟ هراسیدی کسی بفهمه؟
دلم محکم به سینه ام می کوبید. میدونستم این دختره الکی اینجا نیومده و کاسه ای زیر نیم کاسه است! هر دو سکوت کرده بودن.
یعنی آریا تو لندن چیکار کرده بود؟! با بسته شدن در اتاقشون از جام کشیده شدم اما تمام فکرم پیش حرفهای آریا و النا بود.
دو روزگار بعد از اون شامگاه النا راهی شد. آریا تمام روز تا دیروقت شرکت بود و کمتر خونه می اومد. تمام روز رو با آرین می گذروندیم.
تازه نگاههام گرم خواب شده بود که حس کردم کف دستی روی پایین تنه ام نشست. ترسیده تو جام تکون خوردم.
سرش و بین گردن و گوشم گذاشت. هرم نفسهای داغش به گردنم می خورد.
شونه ام رو جمع کردم و با صدای خفه ای بیان کردم:
-برو اونور.
صوتی مرتعش و بم آریا تو گوشم قرار گرفت.
-بهت گفته بودم این عطر و نزنی ولی گوش نکردی!
لعنتی، امروزگار فقط یه بار از عطر مولین کمی به گردنم زده بودم. تکونی زیر هیکل گنده اش خوردم.
-برو بیرون.
-هیسس، کاریت ندارم.
-گفتم برو بیرون.
ولی بی توجه به تقلاهام، لبهای داغش روی گردنم قرار گرفت.
#پارت_207
دستش رو نوازش گونه از زیر لباسم رد کرد. مغزم کم کم داشت هوشیار می شد.
-تو الان مستی … بهتره بری اتاقت.
-همه ی دخترهای شهر دوست دارن با من باشن، تو چرا فرار می کنی؟!
-برو با همونا باش.
کف دستش و دور کمرم محکم تر کرد.
-کاریت ندارم فقط میخوام یه امشامگاه و اینجا بخوابم.
-قرار ما این نبود.
-لعنت بهت کاریت ندارم فقط میخوام تو بغلم باشی، می فهمی؟ انقدر ترسناکم که ازم فرار می کنی؟
-الان نفرت انگیزی!
یهو برم گردوند. تو تاریک روشن اتاق نگاهم به نگاههای برزخیش افتاد.
-خوبی به تو نیومده … تو زن شرعی منی، پس هر کاری قلبم بخواد می کنم.
کف دستم و روی سینه اش گذاشتم تا به عقب هولش بدم ولی ذره ای از جاش تکون نخورد.
-برو بیرون.
کف دستهام و بالا آورد و با یه کف دست بالای سرم نگهداشت.
-اصلاً میدونی چیه؟ میخوام انتقام کاری که با خواهرم کردی رو ازت بگیرم، نظرت چیه؟ … تو از امشامگاه زن شرعی و قانونی من میشی.
-تو حق نداری به من کف دست بزنی!
-الان بهت نشون میدم که می تونم این کار و بکنم یا نه.
با تمام زوری که داشتم میدونستم در برابر هیکل آریا هیچم. صورتش اومد نزدیک صورتم.
لبهامون کامل رو به روی هم قرار داشت. دلم محکم تو سینه ام می زد. کف دست و پام انگار بی حس شده بودن.
برای آخرین بار نگاهم و بهش دوختم و با صدایی تحلیل رفته لب زدم:
-من دوستت ندارم … این کار و با من نکن …
لحظه ای عمیق نگاهم کرد.
-به شرطی که آروم مثل یه دختر خوب بگیری بخوابی و بذاری منم بخوابم. صبح وقتی بیدار شدی من و دیگه نمی بینی.
قلبم کمی آروم شد. فقط تونستم سری تکون بدم. از روم کنار راهی شد و سرش روی بالشت کنارم قرار گحرکت کرد.
-میدونستی اامان زنی هستی که پسم می زنه؟
سرم سنگین بود و نگاهم به سقف اتاق.
-نترس؛ تا زنی خودش نخواد من هیچ خطری ندارم.
-اما تو امشامگاه …
نذاشت ادامه بدم.
-فقط می خواستم بترسونمت!
با آرنجم به پهلوش زدم.
-بار آخرت باشه میای اتاق من!
-شاید امشب شب آخر باشه. تو دختر وسوسه برانگیزی هستی!
-توام زیادی بی جنبه هستی!
-اگر بی جنبه بودم تو الان سالم کنارم نخوابیده بودی!
سکوت کردم. راست می اضافه کرد چون اگر می خواست به زور متوسل بشه من هیچ کاری نمی تونستم بکنم.
-چرا از من بدت میاد؟
-من ازت بدم نمیاد.
-ولی حرکت کردارت چیز دیگه ای میگه.
پشت بهش کردم.
-پس حتماً حرکت کردارم راست می گه.
دیگه حرفی نزد. نگاههام گرم شدن.
با تابش نور خورشید نگاههام و باز کردم. کش و قوسی به بدنم دادم که یاد دیشامگاه افتادم.
سریع به پهلو چرخیدم ولی اثری از آریا نبود. متعجب توی تخت جای گرفتم. اتفاقات دیشامگاه … یعنی همشو خواب متوجه شدم؟!
سرم و به طرفین تکون دادم. نه، نه، خواب نبود. از تخت پایین اومدم. برگه ای روی میز آرایش بود. برش داشتم.
“ببخشید اگه دیشب ترسوندمت، برای مدتی میرم و نیستم”
پس اتفاقات دیشب واقعی بودن. یک هفته از راهی شدن آریا می گذره. کم کم دارم ناامید میشم از اینکه نکنه آرین نتونه جاده بره!
توی اتاق جای گرفته بودم. هوا به شدت سرد شده و برف درخت های عریون و سفیدپوش کرده.
نگاهم به پرنده ای افتاد که اومد و روی شاخه ی لخت درخت قرار گرفت.
قلبم هوای مامان و کرده. با آوای جیغ آرین هراسون از اتاق بیرون اومدم.
با اضطراب در اتاقش رو باز کردم. دلم محکم تو سینه ام می زد. بریده بریده اظهار کردم:
-چ … چی … چی شده؟
صورتش غرق اشک بود. میون هق هق با شوق بیان کرد:
-پاهام … پاهام تکون می خورن.
باورم نمی شد.
فریادی کشیدم و با ذوق سمتش راهی شدم. هول کرده بودم. -راست میگی؟ -آره به خدا … نگاه کن … و آروم پاشو بالا آورد. محکم بغلش کردم. -مشاهده کردی اضافه کردم خوب میشی، متوجه شدی؟؟ هر دو با شوق تو بغل هم اشک می ریختیم. آرین و از آغوشم جدا کردم. -باید با دکترت تماس بگیرم. بعد از یکساعت دکترش اومد. عکس العملهای پاهاش خوب بودن و می تونست بعد از یکهفته تمرین به راحتی و بدون نیاز به کسی مسیر بره. -آقای دکتر، حافظه اش چی؟ -حقیقتش اون بستگی به خود شخص داره و شاید یه شوک بتونه حافظه اش رو برگردونه و میدونم با کمک شما به زودی این اتفاق میوفته! لبخندی زدم و تا جلوی در دکتر رو بدرقه کردم و به اتاق برگشتم. -اسپاکو؟ -جانم؟ -یه خواهش! -چی؟ -میشه تا این یک هفته که کامل خوب نشده ام به کسی چیزی نگی؟ -چرا؟ -استرس دارم، لطفاً بذار کامل خوب بشم. -باشه. دستامو توی کف دستش گراهی شد. -همه ی این حال خوبم رو مدیون توام … تو مثل یه خواهر خوب کنارم بودی. گونه اش رو نوازش کردم. -همین که خوب شدی و انقدر انرژی داری برای من کافیه و خرسندم. هر روزگار که می گذشت آرین راحت تر می تونست رو پاهاش حرکت کنه. عمه زنگ زد و تأکید کرد آخر هفته به مهمونی خونه ی الی بریم. مثل اینکه تولدش بود و قرار بود فقط جوونها شرکت کنن. آرین با گوش دادن این خبر کلی خرسند شد. از روی ژورنال لباس انتخاب کردیم تا برای شامگاه مهمونی آراسته باشیم. آرین لباس ماکسی قرمز رنگی پوشید و من یه سرهمی ساده به رنگ مشکی. هر دو آماده سمت ماشینی که عمه فرستاده بود جاده افتادیم. با حرکت ماشین آرین کف دستمو گحرکت کرد. -من یکم استرس دارم! کف دستشو آروم فشردم. -نگران نباش. ماشین کنار خونه ای بزرگ و ویلائی نگهداشت.
#پارت_210 هر دو از ماشین پیاده شدیم. در ویلا باز بود و مردی با یونیفرم مخصوص جلوی در توقف کرده بود. وارد حیاط ویلا شدیم که با کاج های کوتاه به طرز زیبایی تزئین شده بود و چراغهای پایه کوتاه دو طرف مسیر، سنگ فرش رو روشن کرده بودن. بالای در چوبی بزرگ ورودی به صورت کلبه جلو اومده بود و شیر سنگی بزرگی جلوی در به خونه نمای جذابئی داده بود. از در ساختمون که وارد می شدی به سالن اصلی متوجه شد نداشت. با مسیرنمائی خدمتکار وارد اتاق مخصوص پرو شدیم. لباسهامون رو درآوردیم و هر کدوم توی کمد مخصوص خودمون گذاشتیم. -به نظرت من خوبم؟ -عاالی! پسرکش شدی. و نگاهکی زدم. کف دستش و دور بازوم حلقه کرد. ورودی کوتاهی رو رد کردیم. صدای موسیقی به گوش می رسید. بعد از رد شدن از ورودی به سالن اصلی رسیدیم. مهمون ها همه اومده بودن. نگاه فرانک و فرانگیز بهمون افتاد. هر دو شوکه شده بودن و این از نگاه پر از بهتشون مشخص بود. بعد از چند لحظه از بین مهمون ها رد شدن و اومدن سمتمون. فرانک با فریاد گفت: -نگاههام داره درست می بینه؟!! یعنی خودتی؟!! تک خنده ای کردم. -به نظرت کی میتونه باشه؟ فرانگیز با استیاق آرین و بغل کرد. -آخه چطوری؟ … چرا به ما چیزی ناظهار کردین؟ آرین: آروم تر! فرانک دست آرین و گرفت. -بریم پیش بقیه. با نزدیک شدنمون به بقیه، همه ی نگاهها متوجه ما شد. نگاهم به ویهان افتاد. کت تک مشکی با تی شرت یفه گرد تنش بود. نگاهم پایین اومد و رو کف دست الی ثابت موند. انگشتهای ظریفش گره ی انگشتهای بزرگ و مردونه ی ویهان بود. الی با دیدن آرین تعجب کرد اما ویهان …
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن