طره ای از موهام که روی صورتم اومده بود رو کنار زدم. نگاهش به حلقه ی توی کف دستم افتاد.
هول کردم و دستم و پایین آوردم. بی حرف سمت میز نهار حرکت کردیم. همه دور میز نشسته بودن.
سلامی زیر لب دادم و روی صنقلبی کنار فرانک نشستم.
یهو فرانک سرش و کنار گردنم آورد و یه نفس عمیق کشید. متعجب سمتش برگشتم.
-داری چیکار می کنی؟
-هیسس، این چه بوییه لعنتی؟!
با آرنجم آروم به پهلوش زدم.
-آخ، وحشی شدیا …
ابرویی بالا انداختم و به بقیه اشاره کردم. شونه ای بالا داد.
-خب چیکار کنم … بس که این عطرت خوشبوئه! راستی، یار غار پیام نداده؟
-نه.
با صدای ویهان سمتش برگشتم.
-من برای مدتی نیستم.
زندائی: اما پسرم تو تازه از مسافرت برگشتی!
-کاره دیگه، پیش میاد. باید برم.
از گوش دادن اینکه ویهان نیومده بار دیگر میره حالم گحرکت کرده شد. تا آخر نهار فقط با غذام بازی کردم.
ویهان سمت در خروجی رفت. دنبالش راه افتادم. همین که کف دستش روی کف دستگیره ی در جای گرفت، سریع بازوش رو کشیدم.
متعجب اول به کف دستم نگاه کرد بعد سرش بالا اومد و نگاهش توی چشمهام قفل شد.
-چیزی شده؟
فاصله ی بینمون رو کم کردم.
-میخوام بدونم قاتلای مامانم کیا هستن.
سرش و کمی روی صورتم خم کرد.
-بهتره به فکر آینده و همسر ایده آلت باشی.
با حرص گوشه ی لبم رو به دندون کشیدم.
-اگه کمکم نکنی خودم پیگیر میشم.
-بهت خبر میدم … بهتره دردسر تازه ای درست نکنی زنبور کوچولو!
و از سالن بیرون حرکت کرد. لبخندی روی لبم نشست و کف دستم و نرم روی پروانه ی اهداییش کشیدم.
با صدای گوشیم نگاهی بهش انداختم. یه پیام تبلیغاتی و یه پیام از یه شماره ی ناشناس بود.
“وسایلت رو جمع کن، راننده رو می فرستم دنبالت”
ایشش، پسره ی عوضی؛ بهش سلام کردن یاد ندادن! به ناچار جادهم رو سمت پله های بالا کج کردم.
میدونستم اون آدمهایی که معلوم نبود از طرف خان هستن یا کس دیگه ای، هنوز هم دنبالمن ولی نمیدونستم کی و کجا هستن.
چمدونم رو پایین آوردم و روی تخت گذاشتم. نگاهی به اتاقی که زمانی مال مادرم بود و مدت کوتاهی برای من، انداختم.
معلوم نبود کی دوباره به این اتاق بر می گردم. چند کف دست لباس توی چمدون گذاشتم.
عکس دو نفره ی خودم و مولین رو برداشتم. بغض به گلوم چنگ زد. کف دستی روی چهره ی خندون مولین کشیدم.
“بهت قول میدم انتقامتو از تک تک آدمایی که تو رو از من گحرکت کردن بگیرم!”
قاب عکس رو توی چمدون گذاشتم. حتی از پیرمرد متنفر بودم.
اگر مولینو قبول می کرد شاید هیچ کدوم از این اتفاقات نمی افتاد و الان مامان کنارم بود.
مانتوی جلو بازی پوشیدم. کف دسته ی چمدونم رو کشیدم و از اتاق بیرون اومدم.
خاله و بقیه تو سالن بودن جز ویهان. خاله اومد سمتم.
-لازمه اونجا بری عزیزم؟
تبسمی زدم.
-شاید بودنم کنار آرین بتونه بهش کمک کنه تا زودتر خوب بشه.
خاله در آغوشم کشید.
-مراقب خودت باش. تو میای، ما میایم.
سری تکون دادم و گونه ی خاله رو گرم بوسیدم. از بقیه خداحافظی کردم و سوار ماشینی که آریا فرستاده بود شدم.
ماشین بعد از چند دقیقه وارد ویلای آریا شد. راننده چمدون و دنبالم آورد.
نگاهی به تراس انداختم. آریا توی تراس ایستاده بود. یه دست لباس اسپرت سفید رنگ تنش بود.
از حق نگذریم جذاب بود. وارد سالن شدم. هممدت از تراس وارد سالن شد.
-چمدون خانوم رو بذارید اتاقش.
زنی سر به زیر چشم گفت و چمدون رو سمت دیگه ی سالن برد.
-هممسیر من بیا.
-علیک سلام!
-سلام از کوچیکاس، بزرگا علیک میگن دختر خانوم!
پشت سرش دهن کجی کردم. آریا در اتاق آرین رو باز کرد. آرین رو به پنجره روی ویلچرش جای گرفته بود.
با باز شدن در اتاق سرش و کمی سمت ما کج کرد.
با دیدنش دلم ریش شد و سرم رو پایین انداختم.
آریا گفت:
-این خدمتکار جمتوجه شدته عزیزم.
با این حرف آریا سریع سرم رو بالا آوردم و اخمی بهش کردم و سمت آرین رفتم.
-سلام عزیزم. من دوست جمشاهده کردتم و از این به بعد می خوام با شما حیات کنم.
بی توجه سرش رو مجدداً سمت پنجره برگردوند. هممسیر آریا از اتاق بیرون اومدیم.
در اتاق رو بست و دست به سینه نگاهی بهم انداخت.
-باعث و بانی حال الان خواهرم رو به روم توقف کرده و من هیچ کاری نمی کنم.
پوزخند صداداری زد.
-من نمی خواستم این …
نذاشت حرفم و ادامه بدم. هیکل درشت و تنومندش رو کاملاً روم انداخت.
-خوب گوش کن دختر خانوم، اگر میدونستم این کار و از روی قصد و غرض کردی که کاری می کردم تا هر روز آرزوی مرگ کنی! پس برو خدات رو شکر کن قبول کردم مدت کوتاهی هم خونه ی اجباری بشی.
سکوت کردم. حق داشت غمگین بشه. حال آرین آزرده کننده بود.
با حس هرم نفسهای داغش سمت گردنم متعجب نگاهش کردم.
-داری چیکار می کنی؟
کمر راست کرد و با ژست خاصی کف دست توی جیب شلوارش کرد.
-هیچی، این عطرت خیلی بدبوئه … دیگه نزن.
-مگه من از شما نظر میل داشتم؟! من هر چی دلم بخواد می زنم.
مرموز ابروئی بالا داد.
-تو یه بار دیگه از این عطر بزن، اون وقت عواقبش با خودته خانوم کوچولو!
تنه ی آرومی بهم زد و از کنارم رد شد. اینم عقلشو از کف دست داده! وارد اتاقم شدم. یه اتاق بزرگ با پنجره ای بزرگ و نورگیر رو به حیاط.
لباس هامو توی کمد چیدم. باید از روی برنامه پیش می راهی شدم. دکترش بیان کرده بود محیط باید براش مسرور باشه تا بتونه روحیه بگیره.
دفتری برداشتم و تمام کارهایی که شاید جواب میدادن رو توی دفترچه یادداشت نوشتم.
روی تخت دراز کشیدم و نگاهم رو به سقف بالای سرم دوختم.
تا غروب آفتاب از اتاق بیرون نیومدم. با تقه ای که به در خورد چشم از سقف که حالا تاریکی هوا باعث شده بود واضح متوجه شده نشه بگیرم.
-بفرمایید.
در باز شد و زنی میانسال تو چهارچوب در نمایان شد.
-شام آماده است. آقا اظهار کردن تشریف بیارید.
-ممنون، شما برید منم میام.
بعد از حرکت کردن خدمتکار از تخت پایین اومدم و چراغ اتاق رو روشن کردم.
جلوی آینه کف دستی به موهام کشیدم و از اتاق بیرون اومدم.
سمت چپ سالن با دو پله از سالن اصلی جدا می شد و میشد اضافه کرد سالن نشیمن بود.
آریا پشت میز شام جای گرفته بود. با مشاهده کردنم یکی از ابروهای کشیده اش رو بالا داد.
-گوش دادم امروزگار بسیار فعال بودی! اگر هر روز همینطور پیش بری فکر کنم به زودی آرین سلامتیش رو به کف دست بیاره!
درک کردم داره کنایه به تمام روزگار توی اتاق بودنم می زنه. تبسمی زدم و با گامهای موزون و آروم سمت میز راهی شدم.
نزدیک ترین صنقلبی بهش رو کنار کشیدم و روی صنقلبی قرار گرفتم. کمی سمتم خم شد.
-داره کم کم باورم میشه که تو فقط به دلیل اینکه به من نزدیک باشی آرین و بهانه کردی و این موضوع اصلاً به مذاقم خوش نمیاد خانوم کوچولو!
تکه نونی برداشتم و از گوشه ی نگاه نگاهی بهش انداختم.
-مطمئن باش اولین آدمی هستی که انقدر ازش متنفرم، پس بهتره مثل پسر بچه های بازیگوش این خیال خام و از سرتون بیرون کنین که من بخاطر شما اینجام. به عرضتون برسونم برنامه هامو اوکی کردم و از فردا کارم شروع میشه.
به صنقلبیش تکیه داد.
-پس باید خدا رو شکر کنم دختری هم پیدا شده که از من متنفره.
با کف دستمال سفره دور لبشو پاک کرد و از سر میز قد بلند شد.
-شهلا خانوم میتونی میز و جمع کنی. سالن ورزشم، نمی خوام کسی مزاحم بشه.
همون خانومی که برای شام صدام کرده بود اومد سمت میز.
-دیده آقا.
پسره ی زشت از خود راضی منظورش به من بود. از سر میز بلند شدم.
-ممنون شهلا خانوم.
-تو که چیزی نخوردی دخترم!
-ممنون عالی بود.
از میز فاصله گحرکت کردم.
-به حد کافی حرص خوردم.
ساعت رأس ۸ صبح زنگ خورد. امروزگار روزگار پرکاری برام بود. از تخت پایین اومدم و دوش گحرکت کردم.
پیمسیرن حریر مشکی که تا زیر زانوهام بود پوشیدم. موهام رو شل بافتم و از اتاق بیرون اومدم.
آروم سمت اتاق آرین راهی شدم و در و باز کردم. با دیدن آرین که سعی داشت توی تخت بشینه تبسمی زدم و کامل وارد اتاقش شدم.
-سلام عزیزم، صبحت بخیر.
پرده ها رو کنار زدم و پنجره رو باز کردم. سمتش حرکت کردم تا کمکش کنم.
بوی عرق تنش باعث شد لحظه ای نفسم و توی سینه حبس کنم.
-خب، امروزگار چه روزگاریه؟ … آها … روزگار حموم رفتنه! نظرت چیه؟
-من حموم نمیرم.
کنارش روی تخت جای گرفتم.
-اما تو باید حموم بری چون قراره با هم بریم بیرون.
-از اتاق من برو بیرون، من نه حموم میرم نه با تو جائی میام.
-ولی تو هم حموم میری هم با من میای بیرون.
جیغی کشید. لحظه ای هراسیدم. در اتاق با صوتی بدی باز شد و آریا با یه شلوارک و حوله ی دور گردنش نفس زنان وارد اتاق شد.
-چی شد؟
-اینو از اتاقم بیرون کن؛ نمیخوام اینجا باشه.
-اما …
-هممسیر من بیا.
به ناچار از اتاق بیرون اومدم.
-قرار نیست بیای آسایش خواهرم رو بهم بزنی!
نگاه طلبکارانه ای بهش انداختم.
-ولی من نیومدم آهستهش خواهرتو بهم بزنم. تو اصلاً میدونی از کیه حموم نحرکت کرده؟!
-دوست نداره بره.
-آها، اون وقت توام اجبارش نکردی بره، درسته؟
-هیچ کس حق نداره خواهرمو مجبور به کاری کنه.
پوزخندی زدم.
-تو داری با این محبت های بیجات به خواهرت خیانت می کنی نه محبت. از این به بعدم تو کارهای من دخالت نکن.
بازومو توی دستش گرفت و فشاری بهش داد.
-من مرد این خونه ام و هر چی من بگم …
کمی رو پنجه ی پا قد بلند شدم تا هم قدش بشم. صورت هامون با فاصله ی کمی رو به روی هم قرار داشت.
-من اینجا مردی نمی بینم.
و بازومو از توی کف دستش کشیدم و از کنارش رد شدم.
یک هفته ای می شد که من هر چی می میل داشتم به آرین نزدیک بشم مقاومت می کرد.
برعکس روزگارهای دیگه آریا زود از خونه حرکت کرد. بدون در زدن وارد اتاق آرین شدم.
با دیدنم اخمی کرد و روش و برگردوند. رو به روی تختش کف دست به سینه ایستادم.
-تا کی میخوای اینطوری ادامه بدی؟ قلبت میخواد همه بهت ترحم کنن، آره؟ … نشنیدی دکترت بیان کرد اگه خودت بخوای حالت خوب میشه؟ اما تو خودت دوست داری همه بهت ترحم کنن! باشه، من میرم ولی اینو بدون هیچ کس جز خودت نمی تونه به خودت کمک کنه … قبل از این اتفاق تو یه دختر قوی و خوشحال بودی، الانم میتونی ولی خودت نمیخوای؛ پس موندن من اینجا فقط وقت تلف کردنه. کم کم بقیه هم از این که همه اش باید بهت ترحم کنن خسته می شن و تنهات میذارن.
از اتاق بیرون اومدم. خدا کنه نقشه ام بگیره. وارد اتاقم شدم. باید منتظر می موندم.
داشت ظهر می شد اما هیچ خبری ازش نشد. سمت کمد راهی شدم. میتمایل داشتم مایو بردارم تا کمی شنا کنم.
هنوز سر کمد بودم که در اتاق باز شد. نگاهی سمت در کردم. آرین روی ویلچر جلوی در بود.
-میشه نری؟
باورم نمی شد میمیل داشت قبول کنه. شادیمو کنترل کردم و با خونسردی اظهار کردم:
-برای چی نرم؟ با نرفتن من قراره اتفاقی بیوفته؟!
-آره، میخوام کمکم کنی تا بتونم اون آدم قبلی که میگی بشم. من که نمیدونم چطور آدمی بودم!
دلم براش سوخت و از خودم بدم اومد. باعث حال الان آرین من بودم.
با چند قدم سمتش رفتم و جلوش کنار ویلچر زانو زدم. کف دستهای سردش و توی کف دستم گراهی شدم.
-باشه می مونم اما به یه شرط!
#پارت_187
-چی؟
-اینکه هر چی من میگم و گوش کنی و کاری که میگم و بکنی، باشه؟
-باشه، قبول!
-آفرین. الانم میریم برای شنا.
-اما …
-ولی نداریم، بریم تا بگم چیکار کنی.
حرفی نزد. دو تا مایو برداشتم. با کمک خدمتکار وارد سالن ورزشی شدیم. به سختی لباسش رو با مایو عوض کردم.
مایوی خودمو پوشیدم و موهامو بالای سرم جمع کردم. نگاهی بهم انداخت.
-هیکل زیبای داری.
-توام هیکلت بد نیست عزیزم، بلکه عاالی!
توی تیوپ داخل آب گذاشتمش و خودم پریدم توی آب.
-خسته نشدی اینهمه توی اتاقت موندی؟
-داشتم بهش عادت می کردم.
مشتی آب سمتش پرت کردم.
-هیچ وقت به بدبختی و ضعیف بودن عادت نکن وقتی می تونی قوی باشی!
متقابلاً مشتی آب سمتم پرت کرد. هر دو غرق آب بازی بودیم که صوتی آریا اومد.
-اینجا چه خبره؟
کامل راهی شدم زیر آب و فقط سرم بیرون موند.
-تو چرا وقتی میای یالا نمیگی؟!
سمت کمدی حرکت کرد.
-چراکه اینجا جز خواهرم لیدی نمی بینم.
دهن کجی کردم و آرین ریز خندید. بعد از چند دقیقه اومد سمت استخر و شیرجه زد تو آب.
-هوی آقا، فعلاً تایم خانم هاست!
پشت سر آرین قرار گراهی شد.
-مال خودمه و دوست دارم الان بیام، مگه نه خانوم دلبره؟
آرین سر تکون داد. آریا به صورتم چشم دوخت.
-آخی، با دیدن هیکل من اعتماد به نفست و از کف دست دادی؟!
پوزخندی زدم.
-بهشدت به خودت اعتماد داری!
ژستی گحرکت کرد.
-این هیکل خودش بازگو کننده ی همه چیزه.
-اینو به دوست دخترهات بگو تا بیشتر تحویلت بگیرن نه من.
-اسپاکو جون، با آریا مسابقه بذار.
ابرویی بالا دادم.
-جانم؟ چه مسابقه ای؟!
-از این سر استخر تا اون سر استخر برید … لطفاً!
نگاهی به آریا انداختم. سری تکون داد.
-چیکار کنم دیگه، دستور از طرف یه فرشته است!
آرین کف دستهاشو محکم بهم زد.
-هورااا اسپاکو، ببینم داداشمو می بری یا نه؟
کف دستم و رو هوا مشت کردم.
-کجاشو متوجه شدی؟ داداشت از الان بازنده است.
آریا ابرویی بالا داد.
-خواهیم دید خانوم کوچولو …
-من کوچولو نیستم!
-هستی!
-نیستم!
-باشه بعداً قد می گیریم ببینم کوچولو هستی یا نه.
-باشه.
هر دو کنار هم توی آب از حرکت ایستادیم. با سوتی که آرین زد زیر آب شیرجه زدیم.
تقریباً چند لحظه بعد از آریا به ته استخر رسیدم. آرین سوت زد.
-آریا برنده است.
-قبول نیست، این کف دستاش بلندتره.
آریا پوزخندی زد.
-خیلی جاده داری تا به من برسی!
از آب بیرون حرکت کرد. دهن کجی کردم. آوای خنده ی آرین قد بلند شد.
-بخند ولی قول میدم دفعه ی بعد از داداش عزیزت ببرم.
میون خنده شونه ای بالا داد. به هوای اینکه آریا رفته از آب بیرون اومدم.
قدمی سمت اتاقک دوش برداشتم که کف دستی بازومو چسبید.
به عقب برگشتم و نگاهی به آریا با اون هیکل گنده و بالا تنه ی برهنه انداختم.
-بله؟!
-مگه نمی میل داشتی قد بگیری ببینی کی گنده تره؟
چرخیدم و کاملاً رو به روش قرار گحرکت کردم. قدم تا روی سینه اش بود.
روی پنجه ی پا کشیده شدم تا این تفاوت قدی رو از بین ببرم. سرش روی صورتم خم شد.
-هر چقدر هم رو پاشنه ی پا قد بلند شی، بازم من قد بلندترم.
-کی بیان کرده؟
دستم و بالا آوردم. قدمی به عقب راهی شد. قدمی جلو اومدم که زیر پام سر خورد.
وحشت کرده دنبال چیزی برای نجات بودم که کف دستم و روی سینه ی آریا گذاشتم.
تعاقلبشو از دست داد و مچ کف دستهام رو گراهی شد. با هم توی آب پرت شدیم. همه ی اتفاقات توی چند لحظه رخ داد.
نفس زنان روی آب اومدیم. مچ دستهام هنوز اسیر کف دستهای مردونه اش بود.
فاصله ی بینمون به یه بند انگشت هم نمی رسید. نفسشو توی صورتم فوت کرد. به خودم اومدم.
-میشه کف دستهامو ول کنی؟
نگاهی به فاصله ی کممون انداخت.
#پارت_189
-نه که تو بدت میاد از این فاصله؟!
با این حرفش حرصی شدم و با اخم نگاهش کردم.
-اونی که انقدر فاصله ی کم رو دوست داره من نیستم، دوست دخترهای عزیزت هستن. حالا ول کن دستمو!
مچ هر دو دستمو تو یه کف دستش گحرکت کرد و کف دست دیگه اش زیر آب روی کمر برهنه ام نشست. کشیدم سمت خودش.
-به دوست دخترهام حسودی می کنی؟
پوزخندی زدم.
-آخه تو چی داری که بخوام وقت بذارم برای حسودی کردن؟
نگاهش بین چشمهام و لبهام در حرکت کرد و رسید بود. با آوایی بم تر از همیشگی اضافه کرد:
-میخوای امتحان کن، شاید تو هم جذبش شدی!
دیدهک ریزی زد.
-نظرت چیه؟
زبونمو با ناز روی لبهام کشیدم. فهمیدم تعجب کرده.
-نظرت چیه تو امتحان کنی؟
گنگ، همونطور که نگاهش هنوز به لبهام بود اضافه کرد:
-چیو؟
پامو بالا آوردم و وسط پاش زدم. صدای فریادش قد بلند شد و ازم فاصله گرفت.
-اینو!
و از آب بیرون اومدم. اصلاً آرین رو فراموش کرده بودم. آریا هم از آب بیرون اومد.
-داداشمو چیکار کردی؟
-هیچی، یه گوشمالیش دادم!
-جواب این کارتو بعداً میدی اسب چموش!
همونطور که به آرین کمک می کردم تن آوامو کمی بردم بالا.
-پس منتظر عواقب بدتر باش!
حوله ی آرین رو تنش کردم و حوله خودمم پوشیدم. آریا با یه حوله که فقط دور کمرش بود از اتاقک بیرون اومدو کنار ویلچر آرین ایستاد.
پشت دیدهی براش نازک کردم و اونم سری تکون داد.
-وحشی!
با آرین وارد اتاقش شدیم. لباسهاشو تنش کردم و موهای قد بلندش رو سشوار کشیدم و بعد از اینکه بافتم، روی یکی از شونه هاش انداختم.
-میرم لباس بپوشم.
تبسمی زد. بالاخره بعد از مدتی سه نفره دور میز نشستیم.
از نگاه آریا معلوم بود از اینکه خواهرش سر میز اومده چقدر خوشحاله.
-خوب برای امشامگاه کافیه! بریم بخوابیم؟
#پارت_190
-یعنی میای اتاقم؟ کنارم؟
-اگر دلبسته شده باشی و جات تنگ نشه!
-نمیشه ولی به شرطی که برام کتاب بخونی.
-از فردا شامگاه خوبه؟
کف دستش و مشت کرد و به کف دستم کوبید.
-عالیه!
-آقای همخونه، شامگاهتون بخیر.
خم شد آرین رو بوسید و برای من سری تکون داد. هممسیر آرین وارد اتاقش شدیم.
تختش از دو نفره کوچیکتر و از یک نفره بزرگ تر بود. نگاهی به تخت انداختم.
-به نظرت هر دو جا میشیم؟!
-اگه اذیت میشی اصرار نمی کنم.
-الان که فکر می کنم بسیارم عالیه … من برم لباس خوابمو بیارم.
با مسروری سری تکون داد. بلوز و شلوار خرسیم رو پوشیدم و سمت اتاق آرین مسیر افتادم. آرین با متوجه شدنم خنده ای کرد.
-به چی می خندی؟
-آخه توی کمد منم از این لباسا زیاده.
سمت کمد رفتم و درش رو باز کردم. همینطور که سرم تو کمد بود اظهار کردم:
-پس امشب با هم ست می کنیم.
کمک کردم لباسشو پوشید و با کمک خودش روی تخت گذاشتمش و کنارش دراز کشیدم.
اتاق با نور کم ماه که از پشت پرده ی حریر به داخل سرک می کشید روشن شده بود.
-به نظرت حالم خوب میشه؟
-تا خودت باور نداشته باشی هیچ اتفاقی نمی افته. مثلاً ببین … آروم چشمهات رو ببند و اون جایی رو که دوست داری تصور کن مثل یه لاله زار تو فصل بهار؛ هر شب قبل خواب پیش خودت تصور کن که تو می تونی به زودی روی پاهای خودت وایستی حتی بدوئی!
سرش و آروم روی شونه ام گذاشت.
-چه خوبه که موندی … احساس می کنم یه خواهر دارم؛ یه خواهر مهربون.
-از امشب من خواهرتم.
آوای نفس های آرومش نشون می داد که خوابیده. اگر روزی حافظه اش و به کف دست می آورد و می فهمید باعث حال الانش منم، چیکار می کرد؟
سرم و به بالشت تکیه دادم. یک هفته ای می شد که هر روزگار برنامه ی تازه ای برای آرین داشتم.
طی این مدت بسیار با هم اخت شده بودیم و بیشتر باهام همکاری می کرد. احساس می کردم آریا هم راضیه.
قرار بود امروز دخترها بیان. از هاویرم خواسته بودم بیاد ولی …
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن