-مشخص نیست؟
سمت میزش حرکت کردم و کمی روی میز خم شدم.
-جناب آقای آریا دیوانسالار، توجه دخترها به شما نیست؛ به پول و لباسهای مارکیه که می پوشید نه به دیده و ابروتون!
به صنقلبیش تکیه داد و نیشخندی زد.
-یعنی دخترها عاشق نگاه و ابروی من نمیشن؟ جذاب نیستم؟
نگاهی به سرتا پاش انداختم.
-پول یه کارگر ساده رو هم دلربا می کنه! اتاق من کجاست؟
جدی شد.
-خانم نوری جادهنمائیت می کنه.
-من نباید قبل از شروع کارم قرارداد رو ببینم؟
پوشه ای رو سمتم گراهی شد.
-میتونی امضاش کنی.
پوشه رو از کف دستش گراهی شدم و نگاهی بهش انداختم و پایین قرارداد رو امضا کردم.
از اتاق بیرون اومدم. نوری اتاقم رو نشون داد. اتاق کوچیکی بود ولی متوجه شد خوبی داشت.
پشت میز جای گرفتم. باید کمی وسیله هم هممسیرم می آوردم. نگاهی به صفحه ی گوشیم انداختم.
با دیدن چهره ی خندون مامان بغض توی گلوم نشست. چقدر اصرار کردم تا از اون روستا بریم اما گوش نکرد.
یک هفته از شروع به کارم میگذشت و با محیط شرکت بیشتر آشنا شده بودم.
بعد از شام همه به سالن راهی شدیم. پیرمرد نگاهی بهم انداخت.
-اوضاع کار چطوره؟
-خوبه.
-آریا لطف کرد که قبول کرد.
پوزخندی زدم.
-من بخاطر استعدادم اونجام نه پارتی بازی.
فرانک: ناقلا نگفته بودی تو شرکت آریا کار می کنی!
-چیز مهمی نبود.
فرانگیز: وااای، یعنی هر روزگار آریا رو می بینی؟
-بسیار تحفه است که هر روز ببینمش؟؟!
فرانک کف دستش رو بالا آورد و به علامت خاک بر سرت و بیان کرد:
-من از خدامه هر روزگار ببینمش.
-میخوای هر روزگار با خودم ببرمت؟
فرانک: نه زشت میشه.
-نه تو رو خدا … بیا بریم … پسره همینجوری نزده می رقصه چه برسه دو تا دختر هم بهش توجه کنن! من برم بخوابم.
فرانگیز: آره برو … برو فردا باید پوستت خوب باشه.
لپهام رو باد کردم. شامگاه بخیری بیان کردم و سمت اتاقم راه افتادم.
تو اتاق کارم در حال طراحی بودم که در بی هوا باز شد. سرم رو بالا آوردم. منشی نچسب آریا بود.
-به شما در زدن یاد ندادن؟!
تابی به گردنش داد.
-من فقط وقتی بخوام وارد اتاق آقا آریا بشم در میزنم.
-نه، میخوای اونجام مثل چی سرتو بنداز پایین برو؛ کارتو بگو، کار دارم.
-آقا آریا اضافه کردن بیاین اتاق فیلمبرداری.
-باشه، میتونی بری.
با رفتن نوری از پشت میزم بلند شدم. در اتاق فیلمبرداری باز بود و فقط نورافکن ها روشن بودن.
لحظه ای محو متوجه شدن اون هیبت و ژست ها شدم. آریا داشت کت برندی رو تبلیغ می کرد.
دو خانوم و دو آقا در حال عکس و فیلم گحرکت کردن بودن. به محض مشاهده کردنم با کف دست اشاره کرد کار رو متوقف کنن.
آریا: بچه ها کمی استراحت کنید.
یکی از اون دخترها جلو اومد و با ناز کت رو از تن آریا درآورد. حالا با یه شلوار و اون عضله های بیش از اندازه محکم، جلوی روم ایستاده بود.
نگاهم رو ازش گحرکت کردم و به خالکوبی روی سینه اش دوختم.
-کارم داشتی؟
-ازش خوشت اومده؟
متعجب سرم رو بالا آوردم.
-از چی؟
اشاره ای به خالکوبی روی سینه اش کرد.
-از این.
-چطور؟
-زیرا صورتم اینجاست، نه اونجا! دوست ندارم …
-وقتی دارم با کارمندام صحبت می کنم نگاهش جز تو نگاههای من جای دیگه ای باشه.
دستهام رو روی سینه ام قلاب کردم. سرش رو کمی پایین آورد.
-یا نکنه از دیدن هیکل من بیشتر خوشت میاد!
پوزخند صداداری زدم و نگاهم رو مستقیم به چشمهاش دوختم.
-منتظرم راجب کار صحبت کنیم.
انگشت شصتش رو گوشه ی لبش کشید.
-میخوام راجب یکی از لباس ها نظرت رو بدونم.
سمت دیگه ی اتاق راهی شد و از لای کاورهای لباس ها لباسی رو بیرون آورد و پوشید.
-این.
چرخی دورش زدم و نگاهی به پیراهن مردونه انداختم.
-من ایرادی تو این پیمسیرن نمی بینم جز …
دستم اومد بالا و لبه ی یقه اش رو دست کشیدم. فاصلمون کم بود و آریا با اون هیکل گنده باعث شده بود که در برابرش زیادی ظریف به نظر برسم.
-اینجا، یقه اگه اینطوری باشه بهتره.
سمت آینه چرخید. یقه رو بالا و پایین کرد.
-خانوم اسفندیاری این لباس و با یه مدل یقه جدید برام بیارید.
اومد سمتم.
-می تونی بری.
-با اجازه.
از اتاق بیرون اومدم. کمتر از یک ماه از کار کردنم توی شرکت می گذره.
توی پاتوق کنار فرانک و فرانگیز جای گرفته بودم. فرانک با هیجان بیان کرد:
-وای آخر هفته قراره بریم زادگاه شوهر عمه فخری. با اینکه هر سال اونجا میریم اما بازم اونجا رو دوست دارم. محیط مسرورش، آب و هواش، مسابقه هاش …
فرانگیز: من نمیدونم چرا آریا خودش تو مسابقه اسب سواری شرکت نمی کنه!
از روی مبل قد بلند شدم.
-پاشید ببینم … حوصله ام سررفت.
فرانگیز: چیکار کنیم؟
اوووم … بسکتبال بازی کنیم. راستی، آشو کجاست؟
-مام نمیدونیم … البته دیگه به غیب شدن های برادرم عادت کردم.
توپ بسکتبال رو برداشتم. سخت در حال بازی بودیم و عرق از سر و رومون می بارید.
با دیدن استخر چشم هام برقی زدن.
-دخترا ….
با صوتی دادم هر دو وحشت کرده ایستادن.
فرانک: چی شده؟
-بریم آب بازی!
هر دو کف دست زدن. سمت استخر راهی شدیم. فرانک و فرانگیز تاپ شلوارک تنشون بود.
بافتم رو درآوردم و هر سه داخل آب پریدیم. گوشه ی استخر وایستادم.
فرانگیز: تو نمیای وسط؟
قیافه ی مظلومانه ای به خودم گحرکت کردم.
-من بلد نیستم.
هر دو به هم نگاهی انداختن و یکهو کف دستم و کشیدن.
-بیا ما یادت میدیم.
خنده ای کردم. در پاتوق باز شد و ویهان داخل اومد.
از وقتی متوجه شده بود شرکت آریا کار می کنم باهام سرسنگین شده بود. دخترها لب استخر رفتن.
جیغی زدم و زیر آب رفتم. نفسم و حبس کردم. سر و صدای فرانک و فرانگیز بلند شد.
-اسپاکو … اسپاکو … وای کجاست؟ …. گفت شنا بلد نیست …
کف دست و پایی زدم و دوباره زیر آب راهی شدم. چشمهام بسته بود.
کسی اومد سمتم و دستی دور کمرم حلقه شد. به هوای اینکه دخترها هستن زدم زیر پاش و پریدم روش.
با باز کردن نگاههام نگاهم به ویهان افتاد. کف دستم هنوز روی سرش بود و هر دو زیر آب بودیم.
اومدیم روی آب. کف دست ویهان هنوز دور کمرم بود.
موهای خیسم و از روی صورتم کنار زدم.
-چیزه …. در ذهنش گذراندم دختران!
دستش اومد سمت صورتم و موهای بازیگوشم رو زد پشت گوشم.
با سر و آوای فرانک و فرانگیز از ویهان فاصله گرفتم. فرانک با داد گفت:
-بیشعور، در ذهنش گذراندم سقط شدی!
سمتش راهی شدم. لبه ی استخر قرار گرفته بود. محکم کشیدمش که افتاد تو آب. ویهان حوله ی تن پوش پوشید.
-بیاید بیرون دیروقته … هوا بیرون سرده، سرما می خورین.
-باشه داداش تو برو مام میایم.
بالاخره روزگاری که قرار بود به ییلاق پدری آریا بریم رسید.
چون قرار بود یک هفته رو بریم چمدونی برداشتم و تعدادی لباس توش گذاشتم.
تقریباً ۱۰ تا ماشین شدیم. میل داشتم سوار ماشین ویهان کنار دخترها بشینم که پیرمرد گفت:
-ملی با ویهان و دخترها میاد. تو توی ماشین آریا بشین.
-اما من میخوام …
-متوجه شدی چی اظهار کردم!
نگاهی به دخترها انداختم. ملی خوشحال کنار دخترها نشست.
بی میل سمت ماشین آریا حرکت کردم. کنار ماشین با ژست خاصی ایستاده بود.
با دیدنم اضافه کرد:
-میخوای سوار ماشین من بشی؟
-الان جز ماشین شما ماشین دیگه ای خالیه؟
با تمسخر نگاهی به ماشین ها انداخت.
-عه نبوده!
صندوق و باز کرد. چمدون و توی صندوق گذاشتم.
میل داشتم سوار ماشین بشم که نگاهم به ویهان افتاد. لحظه ای به من و بعد به آریا خیره شد.
احساس کردم پوزخندی زد و سوارشد. با اینکه عاشق شدم با دخترها برم ولی سوار ماشین آریا شدم.
یکی از پسرها که نمی شناختم جلو کنار آریا قرار گرفت. آرین خواهر آریا با دیدنم اظهار کرد:
-چه خوب شد اومدی اینجا، تنها بودم.
به کف دستور عمه فخری بره ایرو به سیخ کشیدن. بعد از شام همه دور هم نشستیم. عمه فخری بیان کرد:
-مثل هر سال مه سکه میندازیم و یه دختر پسر میان وسط و می رقصن، امسال هم …
اشاره ای به زن کناریش کرد. توی ظرفی اسمها نوشته شده بود.
عمه فخری: شیر افتاد، اسم یکی از پسرها رو درمیاریم و اگه خط افتاد اسم یکی از دخترها رو. توی این دو تا ظرف اسم همتون و نوشته ام.
برام جالب بود. پاهام و توی سینه جمع کردم و نگاهمو به آتیش دوختم. اولین نفر اسم آشو و آرین دراومد.
عمه فخری:
بیاین وسط ببینم کدومتون برنده میشین.
آشو و آرین رو به روی هم شروع به رقص کردن. هر کدومشون که زودتر می از حرکت ایستاد می باخت.
حواسم به آشو بود که می میل داشت حواس آرین و پرت کنه.
نمیدونم به آرین چی گفت که آرین لحظه ای از رقصیدن توقف کرد.
آوای جیغ و سوت پسرها بلند شد و دخترها سر آرین غرغر کردن اما آرین تبسم روی لبهاش بود.
متوجه شدم آشو حتماً چیزی به این دختر احساساتی گفته.
“آریا” همه خاموشی کردن. “اسپاکو” ! از جام قد بلند شدم. شومیز حریر صورتی با شلوار برمودا پام بود و صنقلب صورتی پوشیده بودم.
نوازنده شروع کرد. کف دستی به موهای بلندم زدم و رو به روی آریا قرار گراهی شدم.
با فاصله و رو به روی هم می رقصیدیم. باورم نمی شد انقدر هماهنگ برقصه.
#پارت_160
هر دو عرق کرده بودیم اما با سماجت چشم تو نگاه هم می رقصیدیم. پوزخندی زد.
-پس رقصیدنم بلدی!
با ناز طره ای از موهام و به عقب فرستادم.
-من بهشدت کارای دیگه هم بلدم.
از روی آتیش پرید. چرخی دور آتیش زدم. صدای هلهله همه کشیده شد. میدونستم توی رقص حریف ندارم.
قری به کمرم دادم و تمایل داشتم پام و جابجا کنم. فاصله ی بینمون خیلی کم بود.
چیزی به پام گیر کرد و با زانو جلوی پای آریا افتادم. روی پنجه ی پا قرار گرفت و با غرور نگاهم کرد.
-هنوز اونی که قراره از من ببره به جهان نیومده!
دخترها اومدن سمتم. عصبی نگاهم رو بهش دوختم.
-از پشت خنجر زدن افتخار نداره.
-هر کسی یه اصولی تو حیاتش داره و اصول منم به هر قیمتی برنده شدنه.
کمی لنگ میزدم. کنار ویهان قرار گرفتم.
-تو چرا نرقصیدی؟
عمیق نگاهم کرد.
-بجای منم شما رقصیدی.
مچ پامو فشردم.
-پسره ی عوضی.
-عادت می کنی ….
-تو متوجه شدی؟
-من با آریا بزرگ شدم. سعی کن ازش دوری کنی.
سری تکون دادم. کم کم همه به جادرهاشون حرکت کردن.
آوای جیرجیرک ها واضح به گوش می رسید و نور ماه دشت رو روشن کرده بود.
پشت چادرها و رو به روی دشت پر از گلهای وحشی نشستم. ساز دهنیم و از توی جیبم درآوردم و شروع به زدن کردم.
قلبم مولینو می خواست.
-پس بگو این صدایی که هر شامگاه به گوشم می رسید از تراس اتاق تو بوده!
برگشتم سمت ویهان.
-یعنی اون تراس چسبیده به تراس من مال اتاق توئه؟
-اوهوم … بعضی شبها با شنیدن آوای ساز دهنیت رو تراس می اومدم ولی نمیدونستم تو میزنی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن