داشت علنی جلوی بقیه بی محلی می کرد.
-منم که حتماً میشناسه … امکان نداره دختری منو نشناسه!
پوزخندی زدم.
فرانک: امشامگاه آشنا شد.
سری تکون داد و رو کرد به ویهان.
-کار و بار چطوره؟
-مثل همیشه!
-امسال قراره یه مسابقه ی اسب سواری بذارم، میای؟
آشو: حتماً مثل پارسال تو دشت؟
آریا: آره، کیفش به همینه؛ یک هفته کنار کوه ها، دور از سر و صدای تهران. مادرجون حتماً به همه اعلام می کنه.
صدای آهنگ ملایمی قد بلند شد. فرانک و فرانگیز سمت بقیه حرکت کردن تا برقصن. آریا نگاهی بهم انداخت.
-مادرت چطوره؟
آشو: عمه چند ماهی میشه به رحمت خدا رفته!
-نمیدونستم … خدا بیامرزتش.
سری تکون دادم.
-راهی شدگان شما هم.
با آوای عمه فخری نگاه ها به سمتش کشیده شد.
-من و بهشدت خوشحال کردین که اومدین. میدونین همه ساله یک هفته ما جشن و مسابقه ی سواری داریم. از همین الان همه ی شما عزیزان دعوت هستین. الان هم بفرمائید شام.
همه ی جوون ها خوشحال کف دست زدن و سمت سلف سرویس گوشه ی سالن راهی شدن.
آریا سمت دیگه ی سالن حرکت کرد ولی ویهان هنوز ایستاده بود. نگاهی بهم انداخت.
-تو چرا نرفتی؟
-غذا به اندازه ی کافی فکر می کنم برای همه باشه؛ کمی خلوت تر بشه میرم. خودت چرا نحرکت کردی؟
با ابرو به جلو اشاره کرد. نگاهم به ملی افتاد که با دو تا بشقاب پر از مخلفات داشت سمت ما می اومد. پوزخندی زدم.
-یادم رفته بود عاشق سینه چاکتون هواتونو داره.
-تو چرا شانستو امتحان نمی کنی؟
برای لحظه ای دلم از تپیدن از حرکت ایستاد. نفس عمیقی کشیدم.
-شانسم رو؟ من نیازی به شانس ندارم؛ کسی بخواد عاشقم بشه، همینطوری هم میشه.
سرش رو کمی روی صورتم خم کرد.
-چه بوی خوبی میدی … وسوسه کننده است !
گرمی خون رو توی صورتم احساس می کردم.
با صدای ملی، ویهان ازم فاصله گراهی شد. کف دستم و روی گونه های داغم گذاشتم.
با خلوت شدن سلف سمتش حرکت کردم و کمی برای خودم غذا کشیدم.
خواستم گوشه ای دور از این همه سر و صدا برم که عمه فخری با کف دست بهم اشاره کرد.
به ناچار سمت عمه فخری و نوه ی از دماغ فیل افتاده اش راهی شدم.
دقیقاً سمت خلوت سالن رو به پنجره ی سر تا سری که ویوی ویلا کاملاً پیدا بود جای گرفته بودن. عمه با متوجه شدنم تبسمی زد.
-بیا کنار ما بشین عزیزم.
صندلی رو عقب کشیدم و کنار غول بیابونی قرار گرفتم.
-با آریای من آشنا شدی؟
“اووف، آریای من!”
-بله.
-آریا جون، مادر، شناختی؟ دختره ماهنوره. میبینی چه خانوم شده مثل مادرش؟
-مادر جون من قصد ازدواج ندارم.
سرم و بالا آوردم و با پوزخند نگاهش کردم.
-حالا کی میل داشت با شما ازدواج کنه؟
سرش و خم کرد سمتم.
-وقتی مادر جونم از یه دختری اینطوری داره تعریف می کنه یعنی خوابی برای من متوجه شده!
سرم و کمی جلو بردم. حالا صورت هامون کاملاً رو به روی هم قرار داشت.
-شما خودتو زیادی کف دست بالا گراهی شدی، نه که مادر جونت آریای من میکنه … در ذهنش گذراندی پسر قاجار الدوله ای!
-پسرش نیستم، نتیجه اش هستم.
و چشمکی زد. با صدای عمه فخری صاف شد.
-آریا چی داری به اسپاکو میگی؟
-چیز خاصی نیست مادر جون.
-خب، اسپاکو، عزیزم چقدر درس خوندی؟
-لیسانس طراحی و فشن دارم ولی متأسفانه تو کشور ما بسیار کم کار پیدا میشه.
-مگه میخوای کار کنی؟!
-بله، اینطوری برام بهتره.
عمه فخری سری تکون داد.
-با دوستام صحبت می کنم؛ حتماً برات یه کاری پیدا می کنم.
-ممنونم.
بعد از کمی شامگاه نشینی، بالاخره مهمونی به پایان رسید. هرچند آریا زودتر عذرخواهی کرده و حرکت کرده بود.
ویهان ماشین رو تو حیاط پارک کرد.
فرانک: بریم شطرنج؟
ویهان: فکر می کنم همه خسته باشیم.
و سمت ساختمون خودشون حرکت کرد.
فرانگیز: آشو، ویهان چیزیش شده؟
آشو: نمیدونم؛ بعد از شام تو خودش حرکت کرد. حتماً خسته اس، هفته ی آینده باید بره؛ می گفت مأموریت داره.
-چی داره؟
فرانک: مگه نمیدونی ویهان …
تا اومد ادامه بده آشو بهسرعت اظهار کرد:
-فرانک، دیروقته!
فرانک و فرانگیز شامگاه بخیر اضافه کردن. با حرکت کردنشون رو کردم سمت آشو.
-ویهان میخواد بره روستا؟
-آره. اونا نمیدونن تو فامیل ما هستی.
سری تکون دادم و با فکری مشغول سمت ساختمون پیرمرد راه افتادم.
بهترین موقع بود که برم روستا، اینطوری می تونستم چند تا چیز از خونه بیارم اما چطوری از اینجا برم؟!
برگشتم. آشو هنوز تو حیاط بود.
-آشو؟
-هوم؟
-چیزه … میگم من می تونم چند روز دیگه برم خونه دائی؟
-خونه ی عمو برای چی؟
-خوب قلبم برای دائی و هاویر تنگ شده.
-نمیدونم.
-خب تو من و ببر، اینطوری دیگه خطری هم شما رو تهدید نمی کنه. بعدش من که از خونه بیرون نمیام، کسی متوجه نمیشه.
-حالا بذار با ویهان مشورت کنم.
-یه کاریش بکن دیگه!
-باشه، حالا برو بخواب.
رو پنجه ی پا قد بلند شدم و بوسه ی کوتاهی روی گونه اش زدم.
-آفرین پسر دائی.
انگار از کارم تعجب کرد. کف دستی روی گونه اش کشید.
-آب دهنتو که نزدی … فردا دونه دربیارم من میدونم و تو!
کف دستم و مشت کردم.
-همچین میزنم پای نگاهت تا یه هفته از جات پا نشی!
آشو نمایشی دستهاش رو آورد بالا.
-تسلیم.
-شامگاه بخیر.
-شب بخیر.
وارد اتاقم شدم. چند روزگاری از شامگاه مهمونی میگذره. نمیدونستم آشو با ویهان صحبت کرده یا نه!
سمت درخت گردو رفتم و روی تاب جای گرفتم. پام رو زمین زدم و تاب آروم شروع به حرکت کرد.
قلبم برای مولین تنگ شده بود. یاد روزهایی که فقط من بودم و مولین افتادم.
با از حرکت ایستادن تاب سرم رو برگردوندم. ویهان پشت تاب توقف کرده بود. تاب رو دور زد و اومد روی تاب فلزی کنارم قرار گرفت.
نگاهم به نیم رخش بود. نمیدونم چی شد که اضافه کردم:
-چرا صورتت رو عمل نمی کنی؟
کامل برگشت سمتم. گوشه ی لبش از پوزخندی بالا رفت.
-اگر خیره شدن بهش اذیتت می کنه، نگاه نکن!
-من منـ …
نذاشت ادامه بدم و کشیده شد.
-به آشو گفتی میخوای خونه عمو بری، پس فردا آماده باش خودم می برمت. حوصله ی دردسر تازه ندارم، درک کردی؟
و بدون اینکه منتظر حرفی از من باشه سمت دیگه ی باغ حرکت کرد.
لبم رو گاز گراهی شدم. “دختره ی دیوونه، به تو چه آخه؟”
سمت خونه رفتم. قرار شد هوا که تاریک شد جاده بیوفتیم. کوله ای برداشتم و چند دست لباس توش گذاشتم.
از بقیه خداحافظی کردم و سوار ماشین ویهان شدم. تا رسیدن به خونه ی دائی هیچ حرفی بینمون رد و بقلب نشد.
با ماشین وارد حیاط شد. بعد از احوالپرسی با دائی رفت. هاویر محکم بغلم کرد و آروم اظهار کرد:
-چیکارش کرده بودی با یه من عسل هم نمیشد خوردش؟!
بی تفاوت شونه ای بالا دادم.
-این همواره ی خدا انگار با یکی دعوا داره. گاهی فکر می کنم از سنگه بدون هیچ احساسی.
-اما من میگم بهشدت پسر خوبیه، هوای تو رو هم داره.
-آره بهشدت … یادت نیست تو دوبی چطوری داشت من و تو دهن شیر مینداخت؟
-حتماًمیدونسته برادرش نجاتت میده.
-این حرفا رو ولش کن؛ بیا کارت دارم.
-باز چه خراب کاری میخوای بکنی؟
-من باید یه سر برم روستا.
-چــــی؟؟!!
-هییسسس … نمیخوام کسی بفهمه.
-تو دیوونه شدی؟ خودت میخوای خودت رو تو دهن شیر بندازی؟
-هاویر اونجا خونه ی منه … یادگارهای مولین اونجاست. ببین، یه طوری میرم که شب برسم روستا و با کلیدی که دارم وارد خونه میشم. دوباره هم شامگاهونه برمی گردم.
-وای اسپاکو حتی فکرشم باعث میشه استرس بگیرم. تو رو خدا از خر شیطون پیاده شو.
-کمکم می کنی یا نه؟
-اووف اسپاکو!
-آفرین دختر خوب، نباید هیچ کس متوجه بشه، درک کردی؟
-آره.
خودمم استرس داشتم اما باید میحرکت کردم. فرداش هاویر برام بلیط گرفت.
هر دو استرس داشتیم. عصر باید از خونه می رفتم.
داشتم آماده میشدم که هاویر یه چیزی گراهی شد سمتم. نگاهی به چادر توی کف دستش انداختم.
-این برای چیه؟
-خنگ شدی اسپاکو؟ برای توئه؛ ببین، چادر رو سرت می کنی پوشیه هم میزنی. اینطوری دیگه کسی متوجه تو نمیشه!
-فکر بدی هم نیست!
-پس چی؟ برو آماده شو.
زندائی تو اتاقش بود. آروم از خونه زدیم بیرون و سوار ماشین شدیم.
تو ترمینال هاویر ازم خداحافظی کرد و من روی صنقلبیم نشستم.
میدونستم تا روستا خیلی راه دارم ولی قلبشوره مثل خوره افتاده بود توی دلم.
اینم میدونستم که اگر کسی اونجا من و میمتوجه شد یا می شناخت، فاتحه ام خونده بود؛ ولی باید میحرکت کردم!
با حرکت اتوبوس بسم اللهی زیر لب اظهار کردم. هوا تاریک شده بود که به ده پایین رسیدیم.
از اینجا دیگه اتوبوس به روستای ما نمی راهی شد.
شب از نیمه گذشته بود و جز صوتی جیرجیرک ها هیچ آوایی به گوش نمی رسید.
با متوجه شدن روستا استرسم بیشتر شد. سمت کوچه مون رفتم. کسی اون اطراف نبود.
وارد کوچه شدم. چند قدم بیشتر برنداشته بودم که آوایی بیان کرد:
-تو کی هستی این موقع شب تو کوچه ای؟
از آواش شناختمش؛ پسر علاف کریم بود، همسایه ی کناریمون.
میدونستم کف دست بردار نیست. صوتی قدمهاش از پشت سر هر لحظه بهم نزدیک تر می شد.
با احساس توقفش پشت سرم برگشتم و با کف دست محکم تو شاهرگش زدم. میدونستم چند ساعتی رو بیهوش میمونه.
کف دستهام از ترس می لرزیدن. با کف دستهای لرزون در حیاط و باز کردم و وارد شدم. همه جا تو تاریکی مطلق فرو راهی شده بود.
پاورچین سمت خونه حرکت کردم. در سالن نیمه باز بود. وارد شدم و دست توی جیب کوله ام کردم تا چراغ قوه دربیارم.
سایه ای روی دیوار حس کردم و تا به خودم بیام دستی روی دهنم قرار گرفت و ضربه ای به وسط گردنم خورد.
دیگه چیزی ندرک کردم و نگاههام بسته شدن.
با حس درد توی گردنم و نوری که داشت نگاههام رو اذیت می کرد آروم چشم باز کردم.
همه جا تاریک بود جز نور چراغ قوه که مستقیم تو دیدهم بود.
انگار طرف خوشش اومده بود چراکه نور هی توی صورتم بالا و پایین می شد.
با آوایی مرتعش که انگار از ته چاه به گوش می رسید اظهار کردم:
-تو کی هستی؟
اما هیچ صدایی ازش بلند نشد. دستم و جلوی صورتم گحرکت کردم.
-چی از جونم میخوای؟
نور چراغ قوه از روی صورتم کنار راهی شد. احساس کردم اومد سمتم و با آوای بمی بیان کرد:
-اینجا چه غلطی می کنی؟
لحظه ای چشمهام از شادی برق زد و تو تاریکی چرخیدم سمتش.
-ویهان!
کف دستش روی گردنم نشست و محکم فشارش داد. با صدایی که سعی داشت کنترلش کنه کنار گوشم با فاصله ای کم غرید:
-مگه بهت نگفتم حوصله ی دردسر ندارم؟ تو کلاً از درست کردن دردسر خوشت میاد؟
-آی گردنم درد گراهی شد، دستت رو بردار.
ولی فشار دستش رو بیشتر کرد.
-گردنم شکست … تو خودت اینجا چیکار می کنی؟ اصلاً برای چی اومدی خونه ی ما؟ از بالای در اومدی؟
کف دستش رو از روی گردنم برداشت.
-بهت قبلاً هم اضافه کردم … من هر جائی که بخوام میتونم برم بدون دعوت و بدون برنامه!
-پس خوبه حداقل بی اجازه وارد دل کسی نمیشی.
-از کجا معلوم، اونجا هم شاید بدون در زدن وارد شدم.
-ببینم، چرا هر جایی که من هستم تو هم هستی؟!
-چراکه تو کارهاتو از روی فکر انجام نمیدی و فقط بلدی خرابکاری کنی، منم مجبورم خراب کاریتو درست کنم!
-کسی ازت نمیل داشته دنبال من باشی تا خرابکاری هامو درست کنی!
-منم همچنان مشتاق نیستم تا وقتم رو برای تو بذارم اما مجبورم!
-اون وقت میشه بفرمایید کی مجبورتون کرده؟ نه، نمیخواد بگی؛ حتماً وجدان گرامیتون!
-نه، عمه ام!
اول متجوه حرفش نشدم اما وقتی دوهزاریم افتاد متعجب شدم.
-تو از قبل با مولین آشنا بودی؟ یعنی همو میمشاهده کردین؟
-بله خوشامگاهختانه.
-پس چرا مولین چیزی به من نگفت؟
-خیلی چیزها رو لازم نیست تو بدونی!
تاریکی داشت اذیتم می کرد.
-یعنی چی که من نباید بدونم؟ این حق منه که بدونم بین تو و مولین چیا بوده.
-عمه فقط ازم خواست مراقب دختر کله شقش باشم.
بغض توی گلوم نشست. تک خنده ی تلخی زدم.
-از الان دیگه لازم نیست مراقب دختر عمه ات باشی … عمه ات رفته و منم از پس خودم برمیام.
-بله، چند چشمه ی از پس خودت براومدن رو متوجه شدم!
-مهم نیست.
-چی؟
-اینکه چی متوجه شدی و چی نمشاهده کردی.
-مطمئنی؟ آخه من بهشدت چیزا متوجه شدما!!
میدونستم باز منظورش خونه ی دمیره. هر دو خاموشی کرده بودیم.
انگار هر دو داشتیم به یه چیز فکر می کردیم؛ اون روزها و اتفاقاتش!
با صوتی ویهان به خودم اومدم.
-بیا یه توافقی بکنیم.
-چی؟
-مثل دوست باشیم، هر وقت به کمک هم نیاز داشتیم به هم بگیم.
-اینو داری بخاطر قولی که به مولین دادای میگی؟
-بگی نگی؛ نمیخوام عمه روحش بخاطر تو اذیت بشه.
-نیازی نیست خودتو اذیت کنی، سعی می کنم دیگه اذیتش نکنم.
-هر طور میلته؛ یه پیشنهاد بود، میتونی روش فکر کنی.
-ممنونم از پیشنهاد شما نوه ی عزیز کرده!
-تو به من حسودی می کنی؟
-نچ، به اون صندلی که روش میشینی حسودیم میشه!
بعد از خوردن بیسکوئیت کمی خودم رو سمتش کشیدم و سرم و روی شونه اش گذاشتم.
-آقای دوست، تا تو بیداری من بخوابم، خیلی خستم!
بوی ادکلنش از این فاصله زیادی وسوسه کننده بود. دیده هام رو محکم روی هم فشار دادم تا از ذهنم بپره.
زیرا تمام راه بیدار بودم خیلی زود نگاههام گرم شدن و دیگه چیزی نمتوجه شدم.
با حس کف دستی روی موهام پلکی زدم که نور افتاد توش نگاهم و باعث شد دوباره ببندمش ولی دیگه از نوازش خبری نبود.
این بار آروم نگاه باز کردم. ویهان با فاصله کنارم قرار گرفته بود. خمیازه ای کشیدم و دستی زیر موهای قد بلندم زدم.
نگاهش از صورتم پایین اومد و روی موهام نشست.
-ساعت چنده؟
از موهام دیده گحرکت کرد.
-نزدیک ظهره!
-اووو چقدر خوابیدم!
قد بلند شدم و چرخی توی سالن زدم. چه روزهای خوبی با مامان داشتیم … چقدر از اینکه دیر بیدار می شدم سرم غرغر می کرد … کاش الان زنده بود.
سمت اتاق جاده افتادم و در اتاق مشترکمون رو باز کردم.
با متوجه شدن قاب عکسش به سمتش راهی شدم و از روی میز برداشتمش.
بغضم شکست و روی زمین نشستم. ویهان وارد اتاق شد و اومد سمتم.
-برای چی گریه می کنی؟
-قلبم برای مامانم تنگ شده …
و زدم زیر گریه. کف دستش و دراز کرد سمتم. ندرک کردم چی شد که خودمو پرت کردم توی بغلش.
دستش و نرم روی کمرم کشید. وقتی سبک شدم ازش فاصله گراهی شدم.
-الان خوبی؟
سری تکون دادم. نگاهی به لباسش که خیس شده بود انداخت و گفت:
-یه لباس به من بدهکاری، این لباس دیگه لباس نمیشه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن