-اسپاکو، منم با عمه و بابا موافقم. روستا دیگه برای شما امن نیست. پسر خان درک کرده تو دختری … اون الان فکر می کنه تو کف دست اون داعشی های لعنتی هستی. بذار همین فکر و بکنه؛ بیاین تهران و با خیال راحت کنار هم زیستن می کنیم. دنبال کار برات می گردیم … میری سر کار … مگه تو همینو نمی تمایل داشتی؟
سرم رو توی دستهام گراهی شدم.
-نمیدونم هاویر ولی نمی تونم حتی تصور کنم خان راحت داره از موقعیتش استفاده می کنه و صدها نفر رو به کام مرگ میفرسته.
-میدونم اما اونم یه روزگار به سزای اعمالش میرسه.
پوزخندی زدم.
-مامان من آماده ام.
-اومدم عزیزم.
هاویر سوئیچ ماشینش رو سمتم گراهی شد. بوسه ای رو گونه اش زدم و همراه مولین سوار ماشین شدیم.
-خوب من در خدمتم مولینی خوشگلم. کجا بریم؟
-یه پارک خلوت.
-ای به روی چشم.
نزدیک پارک خلوتی ماشین و نگهداشتم و با مامان وارد پارک شدیم. گوشه ی خلوتی روی نیمکت کنار هم قرار گرفتیم.
-خب مولین خانوم، گوشم با شماست.
-ببین اسپاکو، تو دختر متوجه شده و بالغی هستی. برای حفظ جون تو باید بریم پیش پدربزرگت.
-چی؟ چطور طی این همه سال وقتی ازت خواستم بریم مشاهده کردن خانواده ات، شما امتناع کردی مامان، حالا …
-آره حالا، زیرا شرایط فرق کرده … زیرا من نمیخوام تو رو از دست بدم، می فهمی؟ و تنها جایی که میدونم جات امنه خونه ی پدرمه.
پدرم هیچ وقت از ازدواج من و پدرت راضی نبود. با اینکه ما عموزاده بودیم؛ ولی بنا به قلبایلی نمی میل داشت. منم با کمک داییت با پدرت ازدواج کردم. پدرم وقتی درک کرد ما رو از خونه و قبیله بیرون کرد. فقط اینو بدون بابات مثل هیچکدوم …
از افراد خانواده اش نبود، هرچند دیگه خانواده ای نمونده!
-مامان، شما نگران چی هستی؟ من و شما می تونیم با هم تو گوشه ای از این شهر بدون هیچ دغدغه ای حیات کنیم.
مولین دستهام و توی دستش گرفت.
-به حرفم گوش کن؛ حداقل برای مدتی که بغهمم دست از سرت برداشتن. برای منم آسون نیست بعد از اینهمه سال برگردم پیش خانواده ام. اگر میدونستم جات جز اونجا هر جای دیگه ای امنه، هیچ وقت نمی بردمت اونجا ولی الان بخاطر تنها یادگارم همه چیز و زیر پا میذارم.
-من نمی فهمم شما از چی داری فرار می کنی؟ الان دیگه مدتی که باید از یه خلافکار بترسی گذشته مولین جان من؛ کافیه بریم پیش پلیس.
یهو مولین کف دستش و روی دهنم گذاشت.
-هییسسس … اصلاً برای چند ماهی میریم؛ نتمایل داشتی، برای همیشه از ایران میریم اما تا اون موقع حرفم رو گوش کن … تو رو به روح پدرت قسم.
کف دستهاش و آوردم بالا و بوسیدم.
-دیده. بخاطر مولین قشنگم قبول می کنم.
کشیدم تو آغوشش. نمیدونم چرا یهو یه قلبشوره افتاد تو قلبم و مولین و محکم تر بغل کردم.
-پاشو بریم وسایلمون رو جمع کنیم.
قد بلند شدم و همراه مولین از پارک بیرون اومدیم. سوار ماشین شدیم. خیابونا خلوت بود. نگاهم به آبمیوه فروشی افتاد.
-مامان، بریم یه چیزی بخوریم؟
-برو بگیر بیا.
-باشه، زود بر می گردم.
سمت آبمیوه فروشی حرکت کردم و بعد از سفارش دو تا آبمیوه از مغازه بیرون اومدم.
مولین کف دستی برام تکون داد. اامان پله رو پایین اومدم.
هنوز پام و روی دومین پله نذاشته بودم که تو یک لحظه ماشین رفت رو هوا و با آوای بدی منفجر شد!
صدای فریاد مردم قد بلند شد. ظرف آبمیوه ها از کف دستم افتاد.
باورم نمی شد اون ماشین که داشت تو آتیش می سوخت ماشین ما بود.
فریادی زدم و سمت ماشین هجوم بردم. کف دستی محکم کشیدم عقب.
-خانوم، کجا داری میری؟
-ولم کن … ماماااان … وای مولین خوشگلم …
صداها تو سرم اکو می شد.
-یکی زنگ بزنه آتش نشانی … یکی زنگ بزنه آمبولانس …
-آقا ولم کن، مولینم داره میسوزه … تو رو خدا بذار برم.
-خانوم محترم، کاری از کف دست شما برنمیاد.
-لعنتی، چطور می تونی انقدر راحت حرف بزنی؟ مولین خودتم بود همینو می گفتی؟
دلم داشت از جا کنده می شد. مامان جلوی دیدههام توی آتیش داشت می سوخت و من فقط داشتم نگاهش می کردم.
صوتی آژیر ماشین ها به گوش میخورد. آتش نشانی که ماشین و خاموش کرد فقط ازش یه تیکه پاره آهن سوخته مونده بود.
جسد سوخته ی مولین و از لای آهن پاره ها کشیدن بیرون. سمت ماشین و جسد مولین حرکت کردم.
مجدداً جلوم رو گحرکت کردن و اجازه ندادن. دنیا روی سرم آوار شد. لحظه ی دست تکون دادنش جلوی دیدههام بود.
قلبم داشت کنده می شد. کاش پیاده نمی شدم، کاش منم باهاش حرکت کرده بودم.
-وااای خدااااا ماماااااان ……
زنی اومد سمتم و زیر بغلم رو گراهی شد.
-پاشو دخترم، پاشو.
-چطوری پاشم؟ نمیبینی مامانم جلوی نگاههام آتیش گحرکت کرد و من هیچ کاری نتونستم بکنم. حتی برای آخرین بار صورت دلبرش رو نمی بینم.
حالم بد بود. یه چیز سنگین انگار تو گلوم گیر کرده بود. نگاهم به بعضی آدم ها افتاد که داشتن فیلم می گراهی شدن.
جری تر شدم. با حرص کف دست زن رو پس زدم و حمله کردم سمتشون.
-از چی دارین فیلم میگیرین، ها؟ از چی؟
دو تا زن کف دستهام رو گحرکت کردن و سمت ماشین بردنم.
آواها و تصاویر رو میدیدم ولی انگار متوجه هیچ چیز نبودم. تنها چیزی که جلوی دیدههام واضح بود سوختن ماشین بود.
نمیدونم کجا اومده بودیم. همین که از ماشین پیاده شدم دائی اومد سمتم. با مشاهده کردن دائی فریاد زدم.
-دائی کجا بودی؟ آخ دائی خوب شد نبودی نمشاهده کردی مامانم تو ماشین زنده زنده سوخت و من هیچ کاری نتونستم بکنم … می فهمی؟
من احمق هیچ کاری نتونستم بکنم … واااای دائی … برای آخرین بار نتونستم ببوسمش …
حالا من بدون مولین چیکار کنم؟ من بدون اون چیکار کنم؟
تو آغوش گرمش فرو راهی شدم و دیگه هیچی نمتوجه شدم. با حس نوازش کف دستی لب زدم:
-مامان کابوس دیدم … یه کابوس بد!
نگاه باز کردم. نگاهم به چشمهای قرمز و متورم هاویر افتاد.
هراسون تو جام قرار گرفتم و نگاهی به اطراف انداختم. تو اتاق هاویر بودم.
-مولینم … مولینم کو؟
با این حرفم هاویر زد زیر گریه. در اتاق باز شد و زندائی وارد شد. از جام قد بلند شدم.
-زندائی، بگو داشتم خواب می دیدم … بگو مولینم روستاس …
-فدای قلب تنهات بشم دخترکم.
پاهام سست شد. اتاق جلوی چشمهام شروع به حرکت کرد و با زانو روی زمین افتادم.
-یتیم شدم زندایی … بی کس شدم … دیگه کی رو بغل کنم تا بوی عطر مامان و داشته باشه؟ … وقتهایی که دیر میام دیگه کی بهم زنگ میزنه و با مضطربی میگه مراقب خودم باشم؟ … دیگه چراغ خونه ندارم خداااااا حالا بدون مولینم چیکار کنم؟؟ واااای خدا دلم چرا کنده نمیشه؟ … چرا من هنوز زنده ام؟ … چرا قلبم داره میزنه؟ … من بدون مولینم زنده نمی مونم!
گلوم رو با درد چنگ زدم. جهان مجدداً جلوی نگاههام تار شد.
خدایا کاش دیگه چشم باز نکنم. جهانی بدون مامانم رو نمیخوام … نمیخوااااام ….
نمیدونم کجا بودم. صوتی دائی به گوشم اومد.
-باید برای خاکسپاری بریم.
گلوم درد می کرد و لبهام انگار خشک شده بودن. دیده باز کردم. دائی با دیدن چشمهای بازم تبسم تلخی زد.
-نازدونه ی دائی، بیدار شدی؟
صدام بم و خشدار شده بود.
-دائی، مولینم …
قطره اشکی غریبانه از گوشه ی دیدهم سر خورد و لای موهایی که دیگه کف دست نوازشگری نداره گم شد.
دائی با بغض از اتاق بیرون رفت. زندائی اومد سمتم.
-باید بریم.
با کمک زندائی آماده شدم و سوار ماشین شدیم. هاویر کنارم جای گرفته بود. حالم اصلا خوب نبود. وارد بهشت زهرا شدیم.
قلبم از غزیبی و بی کسی مادرم گحرکت کرد. چند نفر کمی دورتر از حرکت ایستاده بودن.
جسدی که هیچ شامگاهاهتی به اون قد قد بلند نداشت رو توی کفن سفید آوردن.
بازوهام تو کف دستهای دائی بود. نگاه بی پناهم رو به نگاه دائی دوختم.
-بذار ببینمش.
-چیزی ازش نمونده دخترم.
با این حرف دائی قلبم ریش شد. احساس کردم دلم از جا کنده شد.
-بذار برای آخرین بار باهاش خداحافظی کنم دائی.
دایی دیگه حرفی نزد. با قدمهای لرزون سمت پارچه ی سفید حرکت کردم و کنارش روی خاک ها جای گرفتم.
دست لرزونم رو پیش بردم ولی طاقت نیاوردم و فریاد زدم:
-آخ مامااااان …. حتی برای آخرین بار نمی تونم اون صورت دلربا رو ببینم و لمس کنم … ببین چقدر تنها شدم … الهی برای غریبیت بمیرم …. .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن